အတ္တလွန် အချစ်

အပိုင်း(26)

သူမရဲ့ ပုခုံးနှစ်ဖက်မှာ ဆွဲညှစ်ခံလိုက်ရ၍

"ရှင် မကြားလို့လား အ...နာတယ် "

သူမကိုထပ်ပြီးတော့လည်း နာကျင်အောင် မလုပ်ချင်သလို ဒီလိုအခြေအနေကြီးကိုလည်းမကြိုက်ပါ။ သူမကျေနပ်အောင်ချော့ပေးမယ် လို့ဆုံးဖြတ်ပြီးသားမို့ အတ္တ မျက်လွှာချပြီး သူမကိုလွှတ်ပေးကာ

"နောက်တစ်ခါ ကိုယ့်နားကနေထွက်သွားပါမယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုး ထပ်မပြောနဲ့ သတိပေးပြီးသွားပြီ မင်းထပ်ပြောတဲ့အခါ ကိုယ်ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာမင်းသိမှာပါ ဒီတစ်ကြိမ်ခွင့်လွှတ်ပေးမယ် မင်းအခန်းကိုပြန်တော့"

အတ္တဟာ သူမကိုကျောပေးပြီးခါးထောက်ကာဆိုလိုက်သည်။ မွန်းသည် သူ့ကျောပြင်ကိုငေးမိနေရင်း သူဒီလိုစကားမျိုးဆိုတော့လည်း ရင်ထဲမှာ အမည်မသိတဲ့ခံစားချက်မျိုး၀င်လာရသည်။ အမြဲတမ်းကိုယ့်အပေါ်ကိုကြမ်းတမ်းပြီး အနိုင်ယူနေကျသူက အလျော့ပေးနေတော့ နေသားမကျသလိုခံစားရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူအလျော့ပေးတုန်း ထွက်သွားရမှာပဲ။ မွန်းဟာ လှည့်ကာ ထွက်သွားသည့်အခါတွင် အတ္တ လည်း စီးကရက်မီးညှိပြီး ဖုန်းကောက်ဆက်လိုက်၏။

"အလင်း ခဏလာခဲ့"

မကြာပါဘူး သခင်လိုအပ်ရင် အသင့်ဆိုတဲ့အလင်းက အခန်းတံခါးပိတ်မထားတာကြောင့် ၀င်လာခဲ့၏။

"ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ သခင်လေး"

"မနက်ဖြန်ပြင်သစ်ကိုထွက်မယ့် လေယာဉ်လက်မှတ် ၂စောင်ရချင်တယ် "

"သခင်လေးနဲ့မမလေး ၂ယောက်တည်းလား"

"အင်း မင်းကဒီကအလုပ်တွေ ဆက်ရဦးမယ်"

"ဒါပေမဲ့..."

"ငါ ငါ့ကောင်မလေး အတွက်တော့ ကာကွယ်နိုင်ပါတယ် မင်းနေခဲ့လို့ဖြစ်တယ်"

ဘယ်ချိန်မဆို အတိုက်အခိုက်ကင်းသည့်သူမဟုတ်တာကြောင့်အမြဲ Bodyguardဖြင့်သွားလာရသူဖြစ်ပြီး များများစားစားမပါရင်တောင် အလင်းကအနားမှာရှိနေရတယ်မဟုတ်လား။ ဒါဟာ အလင်းမပါပဲ ပထမဆုံးအကြိမ်ခရီးထွက်ခြင်းမျိုးဖြစ်ခဲ့ပါလျှင်

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး ဖုန်းဆက်တာနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်းလိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

ဦးညွတ်၍ အလင်းပြန်ထွက်သွားပါသည်။

===========================

ကျွီ....

"ရေချိုးနေပြန်ပြီလားကျစ်.... ဒီကောင်မလေး ကလည်း ခဏခဏဖျားတတ်တာကို တစ်ရက်ရေဘယ်နှခါချိုးနေမှန်းမသိဘူး"

အတ္တဟာ အိပ်ယာပေါ်မှာ သူမကိုမတွေ့တာကြောင့် ရေချိုးခန်းတံခါးရှေ့တွင် ခြေစုံရပ်ကာ

တံခါးခေါက်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အမလေး"

တံဘက်အဖြူလေးသာပတ်၍ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသည့်သူမက ရေချိုးခန်းတံခါးရှေ့မှာ ခါးထောက်ပြီးရပ်နေသော အတ္တကိုမြင်မြင်ချင်း တံဘက်ကလေးကိုရင်မှာဖိလျှက် လန့်သွားရလေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ဒီရောက်နေတာလဲ"

မျက်နှာ လည်ပင်း ဂုတ် ရင်ဘက် စသည်တံဘက်ဖြင့်လွတ်နေသောသူမခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ရေသီးရေပေါက်ကလေးများတွဲလဲခိုလျှက်ရှိနေပြီး အတ္တသည်သူမရဲ့ လက်မှ ဆွဲခေါ်လိုက်လျှင်

"ဘာလုပ်တာလဲ "

"မင်း မနက်စောစောစီးစီး ဘာလို့ ရေချိုးပြန်ရတာလဲ အအေးပတ်မှာကို မတွေးမိဘူးလား ကိုယ်ခံအားကကောင်းရှာတော့ မနေ့ညနေကမှချိုးထားတာကိုရ၂၄နာရီမပြည့်သေးဘူး ရေထပ်ချိုးနေတယ် "

ဘယ်တုန်းကမှစကားကိုအရှည်ကြီးမပြောတတ်သော သူဟာ အခုသူမကို ဆက်တိုက်ဆူပြောနေသည်ဖြစ်ရာ

"ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ သွားစမ်းပါ ရှင်နဲ့မတွေ့ချင်ဘူး"

