အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(24)

"မွန်း.... ကိုယ် ပြောပြမယ်"

အတ္တက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးတိုင်း သူမက နောက်သို့ ဆုတ်သွားရင်းလက်ကလေးအသွင်သွင်ကာ၍

"ဟင့်အင်း မလာပါနဲ့ "

ခေါင်းတွေလည်းခါရမ်း ပြီးငြင်းဆိုသည်။

"မွန်း... အဲ့လိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ ကိုယ့်စကားကို ခဏလောက်နားထောင်ပါ "

အတ္တက ရှေ့သို့ပို၍တိုးကပ်သွားသည့်အခါ

မွန်းသည် ခေါင်းတွေခါရမ်းပြီး နောက်သို့တဖြည်းဖြည်းဆုတ်ကပ်ရင်း တံခါးနှင့်၀င်တိုက်လေသည်။ နောက်ထပ်ထပ်၍ဆုတ်လို့ပင်မရတော့ပဲ နံရံနှင့်ကျောမှာကြားခံနယ်မရှိအောင် ကပ်နေပြီး မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ အတ္တ ကို လက်ဖြင့်ကာကာ ကြည့်နေပုံမှာ မုဆိုးလက်ထဲကလွတ်အောင်မပြေးနိုင်တော့တဲ့သမင်ငယ်လေးသဖွယ်။

အတ္တသည် သူမဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှာ နံရံသို့လက်ထောက်ချလိုက်သည့်အခါ

"ဟင့်အဟင့် မလာပါနဲ့ ကျွန်မ အနားမကပ်ပါနဲ့ ဟင့် အဟင့် ဟင့် မလုပ်ပါနဲ့ မလာနဲ့ ဟီး..အီး..."

သူမ မျက်ရည်တွေထိန်းမရအောင် လျှံကျလာကာ အကြောက်သည်းနေသည်ဖြစ်ရာ

"မွန်း .... အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ကွာ ကိုယ့်ကို ကိုယ့်ကို ခဏလောက်ငြိမ်ပေးပါ ခဏလောက်စကားပြောခွင့်ပေးပါ"

အမိန့်ပေးတာမျိုးမဟုတ်ပဲ ခွင့်တောင်းသည့်သဘောမျိုးနဲ့ပြောဆိုတတ်တာ ကိုယ့် ပုံစံမဟုတ်ပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ လိုအပ်ရင် ကိုယ်ပြုလုပ်ရလိမ့်မယ်။

သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်လျှင်

"ဟင့်အင်း မထိနဲ့ မထိပါနဲ့ ဟင့် ဟင့် အဟွတ် "

သူမ ငိုရတာပင်မောလာကာ ချောင်းတွေပါဆိုးလာရတော့သည်။

အတ္တသည် သူကိုယ်တိုင်လည်း ခေါင်းထဲကနေထိုးကိုက်ကာ သူမကပါသူ့ကိုဒီလိုတွေလုပ်နေတော့ လုံးဝအဆင်မပြေတော့ပါ။

"ကျစ်..... မွန်း တိတ်တော့ကွာ မင်းကျေနပ်အောင်တောင်းပန်ပေးမယ့် ကိုယ့်ကိုစိတ်ပျက်အောင်မလုပ်နဲ့"

ဘုန်းကြီးကိုခေါင်းခေါက်ပြီးမှ ဆောရီး ပြန်ပြောမလို့လား။

မွန်းကို တကယ်ပဲ တောင်းပန်ချင်တယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့အပြုအမူတွေကိုအရင်ပြင်ဆင်သင့်တာပေါ့

မွန်းဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျုံ့ကျုံ့လေး ထိုင်ရပ်ကျသွားပြီး ရှိုက်သံမထွက်အောင်ပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်အုပ်ထားသည်။

"ဟင်း..."

အတ္တက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ မင်းအဲ့သလောက်ထိတောင်ကြောက်သွားတာလား။

သူမက မော့ကြည့်လျှင်သူ့ရဲ့အသားတွေစုတ်​လန်နေတဲ့ ညာဘက်လက်တစ်ဖက်ကို ကြည့်ပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးတုန်ရီသွားသည်။

ဒဏ်ရာက ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ။

မွန်းက ပျက်စီးနေတဲ့သူမရဲ့အဝတ်ဗီရိုအောက်ကမှန်ကွဲစတွေကိုမြင်ကာ သူလက်သီးနဲ့အချက်ပေါင်းများစွာထိုးထားသည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းသိရှိခဲ့ရသည်။

အတ္တက ငုပ်တုပ်ထိုင်ချလိုက်သည့်အခါ

သူမက နောက်သို့ကပ်သွားပြန်သည်။ ပြူးကြောင်ကြောက်ရွံ့နေသည့် သူမကို သနားသလိုကြည့်ပြီး သူမမျက်နှာလေးကို ကိုင်ဖို့အပြင်မှာ တစ်ဖက်သို့လှည့်သွားသည့် မွန်းကို

"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ် "

သူတကယ်တောင်းပန်လိမ့်မည်လို့လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပါ။ တစ်သက်လုံး သူသာအာဏာအရှိဆုံးသခင်လေးတစ်ယောက်လိုနေလာရသည့် အတ္တအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ဆိုတဲ့စကားမျိုး နှုတ်မှထွက်လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါ။

"ကိုယ် မနေ့ညက တကယ်လွန်သွားခဲ့တာ ထိန်းချုပ်ဖို့သတိလွတ်သွားခဲ့တာ ....."

