အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(5)

မွန်းသည် ထမင်းကို နှုတ်ခမ်းနာသည့်ကြားက မြန်မြန်စားနေသဖြင့်

"ဖြေးဖြေးစားပါ မမလေး သခင်လေးက ပြန်မ၀င်လာလောက်ပါဘူး"

သူမက ရေသောက်လိုက်ပြီး

"မေတင် လို့ခေါ်မယ်နော် "

အတ္တ ထွက်သွားပြီး သူမဗိုက်၀သွားမှ

မျက်နှာလေးအနည်းငယ်ကြည်လင်လာသည်။

"မွန်းမှာ အမေ မရှိတော့ဘူး မေတင် ရဲ့ အဲ့တာကြောင့် မေတင် လို့ခေါ်တာ ပြီးတော့ ဒီအိမ်ကနေ မလွတ်သေးတဲ့ကာလပတ်လုံး မေတင့်ကိုပဲ အဖော်ပြုရမှာ"

"မမလေး လိုတာအားလုံးခိုင်းပါ ဒေါ်တင် လုပ်ပေးမယ်"

မွန်းက ဒေါ်မေတင် အနားသို့ ပိုတိုးကပ်ကာ လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်ပြီး

"မွန်း တစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလား ဟင် "

"မေးကြည့်လေ "

"အဲ့ဒီလူရဲ့ နာမည်ကဘယ်သူလဲ "

"သခင်လေး နာမည်က အတ္တလွန် တဲ့"

မွန်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီး

"အတ္တလွန် နာမည်တဲ့သိပ်လိုက်ဖက်ပါတယ် "

"အင်း...နာမည်စီးနေတယ်ထင်ပါရဲ့ သခင်လေးက အတ္တကြီးလွန်းတယ် "

"မွန်းကို ဘာလို့အခုလိုချုပ်နှောင်ထားတာလဲ မွန်းနဲ့သူနဲ့ကြားမှာဘာအငြိုးအတေးရှိလို့လဲ မွန်းသူ့ကိုအခုမှမြင်ဖူးတာ"

"ဒေါ်တင်လည်း မသိဘူးကွယ့် ဒေါ်တင်က ဒီအိမ်ရဲ့ အစေခံတစ်ယောက်လေ မမလေး လောက်အရေးပါတဲ့သူမဟုတ်ဘူး မမလေး ကိုယ်တိုင်မေးကြည့်ပေါ့"

"မွန်းကိုမဖြေဘူး မေတင်ရဲ့ "

ဒေါ်မေတင် မှန်ပြတင်းပေါက်သို့မျက်လုံးရောက်သွားသည့်အခါ မွန်းတည့်ချိန်ရောက်နေပြီမို့ သခင်လေးမှာတာလုပ်ရဦးမယ်။

"မမလေး ဒေါ်တင် ဆေးသွားယူလိုက်ဦးမယ် "

"ဟင်.... ဟုတ်ကဲ့"

တကယ်တော့ ဒေါ်မေတင် မွန်းအနားကထွက်သွားမှာကိုပင်ကြောက်မိသည်။

မေတင်မရှိတုန်း သူ၀င်လာရင်

မွန်းကိုတစ်ခုခုလုပ်မှာ ကြောက်တယ် ။

မွန်းတစ်ယောက်တည်းမနေချင်ဘူး ။

၅မိနစ်လောက်နေတော့ ဒေါ်မေတင် အပေါ်ပြန်တက်လာခဲ့သည်။

"မမလေး ဒီမှာ အိပ်ဆေးလေးသောက်လိုက်ပါနော် မအိပ်ရတာကြာနေတော့ မျက်စိကြောင်နေပြီး အိပ်မပျော်မှာဆိုးလို့ "

မွန်း ခေါင်းညိတ်ပြီး မေတင့်လက်ထဲက ဆေးလုံးလေးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ရေဖြင့်မျောချလိုက်သည်။

"အိပ်လိုက်နော် မမလေး "

ဆိုကာ မွန်းလှဲချလိုက်တေ့ာ စောင်တွေခြုံပေးပါသည် ။

မွန်း မျက်လုံးလေးမှိတ်လိုက်သည့်အခါ

မေတင်က မွန်းနှုတ်ခမ်းလေးကို ဆေးလိမ်းပေးသည်။

မွန်းသိပေမဲ့ မျက်လုံးဖွင့်မကြည့်တော့ဘဲ

ဒါတွေကို သူ ခိုင်းသွားတာလား။

မေတင်ထွက်သွားသည်ကို တံခါးပြန်ပိတ်သံအရ မွန်းသိလိုက်ရပါသည် ။

အိပ်မပျော်သေးသည့်အချိန်အတွင်း

နဒီ ငါ့ကိုစိတ်ပူနေမလားဆိုသည့် အတွေးလေး၀င်လာပေမဲ့ အိပ်ဆေးအရှိန်ကြောင့် အိပ်ပျော်သွားသည်။

=======

အတ္တက၀ရန်တာတွင် စီးကရက်ဖွာနေရင်း

၀ရန်တာလက်ရန်းပေါ်သို့လက်တင်ကာ

စီးကရက်ငွေ့တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး

ခြံထဲသို့ မျက်လုံးတွေရောက်သွားသည်။

ခြံထဲသို့အကြည့်တွေရောက်သွားတိုင်း အိမ်ရှေ့က မီးတိုင်လေးအောက်မှာ လက်ကလေးပိုက်ကာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် သူမရဲ့မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ သူ့ကိုမော့ကြည့်ခဲ့သည့် မေမီမွန်းဆိုတဲ့သူမကို မကြာခဏမြင်မြင်နေရသည်။

အတ္တက မျက်လုံးတွေမှိတ်လိုက်ကာ ထိုမြင်ကွင်းကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန်ကြိုးစားလိုက်ပါသည် ။

