အိပ္စက္ေနရာမွ နိုးထလာသည့္အခ်ိန္၌ ထူးဆန္းေသာ္လည္း ရင္းႏွီးေနသည့္ အိပ္ခန္းကို ျမင္ေတြ႕လိုက္ရသည့္အခါ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ႐ုတ္တရက္ အံ့ဩတုန္လွုပ္သြားခဲ့သည္။ ဒါ... သူ မအိပ္စက္ခင္တုန္းက ရွိေနခဲ့တဲ့ နန္းေဆာင္မဟုတ္ေခ်... ဒီေနရာက သူ အိမ္ေရွ႕စံဘဝတုန္းက ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ခ်န္လဲ့နန္းေဆာင္ပဲ...

ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ... သူနိုးလာတဲ့အခ်ိန္ ဘာလို႔ ဒီေနရာမွာရွိေနရတာလဲ...

သူလုပ္ေနက် အက်င့္အတိုင္းပင္ အျပင္ဖက္ကို ေအာ္ေခၚလိုက္သည္။ "ယြမ္ဖူ..."

"အရွင့္သား...နိုးလာၿပီပဲ..."

အေစာႀကီးကတည္းက ယြမ္ဖူဟာ အျပင္ဖက္၌ ေစာင့္ေနၿပီးသားပင္... အရွင့္သားေခၚသံကို ၾကားလိုက္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း အခန္းအတြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္လာသည္။ ယြမ္ဖူလည္း ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကို ကူညီကာ သန္႔စင္ရန္ႏွင့္ အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ေပးနိုင္ရန္ သူနဲ႔ တစ္ပါတည္း အေစခံအေျမာက္အမ်ားကို အခန္းတြင္း ေခၚေဆာင္လာလိုက္သည္။

"ယြမ္ဖူ...မင္း... မင္းဘယ္လိုလုပ္??"

လက္ရွိတြင္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္သာ ရွိေနေသးသည့္ ယြမ္ဖူကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ စိတ္ထဲကေန အေတာ္ေလး အံ့အားသင့္သြားခဲ့ေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေၾကးနီေရာင္ေၾကးမုံထက္က သူ႔ရဲ့ ငယ္ရြယ္တဲ့ ႐ုပ္ရည္ကို ၾကည့္လိုက္မိသည္။ မေမးရေသးတဲ့ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာကို မ်ိဳသိမ့္လိုက္ရင္း ရင္ထဲမွာ မုန္တိုင္းထန္ေနေပမယ့္ တည္ၿငိမ္တဲ့အသြင္ဖမ္းကာ ေမးလိုက္တယ္။

"ဒီေန႔က ဘာေန႔လဲ?"

"အရွင့္သားကို ျပန္လည္ေလ်ာက္တင္ပါတယ္... ဒီေန႔က ယြင္မင္းဆက္ရဲ့ စတုတၳေျမာက္ႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၇ ရက္ေန႔ပါ..." သံသယကင္းစြာျဖင့္ ယြမ္ဖူသည္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ကို ၾကည့္ကာ ေျဖလိုက္တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းအတြင္းကပဲ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ယုရဲ့ သားေတာ္မင္းသားေလးဟာ ဖ်ားနာမွုေၾကာင့္ ဆုံးပါးသြားခဲ့သည္။ ဒါဟာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ေသဆုံးသြားခဲ့သည့္ အရွင့္သား၏ ဒုတိယေျမာက္သားေတာ္ပင္... ဒီရက္ပိုင္းအတြင္း အရွင့္သားလည္း စိတ္အေျခအေန ဆိုးရြားေနခဲ့ၿပီး စိတ္အစဥ္တို႔မွာ မွုန္မွိုင္းေနခဲ့ေလ၏။

"အရွင့္သား... အရွင့္ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ဂ႐ုစိုက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္... အရွင့္သားက အသက္အရြယ္ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳေသးလို႔ ေနာင္အနာဂတ္မွာ ဆက္ခံသူမ်ိဳးဆက္ အေျမာက္အျမားကို ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္းခံရမွာ အေသအခ်ာပါပဲ..." ယြမ္ဖူဟာ သတိႀကီးစြာျဖင့္ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာလိုက္ေလ၏။

အခုက ယြင္မင္းဆက္ရဲ့ စတုတၳႏွစ္ဆို... သူ တစ္ကယ္ႀကီး အသက္ ၁၈ ႏွစ္အရြယ္ကို ျပန္ေရာက္လာတာပဲ... မယုံနိုင္စရာပဲ!!...

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သူ႔ရဲ့စိတ္ေတြဟာ တည္ၿငိမ္လာၿပီး ဘာအတြက္ေၾကာင့္ပဲ သူ႔အတိတ္ကို ျပန္ေရာက္သည္ျဖစ္ေစ၊ ဒါဟာ ဘုရားရွင္က စီစဥ္ဖန္ဆင္းေပးတာဆိုရင္ ဘုရားရွင္ရဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ကို မဖ်က္ဆီးသင့္ဘူး... ဒီဘဝမွာေတာ့ သူ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ ေနာင္တတရားေတြမရေအာင္ ေနထိုင္ရလိမ့္မယ္...

"အရွင့္သား.. အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီးက လူလႊတ္ၿပီး အရွင့္သားကို မနက္စာတူတူ သုံးေဆာင္ခ်င္မလားလို႔ ေမးခိုင္းလိုက္ပါတယ္..."

အေစခံငယ္ရဲ့ အေၾကာင္းၾကားခ်က္ကို ၾကားသိၿပီးေနာက္ ယြမ္ဖူဟာ အရွင့္သားကို ေမးျမန္းလိုက္ေလ၏။

"ခဏေနလာခဲ့မယ္လို႔ အေၾကာင္းၾကားလိုက္..."

