ဆေးရုံကနေ အိမ်ကိုပြန်ရောက်ရောက်ချင်းညမှာပဲ ကောင်းမြတ်နဲ့ဆုရီတို့ ဖုန်းထဲမှာ message အပြန်အလှန်ပို့ရင်း မနေနိုင်တော့လို့ အခန်းကူးလာပြီး တစ်ချီဆွဲလိုက်ကြသေးသည်။

"အ...အ"

"ပလွတ်...ပလွတ်"

သူမကအမြဲတမ်း ညဉ့်နက်ချိန်မှလာရတာတစ်ခြားကြောင့်တော့ မဟုတ် အမေနဲ့အဒေါ်အိပ်တာကိုစောင့်ရခြင်းပင်။တစ်ခါမှတော့ခိုးထွက်တာ မမိဖူးသေး။

"အမ အတွက်ကျွန်တော်ဝယ်ထားတာ"

"ဟီးး..."

သူမပြုံးနေတာလေးကို သူကြည့်ပြီးကြည်နူးနေမိသည်။တစ်သက်လုံး ထိုကဲ့သို့ ကြည်နူးသွားချင်မိသည်။

"လှလား"

"အင်း"

ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို လွယ်ရင်းပို့စ်ပေးနေတဲ့ သူမဟာ သူ့မျက်လုံးတွေထဲ ပန်းခင်းထဲမှာဝဲနေတဲ့ လိပ်ပြာလေးတစ်ကောင် လွတ်လပ်‌စွာ ပျော်မြူးနေသလိုလို။

သူမအနားကိုသွားပြီ တဝကြီးဖက်ထားလိုက်မိသည်။

"အမကိုကျွန်တော်သဘောကျတယ်"

"ဟင်.."

ရုတ်တရက်ကြီးဆိုတော့ သူမပျော်နေရာက..ကြောင်သွားသည်။ထို့နောက်သူမလည်းတင်းကျပ်စွာသူ့ကိုပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အနားကဘယ်မှထွက်မသွားပါနဲ့နော်"

Depression ရာသီမို့လားမသိ ကောင်းမြတ်ကိုသူမချော့ရဦးမည်။

"အင်းပါ...အမဘယ်မှမသွားပါဘူး...အမြဲအတူရှိနေမယ်

..နော်"

ခုံပေါ်မှာသူမထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကိုပေါင်ပေါ်မှာ အိပ်စေလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ဆံပင်တွေကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

သူကတော့မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ အိပ်နေသည်။

"ကျောင်းစာတွေလုပ်ရတာ ပင်ပန်းလား"

"ပင်ပန်းတယ်...ဒါပေမယ့် အဲ့လောက်တော့မဟုတ်ပါဘူး"

"သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ရော လျှောက်မသွားဘူးလား"

"သူတို့နဲ့က ဂိမ်းပဲဆော့တာ"

"ဪ"

မိုးအေးအေးနဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က သူ့မျက်လုံးတွေအားမှေးဆင်းသွားစေသည်။

"စိတ်မပူ‌နဲ့နော်...အမကောင်းမြတ်ကိုဘယ်တော့မှထားမသွားဘူးသိလား"

"ဟုတ်"

စကားလေးတွေပြော‌ရင်း ထိုညလေးက ကောင်းမြတ်ကို ဆုရီ ချော့သိပ်ရတဲ့ညလေးဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုသိုဖြင့် နောက်ညတွေမှာ ညတိုင်းနီးပါး သူတို့ ကုတင်ပေါ်မှာလုပ်ဖြစ်ကြသည်။

သူမပြောပြလို့ မျိုးသူရဆိုတဲ့ကောင်ယုတ်မာ တာတွေသူတော်တော်လေးသိသွားခဲ့သည်။ သူ့ကိုဖြတ်တာနဲ့ ပေးကမ်းထားသမျှအကုန်ပြန်တောင်းမည်၊ သူမရဲ့ အဝတ်မပါတဲ့ပုံတွေကိုလည်း ဖြန့်ပစ်မည်၊ သူမရဲ့အလုပ်လည်းဖြုတ်ပစ်မည် ဟုပြောကြောင်း ကောင်းမြတ်သိရလေသည်။