ဘယ်သူ့စေညွှန်ချက်မှမပါပဲ အတ္တတစ်ယောက် သူမ၏အခန်းတံခါးကိုလာဖွင့်မိသည် ။

ဘာလို့ ခဏခဏတွေ့ချင်စိတ်ကို ထိန်းလို့မရတာလဲ

သူမအိပ်နေသည့် မွေ့ယာဘေးသို့၀င်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှမလိမ်းထားပဲ ဖြူစွတ်စွတ်ပြောင်၀င်းနေသည့်သူမ မျက်နှာလေးကသူ့နှိပ်စက်မှုကြောင့် မျက်ကွင်းညိုတွေနှင့် ။

ဒီလိုမျက်ကွင်းညိုနေတာမကြည့်ချင်လို့ အိပ်ဆေးတိုက်ပြီးအိပ်ခိုင်းလိုက်တာဖြစ်သည်။

နှာခေါင်းချွန်ချွန်လေးနဲ့ သွေးခြေဥနေတဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကိုကြည့်ပြီးအတ္တက စိတ်ထိန်းကာသက်ပြင်းချလိုက်၍နားထင်တွင်ကပ်နေသည့် ပင်ဂိုနီညိုရောင်ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးလိုက်မိတဲ့ကိုယ့်လက်ကိုယ်တောင်မယုံနိုင်ပါ။

စောင်အပြင်ရောက်နေသည့် သူမ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေဆီမျက်လုံးတွေရောက်သွားတော့ သူ့လက်ကိုကြည့်လိုက် သူမလက်ကိုကြည့်လိုက်ဖြင့် တော်တော်သေးတာပဲ ဟု တွေးမိ၏ ။

နှုတ်ခမ်းကို ခပ်ရွဲ့ရွဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး သူမအတွက် မှတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်။

မင်းကလှတယ်။

အခုလို အချိန်တောင်လှနေတာ တခြားချိန်တွေဆိုရင် ဘယ်လောက်လှလိုက်မလဲ။

အင်္ကျီကကြီးနေလို့ လည်ပင်းဟိုက်နေသဖြင့်

ရင်ဘက်ထိလုံအောင် စောင်ကိုဆွဲခြုံပေးခဲ့ပြီး

ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ငါ ဘာတွေလုပ်နေမိတာလဲ

အတ္တက သူမရဲ့အခန်းတံခါးကိုမှီကာထိုကဲ့သို့တွေးကြည့်မိလိုက်သည်။

============================

နေ့လည်ကတည်းက အိပ်ပျော်သွားတာ

ညနေစောင်းမှ ပြန်နိုးလာသည့် မွန်းတစ်ယောက် ခေါင်းအုံးလေးကိုမှီကာ ခဏထိုင်နေရင်း ကြမ်းပြင်က ဆေးလိပ်ပြာစတွေတွေ့သည့်အခါ

အိပ်နေတုန်းက ဆေးလိပ်နံ့ရတာကို အိပ်မက်ထင်နေတာ သူ တကယ် လာသွားတာလား။

သူမက အိပ်ယာပေါ်က ဆင်းလာပြီး

တံခါးရှိရာသို့ရောက်သည့်အခါလက်ကိုင်ဘုကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရင်း သော့မခက်ထားတာကိုသိရ၍ သူမတံခါးဖွင့်ပြီးအပြင်ထွက်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာကျက်ကိုမော့ကြည့်တော့ တကယ်ကိုအမြင့်ကြီး ပြီးတော့ မီးဆိုင်းတွေကလည်းအကြီးကြီးပဲ

ဘယ်ဘက်လှည့်လိုက်ညာဘက်လှည့်လိုက်ဖြင့်

တစ်အိမ်လုံးစူးစမ်းကြည့်မိကာလှေကားတွေ့သည့်အခါ

မွန်းဟာ ဖိနပ်မပါသည့် ခြေဖဝါးဖြူဖြူလေးဖြင့် လှေကားထစ် တစ်ထစ်ချင်းဆင်းလာခဲ့သည်။

မြေညီထပ်သို့ ရောက်သည့်အခါလည်း တူတူပင် အရမ်းခမ်းနားကြီးကျယ်နေပြန်သည်။

ဧည့်ခန်းထဲက ထိုင်ခုံကြီးက လူတစ်ရပ်နီးပါးမြင့်သည့်အပြင် သူမက ထိုထိုင်ခုံကြီးကို စိတ်၀င်တစား နဲ့ အနားသို့သွားကာ ကနုတ်ပန်းတွေနဲ့ဘောင်ခက်ထားတဲ့ကတ္တီပါဆိုဖာကြီးကို ထိကိုင်ဖို့ လက်ကလေးလှမ်းနေခိုက်မှာ

"မမလေး မထိလိုက်နဲ့"

မေတင်က အနောက်မှအော်လိုက်တာကြောင့်

သူမလက်တွန့်သွား၏ ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အဲ့တာ သခင်လေးတစ်ယောက်တည်းပဲ ထိုင်ခွင့်ရှိတာ ဘယ်သူမှ မထိရဲဘူး"

မွန်းလည်းထိုအခါမှနောက်ဆုတ်လိုက်လိုက်သည်။

"မမလေး ဗိုက်ဆာပြီလား ဒီမှာ ထမင်းစားလိုက်ပါ့လား "

မွန်းခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်မေတင်ရဲ့နောက်သို့လိုက်လာခဲ့သည်။

မွန်းအခန်းထဲကထွက်လာကတည်းက သူ့ကိုမတွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှာ၀မ်းသာမိသည်။

သူမရှိခင် စားထားမှဖြစ်မယ် သူလာရင် မွန်းကိုအငတ်ထားဦးမလားမသိဘူးလေ။

မီးဖိုခန်းထဲက အစေခံမိန်းကလေးတွေက မွန်းကို ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။