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ အတိတ္ဘဝက ရႊယ္ခ်ိဳက္ယြိရဲ့ အျပဳအမူအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေတြးမိၿပီး သူမနဲ႔ ထပ္မံ ေတြ႕ဆုံရဦးမယ္လို႔ ေတြးမိ႐ုံနဲ႔ သူ႔စိတ္ႏွလုံး၌ မခံမရပ္နိုင္ျဖစ္လာ၏။

"ေကာင္းပါၿပီ... အရွင့္သား"

အဲဒီကို သူေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံၾကင္ယာေတာ္ေရာ တျခားကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြကပါ သူ႔အား အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းေနခဲ့ေလသည္။ အိမ္ေရွ႕စံႂကြလာတာကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ကမန္းကတန္း မတ္တပ္ရပ္ကာ အရိုအေသေပးလာၾကသည္။

"စားၾကရေအာင္..."

အိမ္ေရွ႕စံ စားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ေဘးနားတြင္ရွိသည့္ နန္းတြင္းအေစခံေတြဟာ ဟင္းပြဲမ်ားကို ျပင္ဆင္ေပးၾကတယ္။ အိမ္ေရွ႕စံက စကားမေျပာပဲ အစားကိုသာ အာ႐ုံစိုက္စားေနလိုက္ၿပီး ေဘးဘီကိုလည္း ေမာ့ၾကည့္မလာခဲ့ေပ...

ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေနာက္ ယြမ္ဖူ ဆက္သတဲ့ ေရေႏြးကို သုံးေဆာင္ရင္း ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ သူ႔ေမာင္းမေဆာင္မွာ ရွိေနၿပီျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးေတြကို စတင္ ေလ့လာလိုက္သည္။ အခုမွ ယြင္မင္းဆက္ ေလးႏွစ္ေျမာက္ပဲရွိေသးတာေၾကာင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ေဘး၌ ေမာင္းမအမ်ားႀကီး ရွိမေနေသးေခ်...

အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီး ရႊယ္ခ်ိဳက္ယြိအျပင္ သူ႔မွာ ေနာက္ထပ္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ သုံးေယာက္ျဖစ္တဲ့ ရွုရႊယ္ရင္၊ ယြီခ်င္း၊ စုန္႔ရိယြမ္ တို႔သာရွိေသးသည္။ ယခင္တုန္းကေတာ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္က်န္းဆိုသည့္ အမ်ိဳးသမီးလဲရွိေသးေပမယ့္ ရင္ေသြးေလးေမြးဖြားေနစဥ္ပင္ ေမြးဖြားရခက္ခဲတာေၾကာင့္ မီးတြင္းထဲ၌ပင္ ေသဆုံးသြားခဲ့တယ္။ ကံမေကာင္းစြာပဲ ကေလးငယ္မွာလည္း အလြန္အားနည္းေသာေၾကာင့္ ရက္အနည္းငယ္ၾကာပီးေနာက္ ေသဆုံးသြားခဲ့ရွာတယ္။

ဒီသုံးေယာက္ထဲ စုန္႔ရိယြမ္သည္ သူ႔ေနာက္ေတာ္ပါးမွေန၍ လူမွုေရးရာ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးကို သင္ၾကားျပသေပးသည့္ ပထမဆင့္နန္းတြင္းသူပင္... ႐ုပ္ရည္အဆင္းမွာ သာမာန္မၽွသာျဖစ္၍ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး လွပသည္ဟု သာမာန္မၽွသာ ေဖာ္ၾကဴးေပးနိုင္ၿပီး သူမ၏စိတ္ေနစိတ္ထားမွာ ရိုးသားေသာ္လည္း မပြင့္လင္းေသာ စရိုက္မ်ိဳး ရွိတယ္။ သူမဟာ သူ႔အတြက္ သမီးေတာ္ႏွစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားေပးနိုင္ခဲ့တယ္။ ပထမကေလးမွာ ေမြးေမြးခ်င္းပင္ အသက္ဆုံးရွုံးခဲ့ၿပီး ဒုတိယသမီးေတာ္ကေတာ့ ေပ်ာ့ညံ့ၿပီး ခ်ဴခ်ာလြန္းတယ္။

ေမြးနာမည္ ခမ္းအာလို႔ အမည္ေပးခဲ့ၿပီး အခုဆိုရင္ သုံးႏွစ္အရြယ္သို႔ ေရာက္ေနေလၿပီ... အႏၲရာယ္ကင္းကင္းနဲ႔သာ ႀကီးျပင္းလာနိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီကေလးဟာ ႀကီးလာရင္ သူ႔ရဲ့ အႀကီးဆုံးမင္းသမီး ခမ္းဖင္ ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။

"အခုတေလာ ခမ္းအာရဲ့ က်န္းမာေရးအေျခအေနက ဘယ္လိုေနလဲ..."

"အရွင့္သားကို ျပန္လည္ေလ်ာက္တင္ပါတယ္... ခမ္းအာက သိပ္မၾကာေသးခင္ကပဲ အေအးအနည္းငယ္မိသြားလို႔ အခုေတာ့ ေခ်ာင္းအနည္းငယ္ဆိုးေနပါတယ္... ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္က သမားေတာ္ေခၽြ႕က လာေရာက္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီး ေဆးညႊန္းေပးသြားပါတယ္... ေဆးေသာက္ၿပီးသြားလို႔ အခုေတာ့ အရင္ကထက္စာရင္ အမ်ားႀကီး ေကာင္းသြားပါၿပီ..."

စုန္႔ရိယြမ္ဟာ သူ႔သမီးေတာ္ရဲ့အေျခအေနနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ စိုးရိမ္မွုကို ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ ခမ္းအာကို ဂ႐ုမစိုက္လို႔ သူ႔မအား အျပစ္တင္ေျပာဆိုမည္ကို စိုးရိမ္ေသာေၾကာင့္ အနည္းငယ္ စိတ္လွုပ္ရွားကာ ျပန္ေျဖၾကားလိုက္သည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္က ေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ၿပီး

"မင္း ခမ္းအာကို ဒီထက္ပိုၿပီး ဂ႐ုတစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္... တကယ္လို႔ ေပါ့ေလ်ာ့တဲ့အေစခံရွိရင္ ေသေသခ်ာခ်ာအျပစ္ေပးလိုက္..."

