Uni

လှေကားပေါ်ကနေ တရွေ့ရွေ့ဆင်းလာသော မှူးကိုကြည့်ရင်း အသက်ရှုဖို့တောင်မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။တစ်ကိုယ်လုံးကို အနီရောင် အသုံးအဆောင်တွေပဲ ၀တ်ဆင်ထားတာမို့ နှင်းဆီပန်းအနီလေးတစ်ပွင့် ကောင်းကင်ပေါ်ကကြွေဆင်းလာသလိုပင်။ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ဖွေးခနဲပေါ်ပေါ်လာသော ခြေတံဖြူဖြူလေးတွေကြောင့် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်ဖြစ်နေရသည်။ရဲနေသော ဆိုးထားသော နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးက သူ့ကို လာနမ်းလှည့်ပါဦးလို့ဖိတ်ခေါ်နေသယောင်။အနောက်ဘက်မှာ ထုံးဖွဲ့ထားသော ဆံနွယ်လေးတွေကလဲ နမ်းရှိူက်ချင်စရာကောင်းအောင် ဆွဲဆောင်နေသည်။တစ်နေ့တခြားပိုပိုလှလာသော မှူးကြောင့် တစ်နေ့တစ်နေ့ စိတ်မချရလွန်း၍ ရူးသွားရနိုင်လောက်သည်။လမ်းလျောက်လာတာ ပိုနီးကပ်လာလေလေ ဘုန်းမြတ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ ဗြောင်းဆန်နေရသည်။

"အကို...ဘယ်လိုလဲ...ဒီအင်္ကျီနဲ့ မှူးနဲ့ လိုက်ရဲ့လား"

"....."

အနားရောက်တော့ ပါးချိုင့်လေးပေါ်အောင် ရယ်နေရင်း မေးလိုက်တာကြောင့် ထပ်ပြီး အရည်ပျော်ကျရပြန်သည်။စိတ်ထဲမှာ လှတယ် အရမ်းလှတယ် ဆိုပြီး အထပ်ထပ်အခါခါပြောနေပေးမဲ့ ပါးစပ်က ထွက်မလာနိုင်တော့တဲ့အထိ မှူးရဲ့ အလှမှာ မေ့မြောနေခဲ့သည်။

"ဟဲ့!သား မှူးလေးမေးနေတာ ဖြေလိုက်ဦးလေ"

အမေက အနောက်ကနေ ကျောကုန်းကို လက်နဲ့ပုတ်ပြီး သတိပေးလိုက်တော့မှ လောကကြီးနဲ့ပြန်ပြီး ဆက်သွယ်ရတော့သည်။

"ဟင်!..အင်း....လှတယ်.....အရမ်းလှတယ် မှူး

မှူးရဲ့အလှကို မြင်ရင် တရုတ်မင်းသမီးတွေတောင် အရှုံးပေးပြီးထိုင်ငိုသွားရလောက်တယ်"

"အကိုကတော့ ပိုပြန်ပြီ"

"အတည်ပြောနေတာ မှူးရဲ့"

"ကဲကဲ နောက်မှ လှတဲ့အကြောင်းထိုင်ပြောကြ အခုတော့ ကန်တော့ကြမယ် ပြီးရင် ဘုံကျောင်းကိုသွားရဦးမယ်"

"ဟုတ် အမေ"

ကန်တော့ပွဲပြင် အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီးကန်တော့ပြီးတာနဲ့ တရုတ်ဘုံကျောင်းကိုသွားဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

"အမေ"

"ဟေ....ဘာလဲသား"

"အမေရယ် အဖေရယ် ဒေါ်ကြီးညိုတို့ရယ်ကားတစ်စီးသွားလိုက်.....သားနဲ့မှူးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကားနဲ့နောက်ကလိုက်ခဲ့မယ်"

"အေးအေး ရတယ်လေ သားတို့အဆင်ပြေသလိုသာလုပ် "

အမေတို့ကရှေ့ကထွက်သွားတာနဲ့ အကိုနဲ့မှူးနဲ့က နောက်ကနေ ကားနဲ့လိုက်သွားသည်။အကိုက ကားမောင်းနေရင်း အရှေ့ကလမ်းမကိုကြည့်တဲ့အချိန်ထက် မှူးကို ကြည့်ကြည့်နေတဲ့ အချိန်ကပိုများနေသလိုပင် ခံစားနေရသည်။

"အကို အရှေ့ကြည့်ပြီးမောင်း"

"ကားတွေကို မကြည့်ချင်ဘူး မှူးကိုပဲကြည့်ချင်တာ"

နှုတ်ခမ်း အနီရဲရဲဖူးဖူးလေးကနေ စကားသံတွေထွက်လာတိုင်း ထိုနှုတ်ခမ်းလေးကိုသာ မျက်တောင်မခက်ပဲ ကြည့်နေမိသည်။

"မှူးကိုကြည့်ရအောင် မှူးမျက်နှာမှာ GPSမှ မရှိတာ"

"မှူးမျက်နှာမှာ GPSမရှိပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ်က ကားတောင်ဆက်မောင်းချင်တာမဟုတ်ဘူး မှူးလေးမျက်နှာပဲ ထိုင်ကြည့်ချင်နေတာ"

"ဟွန့်.. စကားတွေ တော်တော်တတ်နေပါလား"