အဲ့တာကိုလည်း မမှုနိုင်ပါ ။

သူလာရင် ထမင်းမစားရပဲနေလိမ့်မယ် ။

သူ့ကိုရုန်းနိုင်ဖို့လည်း အားရှိမယ့်ဖြစ်မည်ဟူ၍ ဒေါ်မေတင်ချပေးတဲ့ထမင်းနဲ့ဟင်းတွေကိုအားရပါးရ ငုံ့စားနေမိသည် ။

"မမလေး နှုတ်ခမ်းက သက်သာသွားပြီလား"

"ဟုတ် "

မွန်းကရေသောက်လိုက်ပြီး

"မေတင် သူ ဘယ်သွားတာလဲ"

"အပေါ်ထပ်မှာရှိတယ် မမလေးရဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူးလား"

မွန်းက ရေခွက်ကလေးကိုင်ကာ ငြိမ်သွားသည်။

သူရှိတယ်တဲ့။

"ဟင့်အင်း "

"သူ့အခန်းထဲမှာမို့နေမယ် "

မွန်းက ရေခွက်လေးပြန်ချလိုက်ပြီး

"မေတင် မွန်း အခန်းထဲပြန်တော့မယ် "

ဆိုကာ သူနဲ့မတွေ့ချင်လို့ အပေါ်ပြန်တက်ပြီးမခန်းထဲမှာပဲနေဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လှေကားအဆုံးမှာ ရုတ်တရက်ကြီးပေါ်လာတဲ့

ဘောင်းဘီရှည်အနက်ကြီးကြောင့် သူမမော့ကြည့်လိုက်တော့ မွန်းကို အေးစက်တဲ့မျက်၀န်းတွေနဲ့စိုက်ကြည့်နေတဲ့ သူ ။

မွန်း ကြောက်ကြောက်နဲ့ သူ့ကိုရှောင်ကာ ကျော်တက်ပေမဲ့ သူက ရှေ့တည့်တည့်ကပိတ်ရပ်သည်မို့

"အမလေး...."

သူမလန့်၍ နောက်ယိုင်သွားသည့်အခါ

မွန်းလှေကားပေါ်ကလိမ့်ကျပြီဟု ထင်ထားခဲ့တာ သူကလှမ်းဆွဲလိုက်သောကြောင့် အရှိန်နှင့်

လေပေါ်မှာ ဝဲသွားသလိုခံစားရတဲ့မွန်းကို သူက ဘေးကလှေကားနံရံသို့ ကပ်လိုက်သည် ။

"မင်းက ငါ့ကိုရှောင်တာလား"

မွန်းရဲ့ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီကနေ သူ့လက်တွေနဲ့ နံရံကိုထောက်ထားလိုက်သည်။

မွန်းမှာပြေးပေါက်မရှိတာကိုလည်းသိထားလိုက်ပြီး သူ့ကိုလည်းမော့မကြည့်တော့ဘဲ

သူမနဲ့တန်းတန်းက သူ့ရင်ဘက်ကိုသာ အကြောင်းမဲ့စိုက်ကြည့်နေခဲ့မိပါလျှင် သူတံတွေးမြိုချတိုင်းလှုပ်ရှားသွားတဲ့ သူ့လည်ပင်းဟာ အကြောစိမ်းလေးတွေထောင်လျှက်ရှိလေရာ မွန်းကိုဒေါသထွက်နေတာများလား ။

သူကမော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့

သူ့ရဲ့မေးရိုးပုံကျမှုကို မြင်ရပြန်သည် ။

"ငါမင်းကိုမေးနေတယ်လေ ငါ့ကိုရှောင်တာလား"

"မြင်နေရက်နဲ့ ဘာလို့မေးနေသေးလဲ"

"ဟက် ပြေးလို့လွတ်မယ် ထင်နေလို့လား "

"ဖယ်ပါ ကျွန်မ ရှင့်ကိုမတွေ့ချင်ဘူး"

"ငါကတော့တွေ့ချင်တယ်..."

အတ္တက သူမကို ငုံ့ကြည့်သည့်အခါ

အင်္ကျီကကြီးနေသဖြင့်လည်ပင်းဟိုက် သောကြောင့် လည်ပင်းကအရိုးနဲ့ ပုခုံးဖွေးဖွေးလေးကိုမြင်ကာ မျက်လုံးစုံမှိတ်ပစ်လိုက်ရပြန်သည်။

ဒီ့ထက် အတွင်းသားတွေပေါ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေတောင် မြင်ဖူးနေရက်နဲ့ သူ့ကိုကျမှ ငါဘာဖြစ်နေတာလဲ။

"ဖယ် ကျွန်မကိုလွှတ် မထိနဲ့ "

သူမက အတင်းရုန်းသည့်အခါ

အတ္တရဲ့ ဒေါသကိုမီးရှို့ပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွား၍

"ကျစ်..... မင်းကိုယ်တိုင်က ငါ့စိတ်ကိုလာလာစွနေတာ"

အတ္တက သူမရဲ့လည်ပင်းသို့ ငုံ့နမ်းလိုက်သည့်အခါ မွန်းက ခေါင်းတွေခါရမ်းကာ

"အင်း ဖယ် ဖယ် ကျွန်မကိုလွှတ် ဟင့် အဟင့် လွှတ် "

သူမဘယ်လောက်အော်အော် အောက်မှာရှိနေတဲ့ လူတွေက လာတောင်မကြည့်ရဲကြပါ။

အတ္တသည် သူမအော်လေ ပိုပြီးစုပ်လေးဖြစ်၍

"အ..အား အဟင့် ဟင့်"

သူမရဲ့လည်ပင်းကို ကိုက်ချလိုက်သည်မို့ သူမ အတော်နာကျင်သွားပုံရပါသည်။

အတ္တက လွှတ်ပေးလိုက်ရင်း

"မာနကြီးပြမနေနဲ့ မင်းဘဝကငါ့လက်ထဲမှာ"