သမားေတာ္ေခၽြ႕ဆိုတာ ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္ရဲ့ သမားေတာ္ေတြထဲက ေနမေကာင္းတဲ့ကေလးသူငယ္မ်ားကို ကုသေပးသည့္ပညာကို အထူးေလ့လာထားသူျဖစ္လို႔ သမားေတာ္ရဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူစိတ္ခ်လိုက္သည္။

တဖန္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ယြီဖက္ကိုလွည့္ကာ

"မင္းရဲ့ ခႏၶာကိုယ္ေရာ သက္သာၿပီလား..." လို႔ေမးလိုက္၏။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ရဲ့ စိုးရိမ္စကားကိုၾကားလိုက္ရတဲ့အခါ ယြီခ်င္းက စိတ္လွုပ္ရွားစြာျဖင့္

"ဒီကိုယ္လုပ္ေတာ္ရဲ့ ခႏၶာကိုယ္က အမ်ားႀကီး သက္သာလာပါၿပီ... အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီးကလဲ က်န္းမာေရးစစ္ေဆးဖို႔ သမားေတာ္ေခၚေပးၿပီးေတာ့ အဖိုးတန္ေဆးဝါးေကာင္းေတြကိုလဲ အေစခံေတြကေန တစ္ဆင့္ ပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္... ဒီ... ဒီကိုယ္လုပ္ေတာ္ မခံစားနိုင္ေတာ့ပါဘူး အရွင့္သား... ဒီကိုယ္လုပ္ေတာ္က အသုံးမက်မွုေၾကာင့္ မင္းသားေလးကို ေသေသခ်ာခ်ာမေစာင့္ေရွာက္နိုင္ခဲ့ပါဘူး...' သူမရဲ့မ်က္ႏွာေပၚ၌ ဝမ္းနည္းပူေဆြးမွုေတြနဲ႔ ျပန္လည္ျပည့္ႏွက္လာခဲ့ရေလ၏။

ယြီခ်င္းေရာ ရွုရႊယ္ရင္ေရာသည္ မယ္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ သူ အိမ္ေရွ႕စံအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္ပြဲၿပီးေနာက္ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြပင္... ရွုရႊယ္ရင္ဟာ သိမ္ေမြ႕ၾကင္နာၿပီး အလြန္လွပတဲ့႐ုပ္ရည္ေၾကာင့္ သူ႔ရဲ့ အႏွစ္သက္ဆုံးျဖစ္ခဲ့ရသည္ပင္။

ယြီခ်င္းကေတာ့ သြက္လက္တက္ႂကြေသာစရိုက္ ရွိၿပီး လိမၼာပါးနပ္လွသည္။ အတိတ္ကေရာ... အနာဂတ္မွာပါ သူ႔အတြက္ သားတစ္ေယာက္ႏွင့္ သမီးတစ္ေယာက္ကို ေမြးဖြားေပးနိုင္ခဲ့တယ္... သမီးေတာ္ကေတာ့ ခ်ဴခ်ာလို႔ ( ၂) ႏွစ္သားအရြယ္အထိကို ဂ႐ုတစိုက္ ေမြးခဲ့ရတယ္... အရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခါ သူမဟာ သူ႔ရဲ့ဒုတိယေျမာက္သမီးေတာ္ မင္းသမီးခမ္းလဲ့ ျဖစ္လာလိမ့္မည္။

ကိုယ္လုပ္ေတာ္ယြီ သားေတာ္ေမြးဖြားစဥ္က သူေတာ္ေတာ္ေလးကို ေက်နပ္အားရခဲ့ရသည္။ ဒီကေလးဟာ သူ႔ရဲ့ အႀကီးဆုံးသားေတာ္ပဲေလ... သို႔ေပသိ သူ႔မွာ ဂုဏ္ယူေနတာေတာင္ မၾကာေသး... ကံဆိုးစြာနဲ႔ပဲ ကေလးငယ္ဟာ သနားစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ မန္ယြဲ႕ (ရက္၃၀) မတိုင္ခင္ပဲ ဖ်ားနာကာ ေသဆုံးသြားရရွာခဲ့သည္။

ဝါၾကင့္ၾကင့္အသားအရည္ႏွင့္ မ်က္တြင္းမ်ားေခ်ာင္က်ေနေသာယြီခ်င္းနဲ႔ သူမေဘးနားမွာ စိတ္ပူေနတဲ့အမူအရာကို တမင္ဟန္ေဆာင္လုပ္ကာ ထိုင္ေနေသာ ရွုရႊယ္ရင္တို႔ကို ၾကည့္လ်က္ အမွန္တရားမ်ားကို သိရွိေနၿပီးသား ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ စိတ္ထဲကေနသာ တိတ္တဆိတ္ သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။ ဘာလို႔မ်ား အတိတ္ဘဝတုန္းက ရွုရႊယ္ရင္ရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအတုအေယာင္ေတြကို သူ မျမင္ခဲ့ရတာလဲ...

ရွုရႊယ္ရင္သည္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားရဲ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနသလို အၾကည့္ေတြကို ခံစားလိုက္ရခ်ိန္ စိုးရိမ္ေနေသာ အၾကည့္တို႔ကို အိမ္ေရွ႕စံထံသို႔ အလ်င္စလို ေဖာ္ျပလိုက္သည္။

"ေကာင္းၿပီ... မင္းရဲ့ က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစိုက္လိုက္ပါဦး... မင္းမွာ ေစာင့္ေရွာက္ရမယ့္ သမီးေတာ္ က်န္ေသးတယ္ေလ... ေနာက္ထပ္ လက္လြတ္စပယ္ အမွားမ်ိဳးကို ထပ္မလုပ္မိေစနဲ႔ေတာ့..."