ဟွန့် ဆိုပြီး နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပုံကိုက တော်တော့်ကို အသဲယားစရာကောင်းနေသည်။စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီကလေးမကို ပြီးမှ အတိုးချပြီးချစ်ရမယ်လို့ တေးထားလိုက်သည်။ဘုံကျောင်းရှိတဲ့ လမ်းကြားထဲကို ၀င်လာတော့ လမ်းတစ်ခုလုံးရှင်းလင်းနေသည်။လမ်းအနေအထားက ကားနှစ်စီးစာလောက်ပဲ ၀င်လို့ရသော လမ်းဖြစ်သည်။အခုမှ မနက်၇နာရီကျော်ပဲရှိသေးလို့ သစ်ပင်များအုပ်ဆိုင်းနေသောလမ်းကြားလေးထဲမှာ မြူတွေဆိုင်းနေသည်။အမေတို့ကားကတော့ အရှေ့ကိုတော်တော်ရောက်နေပြီမို့ ကားကို လမ်းဘေးကပ်ပြီးထိုးရပ်လိုက်သည်။

"ဟင် အကိုကားဘာဖြစ်လို့လဲ"

မောင်းနေရင်း ရုတ်တရက် ထိုးရပ်လိုက်တာကြောင့် မှူးကတော့ မျက်လုံးအ၀ိုင်းသားနဲ့ အကို့ကို ကြည့်ရင်းမေးမိလိုက်သည်။

ကားစက်သက်လိုက်ပြီးတာနဲ့ ခါးပတ်ကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး မှူးရှိရာကို ခန္ဓာကိုယ်ကိုကိုင်းလိုက်သည်။မျက်နှာနားကို ကပ်ကာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီတိုင်းကို လိုက်ကြည့်မိနေသည်။အနီးကကြည့်ကြည့် အ​ေ၀းကကြည့်ကြည့် ဘုန်းမြတ်ကိုအမြဲရင်ခုန်အောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သော ဒီကလေးမက တစ်ခုခုများပြုစားထားတာများလား။မျက်နှာမှာ နီးကပ်လွန်း၍ အသက်ရှုထုတ်လိုက်သော လေများအချင်းချင်းတောင် ရိုက်ခက်နေသည်။မှူးကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ အနောက်က ထိုင်ခုံကို ပေါက်ထွက်မတက် မှီကပ်ထားလေသည်။မျက်လုံး မျက်ခုံး နှာခေါင်း စုံအောင် တစ်ခုချင်းစီကြည့်ပြီးတာနဲ့ နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်နေရာ နှုတ်ခမ်းဖျားဆီမှာတော့ တင်းထားသမျှစိတ်တွေ အောင့်အီးန်ိုင်စွမ်းမရှိတော့ပါ။

စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်လုံးလို နီမြန်းနေသော နှုတ်ခမ်းအစုံကို ညင်သာစွာ ထိကပ်လိုက်တာနဲ့ အိ၀င်သွားသော နှုတ်ခမ်းဖျားကြောင့် အူတွေ အသဲတွေ ပြုတ်ထွက်မတက်ခံစားနေရသည်။အောက်နှုတ်ခမ်းကို ဖြည်းညင်းစွာ စုပ်ယူလိုက်တာနဲ့ ရလာသော ချောကလက်အရသာ သင်းသင်းလေးကြောင့် ပိုပြီးနမ်းရှိုက်ချင်စိတ်ကိုလှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။ခပ်ကြမ်းကြမ်း အနမ်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ ညင်သာသော အနမ်းများကိုသာဆက်တိုက်ပေးနေလိုက်သည်။မှူးကလဲ လည်ပင်းကိုသိုင်းဖက်ကာ အနမ်းများပြန်လည်တုံပြန်လာတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်နေရာမှ အလွတ်မပေးပဲ စုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေရုံသာမက သူမရဲ့ နွေးထွေးသောအာခံတွင်းထဲကို လျာဖျား တစ်ခုလုံး တိုး၀င်လိုက်သည်။လက်တစ်ဖက်ကလဲ အငြိမ်မနေပဲ ဂါ၀န် အခွဲကြောင်း နေရာကနေ ပေါင်ကို ပွတ်သပ်နေတာကြောင့် ဘုန်းမြတ်အတွက်တော့ မနက်စောစောစီးစီး နတ်ပြည်ရောက်နေသလိုခံစားနေရသည်။

"Ring Ring Ring Ring "

ကောင်းခန်းရောက်မှ မီးထပျက်ဆိုသလို ဇာတ်ရှိန်မြင့်နေမှ ဖုန်းထလာတာကြောင့် feel ငုတ်သွားရသည်။မှူးကလဲ ရင်ဘက်ကို တွန်းထုတ်လာတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းအစုံကို စုပ်ယူထားရာမှ ခွာပေးလိုက်သည်။

"ဟယ်လို"

မှူးသည် မောဟိုက်နေသော အသံမပေါက်စေရန် အသက်ကို၀အောင်ရှုပြီး တံတွေးတစ်ချက်မြိုချလိုက်ကာ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို မှူးလေး သမီးတို့ဘယ်နားမှာကျန်ခဲ့ကြတာတုန်း....."

"ရှင်! ဟို.....ဟိုလေ သမီးတို့ လမ်းမှားသွားလို့ အမေ အခုရောက်ခါနီးပြီ"

ဘယ်ကနေ ဘယ်လိုခေါင်းထဲပေါ်လာလဲမသိတဲ့ အလိမ်ညာစကားကြောင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"သြော်....အေးအေး အမေတို့စောင့်နေတယ် မြန်မြန်လာခဲ့ကြ"

"ဟုတ်အမေ"

အကိုကတော့ ကားမောင်းစရာရှိတာမမောင်းဘဲနဲ့ ဘာပြန်ပြောရမလဲဆိုတာ ပျာယာခက်နေသောမှူးကို ရယ်ပြီးကြည့်နေသေးသည်။

"မြန်မြန်မောင်းတော့ အမေတို့စောင့်နေတယ်"

"ဟုတ်ပါပြီဗျာ"

အခုမှ ကလိကလိဖြစ်နေသော ဘုန်းမြတ်ရဲ့စိတ်တွေ နည်းနည်းသက်သာရရသွားတော့သည်။

"မှူးလေး အခုဆိုးထားတဲ့ နှုတ်ခမ်းနီဘယ်က၀ယ်တာလဲ"