မွန်းက ငိုနေရက်နဲ့မို့ အသံမထွက်စေရန်ပါးစပ်လေးကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ သူကိုက်လိုက်သည့် လည်ပင်းလေးအား ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့်အသာဖိရင်း အခန်းထဲ ပြေး၀င်သွားသည် ။

အခန်းတံခါးကိုပိတ်လိုက်ပြီး မွန်းသည်ဗီရိုရှေ့က မှန်လေးထဲမှာ မြင်နေရသည့်သူမ လည်ပင်းက သူကိုက်လိုက်သည့် Marking ကိုကြည့်ကာ မျက်ရည်တွေကသွင်သွင်စီးကျလာပြန်သည်။

===========================

အတ္တသည် သူမဟိုတယ်ခန်းထဲဝင်လာပြီး သူ၏နားရက်ကိုဖျက်လိုဖျက်ဆီးလုပ်လိုက်တဲ့နေ့ကစလို့ ဆေးမချရသေးသဖြင့်

ဒီနေ့မှာ အနည်းငယ်လည်းစိတ်ကြည်နေတာနဲ့ သူ့အခန်းထဲက မှန်စားပွဲပေါ်သို့ သူ့အတွက်ငွေမှုန်များကဲ့သို့တန်ဖိုးရှိလှသော အဖြူရောင်အမှုန့်တွေအား အလျားလိုက် ၄ မြှောင်းလောက်ဖြန့်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှူရှိိုက်ရန်ဖန်ပိုက်ကလေးကိုရှာမတွေ့တာနဲ့ ထိုစားပွဲအံဆွဲထဲမှအထပ်လိုက်ရှိသော မြန်မာငွေမလဲရသေးတဲ့ ဒေါ်လာအသစ်တွေအထပ်လိုက်ကနေတစ်ရွက်ကိုထုတ်ယူပြီး အသေးဆုံးဖြစ်အောင်လိပ်လိုက်ကာ

ထိုအဖြူအမှုန့်အမြှောင်းကလေးအစမှာ ထောက်၍ နှာခေါင်းပေါက်တစ်ဖက်အား လက်ခလယ်ဖြင့်ဖိပိတ်ပြီး ထိုအမှုန့်တွေကုန်သွားအောင်ရှုရှိုက်ပစ်လိုက်သည်။

" အား...."

ခေါင်းကိုမော့လိုက်၍ တစ်ချက်ရမ်းခါလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုးညည်းလိုက်ရင်း နောက်ထပ်အဖြူမြှောင်းကလေးပေါ်ထောက်ကာယခင်နည်းအတိုင်းရှူရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

၃ခါလောက်ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးနောက်မှာ

ကျန်တဲ့ အမှုန့်အချို့ကို စီးကရက်ထဲထည့်လိုက်သည်။

မကြာခင်အာရုံတွေဝေဝါးလာတော့မည် ခံစားချက်တွေကောင်းလာတော့မည်ကိုသေချာခံစားရန်အတွက် ထိုစားပွဲရဲ့ ခြေထောက်ကိုမှီကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးမှိတ်ကာ မှိန်းနေလိုက်၏။

============================

မွန်းကိုသူချုပ်နှောင်ထားခဲ့တာဒီနေ့၃ရက်ပြည့်ပြီ။

၃ရက်လုံးရေလည်းမချိုးရဘဲ ခဏခဏငိုလိုက် ဖျားလိုက်နှင့်မို့တစ်ကိုယ်လုံးလည်းညစ်ပတ်နေသလိုခံစားရပြီးလူကလည်းနှုံးချိနေသည်ဖြစ်ရာ မွန်းနေသောအခန်းထဲမှာလည်း ရေချိုးခန်းရှိနေသည်မို့ သူမ ရေချိုးဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရေချိုးခန်းထဲဝင်သွားသည့်အခါ ရေဗန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ကြွေဘေစင်ကိုလည်းတွေ့ရသည်။

Shampoo တွေကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာရည်တွေကအစရှိနေသဖြင့်ဒီအခန်းဟာ လူနေဖူးတာမကြာသေးဘူးဆိုတာသိလိုက်ရသည်။

မွန်းလည်းဝတ်ထားသောဂါဝန်ကလေးကိုပုခုံးကနေလျောချ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပုံကျသွားအောင်ချွတ်ချလိုက်ပြီးရေချိုးခန်းတံခါးကိုပိတ်လိုက်ကာ ခပ်သွက်သွက်ကလေးခေါင်းလျှော်ရေချိုးလိုက်ပါသည်။

သူမဟာ ထိုရေချိုးခန်းထဲကတဘက်တစ်ထည်ဖြင့်ကိုယ်မှာပတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့ကာ အိပ်ယာရဲ့ဘေးတွင်ရှိသော ကျွန်းဗီရိုကြီးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မွန်းမှာပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားရသည်။

အရောင်မထပ်တဲ့ဂါဝန်တွေချည်းပဲအပြည့်

ဘာလို့ဒါတွေရှိနေရတာလဲ ဒီအခန်းထဲမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ယောက်နေဖူးတာသေချာမည်။

ထိုမိန်းမဟာဂါဝန်တွေကိုနှစ်ခြိုက်သူဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ထိုဂါ၀န်တွေအများကြီးထဲကမှ မွန်းနဲ့တော်မည်ထင်တဲ့ ခပ်သေးသေးတစ်ထည်ကိုယူပြီး ဝတ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပန်းရောင်ကသူမနဲ့အလိုက်ဖက်ဆုံးပင်ဖြစ်သည်။

ဒူးဖုံးဂါ၀န်လေးက သူမနဲ့ကွက်တိကျနေပြီး

ပုခုံးပေါ်ကကြိုးလေးကိုချည်ရင်းမှ မနေ့ကသူကိုက်ထားတဲ့ လည်ပင်းကMarkingကိုမြင်ပြီး စိတ်ညစ်ရပြန်သည် ။

