အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(6)

အတ္တသည်လက်ထဲက စီးကရက်ကိုတစ်ရှိုက်ဖွာလိုက်ကာ ဘေးမှပြာခွက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၍

ခြေချိတ်ထိုင်နေရာမှ ထလာ၏ ။

မွန်းရဲ့ခြေလှမ်းတွေ နောက်ဆုတ်သွားရာ

သူက ပုခုံးကနေ လှမ်းဆွဲ၍ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ထိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ထိုဆိုဖာကြီးပေါ်သို့ ပုခုံးမှဖိချလိုက်လျှင် ဆိုဖာကြီးထဲသို့မွန်းရဲ့တင်ပါးကလေးအိခနဲနစ်ဝင်သွားရသည်။

"ခဏနေ မင်း သူငယ်ချင်း နဲ့ဖုန်းပြောရမယ် "

"ရှင် နဒီ နဲ့ နဒီနဲ့လား.."

မွန်းမှာ အတ္တကိုမော့ကြည့်ပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှာဖြစ်သွားသည်။

"မင်းသူငယ်ချင်းရဲ့အသက်က ငါတို့လက်ထဲမှာ မင်းကိုမရှာဖို့ပဲပြော ကျန်တာအရစ်မရှည်နဲ့ "

နဒီ့ရဲ့အသက်ကသူတို့လက်ထဲမှာဟုပြောလိုက်တဲ့အခါမွန်းသည် နဒီ့အတွက်စိုးရိမ်ပူပန်သွားရသည်။

"ရှင် ကျွန်မ သူငယ်ချင်းကိုဘာလုပ်မလို့လဲ ကျွန်မ လုံး၀သည်းခံမဟုတ်ဘူးနော် "

ကိုယ်ဟာအခုလောလောဆယ်ပြန်ပေးစွဲခံထားရတာကိုပင်မေ့လျော့စွာ သူငယ်ချင်းကိုကာကွယ်ပေးဖို့ကြိုးစားနေမိသည်။

"ဘယ်လုပ်မလဲသိချင်ရင် မင်းစကားအပိုတွေပြောကြည့်လိုက်လေ "

"တောက်!"

သူမက အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ကာ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပစ်လိုက်၏ ။

"သူမေးတာကို ကောင်းကောင်းဖြေ အလိုက်သင့်ကလေးပေါ့ မင်းဘယ်မှာလဲဆိုတာအမှန်တိုင်းပြောဖို့မလိုဘူး"

မင်းကိုလတ်က သူ့သူငယ်ချင်းကိုအယုံသွင်းဖို့ ဖုန်းပြောခိုင်းရန်အကြံပေးတာနဲ့ အတ္တလက်ခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူက မွန်းရဲ့ဘေးမှာရှိတဲ့ စားပွဲပေါ်က ကြိုးဖုန်းကိုယူကာဖုန်းခေါ်လိုက်ပါသည်။

မွန်းသူထိုင်ခိုင်းထားတဲ့အတိုင်းငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေပေမဲ့ စိတ်တွေလှုပ်ရှားပူလောင်လျှက်ရှိသည်။

သူငယ်ချင်းနဒီ့ကိုတော့ဒုက္ခမရောက်စေချင်

တစ်သက်လုံးသူမအပေါ်မှာ နဒီ့ကျေးဇူးတွေဟာအများကြီးရှိသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နဒီစိတ်မပူဖို့ကအရေးကြီးတယ်

ဖုန်းကိုနားမှာကပ်ကာ သူက မွန်းမျက်နှာအနားမှာဝေ့လည်ချောင်ပတ်လုပ်နေပြီး

ဆိုဖာခုံကြီးကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ထား၏။

နားမှာကပ်ထားတဲ့ဖုန်းထဲမှ ဟယ်လိုဟူသည့်

ယောကျာ်းတစ်ယောက်အသံထွက်လာသည်။

"သူရောက်ပြီလား"

လို့အတ္တမှ အရင်မေးလိုက်၏။

"အေး ရှေ့မှာရောက်နေပြီ "

"အင်း ဖုန်းပေးလိုက် "

ပြောပြီး မွန်းရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကိုသူကဖိကပ်လိုက်တော့ မွန်းက ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

သူသည် မွန်းကို လည်တိုင်မှပြန်ဆွဲလှည့်ပြီး ထိန်းထားလျှက်

"အေး ငါဖုန်းပေးလိုက်ပြီနော်"

မင်းကိုလတ် စကားအဆုံးမှာ အတ္တက သူမနှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် စုပ်ယူလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲကဖုန်းကို သူမနားသို့ကပ်ပေးလိုက်၏။

"ငါပြောခိုင်း သလိုပြော"

မွန်းလည်း နားမှာကပ်ပေးထားတဲ့ဖုန်းကို သူ့လက်ထဲမှဆွဲယူလိုက်ပြီး သူ့ကို မကျေမနပ်ကြည့်ပစ်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို "

"ဟယ်လို မွန်းလား "

"အင်း နဒီ "

နဒီ့အသံကြားတော့ မွန်းမှာမျက်ရည်တွေဝဲလာသည်။

"မွန်းရယ် ငါစိတ်ပူလိုက်ရတာ နင်တကယ် ဘန်ကောက်မှာလားဟင် နင့်ကိုသူဌေးတစ်ယောက်ခေါ်သွားတယ်ဆို စာဖိုမှူးသင်တန်းတက်ခိုင်းမလို့ဆို ဟုတ်လားဟင် "

မွန်းက နဒီဆက်တိုက်ပြောသွားသည့်စကားတွေကို အခုမှကြားဖူးသည် ။

ရှင် တကယ်အကွက်ကျကျစီစဉ်နိုင်တာပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလိုနဒီထင်နေတာတော်ပါသေးတယ် ။

မွန်းအမှန်တိုင်းပြောလိုက်မှ နဒီရောမွန်းပါအသက်ပျောက်သွားရမလားစိုးရိမ်ရသဖြင့်

"အင်း ငါအဆင်ပြေပါတယ် "