ဆေးအရှိန်ကြောင့် လို့ပြောဖို့ အတ္တ နှုတ်မှ မထွက်လာခဲ့။

အကြောက်တရားဆိုတာမရှိခဲ့တဲ့ အတ္တမှာ

သူမအထင်သေးသွားမှာကိုကြောက်တတ်လာခဲ့သည်။

ဒီဆေး တွေစွဲနေတာသိရင် ကိုယ့်ကိုမင်းသိပ်အထင်သေးသွားမှာလား။

"ထားပါတော့ မနေ့က ကိုယ်စိတ်လွတ်သွားတယ် အဲ့တာလည်း မင်းကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်တာကြောင့်ပါ"

အကိုင်မခံတဲ့သူမမျက်နှာလေးကို အမိအရဖမ်းယူလိုက်ပြီး

"မင်းကို သ၀န်တိုသွားလို့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေချည်းပဲ"

"ဟွန့် ဟင့် ကျွန်မကိုမထိနဲ့ ရှင်ကတကယ် မကောင်းဆိုးဝါးပဲ အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတယ် "

အတ္တသည် သူမကို ဂရုဏာသက်သည့်အကြည့်မျိုးဖြင့်

"ကိုယ့်ကိုအဲ့လိုကြီး မလုပ်ပါနဲ့ ကိုယ် မကြိုက်ဘူး "

"ဟင့်အင်း ရှင် ရှင့်ကို ကြောက်တယ် "

အတ္တဟာ သူမရဲ့ကိုယ်လေးကို ပွေ့ယူလိုက်လျှင်

"အ...."

လက်ကဒဏ်ရာကအရမ်းနက်လွန်းတာကြောင့် သူမရဲ့ကိုယ်ကိုပေါ့ပါးစွာမနိုင်ပါ။

မွန်း ကသူ့လက်ပေါ်ကနေရုန်းကန်သည့်အခါ

"ငြိမ်ငြိမ်နေပါ ကိုယ့်လက်နာနေတယ် "

"နာရင် မချီနဲ့....ချ...ချပေး...ရှင်နဲ့မထိချင်ဘူး "

"ကိုယ့်ဒဏ်ရာထက် မင်းကိုယ့်ကို ဒီလို လုပ်နေလို့ ရင်ဘက်ထဲကပိုနာတယ်"

မွန်းက သူ့ကို သူမုန်းတဲ့ မျက်လုံးစိမ်းတွေနဲ့ ကြည့်ပစ်လိုက်သည်။ အတ္တသည် သူမကို မွေ့ယာပေါ်သို့အသာချပေးလိုက်ပြီး မွန်းက ပြန်ထ၍ ထွက်ပြေးရန်ပြုတော့

"အမေ့ ဟင့် ဖယ် လွှတ် ရှင်နဲ့မနေဘူး ရှင့်ကိုသိပ်မုန်းတယ်"

သူမကို လှဲချစေကာ အပေါ်ကနေအုပ်မိုးပစ်လိုက်ရင်း

"အဲ့လို မလုပ်နဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကိုထပ်မစွနဲ့"

"ဟွန့် ဟင့် အဟင့် "

တဖန် မျက်ရည်တွေက စီးကျလာသည်မှာ

လည်ပင်းတွေထိပါစိုရွှဲလာသည်။

"ကိုယ်မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်

မင်းရဲ့ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုရရှိဖို့မဟုတ်ဘူး

ကိုယ်မှားခဲ့လို့ တောင်းပန်တဲ့တောင်းပန်ခြင်းသတ်သတ်ပဲ ကိုယ်ဘက်ကတက်နိုင်သလောက် မင်းကိုကျေနပ်အောင်ချော့ပေးဖို့စိတ်ကူးထားတယ် နောက်ထပ်ကိုယ်မကြိုက်တာထပ်မလုပ်ရင်ပေါ့"

"ဟွန့် ခွင့်လွှတ်ရမှာပဲ ဆိုတဲ့သဘောလား ကျွန်မ ဒီထက်ပိုပြီးမပျော့ညံ့နိုင်တော့ဘူး အတ္တလွန် "

အပေါ်ကနေအုပ်မိုးထားတဲ့ သူ့ ရင်ဘက်မှာ မွန်းကုတ်ထားတဲ့ကုတ်ခြစ်ရာတွေကအတော်များများနေရာယူထားသည်ကိုအနီးကပ်မြင်နေသည်။ မွန်းရဲ့ အာရုံက သူ့ရင်ဘက်ကိုရောက်နေချိန် နှဖူးလေးတစ်ချက်ပူနွေးသွားသည်။

"I'm Really Sorry my Sweet Heart

Sleep well...Baby"

သူဒီလိုပြောလိုက်ချိန် မွန်းရဲ့မျက်လုံးတွေမှေးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ အတ္တဟာ သူမအပေါ်ကနေထပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ၀င်သွား၏။

သူမ ရဲ့ရေချိုးခန်းက ကိုယ်ဇိမ်ခံနေကျရေချိုးခန်းကြီးလောက်မသားနားပေမဲ့ သူမဆီကရနေကျ shampooနဲ့ဆပ်ပြာနံ့လေးတွေကြောင့် ကြည်နူးနေရသည်။ ရေဗန်းကိုဖွင့်ချလိုက်သည်နှင့် ရင်ဘက်က သူမရဲ့ကုတ်ခြစ်ရာတွေက ရေနှင့်ထိတွေ့တိုင်း စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ခံရခက်လှသည်။

လက်ကဒဏ်ရာကတစ်ဆစ်ဆစ်နဲ့ကိုက်တာကြောင့် နံရံသို့ထောက်ထားလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာမရှိတဲ့ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆံပင်တွေကိုထိုးသပ်ကာ မျက်နှာမော့ထားလိုက်သည်။ ခေါင်းကိုက်တာတွေပြေပျောက်သွားပြီး လန်းဆန်းမှုတွေအစားထိုး၀င်ရောက်လာသည်။

