အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(2)

အတ္တက သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ဒေါသအရှိန်နဲ့ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြစ်နေကာ

"ကျွန်မကို ဘယ်လိုမိန်းမစားထင်နေလဲ အလုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ဒီလိုစော်ကားလို့ရမလား "

ကတ်ကတ်လန် ပြန်ပြောရဲတဲ့သူမရဲ့သတ္တိကို အတ္တအံ့သြနေရသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့စကားတစ်ခွန်းဆိုတစ်ခွန်းဘယ်သူမှအတွန့်မတက်ခဲ့ကြပေ။

အခုဒီမိန်းကလေးက ငါဘယ်သူလဲဆိုတာကိုမသိတာလား။

ပြီးတော့ သူမပြောတဲ့ အလုပ်ပေးမယ် ဆိုသည့်စကားကိုလည်းနားမလည်ခဲ့ပါ။

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ "

"တောက် မိုက်ရိုင်းလိုက်တာ!"

သူမက ဖျက်ကနဲ တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ ထွက်သွားမည်အပြု ...

"အ "

လက်ကောက်၀တ်ကို အကြမ်းပရမ်း ဆွဲလှည့်လိုက်သည့်အခါ၀င်တိုက်မိသည်က သူ့ရင်အုပ်ကြီးနှင့်။

"မင်းက အဲ့ဒီလို ပြောချင်တိုင်းပြောပြီးထွက်သွားလို့ရလား ဟက် လာမူမနေနဲ့ မင်းကို အလကားငှားထားတာမဟုတ်ဘူး ပိုက်ဆံပေးပြီးသား "

"ဘာ ရှင် ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ် လွန်လာပြီနော် ကျွန်မက အဲ့ဒီလိုမိန်းမ မဟုတ်ဘူး "

နောက်တစ်ချက် ပါးပေါ်ကျရောက်လာမည့် သူမ လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းခံလိုက်ရသည့်အခါ သူမက အတင်းရုန်းလေသည်။

"လွှတ် လွှတ်စမ်း ရှင် ..."

ရုတ်တရက်ကြီး သူမ ငြိမ်ကျသွားသည်မှာ

ခါးသို့ တစ်ခုခုနဲ့ထောက်ထားသလို ခံစားရသည်မို့ ငုံ့ကြည့်မိလျှင် သူမခါးကိုထောက်ထားသည့် သူ့လက်ထဲက ပစ်စတိုသေနတ်လှလှကလေးပင်ဖြစ်သည်။

ဘာစကားမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမထက်ခေါင်းတစ်လုံးစာအလုံအလောက်မြင့်မားသော သူ့အရပ်ကြောင့် ရုပ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့သူ၏မျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ အသားနာအောင် လုပ်တဲ့သူကို ဒီတိုင်းမထားဘူး "

သူမ လှုပ်ပင်မလှုပ်ရဲပေမဲ့ မျက်နှာထားတင်းတင်းကတစ်စက်မှမလျော့ပေ။

အတ္တသည် မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ခပ်စွင့်စွင့်အံကြိတ်ထားသောသူမကို မျက်မှောင်ကုတ်ကြည့်ကာ ဒီလိုလွယ်လွယ်နဲ့လက်မခံတဲ့မိန်းမမျိုးကိုမှ ပိုပြီးလိုချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။

"သခင်လေး"

တံခါးပွင့်ခြင်းနဲ့အတူ ၀င်တာတဲ့ အလင်းသည်

မွန်းနဲ့ အတ္တ ကိုမြင်တော့

တကယ်ဆို ဒီအချိန်က သခင်လေး အိပ်ယာပေါ်မှာရှိနေရမှာမဟုတ်လား တံခါးမခေါက်ပဲ၀င်လာမိလို့တောင် မှားပြီလို့ တွက်ထားတာ

သူထင်နေသောအခြေအနေမျိုးနဲ့တခြားစီဖြစ်နေ​သည်မို့ ထူးဆန်းစွာကြည့်နေသည်။

"ဘာလဲ"

အတ္တကသူမလက်တွေကို သူ့လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ထိန်းချုပ်ကာ ကျန်တစ်ဖက်က သေနတ်ဖြင့်ချိန်ထားဆဲဖြစ်သည်။

သူ့လက်ညှိုးကလေးကစားလိုက်ရုံဖြင့် သူမအသက်ပျောက်သွားနိုင်သည့်အခြေအနေမျိုးမှာရှိနေသဖြင့် မွန်းအနေနဲ့ Air con ခန်းကြီးထဲမှာပင်ချွေးတွေထွက်နေသည်။

"အခြေအနေမကောင်းဘူး ရဲတွေလာစစ်မယ်လို့သတင်းကြားတယ်"

အလင်းစကားကိုကြားသည့်အခါ

"ဖာ့ခ် ဘယ်ခွေးသားကသတင်းပေးလိုက်တာလဲ ကားအသင့်ရှိလား "

ပိုဒေါသထွက်သွားသောကြောင့်သူမလက်တွေကိုချုပ်ထားသည်မှာပိုပြီးတော့တင်းကြပ်သွားစေ၏။

"အားလုံးအသင့်ပါပဲ "

"ကျန်တဲ့ပစ္စည်းတွေကိုသိမ်းပြီး မင်းကိုလတ် ကို သတင်းပေးလိုက် "

ဆိုကာ သေနတ်ကို အလင်းလက်ထဲပစ်ပေးလိုက်ပြီး သူက အင်္ကျီကိုသပ်ရပ်အောင် ပြန်ပြင်ဆင်ပြီးကုတင်ပေါ်ကကုတ်အင်္ကျီကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။

မွန်းထွက်ပြေးဖို့ဦးနှောက်ကိုအလုပ်မျိုးစုံပေးနေပေမဲ့ သူ့တပည့်လက်ထဲက သေနတ်ကြီးက မွန်းကိုတည့်တည့်ပေမို့ လုံးဝမလှုပ်ရဲပါ။

