Чанёол: Даёон!!

Би хойш эргэж харан: Яасан бэ? Сургууль дээр багшаа гэж бай л даа!

Чанёол над дээр хүрч ирэн: Яагаад над дээр муу тавьчихсан юм?

Би: Чи ойрд хичээлдээ анхаарахгүй их зан гаргаад байгаа. Хэдий чи миний найз залуу байж болох ч ажил амьдралаа ялгаж салгах хэрэгтэй!

Чанёол: -3- Ээ Даёонаа энэ дүнгээ засчих л даа! Тэгэх үү? *муурын нүд гаргах*

Би нүдээ эргэлдүүлэн: Энэ залууг дээ! Заа яахав ганцхан энэ удаа шүү!

Чанёол: Баярлалаа хайраа.

Би: Чшш битгий хайраа гээд бай!

Чанёол: Заа би анги руугаа явлаа.

Чанёол цааш анги руугаа яван харин би эндээ үлдэв. Хийх зүйл одоогоор байхгүй учраас коридороор сэлгүүцнэ.

Хэн нэгний утсаар ярих нь сонсогдож ойртон сонсвол Чанёолын хоолой байв. Ангируугаа орохгүй юу хийж байгаа юм бол гэж гайхаж байтал тэр "БИ ӨӨРӨӨ ӨӨРИЙНХӨӨ АМЬДРАЛЫГ ШИЙДЭХ БОЛОХООР ЭНЖОНЫГ БИТГИЙ НАДАД СААД БОЛ ГЭЖ ХЭЛ!!" Хэмээн хашхирав.

Өөрөө өөрийнхөө амьдралыг шийднэ ээ? Бас Энжон гэнэ үү? Энэ чинь юу гэсэн үг юм бол гэж бодон Чанёолд харагдахгүйн тулд буцлаа.

Би: Энжон?? Тэр Чанёолтай ямар холбоотой юм бэ? Яагаад Чанёол ингэж их уурласан юм бол? Аашш толгой гашлах нь ээ. Ядаж байхад хэд хоног нойргүй хүүхдүүдийн дүнг гаргачихсан чинь толгой өвдөөд ч байх шиг.

Энэ талаар нилээн удаан бодсон ч ямар ч хариулт олдохгүй байна. Миний мэдэхгүй эсвэл миний мэдэж болохгүй зүйл байх нь гэсэн дүгнэлтэнд хүрч шууд л Чанёолоос асуухаар шийдэв. Харамсалтай нь тэр одоо хичээлтэй учраас дараа болохоор болов.

Яагаад ч юм толгой өвдөөд эхлэх чинь. Хэтэрхий ядарчихсан бололтой гээд гэртээ шууд харихаар болов. Гэртээ хариад шууд л орондоо орлоо. Эм авч уух ч тэнхэл байсангүй.

Маргааш нь ч сургуульруу явж чадсангүй. Захирал сайн амраад ав биеэ бод гээд долоо хоногийн чөлөө өгсөн болохоор гэртээ өдөржингөө хэвтэв. Өнөөдөр орноосоо ч өндийсөнгүй.

Тог тог тог………

Би гэж нэг арзайсан юм хэн байдаг байна аа гэсээр арайчүү доош буун хаалга тайлвал Чанёол тортой юм барьчихсан зогсож байлаа.

Би: Чи энд юу хийж байгаа юм? Хичээлээ яасан юм?

Чанёол: Чамайг өвдсөн гэхээр нь сандраад хүрээд ирлээ. Хичээлд санаа зоволтгүй ээ. Чөлөө авчихсан.

Би: Алив ор л доо.

Чанёол дотогш орон: Юу чинь өвдсөн юм? Зүгээр үү? Одоо хэр байна? гэх мэтчилэн асуултаар булж байлаа.

Би: Зүгээрээ толгой өвдөөд байсан юм. Хэд хоног та нарын дүнг гаргах гээд нойргүй хоноод ядаргаанд орчихсон бололтой.

Чанёол: Биеэ бодож бай л даа. Энэнээс илүү муудсан бол яах юм? Одоо орондоо ороод сайхан амар гээд Чанёол намайг өргөн өрөөнд минь оруулаад хэвтүүлэв.

Өнөөх тортой зүйлээсээ нэг эм гаргаж ирээд: Энийг уучих. Маш сайн эм байгаа юм. Бас би өнөөдөр энд хонох болохоор хэрэг гарвал надаар юмаа хийлгээрэй!

Би зүгээр л инээмсэглэн толгой дохилоо. Тэр минь хэтэрхий халамжтай залуу юм. Гэхдээ хэзээ нэг өдөр бид бие биенийгээ харахыг ч хүсэхгүй хүмүүс болчихвол яах бол?

Энэ жаргал хэтэрхий сайхан байна. Гэхдээ нэг л зүйл миний санааг зовоож байх чинь. Хэрвээ энэ жаргал удаан үргэлжлэхгзй бол яах вэ? Зовлон гэгч намайг хүрээлвэл би яах бол??

Гэнэт яагаад ч юм иймэрхүү муухай бодол төрж байна. Сонин юм аа гэсээр нэг мэдсэн чинь нам унтчихсан байв.