အတ္တဟာ သူမပြောစကားကိုဂရုမစိုက်သလိုနဲ့ မှန်တင်ခုံရှေ့ကကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပုခုံးမှဖိချလိုက်ပြီး ခေါင်းပေါ်မှာအုပ်တင်ထားတဲ့ တံဘက်ကိုယူကာသူမလည်ပင်း မျက်နှာနှင့်ပုခုံးပေါ်က ရေတွေကို သုတ်ပေးနေ၏။

"ကျွန်မမှာ လက်ပါတယ် ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ"

ရေပြောင်အောင်သုတ်ပေးပြီးတဲ့အခါ ရေမဆိုအောင် အပေါ်မြှောက်ထုံးထားသည့်ဆံပင်တွေကို ဖြေချနေပြန်သည်။ သူမခေါင်းတွေရမ်းခါပြီး

"ဟာ ရှင်ဘာတွေလာလုပ်နေတာလဲ သူများ ဆံပင်ကမှ ရှုပ်တတ်ပါတယ်ဆိုနေ မကိုင်နဲ့ဖယ်"

"Baby မင်းငြိမ်ငြိမ်နေကွာ"

ဘီးယူကာ ရှင်းပေးရန်ပြင်ဆင်ပြီးမှ သူမပုံစံကိုပြန်ငုံကြည့်တော့ သူ့ကိုဆူပုတ်နေသောမျက်နှာနဲ့မော့ကြည့်ကာ တံဘက်လေးသာရင်လျားထားသည်မို့

"ကျစ်...."

သူမအိပ်ယာခေါင်းရင်းကစောင်အပါးလေးအား လွှားခြုံပေးလေသည်။

"မဟုတ်ရင် ဖျားဦးမယ်"

ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းတွေဂရုစိုက်ပြနေတော့ မွန်းမှာနေရတောင်ခက်လာရပါသည်။

မွန်းရဲ့ရှုပ်ရှက်ခက်နေသည့် ဆံပင်ဖွာလန်ကျဲ နီနီညိုညိုတွေကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ရှင်းပေးပြီး

လူကိုလာငုံ့ကြည့်နေသေးသည်။

"လှသွားပြီ"

ဘယ်တုန်းကမလှလို့လဲ ဟု နှာခေါင်းရှုံ့ကာစိတ်ထဲကပြန်ပြောလိုက်၏။

စောင်ကိုဆွဲဖယ်ပြီး သူမကို ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ဗီရိုရှေ့သို့ထပ်ဆွဲသွားပြန်သည်။

"အမလေး ရှင် ဘာတွေလောနေတာလဲ "

မွန်းမှာ ရင်ဘက် ကျွတ်ကျတော့မည့် တံဘက်လေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့်ထိန်းကိုင်ထားရလေရာ အတ္တက နောက်လှည့်ကြည့်ပြီးမှ

"ဆောရီး Baby ကိုယ်ပြန်၀တ်ပေးမယ်"

မွန်းလက်ထဲက တံဘက်အစအား ဆွဲလိုက်သည်မို့ မွန်းပြန်ဆွဲပြီး မျက်နှာလေးနီရဲသွားသည်။

"၀တ်ပေးစရာလား ရှင်က ဟိုဘက်လှည့်"

မွန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကိုရင်မှာယှက်ကာ

သူ့ကိုမျက်စောင်းတွေပစ်ထိုးပစ်လိုက်သည်။

အတ္တ လည်းအလျင်လိုနေသူမို့ ကျေနပ်အောင် ကျောပေးထားလိုက်သည်။

သူမ တံဘက်လေးကိုမြဲအောင်ပြန်၀တ်ပြီးရာ

"ပြီးပြီလား"

"အင်း"

အတ္တက သူမရဲ့ဗီရိုကို ဆွဲဖွင့်၍ ရှိသမျှ အဝတ်တွေကို မွှေနှောက်နေပြန်သည်။

"ရှင်ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ "

ခုမှသတိထားမိတယ်။ ကြည့်ပါဦး သူကလည်းသန့်သန့်ပြန့်ပြန့်၀တ်စားထားတာပဲ။

ရှပ်အင်္ကျီအနက်ရောင်က ဝင်းပြောင်းနေကာ ဘောင်းဘီရှည်ကလည်း ခပ်ကြပ်ကြပ်ကိုဝတ်ထားပြီး အရမ်းစမက်ကျနေသည်။

ရှိသမျှ ဂါ၀န်တွေထုတ်ကာ မွန်းခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်ထည်ပြီးတစ်ထည် ကပ်ကြည့်ပြီး ခေါင်းရမ်းခေါင်းခါလုပ်နေသည့်သူက

"မနေ့က ဂါ၀န်ကအလှဆုံး ဘာလို့ ၀တ်ပစ်လိုက်တာလဲ"

"ဘာဖြစ်လဲ၀တ်တော့ ရှင်၀တ်မလို့လား"

ဘုကလန့်ပြန်တိုက်နေသည့်သူမကို အဖြူရောင် ဒူးအထက်ဇာဂါ၀န်လေးအား ထိုးပေးလိုက်သည်။

"ရော့ အဲ့တာ၀တ်"

"ရှင်ခိုင်းတိုင်း၀တ်ရမှာလဲ "

"၀တ်စမ်းပါ Baby ရာ အချိန်မရှိဘူး"

"ဘာလုပ်မှာမို့လို့လဲ ရှင်ဘယ်သွားသွားမလိုက်ဘူး"

"ကိုယ့်ဟာကိုယ် ၀တ်မလား ကိုယ်၀တ်ပေးရမလား"

ပေကပ်ကပ်သူမကမခြောက်လို့မရဘူး အချိန်ထပ်ဆွဲနေဦးမှာ။

အတ္တက သူမ တံဘက်ကို ဆွဲချွတ်ဖို့လာကိုင်သည့်အခါ

"ဘာလုပ်တာလဲ ဖယ် ပေး အဲ့ဂါ၀န်"