" အမေ မနေ့က၀ယ်ပေးထားတာ"

"ဟုတ်လား အဲ့ဒါဆို အဲ့တံဆိပ်မှတ်ပြီး ရောင်စုံ၀ယ်ထား"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"နှုတ်ခမ်းနီက အရသာကောင်းတယ် ချောကလက်အရသာလေး..... နောက်အရောင်တွေဆိုရင် တခြားအရသာတွေရဦးမယ် ထင်တယ်.....ထပ်၀ယ်ထားပြီး ဆိုးကြည့် ပြီးရင် ကိုယ်အရသာမြည်းပေးမယ်"

"နှုတ်ခမ်းနီတောင် အရသာခံပြီး မြည်းပေးမယ်ဆိုပဲ.....ဆရာ၀န်ကြီးက မလည်ရှာဘူးနော်"

မှူးရွဲ့ပြီးပြောခဲ့ကာ ကားပေါ်ကဆင်းလာခဲ့သည်။အမေတို့ကိုမြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ကံကောင်းသွားသည်က နှုတ်ခမ်းနီက အကောင်းစားမို့ Removalနဲ့ ဖျက်မှသာ ပျက်တဲ့ နှုတ်ခမ်းနီဖြစ်သည်။ဒါကြောင့် အရာပျက်ယွင်းချင်းမရှိသဖြင့် အမေတို့ သံသယ၀င်စရာမရှိပေ။

×××××××××

ညနေပိုင်း ကန်တော့ပွဲလုပ်တော့ ရွေစက္ကူ ငွေစက္ကမီးရှို့ပြီးတာနဲ့ မှူးတို့အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံတွေ တသီကြီးရိုက်ပြီး ညဘက် ပျော်ပါးသောက်စားကြသည်။အမေတို့ အဖေတို့ရဲ့ မိတ်ဆွေ တွေနဲ့ အကို့သူငယ်ချင်း ကိုရဲသွေးပါရောက်လာတာကြောင့် ​အကြော်အလှော် အသားကင်ပေါင်းစုံနဲ့ အရက်၀ိုင်းတည်ကြတော့သည်။

မှူးက အကို့ဘေးနားမှာ ထိုင်ပြီး ၀ိုင်နည်းနည်းသောက်ပြီး အမြည်းတွေသာထိုင်စားနေလိုက်သည်။အကိုနဲ့ ကိုရဲသွေးကတော့ ရောက်တက်ရာရာ စကားတွေပြောနေကြသည်။

"ဟေ့ရောင် ဘုန်းမြတ် မင်းကလဲ အသားကင်လေးလဲ စားပါဦးကွ.....ရုံးပတေသီးကင်တွေပဲ စွတ်စားနေတယ်....ဘာလဲ မင်းဒူးမကောင်းလို့လား"

ကိုယ့်အကြံနဲ့ကိုယ် ညအတွက် အားကြိုမွေးနေပါတယ်ဆိုကာမှ အရိပ်အကဲမသိတဲ့ကောင်က လူကြားထဲမှာ အကျယ်ကြီးထပြော၍ နရင်းထအုပ်ချင်စိတ်သာပေါက်နေရသည်။

"ငါ့ဘာသာ စားချင်တာစားမှာပေါ့ကွာ.....အသားတွေက စားရလွန်းလို့ မြင်တောင်မမြင်ချင်တော့ဘူး....အသီးအရွက်က ကျန်းမာရေးနဲ့တည့်တယ်....ရော့ မင်းလဲ များများစား"

မူးမူးရူးရူးနဲ့ ပေါက်ပန်းလေးဆယ် ထပြောမှစိုး၍ ရုံးပတေသီးတစ်တောင့်လုံး ပါးစပ်ထဲထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။မှူးကတော့ ကြားပုံမရသူ့အာရုံနဲ့သူ အေးဆေးဖြစ်နေသည်။

သောက်စားပျော်ပါးနေကြတာ ည၁၁ခွဲမှပင် အာလုံးပြန်သွားတော့သည်။အားလုံး အနားယူဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီမို့ မှူးလက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ကာ အပေါ်ထပ်ဆီဦးတည်လာတော့သည်။

"အမေ သားတို့ကို မနက်ကြရင် လာမနှိုးနဲ့နော်

အများကြီးသောက်ထားလို့ မနက်ထနိုင်မာမဟုတ်ဘူး"

"အေးပါ မနှိုးပါဘူး အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ကြ"

မနက်လာနှိုးနေမှာစိုး၍ တစ်ခါထဲမှာထားရသေးသည်။

အခန်းထဲကိုရောက်တာနဲ့ လော့ခ်တန်းချပြီး မှူးကို တံခါးမှာ ဖွဖွလေး တွန်းကပ်လိုက်သည်။ပြီးတာနဲ့ စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောပဲ အငမ်းမရ နှုတ်ခမ်းတစ်ခုလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။တစ်နေကုန်အောင့်အီးခဲ့ရသမျှ အတိုးရော အရင်းပါ​ပေါင်းပြီး စိတ်ကြိုက်နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။မှူးလဲ ၀ိုင်အတော်အသင့်သောက်ထားသဖြင့် ရီဝေဝေဖြစ်နေပုံရသည် သူလုပ်သမျှကို ငြင်းဆန်ခြင်း အလျင်းမရှိပဲ အလိုက်သင့်နေနေသည်။နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ယူနေရင်းနဲ့ မှူးကို တင်ပါးကနေ ဆွဲမလိုက်တော့ ဘုန်းမြတ်ရဲ့ခါးကိုခြေထောက်ဖြင့် ချိတ်ကာ ခွလျက်ဖြင့် ဘုန်းမြတ်ခေါ်ဆောင်ရာနောက်ကို လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