ကြည့်ရတာရုပ်ဆိုးလိုက်တာ

လည်ပင်းမှာအညိုရောင်အကွက်ကြီးကထင်းခနဲမြင်နေတာမို့ လက်ဖြင့်ခေတ္တအုပ်ထားလိုက်၏။

ခေါင်းဖြီးရန် ထိုဗီရိုနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှန်တင်ခုံပေါ်မှာ ဘီးလိုက်ရှာပေမဲ့ မတွေ့သဖြင့်ရှုပ်နေသည့်ဆံပင်တွေကို ဖြန့်မချချင်တာကြောင့်

မြှောက်စည်းထားလိုက်သည့်အခါ မျက်နှာလေးကရှင်းလင်းပြီးပိုကြည့်ကောင်းသွားသည်။

ဒေါက် ဒေါက်

တံခါးခေါက်သံကြားသည့်အခါ သူမဟုတ်ကြောင်းသိလိုက်ပါသည်။

သူဆိုရင် ၀င်ချင်သလို၀င်ထွက်ချင်သလိုထွက်တဲ့အရိုင်းအစိုင်းကောင်မဟုတ်လား။

အလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် မေတင် မဟုတ်လို့ မျက်နှာလေးညှိုးရ၏ ။

အဲ့ဒီသူ့တပည့်အလင်းဆိုသူကလည်းသူ့သခင်လိုပဲ လူကိုသေနတ်နဲ့ခဏခဏချိန်ဖူးတာကြောင့် လုံးဝကြည့်လို့မရပါ။

"သခင်လေးက ဆင်းခဲ့ပါတဲ့"

ဟုတစ်ခွန်းတည်းပြောပြီးပြန်ထွက်သွားလေရာ

မွန်းဘက်က ဘာမှ မတုန့်​ပြန်ပဲ ၂မိနစ်လောက်နေတော့ လှေကားတစ်ထစ်ချင်းကို ညင်သာစွာ ဆင်းလာခဲ့သည် ။

ဆိုဖာပေါ်မှာ မျက်လုံးမှိတ်ထိုင်နေသည့်သူနှင့်အတူလက်ထဲကအငွေ့တထောင်းထောင်းစီးကရက်ကြောင့် မွန်းစိတ်ညစ်ညစ်နဲ့နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

စီးကရက်နံ့ကိုအရမ်းမုန်းတာ ။

မွန်းကသူမရောက်နေကြောင်း အသံမပေးပဲ ရပ်နေပေမဲ့ အတ္တဟာ မျက်လုံးဖွင့်မကြည့်ပါသော်လည်း shampoo နံ့ကြောင့် သူမရောက်နေပြီလားဟုထင်မိလိုက်သည် ။

ထို ခပ်မွှေးမွှေး Shampoo နံ့ကပျောက်မသွားသဖြင့် အတ္တက မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါသည် ။

ဆေးအရှိန်ကြောင့်မျက်လုံးတွေကရဲနေပြီးရီဝေလျှက်ရှိနေသည်။

မွန်းဟာ သူ့မျက်လုံးရဲရဲတွေကိုမြင်တဲ့အခါ အရက်မူး၍များရဲနေသလားဟုထင်မှတ်မိပေမဲ့သူ့အနားကအရက်နံ့လည်းမရ။

သူဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာမွန်းမသိချင်ပါ။

မျက်လုံးတွေစိုက်လျှက်ပုံပျက်နေသည့်သူ့ဟာ ရုပ်ဖြောင့်တာကိုမငြင်းချင်ပေမဲ့ အခုပုံစံကိုမြင်ရတာတော့မွန်းတော်တော်စိတ်ပျက်မိသည်။

တကယ့်ကို အကောင်းမြင်စရာတစ်ခုမှမရှိတဲ့လူပဲ

ဆက်မကြည့်ချင်တော့ဘဲအခြားဘက်သို့မျက်လုံးတွေလွှဲပစ်လိုက်သည်။

အတ္တမှာ ဖိနပ်မပါတဲ့ခြေထောက်ဖွေးဖွေးနုနုကလေးတွေကစလို့ ဂါဝန်အသစ်ကလေးနဲ့အတူလည်ပင်းကသူပေးတဲ့ Marking အပြင် စူပုတ်ပြီးမဲ့နေတဲ့မျက်နှာပြောင်နဲ့မွန်းကို ရီဝေဝေနဲ့ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကလေးအနည်းငယ်ကွေးညွတ်ကာပြုံးလိုက်ကာ

" မင်းကလှသားပဲ "

ဟုနောက်တစ်ကြိမ်မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

==================================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(6)ဆက်ရန်

မူးယစ်ဆေးကိုလက်တွေ့ဘဝမှာလုံးဝမစမ်းသပ်သင့်ပါ။

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(5)

မြန္းသည္ ထမင္းကို ႏႈတ္ခမ္းနာသည့္ၾကားက ျမန္ျမန္စားေနသျဖင့္

"ေျဖးေျဖးစားပါ မမေလး သခင္ေလးက ျပန္မ၀င္လာေလာက္ပါဘူး"

သူမက ေရေသာက္လိုက္ၿပီး

"ေမတင္ လို႔ေခၚမယ္ေနာ္ "

အတၱ ထြက္သြားၿပီး သူမဗိုက္၀သြားမွ

မ်က္ႏွာေလးအနည္းငယ္ၾကည္လင္လာသည္။

"မြန္းမွာ အေမ မရွိေတာ့ဘူး ေမတင္ ရဲ႕ အဲ့တာေၾကာင့္ ေမတင္ လို႔ေခၚတာ ၿပီးေတာ့ ဒီအိမ္ကေန မလြတ္ေသးတဲ့ကာလပတ္လုံး ေမတင့္ကိုပဲ အေဖာ္ျပဳရမွာ"