စောင့်စောင့်အောင့်အောင့်နဲ့ ဆွဲလု သွားပြီး ရေချိုးခန်းထဲ၀င်သွားသည်။

နိုင်တာလည်းမဟုတ်ဘူး ကပ်တက်တက်ကလုပ်ချင်သေးတာ။ အတ္တက ထိုအတွေးနဲ့ပြုံးနေပြီး သူမအိပ်ယာဘေးကနေလက်ပိုက်ပြီးမတ်တပ်ရပ်စောင့်နေသည်။ ပြန်ထွက်လာသည့်သူမက အဖြူရောင်နဲ့လည်းလိုက်ဖက်နေပြန်သည်။

အတ္တသည် အသင့်ထုတ်ပေးထားတဲ့ ရှူးဖိနပ် အဖြူလေးကိုသူမရှေ့ချပေးလိုက်ပြီး

"သွားမယ်"

လက်ကိုဆွဲလျှင် အတင်းပြန်ရုံးပြီး

"မလိုက်ဘူး"

"ဘယ်သွားမလဲလို့ ဘာလို့မမေးတာလဲ"

"မသိချင်ဘူး မလိုက်ဘူး ပြောပြီးပြီပဲ ဘာထပ်မေးနေရဦးမှာလဲ"

"Baby မကပ်နဲ့ အချိန်မရှိဘူး"

"ဟင့်အင်း မလိုက်ဘူး"

အတ္တဟာ လက်ပတ် နာရီကြည့်လိုက်ကာ လေယာဉ်ထွက်ချိန်က အရမ်းနီးနေပြီမို့

"အလင်း"

သူမက မလိုက်ဘူးလုပ်ရင် ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဥ်က တကယ်လည်းလိုအပ်လာတာပဲ။

အလင်းဟာ အတ္တခေါ်လိုက်တော့လက်ကိုင်ပုဝါအဖြူရောင်တစ်ခုနှင့် ရောက်လာသည်။ အတ္တက ဆွဲယူလိုက်သည့်အခါ

"ရှင် ရှင်ဘာလုပ်မလို...."

သူမရဲ့ နှခေါင်းကို အုပ်လိုက်ပြီးနောက် လက်ထဲမှာပျော့ကျသွားမှပွေ့ယူပြီး လှေကားကနေဆင်းလာခဲ့သည်။

"ဒေါ်မေတင် ကျွန်တော်မှာခဲ့တာတွေမမေ့နဲ့"

"စိတ်ချပါသခင်လေး"

အတ္တက သူမကိုပွေ့ထားလျက် ကားထဲ၀င်သွားပြီး အလင်းကပဲလေဆိပ်အထိလိုက်ပို့ပေးခဲ့၏။

============================

မွန်းရဲ့ခေါင်းထဲမှာ ရိပ် ရိပ် ရိပ် ရိပ် နဲ့ဖြစ်လာပြီး မျက်လုံးကို ဖြေးဖြေးချင်းဖွင့်ကြည့်လျှင်

မွန်းဟာ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာမှီအိပ်နေတာဖြစ်သည်။

သူ့ကို မော့ကြည့်တော့ သူက စာအုပ်ဖတ်နေပြီး

"ဟင်!"

မွန်းသတိရလာပြီဆိုတာသိတာနဲ့ အတ္တဟာလက်ထဲကစာအုပ်ကို ချလိုက်၍ သူမဘက်သို့ခန္ဓာကိုယ်ကိုအနည်းငယ်စောင်းလိုက်သည်။

"သတိရပြီလား Baby"

မွန်းဟာ လွန်ခဲ့သော ၃ နာရီလောက်က မေ့မျောသွားကာ ပြန်သတိရလာတော့ စိမ်းသက်သောပတ်ဝန်းကျင်တစ်မျိုးကိုခံစားရသောကြောင့်

"ဟင်!! ဘယ် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"လေယာဉ်ပေါ်မှာ"

"ဟမ်?"

ရုတ်တရက် မွန်းသည် အသံအကျယ်ကြီးထွက်သွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်တာမို့ အတ္တမှာ ဘေးလူတွေကိုအားနာသလိုကြည့်ပြီး

"ပြန်ထိုင်လေ Baby ဒါ VIP ထဲမှာ အားနာစရာကြီး"

မွန်းကိုပြန်ထိုင်စေရန် ပုခုံးကလေးကိုပုတ်ကာပြောလိုက်ပေမဲ့

"ဟင့်အင်း ပြန်ဆင်းမယ် "

"ကောင်းကင်ရောက်နေပြီ မင်းမှာ အတောင်ပံပါလို့လား"

အတ္တက ထိုကဲ့သို့ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမကတော့ပြန်ပြီးရန်မတွေ့နိုင်ရှာဘဲ

"အဟွတ် အဟွတ် ဝေါ့"

"ဟာ Baby "

"အော့....."

ရုတ်တရက်ကြီး အန်ချ လိုက်သည့်အခါ

အတ္တမှာ ဘာလုပ်လို့ လုပ်ရမှန်းမသိ။

မျော့သွားသည့် သူမကို ထိန်းပေးရင်း

"ရ ရဲ့လား Baby"

လေယာဉ်မယ်အချို့က သူမရဲ့အရှုပ်အထုပ်များကိုလာရှင်းပေးပြီး

"မင်း လေယာဉ်မူးတတ်တာကိုယ်မသိခဲ့ဘူး"

ကိုယ်ခံအားကလည်းမကောင်း ခဏခဏနေမကောင်းဖြစ်နေတော့ သူမဟာအားလည်းမရှိဘဲ တစ်ခုခုဆိုလျှင် အရင်ဆုံးမူးလဲပါတော့သည်။