မှူးကို ကုတင်ပေါ်ကို ပစ်လှဲချပြီးတာနဲ့ ဘုန်းမြတ်၀တ်ဆင်ထားသော အပေါ်ပိုင်းက အင်္ကျီတွေကိုအကုန်ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ပြီးတာနဲ့ တစ်နေ့လုံး ထိတွေ့ချင်နေခဲ့သော ထိုနှုတ်ခမ်းဖျားကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး လျာဖျားပါတိုး၀င်လိုက်သည်။

အကိုက မှူးရဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုအငမ်းမရ စုပ်ယူသုံးဆောင်နေရုံသာ မက လက်တွေက လဲ ရင်သားအစုံကို အင်္ကျီအပေါ်ကနေ ပွတ်ချေနေတာကြောင့် မှူးမှာ တစ်ကိုယ်လုံးပူလောင်လာရတော့သည်။တဖန် နှုတ်ခမ်းမှတဆင့် လည်ပင်းဆီကို သွားကာ စုပ်ယူနေတဲ့အပြင် လက်က လဲ ဂါ၀န် အကွဲကြောင်းကနေတဆင့် ပေါင်များကိုပွတ်သပ်ကာ မှူးရဲ့ အဓိကနေရာကို အပေါ်အောက်ဆွဲပြီး ဖိချေနေသဖြင့် မှူးမှာ နှုတ်ခမ်းရဲရဲလေးကို ခပ်ဟဟဖွင့်ပြီး ငြီးညူနေရသည်။

"အာ့.........ဟာ့...........အင့်.............."

မှူးကို စိတ်ပါအောင်လုပ်နေရင်း မှူးရဲ့ အင်္ကျီကိုချွတ်ဖို့ လမ်းစရှာနေပေမဲ့ ၀င်္ကပါလို ဘယ်ကစလို့စရမလဲမသိသဖြင့် စိတ်အိုက်နေရသည်။ကြယ်သီးက လဲအလှတပ်ထားတာဖြစ်ပြီး ဇစ်ကလဲ အစရှာမရဖြစ်နေသည်။နောက်မှ မှူးရဲ့ကျောကုန်းအောက်က်ို လက်လျို၀င်လိုက်တော့မှ ဇစ်အစကိုရှာတွေ့တောသည်။ဇစ်ကို တစ်ချက်ထဲဆွဲချလိုက်တာနဲ့ တင်းကြပ်စွာ၀တ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီဟာပြေလျော့သွားတော့သည်။ဆက်ပြီးအချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ ဂါ၀န်တစ်ခုလုံးကို မှူးရဲ့ကိုယ်ပေါ်ကဆွဲခွာပြီး ကုတင်ခြေရင်းမှာ ပုံချလိုက်သည်။အခုအချိန်မှာ မှူးရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဇာအနီအတွင်းခံတစ်စုံသာကျန်ရှိနေတော့သည်။ဇာဘော်လီ အနီရောင်ပေါ်မှာမို့မောက်တက်နေသော ရင်သားဖြူဖြူလေးကို စုပ်ယူရင်း မာကင်ရာတွေပေးလိုက်သည်။တစ်ဆက်လဲမှာပင် ချိတ်ကိုဖြုတ်ပြီး ထိုဘော်လီအနီရောင်ကို ကုတင်အောက်ဘက်ဆီ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။အတားအဆီးတွေအများကြီးကျော်ဖြတ်ပြီးမှ တွေ့ရသော ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ ရင်သားထိပ်ဖျားကို စုပ်ယူပြီး တစ်ဖက်ကို စက်ပိုင်းပုံသဏ္ဍန်ဖိချေနေလိုက်သည်။

ထိုသို့ စိတ်ကြိုက် အပေါ်ပိုင်းကို စားသုံးပြီးချိန်မှာ အောက်ဘက်ဆီကိုနယ်ချဲ့လိုက်သည်။ဘုန်းမြတ်ရဲ့ဘောင်းဘီနဲ့ အတွင်းခံကိုတစ်ဆက်ထဲချွတ်ပြီးသည်နဲ့ တပြိုင်နက် မှူးရဲ့ ဇာအောက်ခံဘောင်းဘီကိုပါ ပေါင်အရင်းနားကနေ ဆွဲဖြဲပြီးလွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

အခုချိန်မှာအကိုရော မှူးရော ၀တ်စလစ်ဖြစ်နေပြီး သောက်ထားသော ယမကာအရှိန်များကြောင့် တုံ့ဆိုင်းချင်းမရှိပဲ အရှေ့ကိုသာ စိတ်တူကိုယ်တူ တိုးနေမိသည်။အကိုက မှူးအပေါ်ကကေ အုပ်မိုးပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစုပ်ယူနမ်းရှိုက်နေရင်း အောက်ဘက်ဆီက မှူးရဲ့ အဓိကနေရာကို သူ့အရာနဲ့ အပေါ်အောက် ပွတ်တိုက်နေသည်။

မှူးလေးရဲ့ အရာသည် အတော်စိုစွတ်နေပြီး သူ့ရဲ့အရာကလဲ အတော်ထောင်မတ်နေပြီဖြစ်တာကြောင့် ထိုစိုစွတ်နေသော ပန်းနုရောင် အက်ကွဲကြောင်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တဆုံးထိုးသွင်းလိုက်သည်။ဘုန်းမြတ်အတွက် အမြဲ ၀င်ထွက်နေကြနေရာဖြစ်ပေမဲ့ ဘယ်အချိန်ပဲပဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲသာယာမှုကိုပေးစွမ်းနိုင်သည်။နူးညံ့သော အတွင်းသားများကြောင့် ညီးသံသဲ့သဲ့ပါထွက်လာရသည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း အဆုံးထိထိုးသွင်းလိုက်တာကြောင့် ပြည့်ကျပ်နေသောခံစားမှုနဲ့အတူ သာယာမှုကိုပါတွဲပြီး ခံစားနေရသည်။အကိုက တစ်ချက်ချင်းဆီ အသွင်းအထုတ်လုပ်တိုင်း မှူးမှာ အိပ်ယာခင်းစကို ဆွဲညစ်ရင်း သာယာမှုကို အတိုင်းအဆမဲ့ခံစားမိနေသည်။

"အာ့........ဟင်း............ဟာ့........အ့..........."