သူတစ်စုံတစ်ခုတော့လုပ်ရတော့မည်။

ထိုအရာလုပ်ဖို့အတွက် ကျော်ကျော်ကသာသူ့ကိုအကူအညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။

"တကယ်ကြီးလား"

"အေး ဆယ်ချက်လောက်ပိတ်ထိုးချင်တာ"

"အိုကေကွာ...ဟားးဟားး...ဖန်တီးပေးရမှာပေါ့"

ကျော်ကျော်ကသူ့အသိမိုးထွန်းဆိုတဲ့ဘဲကြီးကို အကူအညီတောင်းကာ လူမိုက်နှစ်ယောက်ငှားလိုက်သည်။

"ငါ့ညီကြည့်မရတဲ့ကောင်ဆိုကိုကြီးဘာလုပ်‌မပးရမလဲပြော...အပြတ်ရှင်းပေးရမလား"

"အဲ့...လောက်ကြီးတော့မလိုဘူး ကိုကြီးရဲ့ ကျွန်တော်ကနည်းနည်းလေးပဲဆုံးမချင်တာ"

"ရတယ်ညီလေး ကိုကြီး စီစဉ်ပေးမယ်နော်"

အစီအစဥ်ချပြီးတစ်ရက် မျိုးသူရရဲ့အိမ်ရှေ့အဝင်အဝလမ်းမှာ သူတို့‌လေးယောက်ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးနဲ့ရပ်စောင့်နေသည်။သူ့ကားဝင်လာတဲ့အခါ နောက်ကနေအသာလေးလိုက်ပြီး...

ကားပေါ်ကဆင်းဆင်းချင်း

"ခွေးမသားး"

ဆိုပြီးလူမိုက်နှစ်ယောက်ကပြေးချုပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်ကောင်းမြတ်က ပြေးထိုးသည်။

"ခွပ်..."

"အ"

ကျော်ကျော်ကရပ်ကြည့်နေသည်။

"ခွပ်..."

"ခွပ်...ဂုတ်...ဂုတ်...ဘုတ်"

"အ...အ"

သူတို့အားလုံး မျက်နာဖုံးတွေတပ်ထားကြသည်။

ဆယ်ချက်လောက်ထိုးပြီး မျိုးသူရတစ်ယောက်မှောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်ပြီးမောင်းပြေးကြလေတော့သည်။

________________________

"အ...ဖြည်းဖြည်း အမ"

"ရန်ဖြစ်လာတာကို....နာမှာပေါ့"

သူ့လက်ကရောင်နေတာကို သူမဆေးလိမ်းပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

အလုပ်မှာတွေ့တဲ့ မျိုးသူရရဲ့‌ ရောင်ကိုင်းစုတ်ပြတ်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကောင်းမြတ်ရဲ့ ရောင်နေတဲ့လက်တို့ဟာ တိုက်ဆိုင်ချင်းမဟုတ်တာတော့ သူမသိသည်။သူလိမ်တာသူမသိသည်။

"ကောင်းမြတ်တစ်ခုခုဖြစ်မှာ အမအရမ်းစိုးရိမ်တာပဲ"

"ဟီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...နည်းနည်းလေးလက်လွန်သွားတာပါ"

ထို့နောက် သူက စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့

"အမ...ကျွန်တော်အမနဲ့အတူရေချိုးချင်တယ်"

"အယ်...ဘယ်လိုတောင်"

ရုတ်တရက်ကြီးတဏှာစကားတွေပြောလေသည်။တဆက်တည်းထပြီး သူမအနားကိုကပ်ကာခါးလေးကိုဖက်ထားလိုက်သည်။

"အမတစ်ခုခုပြောဦးလေ"