"မမေလး လိုတာအားလုံးခိုင္းပါ ေဒၚတင္ လုပ္ေပးမယ္"

မြန္းက ေဒၚေမတင္ အနားသို႔ ပိုတိုးကပ္ကာ လက္ကေလးကို ကိုင္လိုက္ၿပီး

"မြန္း တစ္ခုေလာက္ေမးလို႔ရမလား ဟင္ "

"ေမးၾကည့္ေလ "

"အဲ့ဒီလူရဲ႕ နာမည္ကဘယ္သူလဲ "

"သခင္ေလး နာမည္က အတၱလြန္ တဲ့"

မြန္းက ႏႈတ္ခမ္းမဲ့လိုက္ၿပီး

"အတၱလြန္ နာမည္တဲ့သိပ္လိုက္ဖက္ပါတယ္ "

"အင္း...နာမည္စီးေနတယ္ထင္ပါရဲ႕ သခင္ေလးက အတၱႀကီးလြန္းတယ္ "

"မြန္းကို ဘာလို႔အခုလိုခ်ဳပ္ႏွောင္ထားတာလဲ မြန္းနဲ႕သူနဲ႕ၾကားမွာဘာအၿငိဳးအေတးရွိလို႔လဲ မြန္းသူ႕ကိုအခုမွျမင္ဖူးတာ"

"ေဒၚတင္လည္း မသိဘူးကြယ့္ ေဒၚတင္က ဒီအိမ္ရဲ႕ အေစခံတစ္ေယာက္ေလ မမေလး ေလာက္အေရးပါတဲ့သူမဟုတ္ဘူး မမေလး ကိုယ္တိုင္ေမးၾကည့္ေပါ့"

"မြန္းကိုမေျဖဘူး ေမတင္ရဲ႕ "

ေဒၚေမတင္ မွန္ျပတင္းေပါက္သို႔မ်က္လုံးေရာက္သြားသည့္အခါ မြန္းတည့္ခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီမို႔ သခင္ေလးမွာတာလုပ္ရဦးမယ္။

"မမေလး ေဒၚတင္ ေဆးသြားယူလိုက္ဦးမယ္ "

"ဟင္.... ဟုတ္ကဲ့"

တကယ္ေတာ့ ေဒၚေမတင္ မြန္းအနားကထြက္သြားမွာကိုပင္ေၾကာက္မိသည္။

ေမတင္မရွိတုန္း သူ၀င္လာရင္

မြန္းကိုတစ္ခုခုလုပ္မွာ ေၾကာက္တယ္ ။

မြန္းတစ္ေယာက္တည္းမေနခ်င္ဘူး ။

၅မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ေဒၚေမတင္ အေပၚျပန္တက္လာခဲ့သည္။

"မမေလး ဒီမွာ အိပ္ေဆးေလးေသာက္လိုက္ပါေနာ္ မအိပ္ရတာၾကာေနေတာ့ မ်က္စိေၾကာင္ေနၿပီး အိပ္မေပ်ာ္မွာဆိုးလို႔ "

မြန္း ေခါင္းညိတ္ၿပီး ေမတင့္လက္ထဲက ေဆးလုံးေလးကို ပါးစပ္ထဲထည့္ကာ ေရျဖင့္ေမ်ာခ်လိဳက္သည္။

"အိပ္လိုက္ေနာ္ မမေလး "

ဆိုကာ မြန္းလွဲခ်လိဳက္ေတ့ာ ေစာင္ေတြၿခဳံေပးပါသည္ ။

မြန္း မ်က္လုံးေလးမွိတ္လိုက္သည့္အခါ

ေမတင္က မြန္းႏႈတ္ခမ္းေလးကို ေဆးလိမ္းေပးသည္။

မြန္းသိေပမဲ့ မ်က္လုံးဖြင့္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ

ဒါေတြကို သူ ခိုင္းသြားတာလား။

ေမတင္ထြက္သြားသည္ကို တံခါးျပန္ပိတ္သံအရ မြန္းသိလိုက္ရပါသည္ ။

အိပ္မေပ်ာ္ေသးသည့္အခ်ိန္အတြင္း

နဒီ ငါ့ကိုစိတ္ပူေနမလားဆိုသည့္ အေတြးေလး၀င္လာေပမဲ့ အိပ္ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

=======

အတၱက၀ရန္တာတြင္ စီးကရက္ဖြာေနရင္း

၀ရန်တာလက်ရန်းပေါ်သို့လက်တင်ကာ

စီးကရက္ေငြ႕ေတြကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး

ၿခံထဲသို႔ မ်က္လုံးေတြေရာက္သြားသည္။

ၿခံထဲသို႔အၾကည့္ေတြေရာက္သြားတိုင္း အိမ္ေရွ႕က မီးတိုင္ေလးေအာက္မွာ လက္ကေလးပိုက္ကာ တုန္တုန္ရီရီျဖင့္ သူမရဲ႕မ်က္ရည္ေတြနဲ႕အတူ သူ႕ကိုေမာ့ၾကည့္ခဲ့သည့္ ေမမီမြန္းဆိုတဲ့သူမကို မၾကာခဏျမင္ျမင္ေနရသည္။

အတၱက မ်က္လုံးေတြမွိတ္လိုက္ကာ ထိုျမင္ကြင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ရန္ႀကိဳးစားလိုက္ပါသည္ ။