ထိုးသွင်းမှုက အရှိန်မြှင့်တင်ပြီး ခပ်စိပ်စိပ်ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာ ခံစားမှုက အထွတ်အထိပ်ကိုရောက်နေပြီမို့ မှူး ခါးကိုပါကော့ပေးထားမိနေသည်။အကိုက မှူးရဲ့ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ရင်း အရှိန်ဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တ်ိုင်း ခြေချောင်းတွေပါကော့ပြန်နေတဲ့အထိ ရမ္မကအတွင်းပျော်မွေ့မိနေသည်။

"အ့ .......ဟာ့.......အ......ကို......အ့........မှူး........မှူး ပြီး....တော့မယ်......အာ့..............."

မှူးကပေါင်ကို ပူးကပ်ပြီး အတွင်းသားတွေကဆွဲညှစ်လာသည်မို့ အရှိန်ကိုအမြှင့်ဆုံးတင်ပြီး မှူးရဲ့ကိုယ်တွင်းမှာပင် နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူ ပြီးမြောက်စေလိုက်သည်။

မှူးမှာ ဆောင်းတွင်းညသန်းခေါင်ကြီးမှာ ချွေးတပြိုက်ပြိုက်ကျနေရပြီး အအေးဒဏ်အစားအပူဒဏ်ကိုသာခံစားနေရသည်။ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာ မောဟိုက်လွန်း၍ အကို့ရင်ခွင်ထဲ ခွေကျပြီး အမောဖြေနေရသည်။မှူးကအမောအပြေသေးခင်မှာပဲ အကို့အရာက ထပ်မံတင်မားလာသည်မို့ မှူးတံတွေးပင်မြိုချမိလိုက်သည်။

အခုလေးတင် တစ်ချီပြီးသွားပေမဲ့ ဆံပင်ကပိုကရိုဖြင့် နဖူးမှာချွေးတွေစို့ကာ ရင်ညွှန့်ဆီမှာပါ ချွေးသီးနေသော မှူးကိုကြည့်ပြီး စိတ်ကတဖြန်ပြန်ကြွလာရသည်။မောဟိုက်နေ၍ ပါးစပ်ဖြင့် အသက်ရှုနေတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းနီနီက အနည်းငယ်ဟနေပြီး ရင်ဘက်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေတာကြောင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်နေပြန်သည်။စိတ်ရဲ့ အလိုကိုဆက်မထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် ထိုနှုတ်ခမ်းနီနီထွေးထွေးလေးကို ဆွဲငုံပြီး ရင်သားတွေကို ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။တစ်ချိန်ထဲမှာပင် မှူးရဲ့ခြေထောက်သွယ်သွယ်ဖြူဖြူတစ်ဖက်ကို ပုခုံးပေါ်တင်လိုက်ပြီး မကြာသေးမှီကမှ ပြီးမြောက်ထားသော ထိုအရာထဲမှာ ဖြေဖြေးချင်းထိုးမွှေလိုက်သည်။သွင်းထုတ်ရတာအဆင်ပြေလာပြီဆိုတာနဲ့ စက်သေနတ်ပစ်သလိုတရစပ် သွင်းထုတ်ကာ ပုခုံးပေါ်တင်ထားသော မှူးရဲ့ခြေထောက်ကို နမ်းရှိုက်နေလိုက်သည်။​​ေခြေထောက်တစ်ဖက်က်ု လက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ထားတာမို့ သူ့အရာက အထဲထိပိုထိရောက်ပြီး ပထမအခေါက်ကထက်ပိုပြီး သာယာနေမိသည်။

အကိုက ထပ်မံထိုးသွင်းနေရင်းနဲ့ အဓိကနေရာရဲ့ ထိပ်ဖျားရှိmain pointကိုပါ ဖိချေနေတာကြောင့် မှူးမှာ သာယာမှုကို နောက်တစ်ခေါက်ထပ်ရောက်ရပြန်သည်။ခုနကထပ်ပိုပြီး ထိမိသော ခံစားမှုကြောင့် လည်တိုင်က်ိုမော့ရင်း အစွမ်းကုန် ငြီးနေမိသည်။

"အာ့.......အ...ကို......ဟာ့.....အကို.......အာ့"

မှူးက အကိုဆိုပြီးငြီးနေလေလေ အကိုက ပိုပြီးအရှိန်မြှင့်လေလေမို့ အမြင့်ဆုံးသာယာမှုကို ရောက်ရှိပြီး ထပ်မံပြီးဆုံးရပြန်သည်။အကိုက ဘယ်အချိန်ကထဲကများ အားဆေးတွေကြိုသောက်ထားလဲမသိ အကို့ရဲ့နောက်တစ်ခေါက် နောက်တစ်ခေါက်ဆိုသည်များက မနက်ငါးနာရီထိုးမှသာ ပြီးဆုံးခဲ့ရသည်။မှူးမှာ တစ်ညလုံး အကိုပြုသမျှ နုခဲ့ရသည်မို့ ပင်ပန်းနွမ်းလျပြီး အကို့ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ တုပ်တုပ်တောင်မလှုပ်ပဲ အိပ်စက်အနားယူနေရသည်။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××