"အခု‌ပဲဆေးလိမ်းထားတာကို ပြီးရင်ညဘက်ကြီးရေချိုးရင် အအေးပတ်လိမ့်မယ်"

"မနက်အစောကြီးရော"

"အင်း"

"ချိုးမှာလား"

"မသိဘူး"

"လုပ်ပါနော်..အမ"

"စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်"

"မြန်မြန်လေးစဉ်းစားပေးနော်"

ထို့နောက်သူမပြန်သွားသည်။

"သမီး အခုတလော အပြင်တွေအရမ်းထွက်တယ်နော်"

"ဒီနားမှာ မုန့်တီဆိုင်လေးအသစ်ဖွင့်လို့ပါ....အဲ့မှာသွားစားရင်းလမ်းလျှောက်နေတာ"

_________________________

ညရောက်တော့....ဖုန်းထဲကိုမက်ဆေ့ခ်ျဝင်လာသည်။

"အမ...ကျွန်တော်မနက်အစောကြီးထပြီးစောင့်နေမယ်နော်...."

"ဟွန့် တော်တော်လုံ့လတွေဝီရိယတွေရှိနေတယ်နော်"

"ဟီးဟီး...ပူလို့ပါအမရယ်"

"ဘာမှမပူဘူး...မိုးတွေဒီလောက်အုံ့နေတာကို"

"အဲ့တာ‌ဆိုရေနွေးလေးနဲ့ ချိူးကြမယ်လေ...အဟိ"

"တော်တော်ပျော်နေလား"

"စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေတာ...အမရော"

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

ကုတင်ပေါ်ကနေနှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန်ပို့နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် မနက်လေးနာရီအချိန်တွင်....

သူ့ဖုန်းထဲက alarm သံမြည်လာသည်။သူထပြီး အခန်းထဲကထွက်လိုက်သည်။အပြင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်တော့ ‌မှောင်မဲပြီး နေရောင်တောင်မမြင်ရသေး။အေးစက်စက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကြီးတစ်ခု။

လူတွေအကုန်အိပ်နေပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာသူတစ်ယောက်တည်းနှိုးထနေသလိုခံစားရသည်။နောက်တစ်ယောက်တော့ရှိသေးသည်။ထိုလူကတော့မကြာခင်လာမည်။

‌‌သူကော်ဖီလေးနှစ်ခွက်ဖျော်ရင်း ပေါင်မုန့်နို့ဆီစမ်းလေးနှစ်ချပ်လုပ်ထားလိုက်သည်။

နောက်ဖေးကရေချိုးခန်းထဲရှင်းစရာရှိတာတွေအကုန်ရှင်းပြီးပြီ။မနေ့ညက‌ထဲက နှင်းဆီပန်းတွေသူ ကျောက်ပြားပေါ်ကိုကျဲထားလို့ပြီးပြီ။ထို့အပြင်အဝတ်လျှော်စက်ကြီးလည်း မထုတ်ထားရသေးသည်။

"ရွှီး...ရွှီးးး"

ရေမွှေးတစ်ချို့ကို ပတ်ပတ်လည်လိုက်ဖြန်းလိုက်သည်။

"ဒေါက်..ဒေါက်"

သူမရောက်လို့လာပါပြီ။

"လာ..အမ....ဘာမှမစားရသေးဘူးမလား"

"အင်း"

‌လုပ်ထားတဲ့မုန့်နဲ့ကော်ဖီလေးကို သူတို့နှစ်ယောက်စားလိုက်ကြသည်။

တလောကလုံးသူတို့နှစ်ဦးထဲရှိနေသည့်အတိုင်း။

ကောင်းမြတ်တစ်ယောက် စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေသလိုဆုရီလည်းရင်တွေခုန်နေမိသည်။

သာမန်လုပ်နေကြပုံစံနဲ့ ကွဲထွက်ပြီး အသစ်အဆန်းတစ်ခုလုပ်ရမည်ကိုး။ထို့အပြင် သူမဘဝမှာ ထိုကဲ့သို့ ရေအတူချိုးတာမျိုးတွေ တစ်ခါမှမလုပ်ဖူးခဲ့‌ပေ။

ကောင်းမြတ်အနားကပ်လာတော့ သူမပိုလို့တောင်ရင်ခုန်သွားသည်။

"ပြွတ်...ပြွတ်.."