အခုလည်း တစ်ခါ သတိရတစ်ချက်မရတစ်ချက်နဲ့ သူမကိုအိပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ရင်ခွင်မှာ ပြန်မေးစက်စေလိုက်သည်။

==========================

ဟိုတယ်ကိုလည်း Booking ယူထားသောကြောင့် အတ္တတို့ရောက်လာတာနဲ့ အဖြူရောင် ဘလောက်စ်အပေါ်က အနီရောင်ဝတ်စကုပ်လေးဝတ်ထားပြီး ဒူးဖုံးစကပ်အမဲကလေးတဲ့ ဝန်ထမ်းမလေးက တစ်ခါတည်းအခန်းသို့လိုက်ပို့ပါသည်။

အတ္တသည် သူမကို မွေ့ယာအထူကြီးပေါ်မှာချပေးပြီး ညစ်ပတ်နေသောသူမရဲ့အင်္ကျီကိုကြည့်ကာ

"Excuse me"

"တစ်စိတ်လောက်"

ဟု ပြန်ထွက်သွားတော့မည့် ဝန်ထမ်းမလေးကိုလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"Oui Monsieur, que voulez-vous?"

"ဟုတ်ကဲ့ Sir. ဘာလိုချင်ပါသလဲ"

"Apportez une chemise pour elle."

"သူမအတွက် ရှပ်တစ်ထည်လောက် ယူလာပေးပါ"

"Et les sous-vêtements ?"

"အတွင်းခံရောလား"

"Tout!"

"အကုန်လုံးပဲ"

"De quelle taille avez-vous besoin?"

"ဆိုဒ်ဘယ်လောက်လိုချင်ပါသလဲ"

အတ္တ စဉ်းစားနေရင်း ဟိုနေ့က ရေချိုးခန်းထဲကကိစ္စကိုသတိရသွားကာ သူ့လက်သူတစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"35!"

အတ္တ ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည့်အခါ

"Ok monsieur attendez une minute."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ Sir ခဏလေးစောင့်ပါ"

အတ္တသည် လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က ဝန်ထမ်းမလေးလာပေးသွားသော အဝတ်ခေါက်ကလေးအား အိပ်ယာပေါ်မှာချပြီး

ခရီးပန်းတာရော လူကမူးနေတာရောနဲ့ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေသည့် သူမအား မွေ့ယာဘေးကနေခါးထောက်လျှက်ကြည့်နေကာ

ညစ်ပတ်နေသည့်ဂါဝန်အဖြူလေးအားကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ်တိုင်လဲပေးရတော့မှာပဲ

ဂါဝန်၏ ကျောကဇစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမဝတ်လာတဲ့အတွင်းခံကလေးကိုချွတ်လိုက်ကာ

Braအသစ်၀တ်ပေး၍ချိတ် ချိတ်ပေးရင်း

"ဟက် ကွက်တိပဲ ငါမှန်းတာ မမှားပါဘူး"

သူမှန်းပြီးမှာလိုက်တဲ့Sizeကကွက်တိဖြစ်နေကာကျေနပ်သွား၍ တီရှပ်လေးစွပ်ပေးပြီး

ဘောင်းဘီတိုအဖြူလေး၀တ်ပါတစ်ခါတည်း ၀တ်ပေးလိုက်သည်။

အတ္တလည်း ပေါ့ပါးလွတ်လပ်မည့် အဖြူရောင် တီရှပ်နှင့်ဘောင်းဘီခပ်ပွပွတစ်ထည်ကိုလဲဝတ်ကာ သူမ အနိုးကို ၀ရန်တာမှမြင်ရသည့် ပြင်သစ်နိုင်ငံ ပါရီမြို့၏နေ့ရှုခင်းအား လေ့လာကြည့်ရှုရင်းစောင့်နေခဲ့သည်။

"အင်း..."

ငြီးသံကြား၍ အထဲ၀င်လာတော့ သူမက ထ ထိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမအားငုံ့ကြည့်နေသည့် အတ္တကိုမော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မ၀တ်စဖူးအဖြူရောင်တီရှပ်လက်တိုနဲ့ တစ်မျိုးမိုက်နေပြန်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်ခေါ်လာတာလဲ"

"ဟိုတယ်!"

"ဘာ ရှင့်!"

သူမ ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်တော့လည်း

သူနဲ့ Couple Shirt ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်မကိုအဝတ် ဘယ်သူလဲပေးတာလဲ"

"ကိုယ်လဲပေးတာပေါ့"

"ဟင်!"

"ဒါနဲ့ မင်း၀တ်နေကျ Bra size ဘယ်လောက်လဲ"

ထိုသို့မေးလာတော့ မွန်းမှာ မျက်လုံးတွေဘယ်ထားရမှန်းမသိစွာ ရောက်ယက်ခက်သွားရသည်။

"ဘာတွေလာမေးနေတာလဲ"

"ဘယ်လောက်လဲလို့"

"34!"

သူ့ကိုမကြည့်ပဲ မျက်နှာလွှဲထားလျှက်ဖြေလိုက်တဲ့အခါ

"မကြပ်ဖူးလား အခုကိုယ်၀တ်ပေးထားတာ 35 ဒါနဲ့မှကွက်တိထင်တာပဲ"

သူမရဲ့ မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားပြီး

"ဘာ ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ တကယ်ပဲ"

ရုတ်တရက်ကြီး Bra Size ကစလိုက်ပြီး သူပြောဝတ်ဆိုတော့ ရှက်လည်းရှက်သွားကာ ကိုယ့်တစ်ကိုယ်လုံးကိုသူမြင်ဖူးသွားပြီဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ သူ့မျက်နှာကိုမကြည့်ရဲတော့ပါ။

"မထတော့ဘူးလား အဲ့ဒီစောင်ပုံထဲကနေ"

အိပ်ယာပေါ်မှာအခုထိစောင်တွေနဲ့လုံးပြီးငုပ်တုပ်ထိုင်နေသေးသောကြောင့် အတ္တမှဆွဲထူရန်အနားတိုးလာသဖြင့် မွန်းလည်း စောင်ကိုခွာပြီး သူလာမဆွဲခင် မွေ့ယာအောက်သို့ခြေချလိုက်သည်။

"အခုဘယ်မှာလဲ"

မတ်တပ်ထရပ်ပြီးမေးလိုက်တော့

"Paris!"