ရေချိုးခန်းထဲမှတံဘက်ဖြူဖြူကိုခါးမှာ ပတ်ပြီး ပြန်ထွက်လာလျှင် သူမရဲ့ အိပ်ယာအနားတိုးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူရေချိုးတာကြာသွားပုံပဲ သူမက အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမအနားသို့ တက်လာပြီး ငိုထားတဲ့ မျက်ရည်တွေ ရွှဲနေသည့် လည်ပင်းလေးမှာ သူစုပ်နမ်းထားသည့် အနီကွက်များ ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ အနမ်း လေးခြွေချလိုက်ပြီး အနည်းငယ်သိမ့်ကျုံ့သွားတဲ့ သူမ ခန္ဓာကိုယ်လေးကြောင့် ရင်ဘက်ပေါ်မှာ အနမ်းတို့ကိုရပ်တန့်လိုက်ကာ

"ကိုယ် မင်းကိုရူးရူးမူးမူးစွဲလမ်းနေပြီ မွန်းရယ် "

ပေါက်နေတဲ့သူမနှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို သူ့နှုတ်ခမ်းတစ်စုံဖြင့် ဖိကပ်လိုက်သည့်အခါ

သွေးစလေးတွေကြောင့် ငံကျိကျိဖြစ်နေသည့်အရသာကိုတောင် နှစ်သက်နေမိတာပါလား

ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် တစ်ချက်ရယ်လိုက်မိသည်။

ကိုယ်ဟာအရမ်းပြောင်းလဲသွားပါလား

သူမအပေါ်မှာထားရှိတဲ့ခံစားချက်တွေဟာအရမ်းနုနယ်နေပါလား ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

အတ္တသည် သူမအပေါ်ကနေ ထဖယ်လိုက်ပြီး

ထိုအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည့်အခါ အလင်းကအသင့်စောင့်နေသည်။ သခင်လေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကုတ်ခြစ်ရာများနှင့် လက်ကစိုစိစိဒဏ်ရာကြီးကိုကြည့်ပြီး

"ဟာ သခင်လေး ဆေးမထည့်ရသေးဘူးလား"

အတ္တ သူ့လက်ခုံကိုပြုံးကြည့်လိုက်၍

"အင်း မထည့်ဘူး မနေ့ကသူ့အပေါ်ငါပြုမူမိတဲ့ အပြုအမူအတွက် အပြစ်ဒဏ်လို့ပဲ မှတ်ယူထားတယ် "

အလင်းလည်းဆက်မပြောတော့ပဲ အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။

"ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ"

"ဟို မမေသုခ အကြောင်း ပြောမလိုပါ"

အတ္တ အင်္ကျီဝတ်ဖို့ ရွေးနေ ရင်း နောက်သို့လှည့်လာခဲ့သည် ။

"ဘာလဲ သူဘယ်မှာလဲ"

"အန်ကယ်ဂျွန် ဆုံးပြီ သခင်လေး"

"ဘာ?"

အတ္တ မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး မေ့အတွက်စိတ်ပူသွားသည်။

"အခုဘယ်မှာလဲ"

"အန်ကယ်ဂျွန်ဆုံးတာက လွန်ခဲ့တဲ့၂ရက်က ကာစီနိုမှာပဲ သမားရိုးကျမဖြစ်နိုင်ပေမဲ့တကယ် ရှုံးခဲ့တာပါတဲ့ အိမ်ရော သူ့စည်းစိမ်အားလုံပဲ"

"ကျစ်......ကွာ မေ ဘယ်မှာလဲ အရေးကြီးတာ မေ့ကိုရှာဖို့"

အတ္တ အင်္ကျီဖြူတစ်ထည်ကောက်လျှို၍

ကုတ်အင်္ကျီအနက်ကိုထပ်၀တ်လိုက်ကာ ပြောလျှင်

"လောလောဆယ် သင်္ချိုင်းကုန်း မှာသခင်လေး"

"အခု ချက်ချင်းသွားမယ် "

အလင်းက ကားသွားပြင်သည့်အခါ

အတ္တသည် နောက်ဖေးသို့၀င်သွားရင်း

"ဒေါ်မေတင်"

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး"

"မွန်း သိပ်နေမကောင်းတာသိတယ်မဟုတ်လား ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါ "

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ ပြုစုပေးပါ့မယ်"

"အင်း "

အတ္တက ဒေါ်မေတင်ကိုမှာကြားပြီးနောက်အလင်းမောင်းတဲ့ကားနှင့်အတူ မေသုခ ရှိသောနေရာသို့အရောက်သွားခဲ့သည်။

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

"အလင်း ဒီမှာပဲစောင့်ခဲ့ ငါပဲသွားရှာလိုက်မယ် "

အတ္တက အလင်းအားကားနားမှာပဲနေခဲ့ရန်ပြောပြီး သူကအထဲသို့ဝင်သွားသည်။

အတ္တသည် အုပ်ဂူဖြူဖြူတွေကြားထဲမှာ အန်ကယ်ဂျွန့်အုပ်ဂူနဲ့ မေသုခကိုလိုက်ရှာရင်း အနက်ရောင်ဒူးအထက်ကိုယ်ကပ်ဂါဝန်ကလေးနှင့် အုပ်ဂူဘေးမှာ ခပ်ငိုင်ငိုင်ထိုင်နေ သည့်သူမသည် ဆံပင်ရှည်တွေကိုအမြဲမြှောက်စီးထားတတ်သော်လည်း အခုတော့စီးဖို့ပင်အင်အားရှိဟန်မတူ။

အတ္တက ဘောင်းဘီအိတ်ထောင်ထဲကနေ ဖုန်းကိုထုတ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်အား ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။

"အင်း မင်းကို"

"အေး အတ္တ"

"ငါ မေ့ကိုတွေ့ပြီ "

"ဘယ်မှာလဲ ဘယ်နေရာမှာလဲ ငါအခုချက်ချင်းလာခဲ့မယ်"

"မလာနဲ့ မင်းလာလို့မဖြစ်ဘူး ငါခေါ်ခဲ့မယ် မင်း ငါ့အိမ်ကစောင့်"