"သေချာရဲ့လား ငါစိတ်ပူလိုက်တာဟယ် ငါ့ကိုဘာမှတောင်ပြောမသွားဘူး ဖုန်းကရောဘယ်ရောက်သွားတာလဲလုံးဝခေါ်လို့မရတော့ဘူး "

" ဖုန်းက ပျောက်သွားတာဟ ငါတကယ်အဆင်ပြေပါတယ် ဘန်ကောက်ကိုအခုမှရောက်ဖူးလို့ နည်းနည်းအနေကြပ်တာကလွဲရင်ကျန်တာအားလုံး အိုခေ နင့်ကိုဖုန်းဆက်ချင်ပေမဲ့ဒီမှာကတစ်ပတ်မှတစ်ခါပဲအပြင်ထွက်ခွင့်ပေးတာဟဲ့ငါဖုန်းမဝယ်နိုင်သေးလို့ "

မွန်းဟာ အတ္တကိုမော့ကြည့်ပြီး အလိမ်အညာစကားတွေကို သူငယ်ချင်းအန္တရာယ်ကင်းအောင် ပြောနေတော့ အတ္တသည်သူမကိုသရုပ်ဆောင်ကောင်းလှချည်လားလို့ခနဲ့တဲ့အကြည့်မျိုးနဲ့ကြည့်ပြီးတစ်ချက်ပြုံး၍တစ်ဖက်သို့လှည့်သွား၏။

မွန်းမှာ မျက်ရည်တွေပေါက်ပေါက်ကျနေပေမဲ့

သူမငိုနေတာမသိစေရန် အသံကိုအတက်နိုင်ဆုံးထိန်းပြောနေရ၏။

"ဟုတ်လား ငါ့ကိုဆက်သွယ်လို့ရမယ့်ဖုန်းနံပါတ်လေးပေးထားဦးလေ "

"နဒီ ဒါပဲဟာ ငါအလုပ်တွေအရမ်းရှုပ်နေလို့ နောက်မှပြန်ဆက်လိုက်မယ် ငါပြန်လာမှာပါ"

သူမပ ဖုန်းကို အတင်းချကာ ရှိုက်၍ငိုပါတော့သည်။

"ဟင့် ဟင့် အဟင့် ဟီး အီး အဟင့် ဟင့်......"

သူမ သူ့ရဲ့ ထိုင်ခုံကြီးမှလည်းမထ။

မျက်ရည်တွေလည်းစိုရွှဲစွာ ငိုနေသဖြင့် အတ္တသည် လှည့်မကြည့်ဘဲ

"ကျစ် နားငြီးတယ်ကွာ မင်းကို ငိုဖို့ဖုန်းပြောခိုင်းတာမဟုတ်ဘူး"

သူမက ထိုင်ရာမှ ဆက်ကနဲ ထရပ်ကာ

ကျောပေးရပ်နေသည့် သူနဲ့အနီးဆုံးကို သွားရင်း

"ရှင်တစ်နေ့ကျပြန်ခံရမယ် လူမိုက်ကောင် မုန်းတယ် "

အတ္တကသူမဆီသို့ လှည့်လာ၍ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြမ်းတမ်းစွာဆွဲမော့လိုက်ကာ

"မင်း အရင် ငါ့ပေးတဲ့ အပြစ်ဒဏ်တွေကိုခံလိုက်ဦး "

သူ့ရဲ့ ရည်ဝေ၀မျက်လုံးရဲရဲတွေနဲ့ မွန်းကို ဝါးစားမတက်ကြည့်ပြီး

"ငါလည်းမင်းကို စောက်ရမ်းမုန်းတယ် နားလည်လား"

"ရှင်နဲ့ ကျွန်မ နဲ့ မပတ်သတ်ဖူးပဲ မုန်းစရာအကြောင်းမရှိဘူး "

"မင်း တကယ်ဘာမှမသိတာလား မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလားတော့မသိဘူး ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ပြန်မပြောနိုင်ဘူး "

သူဆွဲမော့ထားတဲ့လက်တွေကိုသူမမျက်နှာပေါ်မှာဖယ်ပစ်ပြီး

"ဟွန့် ....... ကျွန်မ ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ အလျော့မပေးဘူး"

"မင်းဘ၀ ငါ့ဆီမှာ "

"ဟင့်အင်း ရှင်မပိုင်ဘူး ရှင့်လိုလူကို ကျွန်မ ဘ၀မပေးနိုင်ဘူး လွတ်အောင်ရုန်းမယ် "

မွန်းက သူ့ရှေ့မှာ အမြန်ဆုံးလှည့်ထွက်သွားပါလျှင် အတ္တက ခပ်ထေ့ထေ့ပြုံးရင်း

ခုံအမြင့်ကြီးမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်၍

"သိပ်ရယ်ရတာပဲ "

============================

ဖုန်းပြောခဲ့တဲ့နေ့ကတည်းက အပြင်ထွက်မလာတော့ဘဲ ဒေါ်မေတင်လာကျွေးတဲ့ထမင်းကိုသာစား၍နောက်ရက်မနက်သို့ကူးခဲ့သည်။

မိုးလင်းကတည်းကမနက်စာမစားရသေးဘဲ သူမအခန်းတွင်းကမှန်ပြတင်းမှ ခြံထဲကိုသာငေးနေမိသည် ။

ဘယ်သူမှလည်း မွန်းကို လာမကယ်ကြဘူး။

ဒီအိမ်ကြီးထဲကလူတွေကလည်း အကုန်လုံးသူ့လူတွေချည်းပဲ ။

မေတင် ကလည်း မွန်းကိုသနားတယ်ချစ်တယ်ဆိုပေမဲ့ သူ့သခင်ရဲ့ အမိန့်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်ဘူးတဲ့ ။

