Нэг мэдэхнээ цаг хугацаа урсан одсон байв. Чанёолтай уулзсанаас хойш 3 сар өнгөрчээ. Ийм урт хугацааг хамтдаа туулж.

Гэхдээ ойрд Чанёол нэг л өөр болчихсон. Юу ч гэх юм бэ дээ гутранги болоод дуу шуу нь ч багсаад өмнөх хөгжилтэй хөөрхөн инээдэг хүн маань алга болчихсон.

Би: Чанёол аа юу бодоод байгаа юм бэ?

Чанёол: Юу ч бишдээ.

Чанёол намайг гэрт хүргэж өгөөд явав. Үнэндээ түүнд яг юу болсоныг мэдэхгүй ч яагаад ч юм нэг л муу совин татаад байна.

Чанёолын талаас

Ингээд өнөөх хүсээгүй цаг үе ирлээ. Гурван сар өнгөрчихсөн би Даёонд энэ бүгдийг тоглоом байсан гэж хэлж чадахгүй нь. Би түүнд дурлачихсан учраас түүнийг шархлуулахыг хүсэхгүй байна.

Энэ бүгдийн хажуугаар хүсээгүй хурим болох гээд байдаг. Яг толгой гашлах нь ээ.

Даёоныг гэрт нь хүргэж өгөөд толгой гудайлган явж байтал хэн нэгэн нь дуудав. Лэе.

Лэе: Заа дурлалт залуугаар юу байна?

Би: Яагаад энд байгаа юм?

Лэе: Гадуур зугаалах нь миний эдэлж байгаа эрх юм шүү!

Би алхангаа: Явлаа.

Лэе хажууд гүйцэж ирээд: Ээе ингээд явчихаж болохгүй шүү дээ!

Би: Надаар яах гээв?

Лэе: Чи Даёонд одоо болтол хэлээгүй байна уу?

Би: Тэр чамд хамаагүй.

Лэе: Мэдээж хамаатай. Чи миний тоглоомонд ялагдсан.

Би: Би мэдэж байгаа болохоор зайлж үз.

Лэе: Чи маргааш Даёонд хэлэхгүй бол би хэлэх болно. Ойлгов уу? За би явлаа.

Би: ХӨӨЕ ЖАН ИШИН!!!!!

Лэе цааш эргэж харан гараараа даллан: Даёоныг яахыг хурдан хармаар байна. Амжилт.

Би хөмсөгөө зангидсаар гэртээ ирэн хувцасаа шидчихээд байж байтал утас дуугарав.

Би: Байна уу?

Аав: Чанёолаа чиний сүй тавих ёслолыг дараа долоо хоногт хийх болохоор эртхэн шиг Энжонтой дотносоорой!

Би: Аав--

Аав: Өөр ярих зүйл байхгүй.*таслах*

Маш ихээр уур хүрч юу ч хийж чадахгүй байгаадаа гэмшиж байлаа.

Хүсээгүй өдөр ирж маргаашийн нарыг угтав. Даёонд хэлэхийг үнэхээр хүсэхгүй байна.

Хичээлдээ орсоор бараг тарах дөхөж сүүлийн цагийн хичээлд сууна.

Харин Лэе намайг хурдан хэл гэж шахсаар.

Хичээл тарж танхимаас гарах үед Лэе: Чи одоо очиж хэл. Үгүй бол би хэлнэ.

Би: Яагаад заавал хэлүүлэх гээд байгаа юм бэ???

Лэп: Тоглоом бол тоглоом.

Бэкхён: Чанёол чи хэлэхийг хүсэхгүй байгаа ч тоглоом шүү дээ!

Лухан: Хэрвээ чи тэрэнд хэлэхгүй бол тэр өдрийн бооцоо утгагүй болох нь. Би ч гэсэн Даёон ямар байдалд орж, юу хийхийг нь хармаар л байна.

Би: Би хэлж чадахгүй нь ээ. Яаж би Даёонд би чамтай тоглоомонд ялагдсанаасаа болж үерхэсэн гэж хэлэх юм??

Лэе: Тэгвэл би явж хэл--

Гэнэт юм унах чимээ сонсогдон бид бүгд эргэж харав.

Би: Даёонаа

Даёоны талаас

Хичээл таран яг сургуулиас гарах гэж байтал Чанёол харагдаж дагаж явбал үнэхээр итгэмээргүй зүйл сонсчихов.

Орчлон хорвоог хөмрөөд хаячихсан мэт тэрхэн агшинд зүрх зүсэгдэх шиг.

Чанёол: Даёонаа

Би: Х-х-худлаа биз дээ.

Чанёол: Даёонаа нөгөө---

Би чанга хашхиран: ХУДЛАА ГЭЖ ХЭЛЭЭЧ.

Чанёол: Би--

Би: ЯАГААД ЗҮГЭЭР ХУДЛАА ГЭЖ ХЭЛЖ ЧАДАХГҮЙ БАЙГАА ЮМ??

Лэе дайран дээр давс нэмэн: Үнээн. Чанёол бид хэд бооцоотой тоглож чамаар тоглосон юм.

Нүднээс минь нулимс урсан: Чанёол чи ийм хүн байсан юм уу? Зүгээр л тоглоод хаядаг. Тийм үү?

Чанёол: Тийм биш ээ.