ဘယ္သူ႕ေစၫႊန္ခ်က္မွမပါပဲ အတၱတစ္ေယာက္ သူမ၏အခန္းတံခါးကိုလာဖြင့္မိသည္ ။

ဘာလို႔ ခဏခဏေတြ႕ခ်င္စိတ္ကို ထိန္းလို႔မရတာလဲ

သူမအိပ္ေနသည့္ ေမြ႕ယာေဘးသို႔၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး ဘာမွမလိမ္းထားပဲ ျဖဴစြတ္စြတ္ေျပာင္၀င္းေနသည့္သူမ မ်က္ႏွာေလးကသူ႕ႏွိပ္စက္မႈေၾကာင့္ မ်က္ကြင္းညိုေတြႏွင့္ ။

ဒီလိုမ်က္ကြင္းညိုေနတာမၾကည့္ခ်င္လို႔ အိပ္ေဆးတိုက္ၿပီးအိပ္ခိုင္းလိုက္တာျဖစ္သည္။

ႏွာေခါင္းခြၽန္ခြၽန္ေလးနဲ႕ ေသြးေျခဥေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကိုၾကည့္ၿပီးအတၱက စိတ္ထိန္းကာသက္ျပင္းခ်လိဳက္၍နားထင္တြင္ကပ္ေနသည့္ ပင္ဂိုနီညိုေရာင္ဆံပင္ေတြကို သပ္တင္ေပးလိုက္မိတဲ့ကိုယ့္လက္ကိုယ္ေတာင္မယုံနိုင္ပါ။

ေစာင္အျပင္ေရာက္ေနသည့္ သူမ လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ေလးေတြဆီမ်က္လုံးေတြေရာက္သြားေတာ့ သူ႕လက္ကိုၾကည့္လိုက္ သူမလက္ကိုၾကည့္လိုက္ျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ေသးတာပဲ ဟု ေတြးမိ၏ ။

ႏႈတ္ခမ္းကို ခပ္႐ြဲ႕႐ြဲ႕ၿပဳံးလိုက္ၿပီး သူမအတြက္ မွတ္ခ်က္တစ္ခုခ်လိဳက္သည္။

မင္းကလွတယ္။

အခုလို အခ်ိန္ေတာင္လွေနတာ တျခားခ်ိန္ေတြဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္လွလိုက္မလဲ။

အကၤ်ီကႀကီးေနလို႔ လည္ပင္းဟိုက္ေနသျဖင့္

ရင္ဘက္ထိလုံေအာင္ ေစာင္ကိုဆြဲၿခဳံေပးခဲ့ၿပီး

ျပန္ထြက္လာခဲ့သည္။

ငါ ဘာေတြလုပ္ေနမိတာလဲ

အတၱက သူမရဲ႕အခန္းတံခါးကိုမွီကာထိုကဲ့သို႔ေတြးၾကည့္မိလိုက္သည္။

============================

ေန႕လည္ကတည္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ

ညေနေစာင္းမွ ျပန္နိုးလာသည့္ မြန္းတစ္ေယာက္ ေခါင္းအုံးေလးကိုမွီကာ ခဏထိုင္ေနရင္း ၾကမ္းျပင္က ေဆးလိပ္ျပာစေတြေတြ႕သည့္အခါ

အိပ္ေနတုန္းက ေဆးလိပ္နံ႕ရတာကို အိပ္မက္ထင္ေနတာ သူ တကယ္ လာသြားတာလား။

သူမက အိပ္ယာေပၚက ဆင္းလာၿပီး

တံခါးရွိရာသို႔ေရာက္သည့္အခါလက္ကိုင္ဘုကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ရင္း ေသာ့မခက္ထားတာကိုသိရ၍ သူမတံခါးဖြင့္ၿပီးအျပင္ထြက္လာခဲ့သည္။

မ်က္ႏွာက်က္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ တကယ္ကိုအျမင့္ႀကီး ၿပီးေတာ့ မီးဆိုင္းေတြကလည္းအႀကီးႀကီးပဲ

ဘယ္ဘက္လွည့္လိုက္ညာဘက္လွည့္လိုက္ျဖင့္

တစ္အိမ္လုံးစူးစမ္းၾကည့္မိကာေလွကားေတြ႕သည့္အခါ

မြန္းဟာ ဖိနပ္မပါသည့္ ေျခဖဝါးျဖဴျဖဴေလးျဖင့္ ေလွကားထစ္ တစ္ထစ္ခ်င္းဆင္းလာခဲ့သည္။

ေျမညီထပ္သို႔ ေရာက္သည့္အခါလည္း တူတူပင္ အရမ္းခမ္းနားႀကီးက်ယ္ေနျပန္သည္။

ဧည့္ခန္းထဲက ထိုင္ခုံႀကီးက လူတစ္ရပ္နီးပါးျမင့္သည့္အျပင္ သူမက ထိုထိုင္ခုံႀကီးကို စိတ္၀င္တစား နဲ႕ အနားသို႔သြားကာ ကႏုတ္ပန္းေတြနဲ႕ေဘာင္ခက္ထားတဲ့ကတၱီပါဆိုဖာႀကီးကို ထိကိုင္ဖို႔ လက္ကေလးလွမ္းေနခိုက္မွာ

"မမေလး မထိလိုက္နဲ႕"

ေမတင္က အေနာက္မွေအာ္လိုက္တာေၾကာင့္

သူမလက္တြန့္သြား၏ ။

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ"

"အဲ့တာ သခင္ေလးတစ္ေယာက္တည္းပဲ ထိုင္ခြင့္ရွိတာ ဘယ္သူမွ မထိရဲဘူး"

မြန္းလည္းထိုအခါမွေနာက္ဆုတ္လိုက္လိုက္သည္။

"မမေလး ဗိုက္ဆာၿပီလား ဒီမွာ ထမင္းစားလိုက္ပါ့လား "

မြန္းေခါင္းညိတ္လိုက္ၿပီး ေဒၚေမတင္ရဲ႕ေနာက္သို႔လိုက္လာခဲ့သည္။

မြန္းအခန္းထဲကထြက္လာကတည္းက သူ႕ကိုမေတြ႕ရသျဖင့္ စိတ္ထဲမွာ၀မ္းသာမိသည္။

သူမရွိခင္ စားထားမွျဖစ္မယ္ သူလာရင္ မြန္းကိုအငတ္ထားဦးမလားမသိဘူးေလ။

မီးဖိုခန္းထဲက အေစခံမိန္းကေလးေတြက မြန္းကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၾက၏။