ကြိုက်ကြရဲ့လား ပရိတ်သက်တို့

ဒီတစ်ခါတော့ ရေးတဲ့အချိန်မီးပျက်နေတာမို့ ရေးရတာပိုအဆင်ပြေသွားတယ်🌚🌚🌚

Zawgyi

ေလွကားေပၚကေန တေရြ့ေရြ့ဆင္းလာေသာ မွဴးကိုၾကည့္ရင္း အသက္ရႈဖို႔ေတာင္ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့သည္။တစ္ကိုယ္လံုးကို အနီေရာင္ အသံုးအေဆာင္ေတြပဲ ၀တ္ဆင္ထားတာမို႔ ႏွင္းဆီပန္းအနီေလးတစ္ပြင့္ ေကာင္းကင္ေပၚကေႂကြဆင္းလာသလိုပင္။ေျခတစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္တိုင္း ေဖြးခနဲေပၚေပၚလာေသာ ေျခတံျဖဴျဖဴေလးေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲတလွပ္လွပ္ျဖစ္ေနရသည္။ရဲေနေသာ ဆိုးထားေသာ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက သူ႔ကို လာနမ္းလွည့္ပါၪီးလို႔ဖိတ္ေခၚေနသေယာင္။အေနာက္ဘက္မွာ ထံုးဖြဲ႔ထားေသာ ဆံႏြယ္ေလးေတြကလဲ နမ္းရိွူက္ခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေနသည္။တစ္ေန့တျခားပိုပိုလွလာေသာ မွဴးေၾကာင့္ တစ္ေန့တစ္ေန့ စိတ္မခ်ရလြန္း၍ ရူးသြားရႏိုင္ေလာက္သည္။လမ္းေလ်ာက္လာတာ ပိုနီးကပ္လာေလေလ ဘုန္းျမတ္ရဲ့ရင္ထဲမွာ ေျဗာင္းဆန္ေနရသည္။

"အကို...ဘယ္လိုလဲ...ဒီအက်ႌနဲ႔ မွဴးနဲ႔ လိုက္ရဲ့လား"

"....."

အနားေရာက္ေတာ့ ပါးခ်ိဳင့္ေလးေပၚေအာင္ ရယ္ေနရင္း ေမးလိုက္တာေၾကာင့္ ထပ္ၿပီး အရည္ေပ်ာ္က်ရျပန္သည္။စိတ္ထဲမွာ လွတယ္ အရမ္းလွတယ္ ဆိုၿပီး အထပ္ထပ္အခါခါေျပာေနေပးမဲ့ ပါးစပ္က ထြက္မလာႏိုင္ေတာ့တဲ့အထိ မွဴးရဲ့ အလွမွာ ေမ့ေျမာေနခဲ့သည္။

"ဟဲ့!သား မွဴးေလးေမးေနတာ ေျဖလိုက္ၪီးေလ"

အေမက အေနာက္ကေန ေက်ာကုန္းကို လက္နဲ႔ပုတ္ၿပီး သတိေပးလိုက္ေတာ့မွ ေလာကႀကီးနဲ႔ျပန္ၿပီး ဆက္သြယ္ရေတာ့သည္။

"ဟင္!..အင္း....လွတယ္.....အရမ္းလွတယ္ မွဴး

မွဴးရဲ့အလွကို ျမင္ရင္ တရုတ္မင္းသမီးေတြေတာင္ အရႈံးေပးၿပီးထိုင္ငိုသြားရေလာက္တယ္"

"အကိုကေတာ့ ပိုျပန္ၿပီ"

"အတည္ေျပာေနတာ မွဴးရဲ့"

"ကဲကဲ ေနာက္မွ လွတဲ့အေၾကာင္းထိုင္ေျပာၾက အခုေတာ့ ကန္ေတာ့ၾကမယ္ ၿပီးရင္ ဘံုေက်ာင္းကိုသြားရၪီးမယ္"

"ဟုတ္ အေမ"

ကန္ေတာ့ပြဲျပင္ အေမႊးတိုင္ထြန္းၿပီးကန္ေတာ့ၿပီးတာနဲ႔ တရုတ္ဘံုေက်ာင္းကိုသြားဖို႔အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကေတာ့သည္။

"အေမ"

"ေဟ....ဘာလဲသား"

"အေမရယ္ အေဖရယ္ ေဒၚႀကီးညိုတို႔ရယ္ကားတစ္စီးသြားလိုက္.....သားနဲ႔မွဴးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကားနဲ႔ေနာက္ကလိုက္ခဲ့မယ္"

"ေအးေအး ရတယ္ေလ သားတို႔အဆင္ေျပသလိုသာလုပ္ "

အေမတို႔ကေရ႔ွကထြက္သြားတာနဲ႔ အကိုနဲ႔မွဴးနဲ႔က ေနာက္ကေန ကားနဲ႔လိုက္သြားသည္။အကိုက ကားေမာင္းေနရင္း အေရ႔ွကလမ္းမကိုၾကည့္တဲ့အခ်ိန္ထက္ မွဴးကို ၾကည့္ၾကည့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကပိုမ်ားေနသလိုပင္ ခံစားေနရသည္။

"အကို အေရ႔ွၾကည့္ၿပီးေမာင္း"

"ကားေတြကို မၾကည့္ခ်င္ဘူး မွဴးကိုပဲၾကည့္ခ်င္တာ"

ႏႈတ္ခမ္း အနီရဲရဲဖူးဖူးေလးကေန စကားသံေတြထြက္လာတိုင္း ထိုႏႈတ္ခမ္းေလးကိုသာ မ်က္ေတာင္မခက္ပဲ ၾကည့္ေနမိသည္။

"မွဴးကိုၾကည့္ရေအာင္ မွဴးမ်က္ႏွာမွာ GPSမွ မရိွတာ"