Би: БИТГИЙ ДАХИЖ ЯРЬ. БИТГИЙ НАДТАЙ ХАРЬЦ!! Чиний амнаас гарах үг бүхэн худал байх хэмээн эмээж байна. Итгэж ч чадахгүй нь.

Сухо: Даёонаа тайвшир.

Би: Яаж яаж тайвширах юм бэ? Би зүгээр л нэг тоглоомны азгүй нэг бай байж. Та нарыг харахаас ч дургүй хүрч байна. Хүний сэтгэл гэдэг та нарын хувьд зүгээр л ТОГЛООМ!!!

Би ингэж хэлээд сургуулиас гарч одов. Хойноос Чанёол нэрийг минь дахин дахин дуудна.

Чанёол зүгээр л надаар тоглож байсан хэрэг үү? Сэтгэл өвдөж байна. Итгэхийг хүсэхгүй байна. Энэ бүхнийг худлаа гэж хэлэх хэн нэгэн байхгүй гэж үү?

Ойролцоох сааданд сууж байтал хэн нэгэн хажууд суув. Харвал Сухо.

Сухо: Даёонаа уучлаарай.

Би: Уучлаарай гээд бүх зүйл хэвэндээ орохгүй шдээ.

Сухо: Үнэнийг хэлэхэд Чанёол анх зүгээр л тоглоомоор үерхэж байсан нь үнэн. Гэхдээ цаг хугацаа өнгөрөхийн хэрээр тэр чамд чин сэтгэлээсээ сайн болсон. Үгүй ээ хайртай гэх хэрэгтэй. Тэр энэ өдрөөс маш их айсан. Энэ өдрийг битгий ирээсэй гэж бодсон. Тэр чамд бүх сэтгэлээ эзэмдүүлсэн. Даёонаа чи Чанёолыг харж үзэж болохгүй гэж үү?

Би сандалаасаа босоод: Мэдэхгүй юм даа.

Захиралаас чөлөө аван гэртээ бүгэж өдөр хоногийг өнгөрөөнө. Утсанд цаг болгон хором мөч бүрт дуудлага зурвас ирж хаалга тогшино. Хаалга тогшихоо болих үед хаалгаа нээж Чанёолын бичсэн захидалуудыг аван буцаж ордог болов. Гэхдээ би нэгийг нь ч уншаагүй.

Хүнсээ цуглуулахаар гэрээс гарах гээд хаалгаа нээтэл үүдэн дээр Лэе зогсож байв.

Би ч хальт харчихаад тоохгүй зөрөх гэтэл Лэе: Ээе Даёонаа уур чинь одоог хүртэл гараагүй юм уу?

Би: ……

Лэе: Гэснээс Чанёол сүйн ёслолоо маргааш хийнэ.

Энэ үгэнд их цочирдож Лэерүү гайхан харвал: Чи мэдээгүй хэрэг үү? Тэр Энжонтой гэрлэхээр болсон. Маргааш сүй тавина гэсэн.

Би: .………

Лэе: Тэгэхээр би чамд юу ч хийсэн Чанёол яах ч үгүй байх. Тийм үү?

Би гайхан тэрэнлүү харвал Лэе намайг өөрлүүгээ татан хүчтэйгээр үнсэж эхлэв. Би эсэргүүцэн түүнээс холдох гэж оролдсон ч бүтэлгүйтэв.

Лэе ёжтой инээн: Бид хоёрт дуусгаагүй ажил байгаа байх аа.

Би: Ю-юугаа яриад байгаа юм? Намайг явуул!!

Лэе намайг үнсэн хойш түлхсээр гэрлүү эргээд оруулчихав. Тэрнээс арай гэж холдоод гарах гэтэл хаалгаа түгжчихэв.

Лэе: Ингэвэл бидэнд хэн ч саад болохгүй байх.

Би: Намайг явуул.

Лэе: Яалаа гэж ийм халуухан бүсгүйг зүв зүгээр явуулах вэ дээ.

Лэе намайг хананд шахан хаа сайгүй үнсэж цамцыг минь тайлаад шидчихэв.

Би Лэеийг цохин: Боль болиоч дээ!!

Лэе үргэлжлүүлсээр хөхийг минь ил гарган сорж үнсэж хөхний толгойг минь хазлана.

Өмдийг минь тайлах гэж оролдох үед тэрийг хажуудаа байсан зүйлээрээ толгойруу нь цохьчихов.

Лэе уурсан: ЧИ МУУ ЯАЖ ЧАДАЖ БАЙНА АА???!! Энэ чиний л буруу шүү гээд тэр намайг буйданлуу шидээд хамаг хувцасаа тайлан намайг дарж аван өмдийг минь шувтлаад дотоожийг минь урж орхив.

Би уйлж эхэллээ. Тэр тоосонгүй түүнээс хичнээн аврал ирсэн ч тэр эрхтэнээ дотор минь дүрлээ.

Би гэрээр дүүрэн орилон уйлна. Лэе хүчтэй хөдлөн хөхийг минь базлана. Намайг хүчээр дөрвөн хөллүүлж анусруу минь х*р**л и*сэн эрхтэнээ чихэв. Би уйлж орилон Лэеийг болиулах гэж оролдсон ч бас л амжилт олсонгүй.

Гэнэт хаалга хэн нэгэн эвдлээд орж ирэв. Тэр хүн Лэеийг цохиж унагаан над дээр ирсэн юм. Тэрний царайг харж чадсангүй нүд бүрэлзэн ухаан балартах нь тэр