တံခါးပေါက်ထောင့်လေးမှာ ကပ်ရပ်နေရင်း

မျက်ရည်များကဝဲတက်လာတော့သည်။

ငါ ငါ သေတော့မှာလား ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ငါရောက်နေတာ နဒီ့ရဲ့သူဌေးဆီရောက်ဟုတ်ရဲ့လား အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်သေနတ်တွေနဲ့ လူဆိုးတွေလားမသိဘူး ငါ့ဘဝတော့ ပြီးပြီထင်ပါတယ်

မျက်နှာဘယ်လောက်တင်းတင်း စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကြောက်မိသဖြင့် မျက်ရည်ပေါက်ကလေးတွေကြွေလာ၏ ။

သူမ သုတ်ဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကိုနည်းနည်းမှလျော့မထား ။

"သွားတော့"

ဟု အတ္တမှအမိန့်ပေးကာ အလင်းရဲ့ လက်ထဲက သေနတ်ကိုသူပြန်ယူလိုက်ပြီး အလင်းကို ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေရှင်းခိုင်းလိုက်၏ ။

ထို့နောက် သူ၏ကုတ်အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို သူမ အပေါ်မှာ ခြုံပေးလိုက်သည့်အခါ မွန်းကသူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။

အတ္တသည် ထိုကုပ်ထဲမှသူ၏လက်ကိုထည့်ပြီး သူမရဲ့ခါးကိုဖက်ရင်း သေနတ်ဖြင့်ချိန်ထားလိုက်သည် ။

"အေးဆေးလိုက်ခဲ့ မင်းအော်တာ ရုန်းတာနဲ့ ငါ့လက်ညှိုးက ကစားပြီးသားပဲ "

သူမက နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းစိ၍ သူခေါ်ရာ နောက်ကိုပါလာခဲ့သည်။

တစ်ချက်လှုပ်တာနဲ့ သူကိုယ်တိုင်မနှိပ်ရင်တောင် ကိုယ်လှုပ်လို့ ဖိမိသွားရင် ကိုယ်သေမယ့်အနေအထားမျိုးဖြစ်သည်။

မသိရင်တော့ သူမတို့ထွက်လာခဲ့ကြတာ ပါတီတစ်ခုကနေထွက်လာတဲ့ စုံတွဲတွေလိုမျိုးပေါ့။

ဒီလူအကွက်ကျလိုက်တာ။

မွန်းက အခန်းအပြင်ထွက်ကတည်းက နဒီ့ကိုရှာတာ မျက်လုံးတွေတောင်ပြာလာပြီ ။

ကျေးဇူပြုပြီး နဒီ ပေါ်လာပါစေ ။

ဒီချိန်မှာ သူမအတွက်ဆို သူငယ်ချင်းနဒီပဲရှိတာမဟုတ်လား ဆုတောင်းမပြည့်တာပဲလား ဟိုတယ်ရှေ့မှာ သူ့ကားတွေကအသင့်ပဲ ။

ဒီလူက ဘာလုပ်တာလဲဆိုတာကတော့ သိပ်သိချင်မိသောမေးခွန်းပင်ဖြစ်ပါသည်။

"၀င် "

သူမပေကပ်ကပ်လုပ်ပြီး ဟိုတယ်ထဲကိုလှည့်ငေးနေသေးသောကြောင့် အတ္တသည်ခါးကသေနတ်ကို အနည်းငယ်လှုပ်လိုက်သဖြင့် အသာလေးကားထဲဝင်သွားသည်။

ဒီချိန်မှာတော့မွန်းမသေချင်သေးပါ။

သူက ကားအနောက်ခန်း သူမရဲ့ဘေးက ၀င်ထိုင်လိုက်လိုက်တာ ရှေ့ကတပည့်ဖြစ်သည်ကမောင်းလေသည်။

သူမက ကားတံခါးကို လှုပ်ရမ်းဖွင့်ရန်ကြိုးစားပြန်သည်။

"ကျွန်မ ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ "

ကားမှန်တွေကိုလည်းတဗုန်းဗုန်းထုပြီး

" အခုကားရပ်ပေးပါ "

သူမဟာအနောက်သို့မျှော်ကြည့်လိုက် ရှေ့က ကားမောင်းသူကိုလှမ်းကြည့်လိုက်နှင့် ပြာယာခက်စွာ ။

" ကျွန်မကို ဟိုတယ်ပြန်ပို့ပါ "

အတ္တ နားရက်မှာ မနားရလို့ ဒေါသထွက်နေကာ

မင်းကိုလတ် ဆီက သူသိချင်တဲ့အဖြေ လည်းမသိခဲ့ရဘဲ ဒီမိန်းကလေးကပါနားပူအောင်လုပ်နေသဖြင့် ဒေါသဒီဂရီကအမြင့်ဆုံးသို့ထိုးတက်သွားပြီး

"တောက်! မင်း စကားသိပ်များတာပဲ နောက်တစ်ခွန်းကို ငါ စကားနဲ့မပြောတော့ဘူး "

ဆိုကာ ခုနက ခါးကြားပြန်ထိုးထားတဲ့သေနတ်ကို ပြန်ထုတ်၍ သူမရဲ့နှဖူးကိုချိန်လိုက်သည် ။

မျက်ရည်စို့စို့ မျက်၀န်းစိမ်းစိမ်းတွေက

ကြောက်ရွံခြင်းမရှိတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ကိုပဲစိန်ခေါ်နေသလား

"မင်း မျက်လုံးတွေကိုပြင်လိုက်စမ်း"

သူမက တစ်ခွန်းမှပြန်မပြောဘဲနှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစိကာ ထိုမျက်၀န်းစိမ်းတွေနဲ့သာ ကြည့်လေ၏။