Шөнө ам цангасанаас болж хайран нойрноосоо сэрж, дулаан хөнжилөөсөө бослоо. Доош буун ус уугаад буцах гэтэл Чанёол манай буйдан дээр хамаг биеэ хураачихсан даарсан юм уу даа гэмээр унтаж байв.

Би нэг хөнгөхөн инээмсэглээд хөнжил авчиран түүнийг хучлаа.

Түүний хажууд очин зөөлхөнөөр үнсээд: Мангар залуу минь сайхан амраарай! гээд босох гэтэл гэнэт гарыг минь угз татан тэр өөрлүүгээ унагааж орхив.

Чанёол: Унтахгүй юу хийж байгаа юм?

Би: Ус уучихаад. Одоо буцаад унтлаа гээд түүнээс холдох гэсэн ч тэр тавьсангүй.

Би: Хөөеээ тавиачээ.

Чанёол: Ийм сахилгагүй охиныг зүгээр орхиж чадахгүй ээ хэмээгээд тэр намайг ядах юмгүй дороо оруулчихав.

Би гайхсан байртай: Чанёол?

Чанёол: Чшш чимээгүй гээд тэр уруулыг минь зөлөөн бөгөөд халууханаар озож байлаа. Үнсэлт нь удах тусам ширүүсэх ба энэ нь түүнийг ямар их хүссэнийг илтгэнэ.

Түүний гар миний биеийн хаа сайгүй тэнүүчилж зөөлөн зөөлнөөр базлана. Үнэхээр таатай мэдрэмж төрж би амандаа бөглүү дуугаар гиншиж байлаа.

Чанёол амьсгаадсаар: Новш гэж чи яагаад ийм халуухан юм бэ?

Би түүний надад мэдрүүлж буй таашаалыг нүдээ анин мэдэрч байлаа. Чанёолын гар тэнүүчилсээр миний нууц агуйд ирэв. Тэр хуруугаа дотор минь алгуурхан оруулж гаргана.

Би үнэхээр түүнийг хүсэж байлаа. Чанёол гарын хөдөлгөөнөө илүү хурдасгаж хүсэл тачаал минь дээд цэгтээ хүрч би орь дуу тавьлаа. Чанёол тэлээгээ тайлан эрхтэнгээ гаргаж ирэв.

Би түүнийг хойш налуулан дээр нь гараад бяцхан андыг нь гараараа базлав. Чанёол нүдээ анин уруулаа хазлах нь энэ түүнд таалагдсаны шинж.

Би бяцхан Чанёолыг атган гараа дээш доош хөдөлгөн хаа нэг хэлээ оролцуулна.

Чанёол толгойг минь бариад эрхтэнээ аманд минь хийж орхив. Тэрнийх үнэхээр том юм. Эрхтэн нь миний хоолойд тулж амьсгалахад хэцүү байв. Гэхдээ би нааш цааш хөдөлж эхэллээ. Үүнтэй зэрэгцэн Чанёол илүү ихээр тачаадан, хүнд хүнд амьсгаадана.

Чанёол: Ааахх сайхан байна. Илүү хурдан хурдан гэж тушаасны дагуу би илүү хурдан хөдөлж байлаа.

Удалгүй аманд минь түүний үрийн шингэн цацрав. Бага зэргийн гашуун байх ч амттай санагдан түнийг нь залгилаа.

Би амьсгаадсаар: Өнөөдөртөө хангалттай байх.

Чанёол миний дээр гаран эрхтэнээ үтрээлүү минь хийгээд: Тэгж ч ярихгүй шүү!

Тэр бага багаар хурдаа ихэсгэж мөн түүний хажуугаар хөхийг минь үнсэж таална.

Түүний хүчтэй бүлэлт болгон надад гайхалтай мэдрэмж, хэмжээлэшгүй их таашаал өгч байлаа. Би гэрээр дүүрэн чанга чанга орилон гиншиж Чанёолын нэрийг дуудна.

Чанёол: Чи үнэхээр бариу юм аа.

Би: Новш гэж аааххх чи энэндээ үнэхээр сайн юм. Бас чинийх том юм ммхх аахх

Чанёолын бүлэлт илүү хурдассаар би түрүүлж тавив. Харин тэр дахин хэд хэд бүлсэнийхээ дараа бие нь тавьран намайг налан хэсэг хугацаанд хэвтлээ.

Чанёол: Даёонаа хэрвээ энэ бүхэн худлаа, миний хэлсэн бүх зүйл хуурамч байвал яах вэ?

Би: Тэгсэн ч гэлээ би чамаас салж чадахгүй байх. Гэхдээ энэ бүхэн хуурамч байгаасай гэж хүсэхгүй байна. Гэнэт яагаад ийм зүйл асуусан юм?

Чанёол толгойг минь илэн: Зүгээр л. Ингэж хэлэхийг чинь сонсоод тайвширчихлаа. Тэгэхээр Даёонаа надтай юу ч болж байсан үүрд хамт байж, зөвхөн надад итгэнэ гэж амлаач.

Би түүний уруул дээр үнсэн инээмсэглээд: Амлаж байна. Хэзээ ч юу ч болсон чамдаа итгэж, чамаасаа холдохгүй.

Чанёол гэнэт ийм зүйл ярьсан нь сэтгэлийг минь нэг л тавгүйтуулсан ч түүний инээмсэглэлийг хараад тайвширчихлаа.

~