နဒီကတော့ဘယ်လိုနေမလဲမသိပေနဲ့ မွန်းကတော့ နဒီ့ကိုစိတ်ပူတယ် ။

အတ္တဆိုတဲ့အဲ့ဒီလူက နဒီ့ကိုရော မွန်းလို နှိပ်စက်မှာလားမသိဘူး ။

ဘယ်နည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် နဒီ့ကိုတော့ မွန်းလိုမဖြစ်စေချင်ဘူး ။

အတွေးတွေပြန့်နေစဉ် ခြံထဲသို့ ထွက်လာသောလူသည် လက်ထဲက မလွှတ်တမ်းကိုင်ထားတတ်တဲ့စီးကရက်တစ်လိပ်နဲ့ အတ္တသာဖြစ်သည်။

မွန်းနှုတ်ခမ်း တွေမဲ့ပစ်လိုက်ပြီး သူဘာလုပ်မလဲဆိုတာကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိ၏ ။

အိမ်ကြီးရဲ့ဘယ်ဘက်က ဂိုထောင်ထဲ၀င်သွားသည့်အခါ

မွန်းသတိရတာက ထမင်းဆင်းစားရမယ်။

"ဗိုက်ဆာနေပြီ သူမရှိခင်စားထားမှ "

မွန်းက ခပ်သွက်သွက် အိမ်ပေါ်မှပြေးဆင်းလာပြီး

"မေတင် မေတင် "

ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဒေါ်မေတင်နာမည်ခေါ်၍ဝင်လာခဲ့သော်လည်း ဒေါ်မေတင့်ကိုမတွေ့သဖြင့်

"မမလေး မေတင် နေမကောင်းခဏနားနေတယ် "

သူမထက်ငယ်မည်ထင်ရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပန်းကန်ဆေးနေရာမှ လှည့်ဖြေသည်။

"ရှင်.... အရမ်းနေမကောင်းတာလားဟင်"

"မဟုတ်ပါဘူး ခေါင်းကိုက်လို့တဲ့ သက်သက် ကိုပြောလေ မမလေး ဘာလိုချင်လို့လဲ"

"ဟင် ... ဟိုလေ မွန်း ဗိုက်ဆာလို့"

"ဪ လာလေ သက်သက် ထမင်းခူးပေးမယ် ဒီဘက်လာခဲ့မမလေး"

ထိုအိမ်ဖော်မလေးဟာမွန်းကို ဆွဲခေါ်ပြီး ခုံတွေပါထုတ်ပေးကာ ထိုင်စေ၏။

"ဒီမှာနော် မမလေး ထည့်စား"

"ရပါပြီ သက်သက် ရယ် မွန်း များနေပါပြီ "

"အို... မဟုတ်ဘူး မမလေး ရဲ့ သက်သက် သိတယ် သခင်လေး ကဟိုတစ်နေ့က မမလေးကိုအငတ်ထားတယ်ဆို မမလေး တော်တော်ခံစားရမှာပဲ"

မွန်း မျက်နှာလေးညှိုးသွားသဖြင့်

"စိတ်ဆိုးသွားလားဟင် "

"မဆိုးပါဘူး သက်သက်ရယ် မွန်း စိတ်ညစ်နေလို့ပါ "

"သခင်လေး ကလည်း သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ မမလေး မို့သာ "

"အွန်း မွန်းလည်း ကြောက်တယ် ဒါပေမဲ့ ပြန်တော့ခုခံရမှာပဲ မွန်းဘ၀ကိုတော့သူ့ကိုမပေးနိုင်ဘူး"

"ဒီကိုခေါ်လာတဲ့အထဲမှာလေ မမလေးအကြာဆုံးပဲ "

လူငယ်ပီပီ စပ်စုသလို သူသိသမျှလည်း ဖွင့်ထုတ်ပြောဆိုနေသော သက်သက်ကို မွန်းပိုပြီးရင်းနှီးအောင်ပေါင်းထားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီမှာနေနေရသမျှတော့ မွန်းအဖော်ရတာပဲမဟုတ်လား။

"ဟင် ... သူက ဒီကို မွန်းလိုပဲ မိန်းမတွေခေါ်လာနေကျလား"

"အမ်.......၁ပတ်ခြာ၂ပတ်ခြာ ၁ယောက်လောက်တော့ခေါ်လာတယ် မမလေးလိုတော့မဟုတ်ဘူး အဲ့ဒီမိန်းကလေးတွေက တစ်ညပဲမနက်ကျ ပိုက်ဆံအထပ်လိုက်နဲ့ပြန်ကြရော"

"မွန်းနားလည်ပါပြီ "

အဲ့တာကြောင့် သူက မွန်းကိုအဲ့ဒီလိုမိန်းမမျိုးထင်နေတာကိုး မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ။

"သူက သိပ်ပွေတာပဲနေမှာ"

မွန်းက သက်သက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ထမင်းတစ်လုပ်ပါးစပ်ထဲထည့်လိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့လေ မမလေးက သခင်လေးကိုပြန်ခံပြောတာကို သခင်လေး သေနတ်မကိုင်တာ တော်တော်အံ့သြဖို့ကောင်းတာ"

"ဟင်....."