ဘယ်သူ့အကြည့်အောက်မှာမှ မနစ်မျောဖူးသူ အတ္တသည်သူမရဲ့မျက်၀န်းတွေကို ဘယ်လိုမှအဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်သလို သူကပဲစတင်အကြည့်လွှဲကာ ဖယ်ပစ်လိုက်ရသည် ။

စိတ်၀င်စားစရာတော်တော်ကောင်းမယ့်​မိန်းကလေးပဲ ဟုသူမှတ်ချက် ချမိတဲ့ပထမဆုံးမိန်းကလေးပေါ့။

သူ့ကိုမကြောက်တာမဟုတ်ပါဘူး ဒီအခြေအနေမှာ မကြောက်ဘူးဆိုတာ ဘယ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ

ဒါပေမဲ့ မွန်းက ပျော့ညံ့တဲ့မိန်းမမဟုတ်ဘူး

အရှုံးမပေးပဲ လွတ်အောင်ကြိုးစားကြည့်ရမှာပဲ

မွန်းဟာ သူမ၏ဘေးကလူ၏အခြေအနေကိုအကဲခက်ရင်း သူမလွယ်လာသောခပ်သေးသေးအိတ်ကလေးထဲသို့ မသိမသာလက်နှိုက်ပြီး ဖုန်းခေါ်ရန်ကြိုးစားသည်။

ကံတရားကသူမဘက်ကိုလုံးဝမရှိဘူးထင်ပါရဲ့ ။

ရုတ်တရက် ဘယ်သူခေါ်မှန်းမသိတဲ့အဝင်ဖုန်းတစ်ခုနဲ့အတူ Vibration ကစတင်တုန်ခါသဖြင့် အတူထိုင်နေသော ဘေးကအတ္တသည်ချက်ချင်းပဲသူမရဲ့အိတ်ကိုဆွဲလုလိုက်သည်။

" ပြန်ပေး...ကျွန်မအိတ်ကိုပြန်ပေး! "

မွန်းကသူမအိတ်ကိုအတင်းပြန်ဆွဲတဲ့အခါ အတ္တကအိတ်ထဲကဖုန်းကိုထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

[Nadi😘] ဆိုတဲ့နာမည်ကလေးက Screen ပေါ်မှာရှိနေသဖြင့် မွန်းဟာပိုပြီးတော့အားတက်သွားကာ သူ၏လက်ထဲကနေဇွတ်လိုက်လုသည်။

" ပြန်ပေး....ပြန်ပေးလို့...."

အတ္တဟာ

" မင်း စောက်ပါးစပ်ပိတ်ထား! "

ဟုဆို၍ ခေါင်းစည်းကွင်းကလေးပြေလျော့နေသည့်သူမဆံပင်တွေကိုတစ်ချက်ဆွဲစောင့်ကာအံကြိတ်သံနှင့်ပြောပြီး သူ့ဘေးကားမှန်ကိုခလုပ်ဆွဲကာဖွင့်ချလိုက်၍ လက်ထဲက သူမရဲ့အိတ်နှင့်ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

မွန်းကသူ့ဆံပင်တွေကိုဆွဲထားတဲ့အတ္တ၏လက်တွေကိုကုပ်ဖဲ့တော့ အတ္တကလွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုတစ်ဖက်သို့ပြန်တွန်းကာ

" အေးဆေးနေ အသံမထွက်နဲ့ "

မွန်းမှာဖုန်းလည်းမရှိတော့သဖြင့် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုထပ်ပြီးပျောက်ဆုံးသွား၍ ငိုချင်စိတ်တွေလုံးဝထိန်းမထားနိုင်တော့ပါ။

===========================

"Boss "

မင်းကိုလတ်တို့လည်း အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

"၀င်သွားလို့မရပါဘူးဗျ "

အခန်းရှေ့က မင်းကိုလတ်ရဲ့တပည့်ကတားထားပါသော်လည်း

"ကျွန်မ Bossနဲ့တွေ့မှဖြစ်မယ် ကျွန်မ သူငယ်ချင်း Bossနဲ့သွားတွေ့တာ အရမ်းကြာနေပြီ "

အရှေ့ကပူညံပူညံနှင့်မို့ မင်းကိုလတ်တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်၏။

"ဪ မနက်က ၀န်ထမ်းအသစ် မနဒီ "

"ကျွန်မ သူငယ်ချင်း ဘယ်မှာလဲဟင် "

"သူမလာဘူး ကျွန်တော်လည်းစောင့်နေတာ "

"ရှင်! သူက Bossကိုတွေ့ဖို့ဆိုပြီး သွားတာ အရမ်းကြာနေလို့ ကျွန်မလိုက်လာတာ ဖုန်းကလည်းခေါ်လို့မရတော့ဘူး ကိုင်လည်းမကိုင်ဘူး"

ပါတီလည်းပြီးလေပြီ သူငယ်ချင်းမေမီမွန်းကလုံးဝပြန်ပေါ်မလာသောကြောင့်နဒီ့မှာခေါင်းပူနေရပြီ ။

"သူဒီကိုမလာဘူး "

"ဒုက္ခပါပဲ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ Bossရယ် ကူညီပါဦး"

"ကျွန်တော်လည်း ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ မသိဘူး ခဏတော့စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ အနည်းဆုံး၁ရက်ပေါ့ အခုချိန်ကလူပျောက်တိုင်ဖို့လည်းစောသေးတာပဲ မင်းသူငယ်ချင်းသွားတတ်တဲ့နေရာမျိုးတွေရှာကြည့်ပါဦး "

"ဟုတ် ဟုတ် ကဲ့ Boss လည်းတွေ့ခဲ့ရင်လေ နဒီ့ကို အကြောင်းကြားပေးပါနော် တောင်းဆိုပါတယ် "