"စိတ္ခ်ပါအရွင့္သား... ဒီကိုယ္လုပ္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဂ႐ုစိုက္ေစာင့္ေရွာက္ပါ့မယ္။"

အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူမရဲ့သမီးေတာ္ဟာ သူမအတြက္ ေနာက္ဆုံးေမၽွာ္လင့္ခ်က္ပဲဆိုတာ ယြီခ်င္း နားလည္ၿပီးသားပင္...

"အိမ္ေရွ႕စံမင္းသမီး... မင္းလဲ... ဒီကိစၥေတြကို ပိုၿပီးဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္"

ရႊယ္ခ်ိဳက္ယြိသည္ သီလသိကၡာႏွင့္ ထုံမႊန္းထားသည့္ ေမာင္းမေဆာင္ရဲ့ အုပ္ထိန္းသူတစ္ယာက္ရဲ့ အမူအရာနဲ႔ ျပန္လည္ေျဖၾကားလိုက္သည္။

"အရွင့္သား... စိတ္ခ်ပါ... ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးမက ကေလးေတြရဲ့ အေဒၚတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေသခ်ာေပါက္ကို ဂ႐ုတစိုက္ ၾကည့္ရွုေစာင့္ေရွာက္ေပးမွာပါ..."

(T/N: Imperial Aunt လို႔ ေရးထားတာပဲ... အမွန္ဆို ေခါင္းကိုင္တို႔... မိေထြးတို႔ျဖစ္သင့္တာမလား... အိုင္လည္းမသိ...)

မနက္စာစားေသာက္ၿပီးေနာက္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ စာၾကည့္ခန္းထဲသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ မၾကာေသးမီကမွ သူ႔ရဲ့ကေလးကို ဆုံးရွုံးထားရလို႔ ဧကၠရာဇ္ဟာ သူ႔ရဲ့ ဝမ္းနည္းေနတဲ့ပုံရိပ္ကို ျမင္ေတြ႕ၿပီး ညီလာခံကို မတက္ခိုင္းပဲ ရက္အနည္းငယ္ၾကာ အနားယူဖို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။

တစ္မနက္ခင္းလုံး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ စာၾကည့္ခန္းထဲ၌သာ ထိုင္ေနခဲ့သည္။ ေန႔လည္စာကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္းသာ သုံးေဆာင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယြမ္ဖူထံ အမိန္႔ေပးကာ က်န္း႐ုန္ကို သူ႔အား လာေတြ႕ရန္ ေျပာခိုင္းလိုက္သည္။

စာၾကည့္ေဆာင္အတြင္း က်န္း႐ုန္ ဝင္လာခဲ့ၿပီးမွ သူတို႔ႏွစ္ဦးသား စာၾကည့္ေဆာင္အတြင္း၌ တစ္နာရီခန္႔ၾကာေအာင္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၿပီးေနာက္ က်န္း႐ုန္လည္း ျပန္ထြက္သြားခဲ့တယ္။

ထို႔ေနာက္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ သူ၏အတိတ္ဘဝ၊ ယြင္မင္းဆက္ ေလးႏွစ္ေျမာက္ႏွစ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာမွန္သမၽွကို ျပန္စဥ္းစားရင္း စာရြက္ေပၚ၌ ခ်ေရးလိုက္ေလ၏။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ ဘုရားရွင္က သူ႔ကို ျပန္လာခြင့္ေပးတဲ့အခ်ိန္ ကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မျဖစ္ေသးလို႔သာလၽွင္ သူဟာ အစီအစဥ္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းေရးဆြဲလို႔ ရနိုင္တယ္။

ယခုႏွစ္ဟာ ယြင္မင္းဆက္၊ စတုတၳႏွစ္ရဲ့ ဒုတိယလ ျဖစ္တယ္... ၿပီးခဲ့တဲ့လကပဲ လီဝမ္ဟာ ေတာ္ဝင္ဧကရီမယ္ေတာ္ႀကီးထံ ဝတ္ျပဳဂါရဝျပဳျခင္းကို ရပ္တန္႔လိုက္ၿပီး သူ႔ရဲ့လက္ေအာက္ခံျပည္နယ္၊ လီၿမိဳ႕သို႔ ထြက္ခြါသြားခဲ့ေလ၏။

လီဝမ္ဟာ လီၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပင္ လက္ေအာက္ခံနယ္အတြင္းမွ တပ္သားမ်ားစုေဆာင္းကာ တိတ္တဆိတ္ ေလ့က်င့္ေပးခဲ့သည္။ အကယ္၍ သူသာ လီဝမ္ရဲ့ အာဏာကို အစကတည္းက ေခ်မွုန္းဖ်က္ဆီးနိုင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေနာင္အနာဂတ္မွာ လီဝမ္နဲ႔ စစ္ေျမျပင္မွာ အၾကာႀကီး ေတြ႕စရာ မလိုအပ္ေတာ့ေပ...

လီဝမ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥကလြဲ၍ ယြင္မင္းဆက္ကာလမွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲ သူ႔ကို ႀကီးမားတဲ့အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစတဲ့ ေနာက္ထပ္ကိစၥတစ္ခုလဲ ရွိေနေသးသည္။ ယြင္မင္းဆက္၊ စတုတၳႏွစ္၏ ဆယ္လေျမာက္တြင္ ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွ လူရိုင္းမ်ားသည္ ေတာင္ပိုင္းသို႔ က်ဴးေက်ာ္လာခဲ့ၿပီး နယ္ျခားေစာင့္တပ္ အနီးအနားပတ္လည္မွ ၿမိဳ႕ငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားကို မီးရွို႔ဖ်က္ဆီးလုယက္ၾကသျဖင့္ ထိုလူရိုင္းတို႔၏ မေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္မ်ားေၾကာင့္ နယ္စပ္တြင္ေနထိုင္ေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားအတြက္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရန္လမ္းစ မရွိခဲ့ေခ်...