"ဟုတ်တယ် ဘယ်သူမှ မပြောရဲကြဘူး"

မွန်းက သူ့ကိုပါးတောင်ချခဲ့သေးတာပဲ ။

သူ ဘယ်လောက် ဒေါသဖြစ်လိုက်မလဲ ဘာနေနေ သူအရင်စော်ကားလို့ဖြစ်တာပဲ။

ရုတ်တရက် မွန်းစီးကရက်နံ့ရသဖြင့်

လှည့်ကြည့်လိုက်တောကြက်သီးများပင်​ဖြန်းကနဲထသွားသည်။

သူက မွန်းတို့နောက်မှာ မတ်မတ်ကြီးရပ်နေတာ

ကြားမသွားလောက်ပါဘူးနော် ။

မွန်းရှေ့သို့ပြန်လှည့်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမတ်ထားလိုက်၏။

သူက အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ ထမင်းစားပွဲထောင့်မှာ ၀င်ထိုင်လိုက်ရာ သက်သက်က မွန်းနဲ့အတူလေပေါနေရာကနေသူမအလုပ်သူမလုပ်ရန်ရှောင်ထွက်သွားလေသည်။

ကြည့်ရတာတော့ ဒီလိုအေးဆေးနေပုံထောက်ရင် မကြားဘူးလိုက်ထင်ပါရဲ့ ။

မွန်းက ရေသောက်၍ ထိုင်ရာမှ ထ ထွက်သွားလျှင်

"ဘာအချိုးချိုးတာလဲ"

မနေ့ကတည်းကသူမကိုသွားမကြည့်ဘဲ

ဂိုထောင်ထဲကပစ္စည်းတွေသွားစစ်ပြီး

ပြန်လာတော့ အိမ်ထဲ၀င်၀င်ချင်း ထမင်းစားခန်းထဲက သူမကျောပြင်လေးနဲ့ စကားပြောနေပုံမြင်ရသဖြင့် တစ်နေကုန်မမြင်ရသေးတဲ့သူမရဲ့မျက်နှာကိုလာကြည့်ရန် ရှေ့မှာထိုင်တော့မှ သူမဟာ ထွက်သွားသဖြင့် ဒေါသအစကိုလောင်စာ ပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။

ဆေးချထားရင်စိတ်ကအရမ်းဆက်နေတတ်သည်။

သူမကမရပ်ပဲ ထမင်းစားခန်းအဝင်ဝအထိထွက်သွားလေရာ

"မင်းကိုမေးနေတယ်လေ ဘာစောက်ချိုးတွေ ချိုးတာလဲလို့ "

ဘယ်ကရောက်နေမှန်းမသိတဲ့ အလင်းက သူမအရှေ့ကပိတ်ရပ်သဖြင့် မွန်းက သက်ပြင်းချကာ ခြေလှမ်းတွေရပ်လိုက်ရပြီး

"ရှင် မမြင်လို့မေးနေတာလား "

အတ္တက ထလာ၍သူမကိုပုခုံးကနေ ဆွဲလှည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို အကောင်းမေးရင် အကောင်းပြန်ဖြေ "

သူမက ရွဲ့သလို မကျေနပ်ခြင်းမျက်၀န်းကိုသာသုံးသဖြင့် သူမကိုစောင့်ဆွဲပြီး စားပွဲဘက်သို့တွန်းလိုက်သည်။

မွန်းက သူနဲ့စားပွဲခုံကြားမှာ ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ်နဲ့ ကြောက်လန့်သွားရသည်။

သူ့ကိုအတက်နိုင်ဆုံးရှောင်ပါသော်လည်း

မွန်းဟာ သူ့ပိုင်နက်အတွင်းမှာဖြစ်၍ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

"ငါလာမှထွက်သွားရအောင် မင်းကဘာမို့လို့လဲ"

"ရှင့်မျက်နှာမမြင်ချင်လို့"

သူက စားပွဲခုံကိုလက်လှမ်းထောက်ကာ အနားသို့ပိုတိုးကပ်လာပြီး

"မင်းကိုယ်မင်း ဟုတ်လှပြီမထင်နဲ့ မေမီမွန်း ဒီနေ့ညလည်း နှင်းထဲမှာအပစ်ခံချင်လို့လား"

မွန်းကို သူပြောတဲ့လေသံက အရမ်းအေးစက်တယ်

အော်တာမဟုတ်ပဲနဲ့တောင် တော်တော်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။

သွေးအေးရက်စက်တတ်တဲ့သူပဲ။

မွန်းက သူနမ်းမှာကြောက်လို့ မျက်နှာကိုအတင်းလွှဲထားသဖြင့် သူက ပါးနှစ်ဖက်ကို ကြမ်းတမ်းစွဲဆွဲညှစ်၍

"စောစော မသေချင်ရင် အချိုးတွေကိုပြင် ထား အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီမျက်လုံးတွေ"

မွန်းရဲ့မျက်၀န်းစိမ်းတွေကသူ့ကိုအမြဲမှင်သက်သွားစေတတ်သည်။

မွန်းက သူ့ရဲ့ခဲရောင် မျက်လုံးတွေကို

တည်ကြည့်ပစ်တိုင်း သူလွှဲလွှဲပစ်တာကို သတိထားမိပါသည် ။

"ငါ မင်းကို ပြောနေတယ်နော် ပြင်လိုက်

မင်းမျက်လုံးတွေကို ငါအရမ်းမုန်းတာ"

" ရှင်မုန်းတယ်ဆိုလို့ကြည့်တာ ဘာဖြစ်ချင်လဲ"

"အာ.....ကွာ တောက်!"

ဗုန်း ခွမ်း

သူက မွန်းကို ကြမ်းတမ်းစွာပစ်စောင့်တွန်းချိုးပစ်လိုက်ရာ ကြမ်းပြင်တွင် ပုံရပ်ကလေးလဲကျသွားပြီး စားပွဲပေါ်က ဖန်ခွက်ကိုပါ တိုက်ချမိသဖြင့် သူမ၏ ခြေဖဝါးတွင် သွေးစများကယိုစိမ့်လာလေသည်။

"အ....."

သူမရဲ့မျက်နှာလေးကရှုံ့မဲ့သွားကာ မျက်ရည်တွေပေါက်ပေါက်ကျလာပြီး အတ္တကိုနာကျဥ်းမှုတွေနဲ့အတူမော့ကြည့်ပစ်လိုက်ရာဘယ်သူ့စေခိုင်းမှုမပါပဲ

အတ္တသည် ရုတ်တရက် သူမအနားထိုင်ချမိလိုက်သည်။

ဒီစေခိုင်းမှုက ဦးနှောက်ကမဟုတ်ဘူးဆိုရင်

နှလုံးသားကများလား?