အတ္တက ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူမရှိရာသို့ အေးစက်တဲ့ခြေလှမ်းတို့ဖြင့်လျောက်လာ၍ သူမရဲ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ခြေစုံရပ်လိုက်သည့်အခါ ပြောင်လဲ့နေသည့် ရှူးဖိနပ်တစ်ရံကြောင့် မော့ကြည့်လျှင် ဘောင်းဘီအိတ်ထောင်ထဲသို့လက်ထည့်ကာ မရယ်မပြုံးမျက်နှာနဲ့ တည်တံ့လွန်းသည့် အတ္တပင်ဖြစ်နေသည်။ မေက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး အတ္တ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့တိုး၀င်လိုက်သည်။

"ဟင့် ဟင့် ဟီး... အီး.... ဟင့် အဟင့်"

အတ္တသည် ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပဲ

သူ့ကိုဖက်ငိုနေသည့်သူမကျောကိုပြန်ဖက်ကာနှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ အတန်ကြာအောင်နေပြီးမှ သူမက မော့ကြည့်ပြီး

"နင် ငါ့ကိုလာရှာတယ်နော် "

"ငါပစ်မထားပါဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ငါတကယ်သေချင်နေပြီ ဒီဘဝကြီးကနေထွက်သွားချင်နေပြီ"

"ဘာလို့ထွက်သွားမှာလဲ ဒီလောက်လေးနဲ့ပျော့ညံ့တဲ့ဒီလိုစကားတွေပြောတာ ​​ငါ သိတဲ့မေ မဟုတ်ဘူး ငါသိတဲ့မေက ရင့်ကျက်တည်ကြည်ပြီး ဘာကိုမှမရှုံးမပေးဘဲထက်မြတ်တဲ့ မေ"

အတ္တက သူမကိုပုခုံးကနေကိုင်ပြီးပြောလိုက်သည့်အခါ

"ငါလည်းပြိုလဲတဲ့အချိန်ရှိတာပဲအတ္တ အခုငါ့ဘ၀မှာဘာမှာမရှိတော့ဘူး"

"မင်းဘ၀မှာမင်းရှိသေးတယ် မေ"

"ငါသိပ်ချစ်ရတဲ့ ဒယ်ဒီလည်းငါ့ကိုထားသွားပြီ ငါ့အတွက်နေစရာတောင်မချန်ထားခဲ့ပဲထားသွားတာ"

"မင်းအခုဘယ်မှာနေနေလဲ "

"တည်းခိုခန်း"

"မင်းက အဲ့လိုနေရာမှနေရမယ့်သူမှမဟုတ်တာ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"

မေက အတ္တကိုကျောခိုင်းကာ တစ်ဖက်သို့လှည့်သွားပြီး ခေါင်းရမ်းသည်။

"အခု နင်နဲ့ငါက အဲ့လိုပတ်သတ်မှုမျိုးမှမဟုတ်တော့တာ နင့်နောက်ကို လိုက်ချင်တိုင်းလိုက်ပြီး အားလုံးနင့်ဆန္ဒတိုင်းဖြည့်ဆည်းပေးလို့ရတဲ့ ပတ်သတ်မှုမျိုးမဟုတ်တော့ဘူး"

အတ္တ ငြိမ်နေမိသည်။ အရင်ကလိုသာဆိုရင် အခုမင်းနဲ့ငါ အဲ့ဒီလိုပြန်ပတ်သတ်လို့ရတာပဲလို့ပြောလိုက်မိမှာ။

အခုတော့ အဲ့ဒီစကားလုံးတွေက ပါးစပ်ကနေတစ်ခွန်းမှထွက်မလာခဲ့ဘဲ မွန်းရှိတယ်ဆိုပြီးနှလုံးသားကအသိပေးနေသလိုခံစားနေရသည်။

"နင့်မှာ အခုကောင်မလေးရှိနေတယ်မလား နင့်အတွက် အရင်လို one night stand မျိုးမဟုတ်ပဲ ငါ့ထက်တောင်အရေးပါတဲ့ မိန်းကလေးလို့ငါသိထားတယ်"

အတ္တ တွေတွေကြီးရပ်နေပြီး တကယ်ဆို မွန်းနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ပတ်သတ်မှုက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရာဆိုလျှင် မေနဲ့ပတ်သတ်မှုလောက်ပင်မနက်နဲသေးပေ။

မွန်းနဲ့ကိုယ်နဲ့ကြားမှာ အနမ်းနဲ့အထိအတွေအချို့သာရှိသေးတာဖြစ်ပြီး

မေနဲ့တုန်းကဆို ဒီ့ထက်အများကြီးပိုတဲ့ အထိအတွေ့ပက်သက်မှုတွေရှိခဲ့ကြတာ။

ဒါပေမဲ့ ဒီရင်ထဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှထပ်ထည့်လို့မရလောက်အောင် မင်းကအပြည့်နေရာယူထားတယ်မွန်း။

အတ္တဟာ မေ့အနားသို့ တိုးကပ်၍ လက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲလိုက်ကာ

"လောလောဆယ်တော့ မင်း လိုက်ခဲ့မှကိုဖြစ်လိမ့်မယ်မင်းတည်းခိုခန်းမှာဆက်နေရင် နောက်ဆက်တွဲမှာကောင်းကျိုးတစ်ခုမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး "

မေသည် သူမလက်ကိုလာကိုင်တဲ့အတ္တ၏လက်ခုံပေါ်က နီရဲပြီးအရေခွံစုတ်နေသောဒဏ်ရာကြီးအားမြင်လျှင်မြင်ချင်း

"နေဦး နင့်လက်ကဒဏ်ရာ?"