"ပဲ ပဲရစ် ဆိုတော့ ပြင်သစ်ပေါ့"

မွန်းမှာ ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းနဲ့ တအံ့တသြဖြစ်နေပုံကို အတ္တကသွားတန်းလေးတွေပေါ်အောင် ရယ်လိုက်ပြီး

"မယုံဘူးလား ဒီကိုလာကြည့်"

အတ္တက ဖွင့်ထားတဲ့ အခန်းစီးတလွင့်လွင့်နဲ့ တံခါးပေါက်အနားကိုလက်ယက်ခေါ်လိုက်သည်။ မွန်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ သူ့အနားလာတော့ အနောက်ကနေတွန်းပြီး၀ရန်တာထိထွက်လာသည်။

"ကဲမြင်ပြီလား"

မွန်းအံ့သြလို့ပင် မဆုံးနိုင်ဖြစ်သွားရပါသည်။

စိမ်းသက်သော ပြင်သစ်နိုင်ငံရဲ့အငွေ့အသက်ကိုလည်းခံစားလိုက်ရကာ တိုက်အမြင့်ကြီးတွေ ပြီးတော့ မွန်းတို့ ရပ်နေသောဝရန်တာကနေလည်း အီဖယ်လ်မျှော်စင်ကြီးကိုကောင်းကောင်းမြင်နေရ၍ အောက်ငုံ့ကြည့်လျှင်လည်း လမ်းသွားလမ်းလာများသည် ဆံပင်ဝါဝါ ဦးခေါင်းတွေ ပြီးတော့ မွန်းတို့နဲ့ အသားအရေမတူတဲ့ လူတွေကိုသာမြင်နေရ၏။

ဒါဟာ အိပ်မက်များလား။

မွန်းကို အနောက်ကသိုင်းဖက်ထားတဲ့ အတ္တကိုလှည့်ကြည့်ပြီး

ဖျက်....

"အ..."

ရုတ်တရက် အတ္တရဲ့ပါးကိုမနာတနာလှမ်းရိုက်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ"

အတ္တမှာ မျက်ခုံးပင့်လျှက် အပြစ်မရှိဘဲအရိုက်ခံရသည်ဟုထင်မှတ်ကာ မေးလိုက်တော့

"နာလား"

"ဟာ.. ရိုက်တုန်းကရိုက်ပြီး "

"ဟင် ဒါဆို အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးပေါ့"

"ဘာလဲ မယုံသေးတာလား "

အတ္တက သူမကို အရှေ့သို့ပြန်လှည့်ပေးပြီး

ခါးကနေသိုင်းဖက်ကာ သူမပုခုံးပေါ်သို့မေးတင်လိုက်သည်။

"ကိုယ် ဒီခရီးကို ဗြုန်းစားကြီးစီစဥ်လိုက်ရတာ သေချာစီစဥ်ချိန်မရလိုက်ပေမဲ့ ကိုယ်အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင်တော့ကြိုးစားပေးပါ့မယ် အခုဒီအခန်းက မင်းအတွက်သေချာရွေးပေးထားတဲ့ ဟိုတယ်ရဲ့ View အကောင်းဆုံးအခန်း"

မွန်းသည် သူပြောသမျှကို တုန့်ပြန်ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ Viewအကောင်းဆုံးဆိုတဲ့အတိုင်း မြင်မြင်ရသမျှ ရှူခင်းလှလှတွေကိုသာစိတ်တိုင်းကျငေးနေမိတော့သည်။

"မင်းကို အိမ်ထဲမှာပဲပိတ်လှောင်ထားရတာမို့ အပြင်ထွက်ရတယ်ရှိအောင်မင်းလည်းစိတ်ပျော်ရွှင်အောင် တမင်ခေါ်လာတာ "

မွန်းအတွက် တကယ်ပြင်သစ်ရောက်ဖူးဖို့ဆိုတာ အိပ်မက်ပဲရှိတယ် တကယ်ရောက်လာဖူးခဲ့လိမ့်မယ်ဟု လုံး၀မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပါ။

"Babyကကိုယ့်ကို စိတ်ကောက်နေတာလည်းပါတာပေါ့ ဒီမှာ Babyကိုလာချော့တာ"

==========================

အမှားပါရင်ခွင့်လွှတ်ပါ

အပိုင်း (27) ဆက်ရန်

Zawgyi Version

အတၱလြန္ အခ်စ္

အပိုင္း(26)

သူမရဲ႕ ပုခုံးႏွစ္ဖက္မွာ ဆြဲညွစ္ခံလိုက္ရ၍

"ရွင္ မၾကားလို႔လား အ...နာတယ္ "

သူမကိုထပ္ၿပီးေတာ့လည္း နာက်င္ေအာင္ မလုပ္ခ်င္သလို ဒီလိုအေျခအေနႀကီးကိုလည္းမႀကိဳက္ပါ။ သူမေက်နပ္ေအာင္ေခ်ာ့ေပးမယ္ လို႔ဆုံးျဖတ္ၿပီးသားမို႔ အတၱ မ်က္လႊာခ်ၿပီး သူမကိုလႊတ္ေပးကာ

"ေနာက္တစ္ခါ ကိုယ့္နားကေနထြက္သြားပါမယ္ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳး ထပ္မေျပာနဲ႕ သတိေပးၿပီးသြားၿပီ မင္းထပ္ေျပာတဲ့အခါ ကိုယ္ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာမင္းသိမွာပါ ဒီတစ္ႀကိမ္ခြင့္လႊတ္ေပးမယ္ မင္းအခန္းကိုျပန္ေတာ့"