==================================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း(7)ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(6)

အတၱသည္လက္ထဲက စီးကရက္ကိုတစ္ရွိုက္ဖြာလိုက္ကာ ေဘးမွျပာခြက္ထဲသို႔ ထည့္လိုက္၍

ေျခခ်ိတ္ထိုင္ေနရာမွ ထလာ၏ ။

မြန္းရဲ႕ေျခလွမ္းေတြ ေနာက္ဆုတ္သြားရာ

သူက ပုခုံးကေန လွမ္းဆြဲ၍ သူတစ္ေယာက္တည္းသာ ထိုင္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ထိုဆိုဖာႀကီးေပၚသို႔ ပုခုံးမွဖိခ်လိဳက္လွ်င္ ဆိုဖာႀကီးထဲသို႔မြန္းရဲ႕တင္ပါးကေလးအိခနဲနစ္ဝင္သြားရသည္။

"ခဏေန မင္း သူငယ္ခ်င္း နဲ႕ဖုန္းေျပာရမယ္ "

"ရွင္ နဒီ နဲ႕ နဒီနဲ႕လား.."

မြန္းမွာ အတၱကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွာျဖစ္သြားသည္။

"မင္းသူငယ္ခ်င္းရဲ႕အသက္က ငါတို႔လက္ထဲမွာ မင္းကိုမရွာဖို႔ပဲေျပာ က်န္တာအရစ္မရွည္နဲ႕ "

နဒီ့ရဲ႕အသက္ကသူတို႔လက္ထဲမွာဟုေျပာလိုက္တဲ့အခါမြန္းသည္ နဒီ့အတြက္စိုးရိမ္ပူပန္သြားရသည္။

"ရွင္ ကြၽန္မ သူငယ္ခ်င္းကိုဘာလုပ္မလို႔လဲ ကြၽန္မ လုံး၀သည္းခံမဟုတ္ဘူးေနာ္ "

ကိုယ္ဟာအခုေလာေလာဆယ္ျပန္ေပးစြဲခံထားရတာကိုပင္ေမ့ေလ်ာ့စြာ သူငယ္ခ်င္းကိုကာကြယ္ေပးဖို႔ႀကိဳးစားေနမိသည္။

"ဘယ္လုပ္မလဲသိခ်င္ရင္ မင္းစကားအပိုေတြေျပာၾကည့္လိုက္ေလ "

"ေတာက္!"

သူမက ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုက္ကာ သူ႕ကို မ်က္ေစာင္းထိုးပစ္လိုက္၏ ။

"သူေမးတာကို ေကာင္းေကာင္းေျဖ အလိုက္သင့္ကေလးေပါ့ မင္းဘယ္မွာလဲဆိုတာအမွန္တိုင္းေျပာဖို႔မလိုဘူး"

မင္းကိုလတ္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းကိုအယုံသြင္းဖို႔ ဖုန္းေျပာခိုင္းရန္အႀကံေပးတာနဲ႕ အတၱလက္ခံလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

သူက မြန္းရဲ႕ေဘးမွာရွိတဲ့ စားပြဲေပၚက ႀကိဳးဖုန္းကိုယူကာဖုန္းေခၚလိုက္ပါသည္။

မြန္းသူထိုင္ခိုင္းထားတဲ့အတိုင္းၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ေနေပမဲ့ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားပူေလာင္လွ်က္ရွိသည္။

သူငယ္ခ်င္းနဒီ့ကိုေတာ့ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္

တစ္သက္လုံးသူမအေပၚမွာ နဒီ့ေက်းဇူးေတြဟာအမ်ားႀကီးရွိသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နဒီစိတ္မပူဖို႔ကအေရးႀကီးတယ္

ဖုန္းကိုနားမွာကပ္ကာ သူက မြန္းမ်က္ႏွာအနားမွာေဝ့လည္ေခ်ာင္ပတ္လုပ္ေနၿပီး

ဆိုဖာခုံႀကီးကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္ထား၏။

နားမွာကပ္ထားတဲ့ဖုန္းထဲမွ ဟယ္လိုဟူသည့္

ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္အသံထြက္လာသည္။

"သူေရာက္ၿပီလား"

လို႔အတၱမွ အရင္ေမးလိုက္၏။

"ေအး ေရွ႕မွာေရာက္ေနၿပီ "

"အင္း ဖုန္းေပးလိုက္ "

ေျပာၿပီး မြန္းရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုသူကဖိကပ္လိုက္ေတာ့ မြန္းက ေခါင္းရမ္းလိုက္သည္။

သူသည္ မြန္းကို လည္တိုင္မွျပန္ဆြဲလွည့္ၿပီး ထိန္းထားလွ်က္

"ေအး ငါဖုန္းေပးလိုက္ၿပီေနာ္"

မင္းကိုလတ္ စကားအဆုံးမွာ အတၱက သူမႏႈတ္ခမ္းကို တစ္ခ်က္ စုပ္ယူလိုက္ၿပီး သူ႕လက္ထဲကဖုန္းကို သူမနားသို႔ကပ္ေပးလိုက္၏။

"ငါေျပာခိုင္း သလိုေျပာ"

မြန္းလည္း နားမွာကပ္ေပးထားတဲ့ဖုန္းကို သူ႕လက္ထဲမွဆြဲယူလိုက္ၿပီး သူ႕ကို မေက်မနပ္ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။

"ဟယ္လို "

"ဟယ္လို မြန္းလား "

"အင္း နဒီ "

နဒီ့အသံၾကားေတာ့ မြန္းမွာမ်က္ရည္ေတြဝဲလာသည္။

"မြန္းရယ္ ငါစိတ္ပူလိုက္ရတာ နင္တကယ္ ဘန္ေကာက္မွာလားဟင္ နင့္ကိုသူေဌးတစ္ေယာက္ေခၚသြားတယ္ဆို စာဖိုမႉးသင္တန္းတက္ခိုင္းမလို႔ဆို ဟုတ္လားဟင္ "