ဒီလိုသာပြောခဲ့တာ မွန်းမှာသွားစရာမရှိဘူးဆိုတာ နဒီအသိဆုံးဖြစ်သည်။

သူငယ်ချင်းဆိုလို့လည်းနဒီတစ်ယောက်ပဲရှိတာမဟုတ်လား ။

ဒီဟိုတယ်ထဲကနေဘယ်လိုပျောက်သွားသလဲဆိုတာသူမဘယ်လိုမှစဥ်းစားလို့မရပါ။

"ကျွန်တော် လည်းစုံစမ်းကြည့်ပါ့မယ် "

မင်းကိုလတ်ကကြည့်ကောင်းအောင်သာပြောလိုက်တာဖြစ်ပြီး အတ္တရဲ့လက်ချက်ဖြစ်မည်ဆိုတာ ယုံကြည်ပြီးသားဖြစ်သည်။

============================

ခြံတံခါးကနေ နေအိမ်အထိ အတော်ဝေးပုံရသည် ။

မွန်းလည်း ခြံတံခါးကိုကျော်လာခဲ့တာပဲသိတယ် ကျန်တာစိတ်မ၀င်စားပါ ။

အဓိက က ဘေးကလူ ဆီက လွတ်ဖို့ပဲ

ထိုလူနဲ့ ခွာနိုင်သမျှ ခွာ ၍ ထိုင်သဖြင့်

ကားတံခါးကိုပင် ကပ်နေလေပြီ ။

သူ့ကိုလည်း တစ်ခါတစ်ခါလှည့်ကြည့်လိုက်

ရှေ့တည့်တည့်ကိုလှည့်သွားလိုက်နှင့်

နေအိမ်အပေါက်ဝရောက်ခဲ့တာတောင် မသိခဲ့ ။

ကားကို တံခါးလာဖွင့်ပေးသူကလည်း အဆင်သင့်

ဒီလူက ဘာများဖြစ်မလဲ ။

ဂန်းစတားလား မာဖီးယားလား သေချာတာကတော့လူကောင်းလုံးဝမဖြစ်နိုင်ပါ။

"ဆင်းခဲ့ "

တစ်ခွန်းပဲပြောပြီး မွန်းရဲ့ဘေးက သူ့ ကုပ်အင်္ကျီကိုကောက်ယူကာ ထွက်သွားသည် ။

မွန်းလည်း ကားထဲမှာဆက်ထိုင်နေလို့ဘာမှအကျိုးထူးမှာမဟုတ်သောကြောင့် ကားထဲကနေထွက်လာခဲ့၏။

တကယ် အံ့သြစရာပဲ ။

အိမ်ကြီးကအမြင့်ကြီးအဖြူနဲ့အနက် ကွက်ကျားနဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲကလိုပဲ ။

မွန်းဆင်းလာကတည်းက ဟိုလူ့ကို အရိုအသေပေးနေကြတဲ့ လူအတော်အများက ဝိုင်းကြည့်နေတာ ဒါပေမဲ့ ထူးစမ်းပုံမရဘူး ။

အဲ့ဒီလူ အိမ်ထဲ၀င်သွားတော့မှ မွန်းကို ကြည့်နေတဲ့ ယောကျာ်းတွေက

"အဲ့တာအသစ်လား"

"ဒီတစ်ညပဲနေမှာပါ"

"ဟက် အိမ်ခေါ်လာမှတော့ အနည်းဆုံး၂ရက်ပဲ "တဲ့

သူတို့စကားတွေဟာ မွန်းကိုဘယ်လိုအတန်းအစားမျိုးအထိတွန်းပို့နေသလဲဆိုတာတွေးမကြည့်ဘဲသိနိုင်သည်။

မွန်းဟာ အိမ်ထဲလည်းမ၀င်ရဲ သဖြင့်

အိမ်ပေါက်၀မှာသာရပ်နေ၏ ။

ဘယ်နည်းနဲ့ လွတ်အောင်ပြေးရမလဲ ?

သူမစိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေးသာကြီးစိုးနေပြီး

အထဲမ၀င်သေးပဲ အနောက်ပြန်လှည့်လာသဖြင့်

အဲ့ဒီလူတွေက ကြောက်စရာကောင်းစွာ ရှေ့တိုးလာကြသည်။

မွန်းလည်း လက်သီးနှစ်ဖက်ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ပြီး

ထွက်ပြေးရင် လွတ်မလား ဟုမိုက်မဲစွာတွေးမိနေသေးသည်။

မဖြစ်နိုင်ပါဘူး သူတို့လူတွေက အများကြီး ။

"မိန်းကလေး "

အိမ်ထဲဘက်က အသံကြောင့် သူမက နောက်လှည့် ကြည့်လိုက်တော့

"ဟင် "

ဟိုတယ်တုန်းက အခန်းထဲ၀င်လာတဲ့လူ သူ၏တပည့်ဖြစ်သည်။

အလင်းက သူမ အနားသို့ကပ်ကာ

"သခင်လေး ခေါ်နေပါတယ် "

"ဟင့်အင်း ကျွန်မ မသွားဘူး ကျွန်မ အိမ်ပြန်မယ် "

"သခင်လေး ခေါ်နေပါတယ် "

အတ္တတို့ဂိုဏ်းရဲ့ပုံသေနိယာမတစ်ခုမှာ

သတိ ၃ခါပေးပါသည် ၃ခါ ပြောလို့မရရင် သတ်လေ့ရှိကြသည် ။

"ဟင့် အင်း ကျွန်မ ကိုပြန်ပို့ပေး"

အလင်း ခါးကြားက သေနတ် ထုတ်ကာ နောက်တစ်ခွန်းပြောရန် ပြင်ဆင်၏။

"သခင်လေး ခေါ်......."

