Завсарлагаан дуусаж ангийнхан буцаж орж ирлээ. Ду Кёнсү сэм сэм над руу харах бөгөөд уруулных нь үзүүр дээш өргөгдөж миний хийх үйлдлийг хүлээн намайг ёжилж буй нь энэ юм. Би толгойгоо сэгсрэн аяархан инээмсэглээд урагшаа дэвтэр рүүгээ харан хичээлээ хийж эхэллээ. Тэр намайг дэггүйтнэ гэж найдаж байсан бололтой хичээлээ хийж эхлэхэд минь хоолойгоо засан аль болох анхаарлыг минь сарниулахыг оролдоно.

Би доош дэвтэр рүүгээ харсан чигтээ инээмсэглэн түүнийг ямар царай гаргаж байгааг дотроо төсөөлнө. Удалгүй хөлийн чимээ чимээгүй ангид чангаар сонсогдох үед зарим хүүхдүүд доош харан худлаа хичээлээ хийж буй мэт дүр эсгэнэ. Харин би түүний алхааг хэзээ миний зүгт эргэх бол гэсэн догдлолоор хүлээж байв.

Гэсэн ч тэр миний сууж буй салаа руу зүглэлгүй буцаад ширээ рүүгээ алхаж эхэлсэн юм. "Багшаа" анги үнэхээр чимээгүй байх ба Сүёны хоолой аниргүйг эвдэн дуугарсанд бүгд харцаа дээшлүүлэн Сүёны зүг харна. "Би энэ бодлогыг ойлгохгүй байна" тэрээр ийн хэлсээр дэвтэр лүүгээ заах бол Кёнсү хувиралгүй харцаар түүнрүү хараад "Хэддүгээр бодлого юм" хэмээн асууж номоо барьсаар самбарын урд очоод гэнэт миний зүг харж ёжтой инээмсэглэл тодруулаад Сүёны зүг алхаж эхэллээ.

Би түүнийг дотроо харааж байлаа. Учир нь тэр намайг хардуулахын тулд энэ зүйлийг хийж байгаа шүү дээ.

Тэрээр Сүёны баруун талд зогсон цээжээрээ дээш тонгойн бодлогоо үнэхээр чин сэтгэлээсээ зааж байгаа харагдана. Харин Сүён түүний өөгүй төгс царайг ойроос харж байгаадаа баярлан секунд алгасалгүй ширтэх аж. Хэсон тэднийг яг л кино үзэж буй мэт харан инээмсэглэх аж.

Кёнсү Сүёнд хичээл зааж дуусаад Хэсон руу харвал тэр тоосон шинжгүй хичээлээ хийсээр байх аж. Кёнсүгийн хичээл зүтгэл талаар өнгөрсөнд уур нь хүрч байсанд бараг л нүдэнд нь харагдсан юмыг авч шидэхэд бэлэн байлаа.

"Багшаа энийг тэгвэл яаж бодох билээ?" Сүён дахин гараа өргөн асуусанд Кёнсү хөмсгөө зангидан ширүүнээр хараад "Энэ чинь өмнө жил үзчихсэн хичээл гэж Им багш хэлсэн. Та нар ер нь юугаа хийж байсан юм? Хэддүгээр бодлого юм?" гэж цухалдангуй хэлээд энэ удаа самбар дээр тайлбарлаж өглөө. Сүён хийсэн үйлдэлдээ харамсав бололтой хүзүүгээ илэн айсан нүдээр самбар луу харна.

Аз болж хичээл завсарлах хонх дуугарч ангид байсан ихэнх хүүхдүүд гүйх шахам ангиас гарлаа. Би энэ удаа ангиас гарахаар шийдэн багшийн ширээний хажуугаар явтал тэр цүнхээ янзлангаа "Чи шийтгүүлэх эрхтэй боллоо" гэж хэлээд надаас түрүүлээд гараад явчхав. "Ингээд өгөөш үмхлээ гэж." би толгойгоо зөөлөн сэгсрээд ангиас гарлаа.