"အင်း အချစ်ကြောင့်ရတဲ့ဒဏ်ရာလို့ထင်တာပဲ"

=====================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း (25) ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(24)

"မြန္း.... ကိုယ္ ေျပာျပမယ္"

အတၱက ေရွ႕သို႔တစ္လွမ္းတိုးတိုင္း သူမက ေနာက္သို႔ ဆုတ္သြားရင္းလက္ကေလးအသြင္သြင္ကာ၍

"ဟင့္အင္း မလာပါနဲ႕ "

ေခါင္းေတြလည္းခါရမ္း ၿပီးျငင္းဆိုသည္။

"မြန္း... အဲ့လိုႀကီး မလုပ္ပါနဲ႕ ကိုယ့္စကားကို ခဏေလာက္နားေထာင္ပါ "

အတၱက ေရွ႕သို႔ပို၍တိုးကပ္သြားသည့္အခါ

မြန္းသည္ ေခါင္းေတြခါရမ္းၿပီး ေနာက္သို႔တျဖည္းျဖည္းဆုတ္ကပ္ရင္း တံခါးႏွင့္၀င္တိုက္ေလသည္။ ေနာက္ထပ္ထပ္၍ဆုတ္လို႔ပင္မရေတာ့ပဲ နံရံႏွင့္ေက်ာမွာၾကားခံနယ္မရွိေအာင္ ကပ္ေနၿပီး မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႕ အတၱ ကို လက္ျဖင့္ကာကာ ၾကည့္ေနပုံမွာ မုဆိုးလက္ထဲကလြတ္ေအာင္မေျပးနိုင္ေတာ့တဲ့သမင္ငယ္ေလးသဖြယ္။

အတၱသည္ သူမေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီမွာ နံရံသို႔လက္ေထာက္ခ်လိဳက္သည့္အခါ

"ဟင့္အဟင့္ မလာပါနဲ႕ ကြၽန္မ အနားမကပ္ပါနဲ႕ ဟင့္ အဟင့္ ဟင့္ မလုပ္ပါနဲ႕ မလာနဲ႕ ဟီး..အီး..."

သူမ မ်က္ရည္ေတြထိန္းမရေအာင္ လွ်ံက်လာကာ အေၾကာက္သည္းေနသည္ျဖစ္ရာ

"မြန္း .... အဲ့လိုမလုပ္ပါနဲ႕ကြာ ကိုယ့္ကို ကိုယ့္ကို ခဏေလာက္ၿငိမ္ေပးပါ ခဏေလာက္စကားေျပာခြင့္ေပးပါ"

အမိန့္ေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ခြင့္ေတာင္းသည့္သေဘာမ်ိဳးနဲ႕ေျပာဆိုတတ္တာ ကိုယ့္ ပုံစံမဟုတ္ေပမဲ့ မင္းအတြက္ေတာ့ လိုအပ္ရင္ ကိုယ္ျပဳလုပ္ရလိမ့္မယ္။

သူမရဲ႕ ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္ေတြကိုသုတ္ေပးရန္ လက္လွမ္းလိုက္လွ်င္

"ဟင့္အင္း မထိနဲ႕ မထိပါနဲ႕ ဟင့္ ဟင့္ အဟြတ္ "

သူမ ငိုရတာပင္ေမာလာကာ ေခ်ာင္းေတြပါဆိုးလာရေတာ့သည္။

အတၱသည္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေခါင္းထဲကေနထိုးကိုက္ကာ သူမကပါသူ႕ကိုဒီလိုေတြလုပ္ေနေတာ့ လုံးဝအဆင္မေျပေတာ့ပါ။

"က်စ္..... မြန္း တိတ္ေတာ့ကြာ မင္းေက်နပ္ေအာင္ေတာင္းပန္ေပးမယ့္ ကိုယ့္ကိုစိတ္ပ်က္ေအာင္မလုပ္နဲ႕"

ဘုန္းႀကီးကိုေခါင္းေခါက္ၿပီးမွ ေဆာရီး ျပန္ေျပာမလို႔လား။

မြန္းကို တကယ္ပဲ ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ရွင့္ရဲ႕အျပဳအမူေတြကိုအရင္ျပင္ဆင္သင့္တာေပါ့

မြန္းဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလး ထိုင္ရပ္က်သြားၿပီး ရွိုက္သံမထြက္ေအာင္ပါးစပ္ကိုလက္ျဖင့္အုပ္ထားသည္။

"ဟင္း..."

အတၱက သက္ျပင္းခ်လိဳက္ကာ မင္းအဲ့သေလာက္ထိေတာင္ေၾကာက္သြားတာလား။

သူမက ေမာ့ၾကည့္လွ်င္သူ႕ရဲ႕အသားေတြစုတ္လန္ေနတဲ့ ညာဘက္လက္တစ္ဖက္ကို ၾကည့္ၿပီး လူတစ္ကိုယ္လုံးတုန္ရီသြားသည္။

ဒဏ္ရာက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းလဲ။

မြန္းက ပ်က္စီးေနတဲ့သူမရဲ႕အဝတ္ဗီရိုေအာက္ကမွန္ကြဲစေတြကိုျမင္ကာ သူလက္သီးနဲ႕အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာထိုးထားသည္ျဖစ္ေၾကာင္း ခန့္မွန္းသိရွိခဲ့ရသည္။

အတၱက ငုပ္တုပ္ထိုင္ခ်လိဳက္သည့္အခါ

သူမက ေနာက္သို႔ကပ္သြားျပန္သည္။ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာက္႐ြံ႕ေနသည့္ သူမကို သနားသလိုၾကည့္ၿပီး သူမမ်က္ႏွာေလးကို ကိုင္ဖို႔အျပင္မွာ တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားသည့္ မြန္းကို

"ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ "

သူတကယ္ေတာင္းပန္လိမ့္မည္လို႔လုံးဝမထင္ထားခဲ့ပါ။ တစ္သက္လုံး သူသာအာဏာအရွိဆုံးသခင္ေလးတစ္ေယာက္လိုေနလာရသည့္ အတၱအတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳး ႏႈတ္မွထြက္လာဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူလွပါ။

"ကိုယ္ မေန႕ညက တကယ္လြန္သြားခဲ့တာ ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႔သတိလြတ္သြားခဲ့တာ ....."