"ပြွတ်"

အဝတ်အစားတွေကို အကုန်ချွတ်လိုက်ပြီး

ရေချိုးခန်းထဲကို လက်ကလေးဆွဲကာခေါ်သွားသည်။

ရေချိုးခန်းထဲရောက်တော့ အနံ့သင်းသင်းလေးနဲ့ ရေမွှေးနံ့ရယ် ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနှင်းဆီပန်းတွေရယ်၊ မီးအိမ်ကဖြာထွက်‌နေတဲ့အဝါရောင်မီးမှိန်မှိန်လေးရယ်က သူမကိုစောင့်ကြိုနေသည်။

ရင်တွေခုန်တာ သူမပြောမပြတတ်လောက်အောင်ပင်။ထို့ကြောင့်ကောင်းမြတ်ကို ထပ်ပြီးဖက်နမ်းမိလိုက်သည်။

"ပြွတ်...ပြွတ်"

"ပလပ်..ပလွတ်"

"ဗွမ်း...."

"ဟီးးးဟီးး"

"ဗွမ်းးး"

"ဟာ"

"အေးလား"

"အင်းအေးတယ်"

ထို့နောက်ဆပ်ပြာကိုယူကာ သူမတစ်ကိုယ်လုံးကိုကောင်းမြတ်တိုက်လိုက်သည်။

သူ့လက်က နို့သီးခေါင်းလေးနဲ့ အဖုတ်ကြားထဲရောက်ရောက်သွားတဲ့အခါ သူမကျင်ခနဲဖြစ်ပြီးတွန့်တွန့်သွားသည်။

ထိုအရာကိုသတိထားမိတဲ့ ကောင်းမြတ်ဟာ အဖုတ်နားလေးကိုသာကွက်ပွတ်နေသည်။

"ပြွတ်..ပြွတ်"

"ပြွတ်"

နှုတ်ခမ်းလေးတွေကိုလည်းတစ်ခါတစ်ခါနမ်းသေးသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ ပွတ်တိုက်လို့အပြီးမှာ သူမဖင်ကြီးနှစ်လုံးဆီကိုလက်ကရောက်လာသည်။

"အင်းးး...ဟင်းး"

"ပလွတ်"

ဆပ်ပြာတွေနဲ့မို့ သူမရဲ့ဖင်က ချောမွတ်နေသည်။

အထက်အောက်ဆွဲပြီးအားရပါးရ ပွတ်လိုက်နယ်လိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လုပ်နေသည်။

သူမရဲ့ဖင်ကြီးကို ကိုင်နေရတာဆို အောက်ကလီးကလည်း မတ်သည်ထက်မတ်လာပြီပေါ့။

ထို့နောက် သူ့ကိုသူမတစ်လှည့်ပြန်တိုက်ပေးသည်။

သူ့ရဲ့လီးကြီးကိုဆပ်ပြာတွေနဲ့ ပွတ်ပြီး တစ်ချက်ချက်ထုထုပေးတဲ့အခါသူကော့ကော့တက်သွားသည်။

"အ...အ"

"ပလွတ်...ပြွတ်...ပလွတ်"

ဆပ်ပြာတွေနဲ့ ချောပြီး လီးကြီးကတပြွတ်ပြွတ်မည်နေသည်။

ထိုသို့ထုပေးနေရင်း ပြီးခါနီးမှာကောင်းမြတ်ကတားတော့ သူမ‌ရပ်လိုက်သည်။

ရေတွေလောင်းချလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အပြင်ကိုထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ထို့နောက်အဝတ်အစားတွေဝတ်ပြီး အိမ်ရှေ့ခန်းက ခုံပေါ်မှာထပ်လုပ်ကြသည်။