မြန္းက နဒီဆက္တိုက္ေျပာသြားသည့္စကားေတြကို အခုမွၾကားဖူးသည္ ။

ရွင္ တကယ္အကြက္က်က်စီစဥ္နိုင္တာပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလိုနဒီထင္ေနတာေတာ္ပါေသးတယ္ ။

မြန္းအမွန္တိုင္းေျပာလိုက္မွ နဒီေရာမြန္းပါအသက္ေပ်ာက္သြားရမလားစိုးရိမ္ရသျဖင့္

"အင္း ငါအဆင္ေျပပါတယ္ "

"ေသခ်ာရဲ႕လား ငါစိတ္ပူလိုက္တာဟယ္ ငါ့ကိုဘာမွေတာင္ေျပာမသြားဘူး ဖုန္းကေရာဘယ္ေရာက္သြားတာလဲလုံးဝေခၚလို႔မရေတာ့ဘူး "

" ဖုန္းက ေပ်ာက္သြားတာဟ ငါတကယ္အဆင္ေျပပါတယ္ ဘန္ေကာက္ကိုအခုမွေရာက္ဖူးလို႔ နည္းနည္းအေနၾကပ္တာကလြဲရင္က်န္တာအားလုံး အိုေခ နင့္ကိုဖုန္းဆက္ခ်င္ေပမဲ့ဒီမွာကတစ္ပတ္မွတစ္ခါပဲအျပင္ထြက္ခြင့္ေပးတာဟဲ့ငါဖုန္းမဝယ္နိုင္ေသးလို႔ "

မြန္းဟာ အတၱကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး အလိမ္အညာစကားေတြကို သူငယ္ခ်င္းအႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ေျပာေနေတာ့ အတၱသည္သူမကိုသ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းလွခ်ည္လားလို႔ခနဲ႕တဲ့အၾကည့္မ်ိဳးနဲ႕ၾကည့္ၿပီးတစ္ခ်က္ၿပဳံး၍တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြား၏။

မြန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြေပါက္ေပါက္က်ေနေပမဲ့

သူမငိုေနတာမသိေစရန္ အသံကိုအတက္နိုင္ဆုံးထိန္းေျပာေနရ၏။

"ဟုတ္လား ငါ့ကိုဆက္သြယ္လို႔ရမယ့္ဖုန္းနံပါတ္ေလးေပးထားဦးေလ "

"နဒီ ဒါပဲဟာ ငါအလုပ္ေတြအရမ္းရႈပ္ေနလို႔ ေနာက္မွျပန္ဆက္လိုက္မယ္ ငါျပန္လာမွာပါ"

သူမပ ဖုန္းကို အတင္းခ်ကာ ရွိုက္၍ငိုပါေတာ့သည္။

"ဟင့္ ဟင့္ အဟင့္ ဟီး အီး အဟင့္ ဟင့္......"

သူမ သူ႕ရဲ႕ ထိုင္ခုံႀကီးမွလည္းမထ။

မ်က္ရည္ေတြလည္းစို႐ႊဲစြာ ငိုေနသျဖင့္ အတၱသည္ လွည့္မၾကည့္ဘဲ

"က်စ္ နားၿငီးတယ္ကြာ မင္းကို ငိုဖို႔ဖုန္းေျပာခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး"

သူမက ထိုင္ရာမွ ဆက္ကနဲ ထရပ္ကာ

ေက်ာေပးရပ္ေနသည့္ သူနဲ႕အနီးဆုံးကို သြားရင္း

"ရွင္တစ္ေန႕က်ျပန္ခံရမယ္ လူမိုက္ေကာင္ မုန္းတယ္ "

အတၱကသူမဆီသို႔ လွည့္လာ၍ သူမရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကမ္းတမ္းစြာဆြဲေမာ့လိုက္ကာ

"မင္း အရင္ ငါ့ေပးတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ေတြကိုခံလိုက္ဦး "

သူ႕ရဲ႕ ရည္ေဝ၀မ်က္လုံးရဲရဲေတြနဲ႕ မြန္းကို ဝါးစားမတက္ၾကည့္ၿပီး

"ငါလည္းမင္းကို ေစာက္ရမ္းမုန္းတယ္ နားလည္လား"

"ရွင္နဲ႕ ကြၽန္မ နဲ႕ မပတ္သတ္ဖူးပဲ မုန္းစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး "

"မင္း တကယ္ဘာမွမသိတာလား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလားေတာ့မသိဘူး ဒါေပမဲ့ ငါလည္း ျပန္မေျပာနိုင္ဘူး "

သူဆြဲေမာ့ထားတဲ့လက္ေတြကိုသူမမ်က္ႏွာေပၚမွာဖယ္ပစ္ၿပီး

"ဟြန့္ ....... ကြၽန္မ ရွင့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ အေလ်ာ့မေပးဘူး"

"မင္းဘ၀ ငါ့ဆီမွာ "

"ဟင့္အင္း ရွင္မပိုင္ဘူး ရွင့္လိုလူကို ကြၽန္မ ဘ၀မေပးနိုင္ဘူး လြတ္ေအာင္႐ုန္းမယ္ "

မြန္းက သူ႕ေရွ႕မွာ အျမန္ဆုံးလွည့္ထြက္သြားပါလွ်င္ အတၱက ခပ္ေထ့ေထ့ၿပဳံးရင္း

ခုံအျမင့္ႀကီးမွာ ျပန္ထိုင္လိုက္၍

"သိပ္ရယ္ရတာပဲ "

============================

ဖုန္းေျပာခဲ့တဲ့ေန႕ကတည္းက အျပင္ထြက္မလာေတာ့ဘဲ ေဒၚေမတင္လာေကြၽးတဲ့ထမင္းကိုသာစား၍ေနာက္ရက္မနက္သို႔ကူးခဲ့သည္။