ေဆးအရွိန္ေၾကာင့္ လို႔ေျပာဖို႔ အတၱ ႏႈတ္မွ မထြက္လာခဲ့။

အေၾကာက္တရားဆိုတာမရွိခဲ့တဲ့ အတၱမွာ

သူမအထင္ေသးသြားမွာကိုေၾကာက္တတ္လာခဲ့သည္။

ဒီေဆး ေတြစြဲေနတာသိရင္ ကိုယ့္ကိုမင္းသိပ္အထင္ေသးသြားမွာလား။

"ထားပါေတာ့ မေန႕က ကိုယ္စိတ္လြတ္သြားတယ္ အဲ့တာလည္း မင္းကို ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာေၾကာင့္ပါ"

အကိုင္မခံတဲ့သူမမ်က္ႏွာေလးကို အမိအရဖမ္းယူလိုက္ၿပီး

"မင္းကို သ၀န္တိုသြားလို႔ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြခ်ည္းပဲ"

"ဟြန့္ ဟင့္ ကြၽန္မကိုမထိနဲ႕ ရွင္ကတကယ္ မေကာင္းဆိုးဝါးပဲ အရမ္းေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ "

အတၱသည္ သူမကို ဂ႐ုဏာသက္သည့္အၾကည့္မ်ိဳးျဖင့္

"ကိုယ့္ကိုအဲ့လိုႀကီး မလုပ္ပါနဲ႕ ကိုယ္ မႀကိဳက္ဘူး "

"ဟင့္အင္း ရွင္ ရွင့္ကို ေၾကာက္တယ္ "

အတၱဟာ သူမရဲ႕ကိုယ္ေလးကို ေပြ႕ယူလိုက္လွ်င္

"အ...."

လက္ကဒဏ္ရာကအရမ္းနက္လြန္းတာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ကိုယ္ကိုေပါ့ပါးစြာမနိုင္ပါ။

မြန္း ကသူ႕လက္ေပၚကေန႐ုန္းကန္သည့္အခါ

"ၿငိမ္ၿငိမ္ေနပါ ကိုယ့္လက္နာေနတယ္ "

"နာရင္ မခ်ီနဲ႕....ခ်...ခ်ေပး...ရွင္နဲ႕မထိခ်င္ဘူး "

"ကိုယ့္ဒဏ္ရာထက္ မင္းကိုယ့္ကို ဒီလို လုပ္ေနလို႔ ရင္ဘက္ထဲကပိုနာတယ္"

မြန္းက သူ႕ကို သူမုန္းတဲ့ မ်က္လုံးစိမ္းေတြနဲ႕ ၾကည့္ပစ္လိုက္သည္။ အတၱသည္ သူမကို ေမြ႕ယာေပၚသို႔အသာခ်ေပးလိုက္ၿပီး မြန္းက ျပန္ထ၍ ထြက္ေျပးရန္ျပဳေတာ့

"အေမ့ ဟင့္ ဖယ္ လႊတ္ ရွင္နဲ႕မေနဘူး ရွင့္ကိုသိပ္မုန္းတယ္"

သူမကို လွဲခ်ေစကာ အေပၚကေနအုပ္မိုးပစ္လိုက္ရင္း

"အဲ့လို မလုပ္နဲ႕ ကိုယ့္စိတ္ကိုထပ္မစြနဲ႕"

"ဟြန့္ ဟင့္ အဟင့္ "

တဖန္ မ်က္ရည္ေတြက စီးက်လာသည္မွာ

လည္ပင္းေတြထိပါစို႐ႊဲလာသည္။

"ကိုယ္မင္းကို ေတာင္းပန္ပါတယ္

မင္းရဲ႕ခြင့္လႊတ္ျခင္းကိုရရွိဖို႔မဟုတ္ဘူး

ကိုယ္မွားခဲ့လို႔ ေတာင္းပန္တဲ့ေတာင္းပန္ျခင္းသတ္သတ္ပဲ ကိုယ္ဘက္ကတက္နိုင္သေလာက္ မင္းကိုေက်နပ္ေအာင္ေခ်ာ့ေပးဖို႔စိတ္ကူးထားတယ္ ေနာက္ထပ္ကိုယ္မႀကိဳက္တာထပ္မလုပ္ရင္ေပါ့"

"ဟြန့္ ခြင့္လႊတ္ရမွာပဲ ဆိုတဲ့သေဘာလား ကြၽန္မ ဒီထက္ပိုၿပီးမေပ်ာ့ညံ့နိုင္ေတာ့ဘူး အတၱလြန္ "

အေပၚကေနအုပ္မိုးထားတဲ့ သူ႕ ရင္ဘက္မွာ မြန္းကုတ္ထားတဲ့ကုတ္ျခစ္ရာေတြကအေတာ္မ်ားမ်ားေနရာယူထားသည္ကိုအနီးကပ္ျမင္ေနသည္။ မြန္းရဲ႕ အာ႐ုံက သူ႕ရင္ဘက္ကိုေရာက္ေနခ်ိန္ ႏွဖူးေလးတစ္ခ်က္ပူႏြေးသြားသည္။

"I'm Really Sorry my Sweet Heart

Sleep well...Baby"

သူဒီလိုေျပာလိုက္ခ်ိန္ မြန္းရဲ႕မ်က္လုံးေတြေမွးမွိတ္ထားလိုက္သည္။ အတၱဟာ သူမအေပၚကေနထၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ၀င်သွား၏။

သူမ ရဲ႕ေရခ်ိဳးခန္းက ကိုယ္ဇိမ္ခံေနက်ေရခ်ိဳးခန္းႀကီးေလာက္မသားနားေပမဲ့ သူမဆီကရေနက် shampooနဲ႕ဆပ္ျပာနံ႕ေလးေတြေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးေနရသည္။ ေရဗန္းကိုဖြင့္ခ်လိဳက္သည္ႏွင့္ ရင္ဘက္က သူမရဲ႕ကုတ္ျခစ္ရာေတြက ေရႏွင့္ထိေတြ႕တိုင္း စပ္ဖ်င္းဖ်င္းနဲ႕ခံရခက္လွသည္။