အဲ့တာကိုလည္း မမႈနိုင္ပါ ။

သူလာရင္ ထမင္းမစားရပဲေနလိမ့္မယ္ ။

သူ႕ကို႐ုန္းနိုင္ဖို႔လည္း အားရွိမယ့္ျဖစ္မည္ဟူ၍ ေဒၚေမတင္ခ်ေပးတဲ့ထမင္းနဲ႕ဟင္းေတြကိုအားရပါးရ ငုံ႕စားေနမိသည္ ။

"မမေလး ႏႈတ္ခမ္းက သက္သာသြားၿပီလား"

"ဟုတ္ "

မြန္းကေရေသာက္လိုက္ၿပီး

"ေမတင္ သူ ဘယ္သြားတာလဲ"

"အေပၚထပ္မွာရွိတယ္ မမေလးရဲ႕ မေတြ႕ခဲ့ဘူးလား"

မြန္းက ေရခြက္ကေလးကိုင္ကာ ၿငိမ္သြားသည္။

သူရွိတယ္တဲ့။

"ဟင့္အင္း "

"သူ႕အခန္းထဲမွာမို႔ေနမယ္ "

မြန္းက ေရခြက္ေလးျပန္ခ်လိဳက္ၿပီး

"ေမတင္ မြန္း အခန္းထဲျပန္ေတာ့မယ္ "

ဆိုကာ သူနဲ႕မေတြ႕ခ်င္လို႔ အေပၚျပန္တက္ၿပီးမခန္းထဲမွာပဲေနဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

ေလွကားအဆုံးမွာ ႐ုတ္တရက္ႀကီးေပၚလာတဲ့

ေဘာင္းဘီရွည္အနက္ႀကီးေၾကာင့္ သူမေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မြန္းကို ေအးစက္တဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႕စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ သူ ။

မြန္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ သူ႕ကိုေရွာင္ကာ ေက်ာ္တက္ေပမဲ့ သူက ေရွ႕တည့္တည့္ကပိတ္ရပ္သည္မို႔

"အမေလး...."

သူမလန့္၍ ေနာက္ယိုင္သြားသည့္အခါ

မြန္းေလွကားေပၚကလိမ့္က်ၿပီဟု ထင္ထားခဲ့တာ သူကလွမ္းဆြဲလိုက္ေသာေၾကာင့္ အရွိန္ႏွင့္

ေလေပၚမွာ ဝဲသြားသလိုခံစားရတဲ့မြန္းကို သူက ေဘးကေလွကားနံရံသို႔ ကပ္လိုက္သည္ ။

"မင္းက ငါ့ကိုေရွာင္တာလား"

မြန္းရဲ႕ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီကေန သူ႕လက္ေတြနဲ႕ နံရံကိုေထာက္ထားလိုက္သည္။

မြန္းမွာေျပးေပါက္မရွိတာကိုလည္းသိထားလိုက္ၿပီး သူ႕ကိုလည္းေမာ့မၾကည့္ေတာ့ဘဲ

သူမနဲ႕တန္းတန္းက သူ႕ရင္ဘက္ကိုသာ အေၾကာင္းမဲ့စိုက္ၾကည့္ေနခဲ့မိပါလွ်င္ သူတံေတြးၿမိဳခ်တိဳင္းလႈပ္ရွားသြားတဲ့ သူ႕လည္ပင္းဟာ အေၾကာစိမ္းေလးေတြေထာင္လွ်က္ရွိေလရာ မြန္းကိုေဒါသထြက္ေနတာမ်ားလား ။

သူကေမာ့ကာ သက္ျပင္းခ်လိဳက္ေတာ့

သူ႕ရဲ႕ေမးရိုးပုံက်မႈကို ျမင္ရျပန္သည္ ။

"ငါမင္းကိုေမးေနတယ္ေလ ငါ့ကိုေရွာင္တာလား"

"ျမင္ေနရက္နဲ႕ ဘာလို႔ေမးေနေသးလဲ"

"ဟက္ ေျပးလို႔လြတ္မယ္ ထင္ေနလို႔လား "

"ဖယ္ပါ ကြၽန္မ ရွင့္ကိုမေတြ႕ခ်င္ဘူး"

"ငါကေတာ့ေတြ႕ခ်င္တယ္..."

အတၱက သူမကို ငုံ႕ၾကည့္သည့္အခါ

အကၤ်ီကႀကီးေနသျဖင့္လည္ပင္းဟိုက္ ေသာေၾကာင့္ လည္ပင္းကအရိုးနဲ႕ ပုခုံးေဖြးေဖြးေလးကိုျမင္ကာ မ်က္လုံးစုံမွိတ္ပစ္လိုက္ရျပန္သည္။

ဒီ့ထက္ အတြင္းသားေတြေပၚတဲ့ မိန္းကေလးေတြေတာင္ ျမင္ဖူးေနရက္နဲ႕ သူ႕ကိုက်မွ ငါဘာျဖစ္ေနတာလဲ။

"ဖယ္ ကြၽန္မကိုလႊတ္ မထိနဲ႕ "

သူမက အတင္း႐ုန္းသည့္အခါ

အတၱရဲ႕ ေဒါသကိုမီးရွို႔ေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြား၍

"က်စ္..... မင္းကိုယ္တိုင္က ငါ့စိတ္ကိုလာလာစြေနတာ"

အတၱက သူမရဲ႕လည္ပင္းသို႔ ငုံ႕နမ္းလိုက္သည့္အခါ မြန္းက ေခါင္းေတြခါရမ္းကာ