"အ...အားးဟင်းးးအင်း"

"ပလွတ်...ပလွတ်"

သူမက အပေါ်အင်္ကျီလေးသာဝတ်ထားပြီး အောက်ပိုင်းက တုန်းလုံးလေး။ခုံပေါ်မှာကုန်းလျက်အနေထားနဲ့ သူသွင်းမှာကိုစောင့်နေသည်။

ဇွက်ကနဲ သူအားနဲ့သွင်းချလိုက်တော့

"ပလွတ်"

"အမလေးးး...အင့်"

"ပလွတ်"

"ပြွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်...ပလွတ်"

"အာ...အားး...အ"

"ရှစ်..အ..."

"ပြွတ်...ပလွတ်.."

ရေချိုးပြီးကခါစမို့လားမသိဆုရီရဲ့ ဖင်ကြီးက ဝင်းမွတ်ပြီးပြောင်လက်လို့နေသည်။သူမြန်မြန်ပြီးသွားမှာစိုးလို့ မကြည့်ပဲနေဖို့ကြိုးစားပေမယ့်လည်း မရ။

သူမရဲ့ဖင်ကြီးကို မကြည့်ပဲသူဘယ်နေနိုင်မှာတုန်း။

"အ...အားး"

"ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်.."

ဆောင့်ချက်တွေတဖြည်းဖြည်းနဲ့မြန်မြန်လာသည်။

"အ...အားးအားးးးးအားးးးး"

"ဖတ်..ဖတ်..ပလွတ်...ပလွတ်"

အင်္ကျီအဖြူလေးကခါးထိဖုန်းနေတော့ သူအပေါ်လှန်တင်လိုက်သည်။ထိုအခါ သူမရဲ့သွယ်စင်းနေတဲ့ ကျောရိုးလေးပေါ်လာသည်။

"အ...အ...မရတော့ဘူး"

"ပြွတ်...ပြွတ်"

"အားးရှစ်"

"ဗျစ်ဗျစ်....ဗျစ်....ဗျစ်"

သူမရဲ့ဖင်ပြောင်ပြောင်လက်လက်လေးပေါ် ထပ်ပြီးပြောင်လက်သွားအောင်လရည်တွေပန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"အ....ဟူးးး"

တစ်ရှုးယူကာသူမ သုတ်လိုက်သည်။သူ့ညီလေးကိုပါ သုတ်ပေးလိုက်ပြီး

"အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဟုတ်...ကျွန်တော်ခဏနားမှရမယ်"

"ရတယ်.....ကောင်းမြတ်စိတ်မပါတော့ရင်နားလေ"

သူမလည်းဝတ်လာတဲ့ဘောင်းဘီတိုလေးကိုပြန်ဝတ်ထားလိုက်သည်။ထို့နောက် ‌အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားပြီး ဘီရိုထဲမှာကောင်းမြတ်အတွက်ဘောင်းဘီရှာပေးနေသည်။

"ဟယ်...ဒါတွေက"

မထင်မှတ်ပဲတွေ့လိုက်ရတဲ့ သူမရဲ့ ပင်တီနဲ့ ဘရာစီယာ။

ပြန်ထွက်လာပြီး

"ကောင်းမြတ်...ဒါတွေက"

"အဲ့တာ...အဲ...ကျွန်တော်မေ့နေတာ"

"ဘာမေ့တာလဲ"

"ပြန်ပေးဖို့လေ"

"ခစ်...ဟီးးဟီးး"

"ဟင်"

သူမသူ့အနားကိုကပ်လာပြီး

"နှာဘူးကောင်လေး...အမအတွင်းခံတွေကိုခိုးထားတာမလား"

"အာ...ဘယ်ကသာ"

"ဒါဆိုဘာလို့ဘီရိုထဲထည့်ထားလဲ"