လက္ကဒဏ္ရာကတစ္ဆစ္ဆစ္နဲ႕ကိုက္တာေၾကာင့္ နံရံသို႔ေထာက္ထားလိုက္ၿပီး ဒဏ္ရာမရွိတဲ့ဘယ္ဘက္လက္ျဖင့္ ဆံပင္ေတြကိုထိုးသပ္ကာ မ်က္ႏွာေမာ့ထားလိုက္သည္။ ေခါင္းကိုက္တာေတြေျပေပ်ာက္သြားၿပီး လန္းဆန္းမႈေတြအစားထိုး၀င္ေရာက္လာသည္။

ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွတံဘက္ျဖဴျဖဴကိုခါးမွာ ပတ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာလွ်င္ သူမရဲ႕ အိပ္ယာအနားတိုးကပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူေရခ်ိဳးတာၾကာသြားပုံပဲ သူမက အိပ္ေပ်ာ္ေနၿပီျဖစ္သည္။

သူမအနားသို႔ တက္လာၿပီး ငိုထားတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ႐ႊဲေနသည့္ လည္ပင္းေလးမွာ သူစုပ္နမ္းထားသည့္ အနီကြက္မ်ား ေပၚသို႔ ခပ္ဖြဖြ အနမ္း ေလးေႁခြခ်လိဳက္ၿပီး အနည္းငယ္သိမ့္က်ဳံ႕သြားတဲ့ သူမ ခႏၶာကိုယ္ေလးေၾကာင့္ ရင္ဘက္ေပၚမွာ အနမ္းတို႔ကိုရပ္တန့္လိုက္ကာ

"ကိုယ္ မင္းကို႐ူး႐ူးမူးမူးစြဲလမ္းေနၿပီ မြန္းရယ္ "

ေပါက္ေနတဲ့သူမႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ေလးကို သူ႕ႏႈတ္ခမ္းတစ္စုံျဖင့္ ဖိကပ္လိုက္သည့္အခါ

ေသြးစေလးေတြေၾကာင့္ ငံက်ိက်ိျဖစ္ေနသည့္အရသာကိုေတာင္ ႏွစ္သက္ေနမိတာပါလား

ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္မိသည္။

ကိုယ္ဟာအရမ္းေျပာင္းလဲသြားပါလား

သူမအေပၚမွာထားရွိတဲ့ခံစားခ်က္ေတြဟာအရမ္းႏုနယ္ေနပါလား ဆိုတာ သိလိုက္ရသည္။

အတၱသည္ သူမအေပၚကေန ထဖယ္လိုက္ၿပီး

ထိုအခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့သည့္အခါ အလင္းကအသင့္ေစာင့္ေနသည္။ သခင္ေလးရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္မွ ကုတ္ျခစ္ရာမ်ားႏွင့္ လက္ကစိုစိစိဒဏ္ရာႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး

"ဟာ သခင္ေလး ေဆးမထည့္ရေသးဘူးလား"

အတၱ သူ႕လက္ခုံကိုၿပဳံးၾကည့္လိုက္၍

"အင္း မထည့္ဘူး မေန႕ကသူ႕အေပၚငါျပဳမူမိတဲ့ အျပဳအမူအတြက္ အျပစ္ဒဏ္လို႔ပဲ မွတ္ယူထားတယ္ "

အလင္းလည္းဆက္မေျပာေတာ့ပဲ အေနာက္မွ ကပ္လိုက္လာခဲ့သည္။

"ဘာေျပာစရာရွိလို႔လဲ"

"ဟို မေမသုခ အေၾကာင္း ေျပာမလိုပါ"

အတၱ အကၤ်ီဝတ္ဖို႔ ေ႐ြးေန ရင္း ေနာက္သို႔လွည့္လာခဲ့သည္ ။

"ဘာလဲ သူဘယ္မွာလဲ"

"အန္ကယ္ဂြၽန္ ဆုံးၿပီ သခင္ေလး"

"ဘာ?"

အတၱ မ်က္ေမွာင္ကုတ္သြားၿပီး ေမ့အတြက္စိတ္ပူသြားသည္။

"အခုဘယ္မွာလဲ"

"အန္ကယ္ဂြၽန္ဆုံးတာက လြန္ခဲ့တဲ့၂ရက္က ကာစီနိုမွာပဲ သမားရိုးက်မျဖစ္နိုင္ေပမဲ့တကယ္ ရႈံးခဲ့တာပါတဲ့ အိမ္ေရာ သူ႕စည္းစိမ္အားလုံပဲ"

"က်စ္......ကြာ ေမ ဘယ္မွာလဲ အေရးႀကီးတာ ေမ့ကိုရွာဖို႔"

အတၱ အကၤ်ီျဖဴတစ္ထည္ေကာက္လွ်ို၍

ကုတ္အကၤ်ီအနက္ကိုထပ္၀တ္လိုက္ကာ ေျပာလွ်င္

"ေလာေလာဆယ္ သခၤ်ိဳင္းကုန္း မွာသခင္ေလး"

"အခု ခ်က္ခ်င္းသြားမယ္ "

အလင္းက ကားသြားျပင္သည့္အခါ

အတၱသည္ ေနာက္ေဖးသို႔၀င္သြားရင္း

"ေဒၚေမတင္"

"ဟုတ္ကဲ့ သခင္ေလး"

"မြန္း သိပ္ေနမေကာင္းတာသိတယ္မဟုတ္လား ဂ႐ုစိုက္ေပးလိုက္ပါ "

"ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္မ ျပဳစုေပးပါ့မယ္"

"အင္း "

အတၱက ေဒၚေမတင္ကိုမွာၾကားၿပီးေနာက္အလင္းေမာင္းတဲ့ကားႏွင့္အတူ ေမသုခ ရွိေသာေနရာသို႔အေရာက္သြားခဲ့သည္။

"အလင္း ဒီမွာပဲေစာင့္ခဲ့ ငါပဲသြားရွာလိုက္မယ္ "