အတၱဟာ သူမကိုေက်ာေပးၿပီးခါးေထာက္ကာဆိုလိုက္သည္။ မြန္းသည္ သူ႕ေက်ာျပင္ကိုေငးမိေနရင္း သူဒီလိုစကားမ်ိဳးဆိုေတာ့လည္း ရင္ထဲမွာ အမည္မသိတဲ့ခံစားခ်က္မ်ိဳး၀င္လာရသည္။ အၿမဲတမ္းကိုယ့္အေပၚကိုၾကမ္းတမ္းၿပီး အနိုင္ယူေနက်သဴက အေလ်ာ့ေပးေနေတာ့ ေနသားမက်သလိုခံစားရသည္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူအေလ်ာ့ေပးတုန္း ထြက္သြားရမွာပဲ။ မြန္းဟာ လွည့္ကာ ထြက္သြားသည့္အခါတြင္ အတၱ လည္း စီးကရက္မီးညွိၿပီး ဖုန္းေကာက္ဆက္လိုက္၏။

"အလင္း ခဏလာခဲ့"

မၾကာပါဘူး သခင္လိုအပ္ရင္ အသင့္ဆိုတဲ့အလင္းက အခန္းတံခါးပိတ္မထားတာေၾကာင့္ ၀င်လာခဲ့၏။

"ဘာခိုင္းစရာရွိလို႔လဲ သခင္ေလး"

"မနက္ျဖန္ျပင္သစ္ကိုထြက္မယ့္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ၂ေစာင္ရခ်င္တယ္ "

"သခင္ေလးနဲ႕မမေလး ၂ေယာက္တည္းလား"

"အင္း မင္းကဒီကအလုပ္ေတြ ဆက္ရဦးမယ္"

"ဒါေပမဲ့..."

"ငါ ငါ့ေကာင္မေလး အတြက္ေတာ့ ကာကြယ္နိုင္ပါတယ္ မင္းေနခဲ့လို႔ျဖစ္တယ္"

ဘယ္ခ်ိန္မဆို အတိုက္အခိုက္ကင္းသည့္သူမဟုတ္တာေၾကာင့္အၿမဲ Bodyguardျဖင့္သြားလာရသူျဖစ္ၿပီး မ်ားမ်ားစားစားမပါရင္ေတာင္ အလင္းကအနားမွာရွိေနရတယ္မဟုတ္လား။ ဒါဟာ အလင္းမပါပဲ ပထမဆုံးအႀကိမ္ခရီးထြက္ျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္

"ဟုတ္ကဲ့ သခင္ေလး ဖုန္းဆက္တာနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းလိုက္ခဲ့ပါ့မယ္"

ဦးၫြတ္၍ အလင္းျပန္ထြက္သြားပါသည္။

===========================

ကြၽီ....

"ေရခ်ိဳးေနျပန္ၿပီလားက်စ္.... ဒီေကာင္မေလး ကလည္း ခဏခဏဖ်ားတတ္တာကို တစ္ရက္ေရဘယ္ႏွခါခ်ိဳးေနမွန္းမသိဘူး"

အတၱဟာ အိပ္ယာေပၚမွာ သူမကိုမေတြ႕တာေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးေရွ႕တြင္ ေျခစုံရပ္ကာ

တံခါးေခါက္ရန္ျပင္ဆင္လိုက္သည္။

"အမေလး"

တံဘက္အျဖဴေလးသာပတ္၍ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွ ထြက္လာသည့္သူမက ေရခ်ိဳးခန္းတံခါးေရွ႕မွာ ခါးေထာက္ၿပီးရပ္ေနေသာ အတၱကိုျမင္ျမင္ခ်င္း တံဘက္ကေလးကိုရင္မွာဖိလွ်က္ လန့္သြားရေလသည္။

"ဘယ္လိုလုပ္ဒီေရာက္ေနတာလဲ"

မ်က္ႏွာ လည္ပင္း ဂုတ္ ရင္ဘက္ စသည္တံဘက္ျဖင့္လြတ္ေနေသာသူမခႏၶာကိုယ္တစ္ေလွ်ာက္ ေရသီးေရေပါက္ကေလးမ်ားတြဲလဲခိုလွ်က္ရွိေနၿပီး အတၱသည္သူမရဲ႕ လက္မွ ဆြဲေခၚလိုက္လွ်င္

"ဘာလုပ္တာလဲ "

"မင္း မနက္ေစာေစာစီးစီး ဘာလို႔ ေရခ်ိဳးျပန္ရတာလဲ အေအးပတ္မွာကို မေတြးမိဘူးလား ကိုယ္ခံအားကေကာင္းရွာေတာ့ မေန႕ညေနကမွခ်ိဳးထားတာကိုရ၂၄နာရီမျပည့္ေသးဘူး ေရထပ္ခ်ိဳးေနတယ္ "

ဘယ္တုန္းကမွစကားကိုအရွည္ႀကီးမေျပာတတ္ေသာ သူဟာ အခုသူမကို ဆက္တိုက္ဆူေျပာေနသည္ျဖစ္ရာ

"ဘာေတြလာေျပာေနတာလဲ သြားစမ္းပါ ရွင္နဲ႕မေတြ႕ခ်င္ဘူး"

အတၱဟာ သူမေျပာစကားကိုဂ႐ုမစိုက္သလိုနဲ႕ မွန္တင္ခုံေရွ႕ကကုလားထိုင္ေပၚသို႔ ပုခုံးမွဖိခ်လိဳက္ၿပီး ေခါင္းေပၚမွာအုပ္တင္ထားတဲ့ တံဘက္ကိုယူကာသူမလည္ပင္း မ်က္ႏွာႏွင့္ပုခုံးေပၚက ေရေတြကို သုတ္ေပးေန၏။