"မင်း သေနတ်ချလိုက် "

အတ္တက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို လက်၂ချောင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ နှာခေါင်းမှ အငွေ့တွေရှိုက်ထုတ်ရင်း ကိုယ်တိုင် သူမရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။

အလင်းက သေနတ်ဖြင့်မချိန်တော့ပဲ ဘေးတွင်သာရပ်နေလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့သူတွေ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် သွားလုပ် "

သူ့အမိန့် နောက်မှာ ခုနက မွန်းကို ဝိုင်းကြည့်တဲ့ လူတွေမရှိတော့ပါ ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူတွေထက် ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ လူက မွန်း အနားကို ဖြေးဖြေးချင်းလျောက်လာသည်။

"မင်း က ဘာလဲ ငါခေါ်နေတာကို ငြင်းတာလား "

"ကျွန်မ ကို အိမ်ပြန်ပို့ပါ "

"ဟက် မင်းရဲ့သူဌေးက အစကတည်းက မပြောလိုက်ဘူးလား ဘာလဲ အသစ်ဆိုပြီး ပိုက်ဆံပိုလိုချင်လို့ကပ်နေတာလား "

"ရှင် ပြောတာတွေ တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး ကျွန်မ ပြောပြီးပြီ ကျွန်မက ရှင်ပြောသလိုမိန်းမမဟုတ်ဘူး "

"အဲ့တာဆို ဘာကိစ္စ ငါ့အခန်းထဲ၀င်လာသေးလဲ မင်းကြောင့် ငါ့အလုပ် တွေ ပျက်သွားတယ် နားလည်လား"

သူ အော်သော်လည်း သူမ မျက်နှာ တစ်ချက်မှ ငယ်မသွား ခပ်တင်းတင်းသာပြန်ကြည့်ရင်း

"ရှင်ကရော အလုပ်ကို ပြပြီး ကျွန်မ ကိုစော်ကားဖို့ ကြံနေတာ မဟုတ်လား အောက်တန်းကျလွန်းတယ်"

"ဘာ?"

သူမ နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မပြောပဲ သူ့မျက်လုံးကိုသာ ခပ်စူးစူးကြည့်ပစ်လိုက်သည်။

"မင်း ကို ငါ့ဆီ ဘယ်သူလွှတ်လိုက်တာလဲ "

"ကျွန်မ သူငယ်ချင်း ကတစ်ဆင့် ရှင် ကျွန်မ ကို အလုပ်ပေးမယ်ဆိုပြီး ခေါ်ခိုင်းတာမဟုတ်လား"

"ဟက် "

စီးကရက်တိုကလေးကို သူ့ရဲ့ ရှူးဖိနပ်ဖြင့် ဖိသတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်း ကို မဲ့ပစ်လိုက်သည် ။

စီးကရက်တစ်လိပ် ကို ဘယ်လိုတောင် သောက်လိုက်တာလဲ စကားတောင်၁၀ခွန်းပြည့်အောင် မပြောလိုက်ရဘူး တစ်လိပ်ကုန်သွားသည်ကို သူမ သတိထားလိုက်မိသည်။

"မင်း အကြီး ကြီး မှားသွားပြီ မင်းပြောတဲ့ သူဌေးက ငါ မဟုတ်ဘူး "

သူမ ခေါင်းငုံ့နေရာမှ တအံ့တသြ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူကစီးကရက်အသစ်တစ်လိပ်ကို နှုတ်ခမ်းမှာတေ့ကာ မျက်မှောင်ကုတ်လျက်မီးညှိနေသည်။

ငါ ငါ မှားတာပေါ့ ငါအခန်းမှား၀င်မိတာပေါ့ ။

မွန်းမှာ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ်ထိတ်လန့်သွားလျှက်

"အဲ့တာဆို ရှင်က ဘယ်သူလဲ "

သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့ဂန်းစတားတစ်ယောက်များလား ။

သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ မွန်းကို စိုက်ကြည့်ပြီး

"ငါ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာထက် မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်"

အနားကို တစ်လှမ်းချင်းတိုးကပ်လာလေရာ

မွန်းလည်း နောက်ဆုတ်ရင်း ဆုတ်ရင်း သူမ၏ကျောသည် မကြာခင်ကမွန်းတို့စီးလာတဲ့ကားကြီးနှင့်ပင်ဝင်တိုက်မိလေသည်။

ကားနဲ့ သူနဲ့ကြားမှာ ညပ်နေသောသူမရဲ့ပုံစံက သိပ်သနားဖို့ကောင်းတဲ့ ယုန်ငယ်လေးသဖွယ် ။

"ငါ့စက်ကွင်းထဲကို ငါ့ခွင့်ချက်မရှိပဲ ရောက်လာတဲ့သူက အသက်ရှင်ခွင့်မရှိဘူး"

စကားအဆုံးမှာ သူ့လက်ထဲသို့ အလင်းက သေနတ် တစ်လက်ပစ်ပေးလိုက်ရာ မွန်းရဲ့ နဖူးတည့်တည့်မှာ ထိုသေနတ် တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"ငါ နောက်ဆုံးမေးမယ် မင်း ဘယ်သူလဲ"

သူမရဲ့ မျက်လုံးစိမ်းစိမ်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်တွေအပြည့်နဲ့သူ့ရဲ့ခဲရောင်မျက်ဆန်ရှိသော မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ပစ်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး ရင်ထဲကို ထိမိတဲ့ မျက်၀န်းပိုင်ရှင်အကြောတင်းတင်းဒီမိန်းကလေးကိုဘယ်သူလဲဆိုတာသေချာပေါက်သိရမှဖြစ်မယ် ။

"မေးခွန်းတစ်ခုကိုနှစ်ခါမမေးချင်ဘူး"

"1"

"2"

"........."