ထိုေျမာက္ပိုင္းေဒသရွိ လူရိုင္းမ်ိဳးႏြယ္စု၏ တည္ရွိမွုသည္ ရႊမ္းယြမ္ဧကရာဇ္မင္းဆက္အတြက္ ၿခိမ္းေျခာက္မွုႀကီးတစ္ရပ္ ျဖစ္လာခဲ့ရသည္။ ဒီလူေတြဟာ ေျမရိုင္းေပၚမွာ ႀကီးျပင္းလာၾကတဲ့ ေျခသလုံးအိမ္တိုင္ေတြပင္... ထိုလူရိုင္းတို႔၏ေနရာတြင္ ထြန္ယက္စိုက္ပ်ိဳးလို႔ရသည့္ေျမလည္း အလြန္ရွားပါးသည့္အျပင္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ အၾကမ္းဖက္မွုမ်ားကိုသာ ႏွစ္သက္ၾကၿပီး အရွက္အေၾကာက္လဲ ကင္းမဲ့ၾကေလသည္။

ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာတိုင္း နယ္စပ္ၿမိဳ႕မ်ားသို႔ လာေရာက္ကာ မီးရွို႔ဖ်က္ဆီးကာ လုယက္မွုမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ မည္သည့္ေနရာေဒသသို႔ ေရာက္ရွိေနပါေစ ရြာသားမ်ား၏ စားနပ္ရိပ္ကၡာနဲ႔ တိရစၧာန္ေတြကို လုယက္ကာ ရြာကို မီးရွို႔ဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကသည္။

ယြင္မင္းဆက္၊ ဒုတိယေျမာက္ႏွစ္တြင္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ စစ္တပ္ကို ဦးေဆာင္ကာ ထိုသူမ်ားႏွင့္ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမၽွ တိုက္ခိုက္ခဲ့ဖူးသည္။ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ စစ္တပ္ကို ရဲရဲဝင့္ဝင့္ ဦးေဆာင္ကာ ရြတ္ရြတ္ခၽြံခၽြံ တိုက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းနိုင္ခဲ့သျဖင့္ လူရိုင္းမ်ားကို စစ္ပြဲတြင္အနိုင္ပိုင္းနိုင္ခဲ့သည္။ လူရိုင္းမ်ားအား ေနာက္ထပ္ရာဇဝတ္မွုမ်ား မက်ဴးလြန္ေစရန္မွ ကာကြယ္ရန္အတြက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ကို အတင္းအၾကပ္ခ်ဳပ္ဆိုေစၿပီး ေနာင္တြင္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ရာဇဝတ္မွုမ်ားကို မက်ဴးလြန္ေတာ့ပါဟူေသာ ကတိကဝတ္ကို ေတာင္းခံခဲ့ေလ၏။

ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ား ဆက္သရန္ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ လာေရာက္ရန္ ေစခိုင္းခဲ့ျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ျငားလည္း လူရိုင္းတို႔ရဲ့ သဘာဝအေလ်ာက္ အရွက္မရွိကာ စာခ်ဳပ္ႏွင့္ ကတိစကားမ်ားကို အမွန္တကယ္ အေလးထား ဂ႐ုမစိုက္ခဲ့ၾကေပ... ေဆာင္းဦးရိတ္သိမ္းကာလအၿပီးတြင္ လူရိုင္းမ်ိဳးႏြယ္စုက ထပ္မံအုံႂကြလာမည္ကို ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ သိထားၿပီး ျဖစ္သည္။

သူ႔အတိတ္ဘဝတုန္းက ခမည္းေတာ္ဧကရာဇ္ဟာ ဒီအေၾကာင္းေတြကို ၾကားသိၿပီးၿပီးခ်င္း ေဒါသပုန္ထကာ လူရိုင္းေတြကို သူကိုယ္တိုင္ တိုက္ခိုက္ႏွိမ္နင္းမယ္လို႔ အမိန္႔ေပးခဲ့တယ္... ခမည္းေတာ္ဧကရာဇ္သည္ သူနဲ႔အတူ ဒုတိယမင္းသား၊ သူ႔ညီေတာ္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်ိကို ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ၿပီး စစ္ပြဲကို အတူတကြ တိုက္ခိုက္ကာ ႀကီးမားေသာ ေအာင္ပြဲတစ္ရပ္ကို ေဖာ္ေဆာင္နိုင္ခဲ့သည္။

ဒါေပမယ့္ လူရိုင္းေတြရဲ့ စခန္းခ်ဳပ္ကို တိုက္ရိုက္တိုက္ခိုက္ရန္ သြားေရာက္ခ်ိန္၌ လမ္းခုလတ္မွာတင္ ခ်ဳံခိုတိုက္ခိုက္ခံရလိမ့္မယ္လို႔ သူမထင္ထားခဲ့ေပ။ ညီေတာ္သည္ ဖခင္ကို ကာကြယ္ရင္း ေနရာမွာပင္ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသပြဲဝင္ခဲ့ရေလသည္။ ခမည္းေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ ခႏၶာကိုယ္ေပၚတြင္ ျမႇားဒဏ္ရာရကာ အတြင္းကလီစာမ်ား ထိခိုက္သြားခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ျပန္ေရာက္သည့္အခ်ိန္ ဒဏ္ရာရေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ေတာင့္ခံကာ သူ႔ထံ ထီးနန္းကို လႊဲေျပာင္းေပးအပ္ခဲ့ၿပီးေနာက္မွာေတာ့ ဖ်ားနားမွုေၾကာင့္ မၾကာမီပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေလ၏။

မယ္ေတာ္မွာလည္း သူမခ်စ္ရတဲ့ ခင္ပြန္းနဲ႔ သားေတာ္တို႔ကို တစ္ႀကိမ္တိုင္းမွာပဲ ဆုံးရွုံးခဲ့ရတာေၾကာင့္ မၾကာခင္မွာပဲ ထိုသူတို႔ေနာက္ပါးသို႔ လိုက္သြားခဲ့ေလ၏။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ကတိုက္ကရိုက္အေျခအေနၾကားထဲ နန္းတက္ခဲ့ရ​ေလသျဖင့္ မင္းဆက္တစ္ေလၽွာက္ မတည္ၿငိမ္မွုမ်ားျဖင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရေလသည္။