Хичээл тарах хүртэл яаж түүнийг чадах вэ гэсэн бодолтойгоор өнгөрүүллээ. Энэ нь үнэхээр тарчлаасан асуудал байсан юм. Би хичнээн ухаан сийлсэн ч өөрийгөө биш түүнийг шийтгэх арга бодоод олж чадсангүй.

Утсанд минь зурвас ирж буй мэдэгдэл ирэх үед нь албаар хэдэн минут өнгөрсний дараа нээж үзлээ. Тэр намайг өрөөндөө дуудсан байх аж. Хичээл эхлэхэд шууж боосон үсээ түүний өрөө рүү алхаж байхдаа задгай тавив, тэгээд дүрэмт хувцасныхаа юбкаг үл ялиг дээш татаж богинохон болгоод түүний өрөө рүү орлоо. Өрөө нь аль хэдийн тохьжоод амжиж.

"Ий Хэ Сон..." Кёнсү намайг хүлээж байсан бололтой ширээгээ хойш түшин зогсох ба намайг орж ирээд хаалга хаав уу үгүй ийн хэлсэн юм. Тэгээд намайг дээрээс минь доош гүйлгэж хараад нухацтай гэгч нь хөмсгөө зангидсан юм.

"Банзал чинь ийм богинохон байгаагүй санагдах юм?" тэр өөдөөс минь алхах замдаа ийн хэлээд ард минь гарч зогсоод чихэн дээр минь бага зэрэг хүчтэй амьсгална. Тэгээд үсийг минь илэх түүний гар аажим аажмаар доошлон биеэр минь гүйх ба банзалны минь хормойноос барин доош зөөлхөн татлаа. Тэр банзлыг минь яг ямар байх ёстой яг тэр хэвэнд нь аваачиж өгөөд "Хэсон, надтай байхдаа л ийм байгаарай. Надтай байсан ч ингэж хичээх хэрэггүй, чи хичээсэн хичээгээгүй миний сонголт хэвээрээ байх болно"

Би түүний хэлсэн үгийг сонсоод өөрөөсөө бага зэрэг ичих шиг болов. Саяныүйлдэл зөвхөн хардсандаа гаргасан үйлдэл байсан юм. Өөрийгөө Сүёнтой харьцуулж, түүнд амь амьдралаа алдах мэт санасандаа л.

Тэр ард минь тулж зогссон хэвээр байх агаад доош тонгойн гарт минь байх үсний боолтыг минь сугалж аваад үсийг минь зөөлхөн боож өгөв. Түүний энэ үйлдэл хайр дүүрэн санагдахын хажуугаар өмнө нь мэдрэгдэж байгаагүй тийм хачин мэдрэмж гэдсэнд минь хуралдана. Яг л эрвээхий гэдсэнд минь нисэлдэх мэт.

Түүний гар бэлхүүсийг минь ороон тэврэх үед би толгойгоо хойшлуулан түүнд наалдлаа. Энэ байдал хорвоогийн хамгийн тухтай нь гэж хэлж болохоор. Түүний хурц хэдий ч сайхан үнэр хамрыг минь цоргитол үнэртэж, түүний эрүү толгойн дээр минь байрлаж, гар нь бэлхүүсээр минь ороож бидний биед зай гээд байх зүйл байхгүй байгаа нь хамгийн тухтай зүйл мэт.

Бид хоёр тийш найгасаар. Цаг хугацаа зогсож бид яг өөрсдийнхөө ертөнцөд гацсан мэт. Би түүний зүг эргэж хараад хүзүүгээр нь гараа ороон тэвэрлээ. Тэр доош тонгойсоор урууланд минь хүрэхийг би цаг мөч бүхэнд хүлээнэ. Бидний дунд хэдхэн сантиметр, бүр хэдхэн миллиметрийн зай үлдсэн байх аж. Бидний харц нэг цэгт байсаар энэ удаа саллаа. Гэсэн ч биднийг нэг цэгт дахин учруулсан зүйл бидний уруул.

Тэр намайг цангаж үхэж байгаа юм шиг үнсдэг.

Би түүний төлөө ус шүү дээ.