မင်းနာမည် မသိပဲ မင်းကို ဖျောက်ပစ်ရမှာတော့ နှမျောမိတယ် ။

==================================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(3)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(2)

အတၱက သူမကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမက ေဒါသအရွိန္နဲ႕ရႉးရႉးရွဲရွဲျဖစ္ေနကာ

"ကြၽန္မကို ဘယ္လိုမိန္းမစားထင္ေနလဲ အလုပ္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ဒီလိုေစာ္ကားလို႔ရမလား "

ကတ္ကတ္လန္ ျပန္ေျပာရဲတဲ့သူမရဲ႕သတၱိကို အတၱအံ့ၾသေနရသည္။

ငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႕စကားတစ္ခြန္းဆိုတစ္ခြန္းဘယ္သူမွအတြန့္မတက္ခဲ့ၾကေပ။

အခုဒီမိန္းကေလးက ငါဘယ္သူလဲဆိုတာကိုမသိတာလား။

ၿပီးေတာ့ သူမေျပာတဲ့ အလုပ္ေပးမယ္ ဆိုသည့္စကားကိုလည္းနားမလည္ခဲ့ပါ။

"မင္း ဘာေတြေျပာေနတာလဲ "

"ေတာက္ မိုက္ရိုင္းလိုက္တာ!"

သူမက ဖ်က္ကနဲ တစ္ဖက္သို႔လွည့္ကာ ထြက္သြားမည္အျပဳ ...

"အ "

လက္ေကာက္၀တ္ကို အၾကမ္းပရမ္း ဆြဲလွည့္လိုက္သည့္အခါ၀င္တိုက္မိသည္က သူ႕ရင္အုပ္ႀကီးႏွင့္။

"မင္းက အဲ့ဒီလို ေျပာခ်င္တိုင္းေျပာၿပီးထြက္သြားလို႔ရလား ဟက္ လာမူမေနနဲ႕ မင္းကို အလကားငွားထားတာမဟုတ္ဘူး ပိုက္ဆံေပးၿပီးသား "

"ဘာ ရွင္ ဘယ္လိုေျပာလိုက္တယ္ လြန္လာၿပီေနာ္ ကြၽန္မက အဲ့ဒီလိုမိန္းမ မဟုတ္ဘူး "

ေနာက္တစ္ခ်က္ ပါးေပၚက်ေရာက္လာမည့္ သူမ လက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ျခင္းခံလိုက္ရသည့္အခါ သူမက အတင္း႐ုန္းေလသည္။

"လႊတ္ လႊတ္စမ္း ရွင္ ..."

႐ုတ္တရက္ႀကီး သူမ ၿငိမ္က်သြားသည္မွာ

ခါးသို႔ တစ္ခုခုနဲ႕ေထာက္ထားသလို ခံစားရသည္မို႔ ငုံ႕ၾကည့္မိလွ်င္ သူမခါးကိုေထာက္ထားသည့္ သူ႕လက္ထဲက ပစ္စတိုေသနတ္လွလွကေလးပင္ျဖစ္သည္။

ဘာစကားမွမေျပာနိုင္ေတာ့ဘဲ သူမထက္ေခါင္းတစ္လုံးစာအလုံအေလာက္ျမင့္မားေသာ သူ႕အရပ္ေၾကာင့္ ႐ုပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႕သူ၏မ်က္ႏွာကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"ငါ့ အသားနာေအာင္ လုပ္တဲ့သူကို ဒီတိုင္းမထားဘူး "

သူမ လႈပ္ပင္မလႈပ္ရဲေပမဲ့ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းကတစ္စက္မွမေလ်ာ့ေပ။

အတၱသည္ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႕ခပ္စြင့္စြင့္အံႀကိတ္ထားေသာသူမကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္ကာ ဒီလိုလြယ္လြယ္နဲ႕လက္မခံတဲ့မိန္းမမ်ိဳးကိုမွ ပိုၿပီးလိုခ်င္စိတ္ျဖစ္လာသည္။

"သခင္ေလး"

တံခါးပြင့္ျခင္းနဲ႕အတူ ၀င်တာတဲ့ အလင္းသည္

မြန္းနဲ႕ အတၱ ကိုျမင္ေတာ့

တကယ္ဆို ဒီအခ်ိန္က သခင္ေလး အိပ္ယာေပၚမွာရွိေနရမွာမဟုတ္လား တံခါးမေခါက္ပဲ၀င္လာမိလို႔ေတာင္ မွားၿပီလို႔ တြက္ထားတာ

သူထင္ေနေသာအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႕တျခားစီျဖစ္ေနသည္မို႔ ထူးဆန္းစြာၾကည့္ေနသည္။

"ဘာလဲ"

အတၱကသူမလက္ေတြကို သူ႕လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႕ထိန္းခ်ဳပ္ကာ က်န္တစ္ဖက္က ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ထားဆဲျဖစ္သည္။

သူ႕လက္ညွိုးကေလးကစားလိုက္႐ုံျဖင့္ သူမအသက္ေပ်ာက္သြားနိုင္သည့္အေျခအေနမ်ိဳးမွာရွိေနသျဖင့္ မြန္းအေနနဲ႕ Air con ခန္းႀကီးထဲမွာပင္ေခြၽးေတြထြက္ေနသည္။

"အေျခအေနမေကာင္းဘူး ရဲေတြလာစစ္မယ္လို႔သတင္းၾကားတယ္"

အလင္းစကားကိုၾကားသည့္အခါ

"ဖာ့ခ္ ဘယ္ေခြးသားကသတင္းေပးလိုက္တာလဲ ကားအသင့္ရွိလား "

ပိုေဒါသထြက္သြားေသာေၾကာင့္သူမလက္ေတြကိုခ်ဳပ္ထားသည္မွာပိုၿပီးေတာ့တင္းၾကပ္သြားေစ၏။

"အားလုံးအသင့္ပါပဲ "

"က်န္တဲ့ပစၥည္းေတြကိုသိမ္းၿပီး မင္းကိုလတ္ ကို သတင္းေပးလိုက္ "

ဆိုကာ ေသနတ္ကို အလင္းလက္ထဲပစ္ေပးလိုက္ၿပီး သူက အကၤ်ီကိုသပ္ရပ္ေအာင္ ျပန္ျပင္ဆင္ၿပီးကုတင္ေပၚကကုတ္အကၤ်ီကိုလွမ္းယူလိုက္သည္။