"ကြၽန္မမွာ လက္ပါတယ္ ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲ"

ေရေျပာင္ေအာင္သုတ္ေပးၿပီးတဲ့အခါ ေရမဆိုေအာင္ အေပၚျမႇောက္ထုံးထားသည့္ဆံပင္ေတြကို ေျဖခ်ေနျပန္သည္။ သူမေခါင္းေတြရမ္းခါၿပီး

"ဟာ ရွင္ဘာေတြလာလုပ္ေနတာလဲ သူမ်ား ဆံပင္ကမွ ရႈပ္တတ္ပါတယ္ဆိုေန မကိုင္နဲ႕ဖယ္"

"Baby မင္းၿငိမ္ၿငိမ္ေနကြာ"

ဘီးယူကာ ရွင္းေပးရန္ျပင္ဆင္ၿပီးမွ သူမပုံစံကိုျပန္ငုံၾကည့္ေတာ့ သူ႕ကိုဆူပုတ္ေနေသာမ်က္ႏွာနဲ႕ေမာ့ၾကည့္ကာ တံဘက္ေလးသာရင္လ်ားထားသည္မို႔

"က်စ္...."

သူမအိပ္ယာေခါင္းရင္းကေစာင္အပါးေလးအား လႊားၿခဳံေပးေလသည္။

"မဟုတ္ရင္ ဖ်ားဦးမယ္"

႐ုတ္တရက္ႀကီး အရမ္းေတြဂ႐ုစိုက္ျပေနေတာ့ မြန္းမွာေနရေတာင္ခက္လာရပါသည္။

မြန္းရဲ႕ရႈပ္ရွက္ခက္ေနသည့္ ဆံပင္ဖြာလန္က်ဲ နီနီညိုညိုေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွင္းေပးၿပီး

လူကိုလာငုံ႕ၾကည့္ေနေသးသည္။

"လွသြားၿပီ"

ဘယ္တုန္းကမလွလို႔လဲ ဟု ႏွာေခါင္းရႈံ႕ကာစိတ္ထဲကျပန္ေျပာလိုက္၏။

ေစာင္ကိုဆြဲဖယ္ၿပီး သူမကို ကုလားထိုင္ေပၚကေန ဗီရိုေရွ႕သို႔ထပ္ဆြဲသြားျပန္သည္။

"အမေလး ရွင္ ဘာေတြေလာေနတာလဲ "

မြန္းမွာ ရင္ဘက္ ကြၽတ္က်ေတာ့မည့္ တံဘက္ေလးကို လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ထိန္းကိုင္ထားရေလရာ အတၱက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ၿပီးမွ

"ေဆာရီး Baby ကိုယ္ျပန္၀တ္ေပးမယ္"

မြန္းလက္ထဲက တံဘက္အစအား ဆြဲလိုက္သည္မို႔ မြန္းျပန္ဆြဲၿပီး မ်က္ႏွာေလးနီရဲသြားသည္။

"၀တ်ပေးစရာလား ရွင္က ဟိုဘက္လွည့္"

မြန္းသည္ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုရင္မွာယွက္ကာ

သူ႕ကိုမ်က္ေစာင္းေတြပစ္ထိုးပစ္လိုက္သည္။

အတၱ လည္းအလ်င္လိုေနသူမို႔ ေက်နပ္ေအာင္ ေက်ာေပးထားလိုက္သည္။

သူမ တံဘက္ေလးကိုၿမဲေအာင္ျပန္၀တ္ၿပီးရာ

"ၿပီးၿပီလား"

"အင္း"

အတၱက သူမရဲ႕ဗီရိုကို ဆြဲဖြင့္၍ ရွိသမွ် အဝတ္ေတြကို ေမႊႏွောက္ေနျပန္သည္။

"ရွင္ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ "

ခုမွသတိထားမိတယ္။ ၾကည့္ပါဦး သူကလည္းသန့္သန့္ျပန့္ျပန့္၀တ္စားထားတာပဲ။

ရွပ္အကၤ်ီအနက္ေရာင္က ဝင္းေျပာင္းေနကာ ေဘာင္းဘီရွည္ကလည္း ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ကိုဝတ္ထားၿပီး အရမ္းစမက္က်ေနသည္။

ရွိသမွ် ဂါ၀န္ေတြထုတ္ကာ မြန္းခႏၶာကိုယ္နဲ႕ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ကပ္ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းရမ္းေခါင္းခါလုပ္ေနသည့္သူက

"မေန႕က ဂါ၀န္ကအလွဆုံး ဘာလို႔ ၀တ်ပစ်လိုက်တာလဲ"

"ဘာျဖစ္လဲ၀တ္ေတာ့ ရွင္၀တ္မလို႔လား"

ဘုကလန့္ျပန္တိုက္ေနသည့္သူမကို အျဖဴေရာင္ ဒူးအထက္ဇာဂါ၀န္ေလးအား ထိုးေပးလိုက္သည္။

"ေရာ့ အဲ့တာ၀တ္"

"ရွင္ခိုင္းတိုင္း၀တ္ရမွာလဲ "

"၀တ်စမ်းပါ Baby ရာ အခ်ိန္မရွိဘူး"

"ဘာလုပ္မွာမို႔လို႔လဲ ရွင္ဘယ္သြားသြားမလိုက္ဘူး"

"ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ၀တ်မလား ကိုယ္၀တ္ေပးရမလား"

ေပကပ္ကပ္သူမကမေျခာက္လို႔မရဘူး အခ်ိန္ထပ္ဆြဲေနဦးမွာ။

အတၱက သူမ တံဘက္ကို ဆြဲခြၽတ္ဖို႔လာကိုင္သည့္အခါ

"ဘာလုပ္တာလဲ ဖယ္ ေပး အဲ့ဂါ၀န္"