အခြင့္အေရးကို က်ားေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနေသာ လူရိုင္းေတြရဲ့ အျပင္ရန္ကို စိုးရိမ္ရသလို အတြင္းမွာလဲ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္မ်ားသည့္ လီဝမ့္ရန္လည္း ရွိေသးသည့္အျပင္ ညီလာခံ၌လဲ ရႊယ္အိမ္ေတာ္ရဲ့လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္မွုေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ရခက္ခဲခဲ့ေလသည္။

ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ ထီးနန္းစံျမန္းတဲ့ႏွစ္ဟာ အလြန္အမင္းကို ျပင္းထန္တဲ့ စိန္ေခၚမွုေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အခ်ိန္ကာလလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္... လူရိုင္းေတြကို ရွင္းလင္းသုတ္သင္ဖို႔နဲ႔ ခမည္းေတာ္နဲ႔ညီေတာ္အတြက္ လက္စားေခ်ေပးဖို႔ကို တစ္ႏွစ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္။

ၿပီးတာနဲ႔ ညီလာခံမွာလည္း ရႊယ္အိမ္ေတာ္ရဲ့အာဏာကို ျဖဳတ္ခ်ဖို႔နဲ႔ ဘက္ေတာ္သား၊ လူယုံေတြကိုလည္း စုေဆာင္းဖို႔ကိစၥရပ္ကို စတင္ႀကိဳးပမ္းခဲ့ရေလသည္။ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ေရြးခ်ယ္ဖို႔ရန္အတြက္ အရာရွိစာေမးပြဲမ်ားကိုလည္း အားႀကိဳးမာန္တက္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ရင္း ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္ဟာ သူသည္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္လို႔ ယုံၾကည္ခဲ့ေလ၏။

ကံဆိုးစြာပဲ သူဟာ သူ႔ရဲ့ေမာင္းမေဆာင္ကို လ်စ္လ်ဴရွုခဲ့မိၿပီး ေမာင္းမေတြၾကားက အေၾကာင္းကိစၥေတြကို မရွင္းလင္းမိခဲ့ေခ်။ အေမြဆက္ခံသူနည္းပါးေအာင္ ႀကံစည္သည့္ ရွုခ်ိဳက္ယြိနဲ႔ ရွုရႊယ္ရင္တို႔ လုပ္ရပ္ကိုလည္း ခြင့္ျပဳမိခဲ့ကာ ရွုခ်ိဳက္ယြိကိုလည္း လီဝမ္နဲ႔ ပူးေပါင္း၍ သူ႔အား လုပ္ႀကံရန္ အခြင့္ေပးခဲ့မိတာေၾကာင့္ သူ႔ကေလးငယ္ကို ေသေစခဲ့မိသည္ပင္...

ဒီဘဝမွာေတာ့ သူ႔ကေလးေလးကို ဘယ္လိုအႏၲရာယ္၊ ဘယ္လိုနာက်င္မွုမ်ိဳးမွ မၾကဳံရေအာင္ ကာကြယ္ဖို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ဗ်ဴဟာေရးဆြဲထားရလိမ့္မယ္...

ႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ က်ားေပါင္ရဲ့အေၾကာင္းေတြကို ႏွစ္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ လြမ္းဆြတ္တမ္းတေနၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ ကေလးငယ္ေလးကို နက္နက္နဲနဲကို ခ်စ္မိေနခဲ့ေလၿပီ... ဒီဘဝမွာေတာ့ သူဟာ လင္းက်ားေပါင္ကလြဲလို႔ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမၽွ မလိုခ်င္ေတာ့ေခ်...

(T/N: ေျပာရရင္ ဇာတ္လိုက္က ကေလးကို အရင္ကလဲ ဂ႐ုမစိုက္မိဘူး... ေကာင္ေလးေသတုန္းကလဲ မခ်စ္ေသးဘူး... အဲတာေၾကာင့္ ရွုေဖးလုပ္တယ္ေျပာတုန္းက မယုံဖူးေတြ ဘာေတြေျပာခဲ့တာ... ႏွစ္ေတြအၾကာႀကီး ဒီလူတစ္ေယာက္ထဲကို ေတြးမိေနပီး အဲလူရဲ့ ခ်စ္ျခင္းေတြကိုျမင္လာမိေတာ့မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စြဲလမ္းပီး ခ်စ္လာခဲ့တာ... ေနာက္ဆုံး ျပန္ေမြးဖြားလာေတာ့ သူ႔ baby ေလးကိုပဲ အသည္းစြဲေနေတာ့တာ...)

ယြင္မင္းဆက္ စတုတၳႏွစ္မွာ ျဖစ္တဲ့ကိစၥေတြထဲ အေရးႀကီးဆုံးကေတာ့ သူ႔ကေလးေလး နန္းေတာ္ထဲ ဝင္ေရာက္လာမည့္ကိစၥပင္... အခုဆို အခ်ိန္တစ္လေလာက္သာ လိုေတာ့တယ္။

လင္းက်ားေပါင္ကို ေတြ႕ဖို႔ကို သူမေစာင့္နိုင္ေတာ့... ဒီအေၾကာင္းေတြးလိုက္မိ႐ုံနဲ႔ စိတ္ေတြ အရမ္းလွုပ္ရွားလာၿပီး သူ႔စိတ္အေျခအေနလဲ အလြန္ေကာင္းမြန္လာေလသည္။ ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ပိုင္း ပထမဆုံးအေနနဲ႔ ျပဳံးလိုက္မိေလ၏။

ထိုစဥ္ ေတာ္ဝင္စာၾကည့္ေဆာင္ အျပင္ဖက္မွ ယြမ္ဖူ၏ အေၾကာင္းၾကားသံမွာ ထြက္ေပၚလာခဲ့သည္။

"အရွင့္သား... ရွုရွီရဲ့ အေစခံ၊ ပီက်ဴ႕က ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းေနပါတယ္..."