မြန္းထြက္ေျပးဖို႔ဦးႏွောက္ကိုအလုပ္မ်ိဳးစုံေပးေနေပမဲ့ သူ႕တပည့္လက္ထဲက ေသနတ္ႀကီးက မြန္းကိုတည့္တည့္ေပမို႔ လုံးဝမလႈပ္ရဲပါ။

တံခါးေပါက္ေထာင့္ေလးမွာ ကပ္ရပ္ေနရင္း

မ်က္ရည္မ်ားကဝဲတက္လာေတာ့သည္။

ငါ ငါ ေသေတာ့မွာလား ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ငါေရာက္ေနတာ နဒီ့ရဲ႕သူေဌးဆီေရာက္ဟုတ္ရဲ႕လား အရမ္းေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္ေသနတ္ေတြနဲ႕ လူဆိုးေတြလားမသိဘူး ငါ့ဘဝေတာ့ ၿပီးၿပီထင္ပါတယ္

မ်က္ႏွာဘယ္ေလာက္တင္းတင္း စိတ္ထဲမွာ အရမ္းေၾကာက္မိသျဖင့္ မ်က္ရည္ေပါက္ကေလးေတြေႂကြလာ၏ ။

သူမ သုတ္ဖယ္ပစ္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာကိုနည္းနည္းမွေလ်ာ့မထား ။

"သြားေတာ့"

ဟု အတၱမွအမိန့္ေပးကာ အလင္းရဲ႕ လက္ထဲက ေသနတ္ကိုသူျပန္ယူလိုက္ၿပီး အလင္းကို က်န္တဲ့ကိစၥေတြရွင္းခိုင္းလိုက္၏ ။

ထို႔ေနာက္ သူ၏ကုတ္အကၤ်ီအရွည္ႀကီးကို သူမ အေပၚမွာ ၿခဳံေပးလိုက္သည့္အခါ မြန္းကသူ႕ကိုေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

အတၱသည္ ထိုကုပ္ထဲမွသူ၏လက္ကိုထည့္ၿပီး သူမရဲ႕ခါးကိုဖက္ရင္း ေသနတ္ျဖင့္ခ်ိန္ထားလိုက္သည္ ။

"ေအးေဆးလိုက္ခဲ့ မင္းေအာ္တာ ႐ုန္းတာနဲ႕ ငါ့လက္ညွိုးက ကစားၿပီးသားပဲ "

သူမက ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္းစိ၍ သူေခၚရာ ေနာက္ကိုပါလာခဲ့သည္။

တစ္ခ်က္လႈပ္တာနဲ႕ သူကိုယ္တိုင္မႏွိပ္ရင္ေတာင္ ကိုယ္လႈပ္လို႔ ဖိမိသြားရင္ ကိုယ္ေသမယ့္အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္သည္။

မသိရင္ေတာ့ သူမတို႔ထြက္လာခဲ့ၾကတာ ပါတီတစ္ခုကေနထြက္လာတဲ့ စုံတြဲေတြလိုမ်ိဳးေပါ့။

ဒီလူအကြက္က်လိဳက္တာ။

မြန္းက အခန္းအျပင္ထြက္ကတည္းက နဒီ့ကိုရွာတာ မ်က္လုံးေတြေတာင္ျပာလာၿပီ ။

ေက်းဇူျပဳၿပီး နဒီ ေပၚလာပါေစ ။

ဒီခ်ိန္မွာ သူမအတြက္ဆို သူငယ္ခ်င္းနဒီပဲရွိတာမဟုတ္လား ဆုေတာင္းမျပည့္တာပဲလား ဟိုတယ္ေရွ႕မွာ သူ႕ကားေတြကအသင့္ပဲ ။

ဒီလူက ဘာလုပ္တာလဲဆိုတာကေတာ့ သိပ္သိခ်င္မိေသာေမးခြန္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

"၀င် "

သူမေပကပ္ကပ္လုပ္ၿပီး ဟိုတယ္ထဲကိုလွည့္ေငးေနေသးေသာေၾကာင့္ အတၱသည္ခါးကေသနတ္ကို အနည္းငယ္လႈပ္လိုက္သျဖင့္ အသာေလးကားထဲဝင္သြားသည္။

ဒီခ်ိန္မွာေတာ့မြန္းမေသခ်င္ေသးပါ။

သူက ကားအေနာက္ခန္း သူမရဲ႕ေဘးက ၀င်ထိုင်လိုက်လိုက်တာ ေရွ႕ကတပည့္ျဖစ္သည္ကေမာင္းေလသည္။

သူမက ကားတံခါးကို လႈပ္ရမ္းဖြင့္ရန္ႀကိဳးစားျပန္သည္။

"ကြၽန္မ ကို ဘယ္ေခၚသြားမလို႔လဲ "

ကားမွန္ေတြကိုလည္းတဗုန္းဗုန္းထုၿပီး

" အခုကားရပ္ေပးပါ "

သူမဟာအေနာက္သို႔ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ ေရွ႕က ကားေမာင္းသူကိုလွမ္းၾကည့္လိုက္ႏွင့္ ျပာယာခက္စြာ ။

" ကြၽန္မကို ဟိုတယ္ျပန္ပို႔ပါ "

အတၱ နားရက္မွာ မနားရလို႔ ေဒါသထြက္ေနကာ

မင္းကိုလတ္ ဆီက သူသိခ်င္တဲ့အေျဖ လည္းမသိခဲ့ရဘဲ ဒီမိန္းကေလးကပါနားပူေအာင္လုပ္ေနသျဖင့္ ေဒါသဒီဂရီကအျမင့္ဆုံးသို႔ထိုးတက္သြားၿပီး

"ေတာက္! မင္း စကားသိပ္မ်ားတာပဲ ေနာက္တစ္ခြန္းကို ငါ စကားနဲ႕မေျပာေတာ့ဘူး "