"မေ့နေတာ ဟိုနေ့ညကတည်းကျန်ခဲ့တာ‌လေပြန်ပေးမလို့"

"ကောင်းမြတ်လေးရယ်...ဆင်ခြင်တွေမပေးပါနဲ့....လိုချင်ရင်ပေါ်တင်ပြောပေါ့....ဟားးဟားးဟားး"

သူမသူ့ကိုနောက်ရွှတ်ရင်း ဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်တော့ သူနည်းနည်းစိတ်တိုသွားပြီး

"ဘာမှမလိုချင်ဘူး...ကျွန်တော်အမှန်တိုင်းပြောတာ"

"လိုချင်ပါတယ် ကောင်းမြတ်လေးရယ်....ဘာအရောင်လေးယူမလဲပြော....ဟီးဟီး...ခစ်ခစ်"

ထိုအခါသူဘာမှဆက်မပြောပဲ ငြိမ်သာနေလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းမြတ်လေး...ကောင်းမြတ်လေးလို့"

"အမ"

"ရှင်"

"ကျွန်တော့်နာမည်‌ကို လေးတပ်ပြီးမခေါ်နဲ့"

"ဘာလို့လဲကောင်းမြတ်လေးကလည်း ချစ်လို့ခေါ်တာ"

ဆိုပြီးသူမသူ့ကိုနမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းမြတ်လေးက အမရဲ့ကလေးလေးလေ...ဟိ..ဟိ"

ထိုအခါကောင်းမြတ်တစ်ယောက် စိတ်မရှည်တော့ပဲ

"လာ...အဲ့ကလေးလေးကဘာလုပ်နိုင်လဲဆိုတာပြမယ်"

ဆိုပြီး သူမရဲ့ဘောင်းဘီဇစ်ကိုဖြုတ်ကာ ဆွဲချွတ်လိုက်လေသည်။

"ဟယ်...ကောင်းမြတ်...ခဏ...အ"

ထွက်လာတဲ့သူမရဲ့ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကြားထဲက အစိလေးကိုတစ်ချက်စုပ်ဆွဲလိုက်တဲ့အခါ သူမဆတ်ခနဲ တွန့်သွားသည်။

"ခဏ...အ...အီးး...အင့်...အားး"

‌သူမမှာစကားတောင်သေချာမပြောနိုင် တော်တော်လေးကိုဖီးလ်တက်လို့နေပြီ။သူရဲ့ လျှာကြမ်းကြမ်းကြီးက အစိကိုခပ်သွက်သွက်လေးလျက်နေသည်ကိုး။

ထို့အပြင်...လျှာကြီးနဲ့ အဖုတ်ကိုပြားလိုက်ကြီးလျက်လိုက်အထဲကို ထိုးထည့်လိုက်လည်းလုပ်နေ‌ သေးသည်။

"အ...အားးး...အားး....အ...အ"

"ပလပ်...ပလပ်...ပလပ်...ပလပ်"

"အီးး...ဟင့်"

"ပလပ်....ပလပ်..."

"အားး...အ....အင်းးး...ဟင့်...ဟင့်"

သူမလက်နှစ်ဖက်ကိုသူ့လက်နှစ်ဖက် နဲ့ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ဘောင်းဘီးကတစ်ဝက်လောက်ကျွတ်နေတာကို အဆုံးထိဆွဲချွတ်ပြီး ထပ်လျက်သည်။

"ပလပ်...ပလပ်"

"အင်းးး..ဟင်းး"

သူ့ရဲ့လက်တွေကို အားနဲ့သူမဆုပ်ကိုင်လာသည်ကိုခံစားမိတဲ့အခါ သူလျှာကိုမနားတမ်း လျက်ပေးလိုက်သည်။

"အ...အင့်..ဟင့်"

"ပလပ်...ပလပ်"

"အားးးးးအ...အ...အ"

သူမလက်ကလေးတွေပြေလျော့သွားတယ်ဆိုတာ အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားပြီဆိုတဲ့ သက်သေ။