"ဝင္ခိုင္းလိုက္" စာေရးထားသည့္ စာရြက္ကို မီးရွို႔လိုက္ကာ အေမႊးတိုင္ခြက္ထဲသို႔ ေလာင္ကၽြမ္းျပာက်သြားသည္ကို ၾကည့္ေနေလ၏။

ပီက်ဴ႕သည္ လက္ရာေသသပ္လွေသာ ပန္းကန္လုံးတစ္လုံး ထည့္ထားသည့္ ဗန္းကို ကိုင္ေဆာင္ကာ ဝင္လာေလသည္။ ဝင္လာၿပီးသည္ႏွင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္အား အေလးျပဳကာ

"အရွင့္သား... ဒါ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ရွုကိုယ္တိုင္ အရွင့္သားအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးထားတဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ပါ... အရွင့္သားရဲ့ အသားအေရာင္ သိပ္မေကာင္းတာကို ေတြ႕လို႔ အရွင့္သားအတြက္ အထူးခ်က္ျပဳတ္ထားေပးတာပါ... ၿပီးေတာ့ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ရွုကေျပာပါေသးတယ္..."

"ရၿပီ... ထားခဲ့လိုက္ေတာ့..." ပီက်ဴးကို ျဖတ္ေျပာလိုက္ၿပီး ယြမ္ဖူအား အခ်က္ျပလိုက္သည္။

ယြမ္ဖူသည္ အေရွ႕တိုးကာ ဗန္းကို ယူလိုက္ၿပီး ပီက်ဴ႕ကို ျပန္ထြက္သြားဖို႔ ညႊန္ၾကားလိုက္သည္။ ပီက်ဴ႕မွာ ေျပာစရာေတြ က်န္ရွိေနေသးေပမယ့္ အရွင့္သားရဲ့ အၾကည့္ကို ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ တုန္လွုပ္သြားခဲ့ေလ၏။

အရွင့္သားရဲ့အၾကည့္စူးစူးေၾကာင့္ ဆက္လက္ၿပီး စကားကို မဆိုရဲေတာ့ပဲ အလ်င္အျမန္ပင္ ဆုတ္ခြာသြားခဲ့သည္။

ပီက်ဴ႕ျပန္ထြက္သြားသည္ႏွင့္ ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္သည္ ယြမ္ဖူအား

"မင္း... ခ်က္ခ်င္း လူေခၚ ၿပီး ပီက်ဴ႕ကို ဖမ္းခိုင္းလိုက္... ျမန္ျမန္လုပ္... သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ရွာေဖြခိုင္းလိုက္ .... လူမသိေစနဲ႔..."

ပီက်ဴ႕ဟာ ေဆးထုတ္ကို သူမကိုယ္ေပၚ၌သာ သယ္ေဆာင္ခဲ့ၿပီး လာရာလမ္းတစ္ဝက္မွာတင္ ေဆးကို စြတ္ျပဳတ္ထဲခပ္လိမ့္မယ္လို႔ မွန္းဆမိတယ္... သူဟာ ဝင္လာသမၽွ ပစၥည္းတိုင္းကို အျမဲသတိထားၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ရဲ့ စည္းကမ္းေတြကလည္း တင္းၾကပ္တာေၾကာင့္ အဲ့ဒီမွာ မလုပ္ဝံ့မွာ မဟုတ္ေပ...

"ဟုတ္ကဲ့..."

ပီက်ဴ႕ဟာ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ရွုရဲ့ ယုံၾကည္ရတဲ့အေစခံပင္... ဒါကို ဘာလို႔ အရွင့္သားက သူမကို ဖမ္းခ်င္ရတာလဲ?... သို႔ေသာ္ျငားလည္း ယြမ္ဖူဟာ အလ်င္အျမန္ ေျပးထြက္သြားၿပီး အေစာင့္ႏွစ္ေယာက္ကို သူႏွင့္အတူ ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။ ၿခံဝင္းနဲ႔အေဝးႀကီးကို မေရာက္ေသးတဲ့ ပီက်ဴ႕အား လွမ္းေခၚလိုက္ၿပီး အေစာင့္တစ္ေယာက္ကို အမိန္႔ေပးကာ ေမ့ေအာင္ရိုက္ေစလိုက္ၿပီး သူမအား ဖမ္းခိုင္းလိုက္သည္...

မၾကာခင္မွာပင္ ယြမ္ဖူသည္ ေခၽြးတစ္လုံးလုံးနဲ႔ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၿပီး ရႊမ္းယြမ္ဟန္ခ်န္အား

"အရွင့္သား... ပီက်ဴ႕ရဲ့အိတ္ထဲကေန ဒီပစၥည္းကို ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္..."

ယြမ္ဖူဟာ အေပၚ၌ အျဖဴေရာင္အမွုန္႔မ်ား အနည္းငယ္ စြန္းထင္းေနဆဲျဖစ္တဲ့ စကၠဴထုတ္ကို ျပသလိုက္သည္။

"ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္ကို သြားၿပီး သမားေတာ္ခ်န္ခၽြင္း႐ုန္ကို သြားေခၚလာခဲ့..." နက္နဲေသာ အမူအရာျဖင့္ သူ႔အေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ့ ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ပန္းကန္ကို ၾကည့္ရင္း အမိန္႔ေပးလိုက္သည္။

"ေကာင္းပါၿပီ...မင္းသား" ယြမ္ဖူဟာ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေစခံေတြကို ထိုလူအား သြားေခၚရန္ ေစခိုင္းလိုက္ေလ၏။

သူ႔အတိတ္ဘဝတုန္းက ရွုရႊယ္ရင္ကသူ႔ကို စြပ္ျပဳတ္တိုက္တိုင္း ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ၿပီး အေမၽွာ္အျမင္ရွိသူလို႔ အျမဲခ်ီးမြမ္းေနခဲ့တယ္။ သူဟာ သူမဆီကို မသြားျဖစ္လို႔ရွိရင္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ယု ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္လုပ္ေတာ္စုန္႔ဆီကိုပဲ သြားသြား ဟင္းခ်ိဳေသာက္ၿပီးမွသာ ျပန္လာေလ့ရွိတယ္။ သူ အဲဒါကိုေသာက္ၿပီးတိုင္း သူ႔စိတ္ေတြ တက္ႂကြလာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္...ဟန္႔... ဒီဟင္းရည္ထဲ ဒီလိုျဖစ္မယ္လို႔ သူဘယ္တုန္းကမွ စိတ္ကူးမယဥ္ခဲ့ဖူးဘူး...