ေစာင့္ေစာင့္ေအာင့္ေအာင့္နဲ႕ ဆြဲလု သြားၿပီး ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္သြားသည္။

နိုင္တာလည္းမဟုတ္ဘူး ကပ္တက္တက္ကလုပ္ခ်င္ေသးတာ။ အတၱက ထိုအေတြးနဲ႕ၿပဳံးေနၿပီး သူမအိပ္ယာေဘးကေနလက္ပိုက္ၿပီးမတ္တပ္ရပ္ေစာင့္ေနသည္။ ျပန္ထြက္လာသည့္သူမက အျဖဴေရာင္နဲ႕လည္းလိုက္ဖက္ေနျပန္သည္။

အတၱသည္ အသင့္ထုတ္ေပးထားတဲ့ ရႉးဖိနပ္ အျဖဴေလးကိုသူမေရွ႕ခ်ေပးလိုက္ၿပီး

"သြားမယ္"

လက္ကိုဆြဲလွ်င္ အတင္းျပန္႐ုံးၿပီး

"မလိုက္ဘူး"

"ဘယ္သြားမလဲလို႔ ဘာလို႔မေမးတာလဲ"

"မသိခ်င္ဘူး မလိုက္ဘူး ေျပာၿပီးၿပီပဲ ဘာထပ္ေမးေနရဦးမွာလဲ"

"Baby မကပ္နဲ႕ အခ်ိန္မရွိဘူး"

"ဟင့္အင္း မလိုက္ဘူး"

အတၱဟာ လက္ပတ္ နာရီၾကည့္လိုက္ကာ ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္က အရမ္းနီးေနၿပီမို႔

"အလင္း"

သူမက မလိုက္ဘူးလုပ္ရင္ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အစီအစဥ္က တကယ္လည္းလိုအပ္လာတာပဲ။

အလင္းဟာ အတၱေခၚလိုက္ေတာ့လက္ကိုင္ပုဝါအျဖဴေရာင္တစ္ခုႏွင့္ ေရာက္လာသည္။ အတၱက ဆြဲယူလိုက္သည့္အခါ

"ရွင္ ရွင္ဘာလုပ္မလို...."

သူမရဲ႕ ႏွေခါင္းကို အုပ္လိုက္ၿပီးေနာက္ လက္ထဲမွာေပ်ာ့က်သြားမွေပြ႕ယူၿပီး ေလွကားကေနဆင္းလာခဲ့သည္။

"ေဒၚေမတင္ ကြၽန္ေတာ္မွာခဲ့တာေတြမေမ့နဲ႕"

"စိတ္ခ်ပါသခင္ေလး"

အတၱက သူမကိုေပြ႕ထားလ်က္ ကားထဲ၀င္သြားၿပီး အလင္းကပဲေလဆိပ္အထိလိုက္ပို႔ေပးခဲ့၏။

============================

မြန္းရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ ရိပ္ ရိပ္ ရိပ္ ရိပ္ နဲ႕ျဖစ္လာၿပီး မ်က္လုံးကို ေျဖးေျဖးခ်င္းဖြင့္ၾကည့္လွ်င္

မြန္းဟာ သူ႕ရင္ခြင္ထဲမွာမွီအိပ္ေနတာျဖစ္သည္။

သူ႕ကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူက စာအုပ္ဖတ္ေနၿပီး

"ဟင္!"

မြန္းသတိရလာၿပီဆိုတာသိတာနဲ႕ အတၱဟာလက္ထဲကစာအုပ္ကို ခ်လိဳက္၍ သူမဘက္သို႔ခႏၶာကိုယ္ကိုအနည္းငယ္ေစာင္းလိုက္သည္။

"သတိရၿပီလား Baby"

မြန္းဟာ လြန္ခဲ့ေသာ ၃ နာရီေလာက္က ေမ့ေမ်ာသြားကာ ျပန္သတိရလာေတာ့ စိမ္းသက္ေသာပတ္ဝန္းက်င္တစ္မ်ိဳးကိုခံစားရေသာေၾကာင့္

"ဟင္!! ဘယ္ ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ"

"ေလယာဥ္ေပၚမွာ"

"ဟမ္?"

႐ုတ္တရက္ မြန္းသည္ အသံအက်ယ္ႀကီးထြက္သြားၿပီး မတ္တပ္ထရပ္တာမို႔ အတၱမွာ ေဘးလူေတြကိုအားနာသလိုၾကည့္ၿပီး

"ျပန္ထိုင္ေလ Baby ဒါ VIP ထဲမွာ အားနာစရာႀကီး"

မြန္းကိုျပန္ထိုင္ေစရန္ ပုခုံးကေလးကိုပုတ္ကာေျပာလိုက္ေပမဲ့

"ဟင့္အင္း ျပန္ဆင္းမယ္ "

"ေကာင္းကင္ေရာက္ေနၿပီ မင္းမွာ အေတာင္ပံပါလို႔လား"

အတၱက ထိုကဲ့သို႔ေျပာလိုက္ေပမဲ့ သူမကေတာ့ျပန္ၿပီးရန္မေတြ႕နိုင္ရွာဘဲ

"အဟြတ္ အဟြတ္ ေဝါ့"

"ဟာ Baby "

"ေအာ့....."

႐ုတ္တရက္ႀကီး အန္ခ် လိုက္သည့္အခါ

အတၱမွာ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္ရမွန္းမသိ။

ေမ်ာ့သြားသည့္ သူမကို ထိန္းေပးရင္း

"ရ ရဲ႕လား Baby"

ေလယာဥ္မယ္အခ်ိဳ႕က သူမရဲ႕အရႈပ္အထုပ္မ်ားကိုလာရွင္းေပးၿပီး

"မင္း ေလယာဥ္မူးတတ္တာကိုယ္မသိခဲ့ဘူး"