ဆိုကာ ခုနက ခါးၾကားျပန္ထိုးထားတဲ့ေသနတ္ကို ျပန္ထုတ္၍ သူမရဲ႕ႏွဖူးကိုခ်ိန္လိုက္သည္ ။

မ်က္ရည္စို႔စို႔ မ်က္၀န္းစိမ္းစိမ္းေတြက

ေၾကာက္႐ြံျခင္းမရွိတဲ့ပုံစံနဲ႕ သူ႕ကိုပဲစိန္ေခၚေနသလား

"မင္း မ်က္လုံးေတြကိုျပင္လိုက္စမ္း"

သူမက တစ္ခြန္းမွျပန္မေျပာဘဲႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းစိကာ ထိုမ်က္၀န္းစိမ္းေတြနဲ႕သာ ၾကည့္ေလ၏။

ဘယ္သူ႕အၾကည့္ေအာက္မွာမွ မနစ္ေမ်ာဖူးသူ အတၱသည္သူမရဲ႕မ်က္၀န္းေတြကို ဘယ္လိုမွအဓိပၸာယ္မေဖာ္နိုင္သလို သူကပဲစတင္အၾကည့္လႊဲကာ ဖယ္ပစ္လိုက္ရသည္ ။

စိတ္၀င္စားစရာေတာ္ေတာ္ေကာင္းမယ့္မိန္းကေလးပဲ ဟုသူမွတ္ခ်က္ ခ်မိတဲ့ပထမဆုံးမိန္းကေလးေပါ့။

သူ႕ကိုမေၾကာက္တာမဟုတ္ပါဘူး ဒီအေျခအေနမွာ မေၾကာက္ဘူးဆိုတာ ဘယ္ျဖစ္နိုင္မွာလဲ

ဒါေပမဲ့ မြန္းက ေပ်ာ့ညံ့တဲ့မိန္းမမဟုတ္ဘူး

အရႈံးမေပးပဲ လြတ္ေအာင္ႀကိဳးစားၾကည့္ရမွာပဲ

မြန္းဟာ သူမ၏ေဘးကလူ၏အေျခအေနကိုအကဲခက္ရင္း သူမလြယ္လာေသာခပ္ေသးေသးအိတ္ကေလးထဲသို႔ မသိမသာလက္ႏွိုက္ၿပီး ဖုန္းေခၚရန္ႀကိဳးစားသည္။

ကံတရားကသူမဘက္ကိုလုံးဝမရွိဘူးထင္ပါရဲ႕ ။

႐ုတ္တရက္ ဘယ္သူေခၚမွန္းမသိတဲ့အဝင္ဖုန္းတစ္ခုနဲ႕အတူ Vibration ကစတင္တုန္ခါသျဖင့္ အတူထိုင္ေနေသာ ေဘးကအတၱသည္ခ်က္ခ်င္းပဲသူမရဲ႕အိတ္ကိုဆြဲလုလိုက္သည္။

" ျပန္ေပး...ကြၽန္မအိတ္ကိုျပန္ေပး! "

မြန္းကသူမအိတ္ကိုအတင္းျပန္ဆြဲတဲ့အခါ အတၱကအိတ္ထဲကဖုန္းကိုထုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။

[Nadi😘] ဆိုတဲ့နာမည္ကေလးက Screen ေပၚမွာရွိေနသျဖင့္ မြန္းဟာပိုၿပီးေတာ့အားတက္သြားကာ သူ၏လက္ထဲကေနဇြတ္လိုက္လုသည္။

" ျပန္ေပး....ျပန္ေပးလို႔...."

အတၱဟာ

" မင္း ေစာက္ပါးစပ္ပိတ္ထား! "

ဟုဆို၍ ေခါင္းစည္းကြင္းကေလးေျပေလ်ာ့ေနသည့္သူမဆံပင္ေတြကိုတစ္ခ်က္ဆြဲေစာင့္ကာအံႀကိတ္သံႏွင့္ေျပာၿပီး သူ႕ေဘးကားမွန္ကိုခလုပ္ဆြဲကာဖြင့္ခ်လိဳက္၍ လက္ထဲက သူမရဲ႕အိတ္ႏွင့္ဖုန္းကို လႊင့္ပစ္လိုက္သည္။

မြန္းကသူ႕ဆံပင္ေတြကိုဆြဲထားတဲ့အတၱ၏လက္ေတြကိုကုပ္ဖဲ့ေတာ့ အတၱကလႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး သူမကိုတစ္ဖက္သို႔ျပန္တြန္းကာ

" ေအးေဆးေန အသံမထြက္နဲ႕ "

မြန္းမွာဖုန္းလည္းမရွိေတာ့သျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တစ္ခုထပ္ၿပီးေပ်ာက္ဆုံးသြား၍ ငိုခ်င္စိတ္ေတြလုံးဝထိန္းမထားနိုင္ေတာ့ပါ။

===========================

"Boss "

မင္းကိုလတ္တို႔လည္း အရမ္းအလုပ္ရႈပ္ေနၾကသည္။

"၀င်သွားလို့မရပါဘူးဗျ "

အခန္းေရွ႕က မင္းကိုလတ္ရဲ႕တပည့္ကတားထားပါေသာ္လည္း

"ကြၽန္မ Bossနဲ႕ေတြ႕မွျဖစ္မယ္ ကြၽန္မ သူငယ္ခ်င္း Bossနဲ႕သြားေတြ႕တာ အရမ္းၾကာေနၿပီ "

အေရွ႕ကပူညံပူညံႏွင့္မို႔ မင္းကိုလတ္တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္၏။

"ဪ မနက္က ၀န်ထမ်းအသစ် မနဒီ "

"ကြၽန္မ သူငယ္ခ်င္း ဘယ္မွာလဲဟင္ "

"သူမလာဘူး ကြၽန္ေတာ္လည္းေစာင့္ေနတာ "