မိုးလင္းကတည္းကမနက္စာမစားရေသးဘဲ သူမအခန္းတြင္းကမွန္ျပတင္းမွ ၿခံထဲကိုသာေငးေနမိသည္ ။

ဘယ္သူမွလည္း မြန္းကို လာမကယ္ၾကဘူး။

ဒီအိမ္ႀကီးထဲကလူေတြကလည္း အကုန္လုံးသူ႕လူေတြခ်ည္းပဲ ။

ေမတင္ ကလည္း မြန္းကိုသနားတယ္ခ်စ္တယ္ဆိုေပမဲ့ သူ႕သခင္ရဲ႕ အမိန့္ကိုမလြန္ဆန္နိုင္ဘူးတဲ့ ။

နဒီကေတာ့ဘယ္လိုေနမလဲမသိေပနဲ႕ မြန္းကေတာ့ နဒီ့ကိုစိတ္ပူတယ္ ။

အတၱဆိုတဲ့အဲ့ဒီလူက နဒီ့ကိုေရာ မြန္းလို ႏွိပ္စက္မွာလားမသိဘူး ။

ဘယ္နည္းနဲ႕ျဖစ္ျဖစ္ နဒီ့ကိုေတာ့ မြန္းလိုမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး ။

အေတြးေတြျပန့္ေနစဥ္ ၿခံထဲသို႔ ထြက္လာေသာလူသည္ လက္ထဲက မလႊတ္တမ္းကိုင္ထားတတ္တဲ့စီးကရက္တစ္လိပ္နဲ႕ အတၱသာျဖစ္သည္။

မြန္းႏႈတ္ခမ္း ေတြမဲ့ပစ္လိုက္ၿပီး သူဘာလုပ္မလဲဆိုတာကိုသာ အာ႐ုံစိုက္ေနမိ၏ ။

အိမ္ႀကီးရဲ႕ဘယ္ဘက္က ဂိုေထာင္ထဲ၀င္သြားသည့္အခါ

မြန္းသတိရတာက ထမင္းဆင္းစားရမယ္။

"ဗိုက္ဆာေနၿပီ သူမရွိခင္စားထားမွ "

မြန္းက ခပ္သြက္သြက္ အိမ္ေပၚမွေျပးဆင္းလာၿပီး

"ေမတင္ ေမတင္ "

ထမင္းစားခန္းထဲသို႔ ေဒၚေမတင္နာမည္ေခၚ၍ဝင္လာခဲ့ေသာ္လည္း ေဒၚေမတင့္ကိုမေတြ႕သျဖင့္

"မမေလး ေမတင္ ေနမေကာင္းခဏနားေနတယ္ "

သူမထက္ငယ္မည္ထင္ရေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ပန္းကန္ေဆးေနရာမွ လွည့္ေျဖသည္။

"ရွင္.... အရမ္းေနမေကာင္းတာလားဟင္"

"မဟုတ္ပါဘူး ေခါင္းကိုက္လို႔တဲ့ သက္သက္ ကိုေျပာေလ မမေလး ဘာလိုခ်င္လို႔လဲ"

"ဟင္ ... ဟိုေလ မြန္း ဗိုက္ဆာလို႔"

"ဪ လာေလ သက္သက္ ထမင္းခူးေပးမယ္ ဒီဘက္လာခဲ့မမေလး"

ထိုအိမ္ေဖာ္မေလးဟာမြန္းကို ဆြဲေခၚၿပီး ခုံေတြပါထုတ္ေပးကာ ထိုင္ေစ၏။

"ဒီမွာေနာ္ မမေလး ထည့္စား"

"ရပါၿပီ သက္သက္ ရယ္ မြန္း မ်ားေနပါၿပီ "

"အို... မဟုတ္ဘူး မမေလး ရဲ႕ သက္သက္ သိတယ္ သခင္ေလး ကဟိုတစ္ေန႕က မမေလးကိုအငတ္ထားတယ္ဆို မမေလး ေတာ္ေတာ္ခံစားရမွာပဲ"

မြန္း မ်က္ႏွာေလးညွိုးသြားသျဖင့္

"စိတ္ဆိုးသြားလားဟင္ "

"မဆိုးပါဘူး သက္သက္ရယ္ မြန္း စိတ္ညစ္ေနလို႔ပါ "

"သခင္ေလး ကလည္း သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ မမေလး မို႔သာ "

"အြန္း မြန္းလည္း ေၾကာက္တယ္ ဒါေပမဲ့ ျပန္ေတာ့ခုခံရမွာပဲ မြန္းဘ၀ကိုေတာ့သူ႕ကိုမေပးနိုင္ဘူး"

"ဒီကိုေခၚလာတဲ့အထဲမွာေလ မမေလးအၾကာဆုံးပဲ "

လူငယ္ပီပီ စပ္စုသလို သူသိသမွ်လည္း ဖြင့္ထုတ္ေျပာဆိုေနေသာ သက္သက္ကို မြန္းပိုၿပီးရင္းႏွီးေအာင္ေပါင္းထားဖို႔ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။

ဒီမွာေနေနရသမွ်ေတာ့ မြန္းအေဖာ္ရတာပဲမဟုတ္လား။

"ဟင္ ... သူက ဒီကို မြန္းလိုပဲ မိန္းမေတြေခၚလာေနက်လား"

"အမ္.......၁ပတ္ျခာ၂ပတ္ျခာ ၁ေယာက္ေလာက္ေတာ့ေခၚလာတယ္ မမေလးလိုေတာ့မဟုတ္ဘူး အဲ့ဒီမိန္းကေလးေတြက တစ္ညပဲမနက္က် ပိုက္ဆံအထပ္လိုက္နဲ႕ျပန္ၾကေရာ"

"မြန္းနားလည္ပါၿပီ "

အဲ့တာေၾကာင့္ သူက မြန္းကိုအဲ့ဒီလိုမိန္းမမ်ိဳးထင္ေနတာကိုး မုန္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ။

"သူက သိပ္ေပြတာပဲေနမွာ"

မြန္းက သက္သက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ထမင္းတစ္လုပ္ပါးစပ္ထဲထည့္လိုက္၏။

"ဒါေပမဲ့ေလ မမေလးက သခင္ေလးကိုျပန္ခံေျပာတာကို သခင္ေလး ေသနတ္မကိုင္တာ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းတာ"

"ဟင္....."