ခ်န္ခၽြန္း႐ုန္သည္ ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္ရွိ သမားေတာ္ခ်ဳပ္၏သားပင္... သူသည္ သမားေတာ္မိသားစုမ်ိဳးရိုးမွ သက္ဆင္းလာသူျဖစ္ၿပီး ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္မွုတြင္လည္း အလြန္ထူးခၽြန္သူတစ္ဦး ျဖစ္ေပသည္။

သူသည္ ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ ေတာ္ဝင္ကုသေဆာင္၌ အလုပ္လုပ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ယခင္ဘဝတုန္းက သူဟာ စစ္ေျမျပင္သို႔ စစ္ဖက္ဆိုင္ရာ ဆရာဝန္အျဖစ္ မၾကာခဏ လိုက္ပါသြားခဲ့ဖူးသည္။ သူ၏ ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ ကၽြမ္းက်င္မွုသည္ အရမ္းကိုေကာင္းမြန္ၿပီး သူ႔အေပၚမွာလဲ အလြန္သစၥာေစာင့္သိေလ၏။

ခဏအၾကာတြင္ ယြမ္ဖူသည္ ခ်န္ခၽြန္း႐ုန္ကို စာၾကည့္ခန္းအတြင္းသို႔ ေခၚေဆာင္သြားၿပီးေနာက္ အေစခံမ်ားကို ထြက္ခိုင္းလိုက္ကာ အျပင္ၿခံဝင္းထဲကို ေစာင့္ၾကပ္ရန္ အေစာင့္မ်ားအား ညႊန္ၾကားလိုက္၏။

"မင္း... ဒါဘာလဲဆိုတာ လာၾကည့္ၾကည့္လိုက္... စြပ္ျပဳတ္ထဲမွာေကာ ဒီအမွုန္႔ေတြ ပါေနလား စစ္ေဆးၾကည့္လိုက္..."

ခ်န္ခၽြင္း႐ုန္လဲ ေရွ႕ကိုတိုးကာ ေလးနက္ေသာအမူအရာနဲ႔ စကၠဴထုပ္ကို ေသခ်ာၾကည့္လိုက္တယ္... ေသေသခ်ာခ်ာ အနံ့ခံရင္း လက္ေခ်ာင္းထိပ္နဲ႔ အမွုန္႔အနည္းငယ္ကိုလဲ တို႔ၾကည့္ကာ အရသာခံၾကည့္လိုက္တယ္။ မ်က္ခုံးမ်ား တြန္႔ခ်ိဳးသြားၿပီး ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ကိုလည္း ျမည္းၾကည့္လိုက္တယ္။ စြပ္ျပဳတ္ထဲ ေဆးဖတ္ဝင္ေဆးဝါးေတြရဲ့ အရသာအျပင္ကို သတိမိဖို႔ မလြယ္ကူေလာက္တဲ့ အနံ့ဆန္းတစ္မ်ိဳးကိုပါ ရလိုက္တယ္။ စကၠဴထုပ္ေပၚက အနံ့ကို စမ္းသပ္ၿပီးမွသာ ဒီအနံ့ႏွစ္ခုက တူေနတာကို သိနိုင္ၿပီး... အရသာကလဲ...

"အရွင့္သားထံ အစီအရင္ခံပါတယ္... ဒီအမွုန္႔က ဟြမ္ဟြားေခ်ာင္နဲ႔ျပဳလုပ္ထားၿပီးေတာ့... စြပ္ျပဳတ္ထဲမွာလဲ ေသခ်ာေပါက္ကို ဒီအမွုန္႔ ပါဝင္ေနပါတယ္..."

"ဟြမ္ဟြားေခ်ာင္?..." ေဘး၌ ရပ္လ်က္ရွိေနေသာ ယြမ္ဖူသည္ ထိုစကားကို ၾကားသိရၿပီးေနာက္ ေခၽြးေစးမ်ားထြက္သည္အထိ ထိတ္လန္႔သြားရသည္။

ပီက်ဴ႕က ဒီအမွုန္႔ေတြကို သူမနဲ႔အတူတူ အျမဲသယ္သြားလိမ့္မယ္လို သူ မထင္ခဲ့ဘူး။ နာမည္ၾကား႐ုံနဲ႔ မေကာင္းတဲ့ခံစားခ်က္ကို ခံစားလိုက္ရတယ္... စားပြဲေပၚက အေငြ႕ေထာင္းေထာင္းထေနတဲ့ စြပ္ျပဳတ္ကို ၾကည့္ၿပီး သူဘာလို႔မ်ား ေငြအပ္နဲ႔ မစမ္းခဲ့မိပါလိမ့္လို႔ ေနာင္တႀကီးစြာ ရေနေလသည္။ ေတာ္ေသးတာေပါ့... အရွင့္သားက အေမၽွာ္အျမင္ႀကီးေပလို႔... မဟုတ္ရင္ စြပ္ျပဳတ္ကို ေသာက္လိုက္မိၿပီး ဘယ္လိုေတြမ်ား ျဖစ္လာနိုင္မလဲ...

"ဟြမ္ဟြားေခ်ာင္ဆိုတာ ဘာလဲ.... ေမာင္မင္း ရွင္းျပပါဦး... ၿပီးေတာ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကေကာ ဘာေတြလဲ?..." သိေနၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ သူ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ခ်န္ခၽြန္း႐ုန္ကို ရွင္းျပခိုင္းလိုက္သည္။