"မွဴးမ်က္ႏွာမွာ GPSမရိွေပမဲ့ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ္က ကားေတာင္ဆက္ေမာင္းခ်င္တာမဟုတ္ဘူး မွဴးေလးမ်က္ႏွာပဲ ထိုင္ၾကည့္ခ်င္ေနတာ"

"ဟြန္႔.. စကားေတြ ေတာ္ေတာ္တတ္ေနပါလား"

ဟြန္႔ ဆိုၿပီး ႏႈတ္ခမ္းဆူလိုက္ပံုကိုက ေတာ္ေတာ့္ကို အသဲယားစရာေကာင္းေနသည္။စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီကေလးမကို ၿပီးမွ အတိုးခ်ၿပီးခ်စ္ရမယ္လို႔ ေတးထားလိုက္သည္။ဘံုေက်ာင္းရိွတဲ့ လမ္းၾကားထဲကို ၀င္လာေတာ့ လမ္းတစ္ခုလံုးရွင္းလင္းေနသည္။လမ္းအေနအထားက ကားႏွစ္စီးစာေလာက္ပဲ ၀င္လို႔ရေသာ လမ္းျဖစ္သည္။အခုမွ မနက္၇နာရီေက်ာ္ပဲရိွေသးလို႔ သစ္ပင္မ်ားအုပ္ဆိုင္းေနေသာလမ္းၾကားေလးထဲမွာ ျမဴေတြဆိုင္းေနသည္။အေမတို႔ကားကေတာ့ အေရ႔ွကိုေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနၿပီမို႔ ကားကို လမ္းေဘးကပ္ၿပီးထိုးရပ္လိုက္သည္။

"ဟင္ အကိုကားဘာျဖစ္လို႔လဲ"

ေမာင္းေနရင္း ရုတ္တရက္ ထိုးရပ္လိုက္တာေၾကာင့္ မွဴးကေတာ့ မ်က္လံုးအဝိုင္းသားနဲ႔ အကို႔ကို ၾကည့္ရင္းေမးမိလိုက္သည္။

ကားစက္သက္လိုက္ၿပီးတာနဲ႔ ခါးပတ္ကိုျဖဳတ္လိုက္ၿပီး မွဴးရိွရာကို ခႏၶာကိုယ္ကိုကိုင္းလိုက္သည္။မ်က္ႏွာနားကို ကပ္ကာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုစီတိုင္းကို လိုက္ၾကည့္မိေနသည္။အနီးကၾကည့္ၾကည့္ အ​ေဝးကၾကည့္ၾကည့္ ဘုန္းျမတ္ကိုအၿမဲရင္ခုန္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ေသာ ဒီကေလးမက တစ္ခုခုမ်ားျပဳစားထားတာမ်ားလား။မ်က္ႏွာမွာ နီးကပ္လြန္း၍ အသက္ရႈထုတ္လိုက္ေသာ ေလမ်ားအခ်င္းခ်င္းေတာင္ ရိုက္ခက္ေနသည္။မွဴးကေတာ့ ေၾကာင္အမ္းအမ္းနဲ႔ အေနာက္က ထိုင္ခံုကို ေပါက္ထြက္မတက္ မွီကပ္ထားေလသည္။မ်က္လံုး မ်က္ခံုး ႏွာေခါင္း စံုေအာင္ တစ္ခုခ်င္းစီၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအဆံုးသတ္ေနရာ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားဆီမွာေတာ့ တင္းထားသမ်ွစိတ္ေတြ ေအာင့္အီးန္ိုင္စြမ္းမရိွေတာ့ပါ။

စေတာ္ဘယ္ရီသီးတစ္လံုးလို နီျမန္းေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို ညင္သာစြာ ထိကပ္လိုက္တာနဲ႔ အိ၀င္သြားေသာ ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားေၾကာင့္ အူေတြ အသဲေတြ ျပဳတ္ထြက္မတက္ခံစားေနရသည္။ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ျဖည္းညင္းစြာ စုပ္ယူလိုက္တာနဲ႔ ရလာေသာ ေခ်ာကလက္အရသာ သင္းသင္းေလးေၾကာင့္ ပိုၿပီးနမ္းရိႈက္ခ်င္စိတ္ကိုလႈံ႔ေဆာ္ေပးေနသည္။ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း အနမ္းမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ညင္သာေသာ အနမ္းမ်ားကိုသာဆက္တိုက္ေပးေနလိုက္သည္။မွဴးကလဲ လည္ပင္းကိုသိုင္းဖက္ကာ အနမ္းမ်ားျပန္လည္တံုျပန္လာတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္ခုလံုးကို တစ္ေနရာမွ အလြတ္မေပးပဲ စုပ္ယူနမ္းရိႈက္ေနရံုသာမက သူမရဲ့ ေနြးေထြးေသာအာခံတြင္းထဲကို လ်ာဖ်ား တစ္ခုလံုး တိုး၀င္လိုက္သည္။လက္တစ္ဖက္ကလဲ အၿငိမ္မေနပဲ ဂါ၀န္ အခြဲေၾကာင္း ေနရာကေန ေပါင္ကို ပြတ္သပ္ေနတာေၾကာင့္ ဘုန္းျမတ္အတြက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး နတ္ျပည္ေရာက္ေနသလိုခံစားေနရသည္။

"Ring Ring Ring Ring "

ေကာင္းခန္းေရာက္မွ မီးထပ်က္ဆိုသလို ဇာတ္ရိွန္ျမင့္ေနမွ ဖုန္းထလာတာေၾကာင့္ feel ငုတ္သြားရသည္။မွဴးကလဲ ရင္ဘက္ကို တြန္းထုတ္လာတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို စုပ္ယူထားရာမွ ခြာေပးလိုက္သည္။

"ဟယ္လို"

မွဴးသည္ ေမာဟိုက္ေနေသာ အသံမေပါက္ေစရန္ အသက္ကို၀ေအာင္ရႈၿပီး တံေတြးတစ္ခ်က္ၿမိဳခ်လိုက္ကာ ဖုန္းကိုင္လိုက္သည္။

"ဟယ္လို မွဴးေလး သမီးတို႔ဘယ္နားမွာက်န္ခဲ့ၾကတာတုန္း....."