အတၱက အလင္းအားကားနားမွာပဲေနခဲ့ရန္ေျပာၿပီး သူကအထဲသို႔ဝင္သြားသည္။

အတၱသည္ အုပ္ဂူျဖဴျဖဴေတြၾကားထဲမွာ အန္ကယ္ဂြၽန့္အုပ္ဂူနဲ႕ ေမသုခကိုလိုက္ရွာရင္း အနက္ေရာင္ဒူးအထက္ကိုယ္ကပ္ဂါဝန္ကေလးႏွင့္ အုပ္ဂူေဘးမွာ ခပ္ငိုင္ငိုင္ထိုင္ေန သည့္သူမသည္ ဆံပင္ရွည္ေတြကိုအၿမဲျမႇောက္စီးထားတတ္ေသာ္လည္း အခုေတာ့စီးဖို႔ပင္အင္အားရွိဟန္မတူ။

အတၱက ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင္ထဲကေန ဖုန္းကိုထုတ္၍ တစ္စုံတစ္ေယာက္အား ဖုန္းေခၚလိုက္၏။

"အင္း မင္းကို"

"ေအး အတၱ"

"ငါ ေမ့ကိုေတြ႕ၿပီ "

"ဘယ္မွာလဲ ဘယ္ေနရာမွာလဲ ငါအခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္"

"မလာနဲ႕ မင္းလာလို႔မျဖစ္ဘူး ငါေခၚခဲ့မယ္ မင္း ငါ့အိမ္ကေစာင့္"

အတၱက ဖုန္းခ်လိဳက္ၿပီး သူမရွိရာသို႔ ေအးစက္တဲ့ေျခလွမ္းတို႔ျဖင့္ေလ်ာက္လာ၍ သူမရဲ႕ေရွ႕တည့္တည့္မွာ ေျခစုံရပ္လိုက္သည့္အခါ ေျပာင္လဲ့ေနသည့္ ရႉးဖိနပ္တစ္ရံေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္လွ်င္ ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင္ထဲသို႔လက္ထည့္ကာ မရယ္မၿပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႕ တည္တံ့လြန္းသည့္ အတၱပင္ျဖစ္ေနသည္။ ေမက မတ္တပ္ထရပ္ၿပီး အတၱ၏ ရင္ခြင္ထဲသို႔တိုး၀င္လိုက္သည္။

"ဟင့္ ဟင့္ ဟီး... အီး.... ဟင့္ အဟင့္"

အတၱသည္ ဘာစကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာပဲ

သူ႕ကိုဖက္ငိုေနသည့္သူမေက်ာကိုျပန္ဖက္ကာႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။ အတန္ၾကာေအာင္ေနၿပီးမွ သူမက ေမာ့ၾကည့္ၿပီး

"နင္ ငါ့ကိုလာရွာတယ္ေနာ္ "

"ငါပစ္မထားပါဘူး"

"ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ငါတကယ္ေသခ်င္ေနၿပီ ဒီဘဝႀကီးကေနထြက္သြားခ်င္ေနၿပီ"

"ဘာလို႔ထြက္သြားမွာလဲ ဒီေလာက္ေလးနဲ႕ေပ်ာ့ညံ့တဲ့ဒီလိုစကားေတြေျပာတာ ငါ သိတဲ့ေမ မဟုတ္ဘူး ငါသိတဲ့ေမက ရင့္က်က္တည္ၾကည္ၿပီး ဘာကိုမွမရႈံးမေပးဘဲထက္ျမတ္တဲ့ ေမ"

အတၱက သူမကိုပုခုံးကေနကိုင္ၿပီးေျပာလိုက္သည့္အခါ

"ငါလည္းၿပိဳလဲတဲ့အခ်ိန္ရွိတာပဲအတၱ အခုငါ့ဘ၀မွာဘာမွာမရွိေတာ့ဘူး"

"မင္းဘ၀မွာမင္းရွိေသးတယ္ ေမ"

"ငါသိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ဒယ္ဒီလည္းငါ့ကိုထားသြားၿပီ ငါ့အတြက္ေနစရာေတာင္မခ်န္ထားခဲ့ပဲထားသြားတာ"

"မင္းအခုဘယ္မွာေနေနလဲ "

"တည္းခိုခန္း"

"မင္းက အဲ့လိုေနရာမွေနရမယ့္သူမွမဟုတ္တာ ငါနဲ႕လိုက္ခဲ့"

ေမက အတၱကိုေက်ာခိုင္းကာ တစ္ဖက္သို႔လွည့္သြားၿပီး ေခါင္းရမ္းသည္။

"အခု နင္နဲ႕ငါက အဲ့လိုပတ္သတ္မႈမ်ိဳးမွမဟုတ္ေတာ့တာ နင့္ေနာက္ကို လိုက္ခ်င္တိုင္းလိုက္ၿပီး အားလုံးနင့္ဆႏၵတိုင္းျဖည့္ဆည္းေပးလို႔ရတဲ့ ပတ္သတ္မႈမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ဘူး"

အတၱ ၿငိမ္ေနမိသည္။ အရင္ကလိုသာဆိုရင္ အခုမင္းနဲ႕ငါ အဲ့ဒီလိုျပန္ပတ္သတ္လို႔ရတာပဲလို႔ေျပာလိုက္မိမွာ။

အခုေတာ့ အဲ့ဒီစကားလုံးေတြက ပါးစပ္ကေနတစ္ခြန္းမွထြက္မလာခဲ့ဘဲ မြန္းရွိတယ္ဆိုၿပီးႏွလုံးသားကအသိေပးေနသလိုခံစားေနရသည္။

"နင့္မွာ အခုေကာင္မေလးရွိေနတယ္မလား နင့္အတြက္ အရင္လို one night stand မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ ငါ့ထက္ေတာင္အေရးပါတဲ့ မိန္းကေလးလို႔ငါသိထားတယ္"