"ဟုတ္တယ္ ဘယ္သူမွ မေျပာရဲၾကဘူး"

မြန္းက သူ႕ကိုပါးေတာင္ခ်ခဲ့ေသးတာပဲ ။

သူ ဘယ္ေလာက္ ေဒါသျဖစ္လိုက္မလဲ ဘာေနေန သူအရင္ေစာ္ကားလို႔ျဖစ္တာပဲ။

႐ုတ္တရက္ မြန္းစီးကရက္နံ႕ရသျဖင့္

လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာၾကက္သီးမ်ားပင္ျဖန္းကနဲထသြားသည္။

သူက မြန္းတို႔ေနာက္မွာ မတ္မတ္ႀကီးရပ္ေနတာ

ၾကားမသြားေလာက္ပါဘူးေနာ္ ။

မြန္းေရွ႕သို႔ျပန္လွည့္ၿပီး ခႏၶာကိုယ္ေလးမတ္ထားလိုက္၏။

သူက ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ ထမင္းစားပြဲေထာင့္မွာ ၀င်ထိုင်လိုက်ရာ သက္သက္က မြန္းနဲ႕အတူေလေပါေနရာကေနသူမအလုပ္သူမလုပ္ရန္ေရွာင္ထြက္သြားေလသည္။

ၾကည့္ရတာေတာ့ ဒီလိုေအးေဆးေနပုံေထာက္ရင္ မၾကားဘူးလိုက္ထင္ပါရဲ႕ ။

မြန္းက ေရေသာက္၍ ထိုင္ရာမွ ထ ထြက္သြားလွ်င္

"ဘာအခ်ိဳးခ်ိဳးတာလဲ"

မေန႕ကတည္းကသူမကိုသြားမၾကည့္ဘဲ

ဂိုေထာင္ထဲကပစၥည္းေတြသြားစစ္ၿပီး

ျပန္လာေတာ့ အိမ္ထဲ၀င္၀င္ခ်င္း ထမင္းစားခန္းထဲက သူမေက်ာျပင္ေလးနဲ႕ စကားေျပာေနပုံျမင္ရသျဖင့္ တစ္ေနကုန္မျမင္ရေသးတဲ့သူမရဲ႕မ်က္ႏွာကိုလာၾကည့္ရန္ ေရွ႕မွာထိုင္ေတာ့မွ သူမဟာ ထြက္သြားသျဖင့္ ေဒါသအစကိုေလာင္စာ ေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြားသည္။

ေဆးခ်ထားရင္စိတ္ကအရမ္းဆက္ေနတတ္သည္။

သူမကမရပ္ပဲ ထမင္းစားခန္းအဝင္ဝအထိထြက္သြားေလရာ

"မင္းကိုေမးေနတယ္ေလ ဘာေစာက္ခ်ိဳးေတြ ခ်ိဳးတာလဲလို႔ "

ဘယ္ကေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ့ အလင္းက သူမအေရွ႕ကပိတ္ရပ္သျဖင့္ မြန္းက သက္ျပင္းခ်ကာ ေျခလွမ္းေတြရပ္လိုက္ရၿပီး

"ရွင္ မျမင္လို႔ေမးေနတာလား "

အတၱက ထလာ၍သူမကိုပုခုံးကေန ဆြဲလွည့္လိုက္သည္။

"မင္းကို အေကာင္းေမးရင္ အေကာင္းျပန္ေျဖ "

သူမက ႐ြဲ႕သလို မေက်နပ္ျခင္းမ်က္၀န္းကိုသာသုံးသျဖင့္ သူမကိုေစာင့္ဆြဲၿပီး စားပြဲဘက္သို႔တြန္းလိုက္သည္။

မြန္းက သူနဲ႕စားပြဲခုံၾကားမွာ ရင္ေတြတဒိတ္ဒိတ္နဲ႕ ေၾကာက္လန့္သြားရသည္။

သူ႕ကိုအတက္နိုင္ဆုံးေရွာင္ပါေသာ္လည္း

မြန္းဟာ သူ႕ပိုင္နက္အတြင္းမွာျဖစ္၍ မလြတ္ေျမာက္နိုင္ေပ။

"ငါလာမွထြက္သြားရေအာင္ မင္းကဘာမို႔လို႔လဲ"

"ရွင့္မ်က္ႏွာမျမင္ခ်င္လို႔"

သူက စားပြဲခုံကိုလက္လွမ္းေထာက္ကာ အနားသို႔ပိုတိုးကပ္လာၿပီး

"မင္းကိုယ္မင္း ဟုတ္လွၿပီမထင္နဲ႕ ေမမီမြန္း ဒီေန႕ညလည္း ႏွင္းထဲမွာအပစ္ခံခ်င္လို႔လား"

မြန္းကို သူေျပာတဲ့ေလသံက အရမ္းေအးစက္တယ္

ေအာ္တာမဟုတ္ပဲနဲ႕ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။

ေသြးေအးရက္စက္တတ္တဲ့သူပဲ။

မြန္းက သူနမ္းမွာေၾကာက္လို႔ မ်က္ႏွာကိုအတင္းလႊဲထားသျဖင့္ သူက ပါးႏွစ္ဖက္ကို ၾကမ္းတမ္းစြဲဆြဲညွစ္၍

"ေစာေစာ မေသခ်င္ရင္ အခ်ိဳးေတြကိုျပင္ ထား အထူးသျဖင့္ အဲ့ဒီမ်က္လုံးေတြ"

မြန္းရဲ႕မ်က္၀န္းစိမ္းေတြကသူ႕ကိုအၿမဲမွင္သက္သြားေစတတ္သည္။