"ရွင္! ဟို.....ဟိုေလ သမီးတို႔ လမ္းမွားသြားလို႔ အေမ အခုေရာက္ခါနီးၿပီ"

ဘယ္ကေန ဘယ္လိုေခါင္းထဲေပၚလာလဲမသိတဲ့ အလိမ္ညာစကားေၾကာင့္ စိတ္သက္သာရာရသြားသည္။

"ေၾသာ္....ေအးေအး အေမတို႔ေစာင့္ေနတယ္ ျမန္ျမန္လာခဲ့ၾက"

"ဟုတ္အေမ"

အကိုကေတာ့ ကားေမာင္းစရာရိွတာမေမာင္းဘဲနဲ႔ ဘာျပန္ေျပာရမလဲဆိုတာ ပ်ာယာခက္ေနေသာမွဴးကို ရယ္ၿပီးၾကည့္ေနေသးသည္။

"ျမန္ျမန္ေမာင္းေတာ့ အေမတို႔ေစာင့္ေနတယ္"

"ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ"

အခုမွ ကလိကလိျဖစ္ေနေသာ ဘုန္းျမတ္ရဲ့စိတ္ေတြ နည္းနည္းသက္သာရရသြားေတာ့သည္။

"မွဴးေလး အခုဆိုးထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီဘယ္က၀ယ္တာလဲ"

" အေမ မေန့က၀ယ္ေပးထားတာ"

"ဟုတ္လား အဲ့ဒါဆို အဲ့တံဆိပ္မွတ္ၿပီး ေရာင္စံု၀ယ္ထား"

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"ႏႈတ္ခမ္းနီက အရသာေကာင္းတယ္ ေခ်ာကလက္အရသာေလး..... ေနာက္အေရာင္ေတြဆိုရင္ တျခားအရသာေတြရၪီးမယ္ ထင္တယ္.....ထပ္၀ယ္ထားၿပီး ဆိုးၾကည့္ ၿပီးရင္ ကိုယ္အရသာျမည္းေပးမယ္"

"ႏႈတ္ခမ္းနီေတာင္ အရသာခံၿပီး ျမည္းေပးမယ္ဆိုပဲ.....ဆရာ၀န္ႀကီးက မလည္ရွာဘူးေနာ္"

မွဴးရြဲ႔ၿပီးေျပာခဲ့ကာ ကားေပၚကဆင္းလာခဲ့သည္။အေမတို႔ကိုျမင္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ၿပံဳးျပလိုက္သည္။ကံေကာင္းသြားသည္က ႏႈတ္ခမ္းနီက အေကာင္းစားမို႔ Removalနဲ႔ ဖ်က္မွသာ ပ်က္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနီျဖစ္သည္။ဒါေၾကာင့္ အရာပ်က္ယြင္းခ်င္းမရိွသျဖင့္ အေမတို႔ သံသယ၀င္စရာမရိွေပ။

×××××××××

ညေနပိုင္း ကန္ေတာ့ပြဲလုပ္ေတာ့ ေရြစကၠူ ေငြစကၠမီးရိႈ႔ၿပီးတာနဲ႔ မွဴးတို႔အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုေတြ တသီႀကီးရိုက္ၿပီး ညဘက္ ေပ်ာ္ပါးေသာက္စားၾကသည္။အေမတို႔ အေဖတို႔ရဲ့ မိတ္ေဆြ ေတြနဲ႔ အကို႔သူငယ္ခ်င္း ကိုရဲေသြးပါေရာက္လာတာေၾကာင့္ ​အေၾကာ္အေလွာ္ အသားကင္ေပါင္းစံုနဲ႔ အရက္ဝိုင္းတည္ၾကေတာ့သည္။

မွဴးက အကို႔ေဘးနားမွာ ထိုင္ၿပီး ဝိုင္နည္းနည္းေသာက္ၿပီး အျမည္းေတြသာထိုင္စားေနလိုက္သည္။အကိုနဲ႔ ကိုရဲေသြးကေတာ့ ေရာက္တက္ရာရာ စကားေတြေျပာေနၾကသည္။

"ေဟ့ေရာင္ ဘုန္းျမတ္ မင္းကလဲ အသားကင္ေလးလဲ စားပါၪီးကြ.....ရံုးပေတသီးကင္ေတြပဲ စြတ္စားေနတယ္....ဘာလဲ မင္းဒူးမေကာင္းလို႔လား"

ကိုယ့္အႀကံနဲ႔ကိုယ္ ညအတြက္ အားႀကိဳေမြးေနပါတယ္ဆိုကာမွ အရိပ္အကဲမသိတဲ့ေကာင္က လူၾကားထဲမွာ အက်ယ္ႀကီးထေျပာ၍ နရင္းထအုပ္ခ်င္စိတ္သာေပါက္ေနရသည္။

"ငါ့ဘာသာ စားခ်င္တာစားမွာေပါ့ကြာ.....အသားေတြက စားရလြန္းလို႔ ျမင္ေတာင္မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး....အသီးအရြက္က က်န္းမာေရးနဲ႔တည့္တယ္....ေရာ့ မင္းလဲ မ်ားမ်ားစား"

မူးမူးရူးရူးနဲ႔ ေပါက္ပန္းေလးဆယ္ ထေျပာမွစိုး၍ ရံုးပေတသီးတစ္ေတာင့္လံုး ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္ေပးလိုက္သည္။မွဴးကေတာ့ ၾကားပံုမရသူ႔အာရံုနဲ႔သူ ေအးေဆးျဖစ္ေနသည္။