Чанёолын талаас

Бараг заншил шахуу болж дээ Даёонд захидал үлдээх нь.

Сурсан зангаараа шинэхэн бичсэн захиагаа барьсаар Даёоны гэрийн үүдэнд ирэв. Нэг санаа алдан захиаг нь үлдээх гэтэл Даёоны орилох нь сонсогдлоо. Ямар нэг муу юм болсон бололтой гэж бодон хаалгыг нь эвдэж орохоор шийдэв.

Нүдэндээ ч итгэхгүй нь. Лэеийн Даёонд хийж байгаа зүйл, Даёоны уйлж орилж байгааг харан уур минь тэнгэрт тулж шууд л Лэеийг цохиод авлаа.

Даёон үнэхээр сайнгүй харагдаж байсан учраас түүн дээр очиход ухаан алдчих нь тэр.

Лэе цус гарсан хэсгээ гарынхаа араар арчин: Хха харамсалтай л юм. Танай найз охин чинь надад хүчиндүүлчихлээ найз минь.

Уур хүрч тэрнийг хоолойноос нь чанга атган хананд шахаад: Найз аа? Хуцаж байх шив. Ийм зүйл хийчихээд найз гэх үү чи?!!! Яагаад гэмгүй хүнийг ингэж БАЙГАА ЮМ??

Лэе ёжтой инээн: Чи ч гэсэн ингээгүй гэж үү? Чамаас л болж энэ бүхэн эхэлсэн. ЧАМААС Л БОЛСОН. ЧИ ЖҮИГ ТЭГЭЭГҮЙ БОЛ ТЭРНИЙГ ТИЙМ БАЙДАЛД ХҮРГЭЭГҮЙ БОЛ БИ ИНГЭХГҮЙ БАЙХ БАЙСАН. ЭНЭ БҮГД ЧИНИЙ БУРУУ!!

Даёоны талаас

Нүдээ нээн ухаан ороход Чанёол хажууд гарыг минь атган суугаагаараа унтаж байлаа.

Би: Чанёол?

Тэр нойрноосоо сэрж намайг хараад: Даёонаа зүгээр үү? Хаана чинь өвдөж байна?

Би: Зүгээр ээ. Өвдсөн зүйл алга. Бас баярлалаа.

Чанёол: Лэе чамайг өөр яасан гар хүрээгүй биз? Доор чинь өвдөж байна уу?

Би толгой сэгсрэн: Үгүй ээ зүгээр.

Чанёол: Намайг уучлаарай би чамайг хамгаалах ёстой байсан юм.

Би: Үгүй ээ! Чи одоо явдаа сүйн ёслолдоо бэлд.

Чанёол доош толгой гудайн: Чи мэдчихсэн үү?

Би: Мхн.

Чанёол: Энэ бүгдийг болиулах гэсэн ч---

Би: Болж өнгөрсөн зүйлсийг ямар буцааж чадах биш дээ! Одоо яв.

Чанёол: Даёонаа энэ бүгд миний буруу чамайг ийм байдалд хүргэхийг хүсээгүй юмсан. *Хоолой нь зангирах* Уучлаарай. Хэрвээ би байгаагүй бол чи ингэхгүй байсан тиймээс уучил.

Би гараа чанга атган шүдээ зуун: Хармааргүй байгаа болохоор яв.

Чанёол: Даёон--

Би: Зүгээр л яв. Чиний бүх зүйл худлаа байхвий гэхээс айж байна.

Чанёол гэнэт намайг татаад тэвэрчих нь тэр. Би энэ үйлдэлд нь балмагдан тэрнийг түлхээд яв гэлээ. Чанёол санаа алдаад хажууд минь захиагаа үлдээв. Тэр өрөөнөөс гарахдаа "Энэ бүхэн худал хуурмагаар дүүрэн байсан ч чамайг гэх сэтгэл минь үнэн юм шүү!" хэмээв.

Чанёолыг эргүүлэн тэвэрмээр байсан ч үнэхээр чадахгүй нь. Энэ бүхний дараа.

Маргааш ч болж Чанёолыг сүй тавих нь гэж бодохоор цээжээр минь хөндүүрлэж дотор давчдах юм. Би үнэхээр тэрэнгүй байж чадах уу?

Үгүй ээ аливээ Даёонаа чамаар тэр тоглосон байхад яагаад тэр надад хэрэгтэй гэж? Гэхдээ л зүрх минь яагаад ингэтлээ өвдөж шанлана вэ?

Гэртээ хийх зүйл олдохгүй сууж байхдаа тэрний надад өгсөн захиануудаас хамгийн эхнийхийг уншихаар болов.

Захиаг нээн уншиж эхэллээ.

Сайн уу Даёонаа? Ммм би яг юу гэж бичихээ сайн мэдэхгүй юм. Үнэхээр захиа бичих хэцүү бололтой.

Тэгэхээр нөгөө Даёонаа чамайг энэ бүхнийг мэдээсэй гэж хүсээгүй боловч үнэн гэгчийг нууж болохгүй бололтой. Чиний сонссон зүйлс үнээн.

Анх бид зүгээр л бооцоотой тоглоом тоглож би хожигдсон юм. Тухайн үед би хэн нэгэнтэй гурван сар үерхээд тоглоом байсаныг хэлээд хаяна гэдэг амархан гэж бодсон. Гэвч энэ сонсогдож байгаа шигээ байгаагүй юм.

Анх чамайг хараад үнэхээр дур булаам байсан болохоор тоглоомын байгаараа сонгосон боловч би гэдэг хүн өдөр ирэх тусам цаг минут тутамд чамд дурлаж, чамд уусаж сэтгэл зүрхээ өгсөн.

Чамтай байхад би аз жаргалыг мэдэрч, инээд хөөрөөр бялхадаг. Чиний инээмсэглэл намайг галзууруулдаг. Чамтай өнгөрүүлсэн хором мөч бүхэн үнэ цэнэтэй.

Гэхдээ би нэг зүйлээс айж эхэлсэн. Чамд дурлах тусам айдас минь нэмэгдсэн. Хэрвээ энэ бүгд тоглооноос эхэлсэн гэдгийг мэдвэл чамайг яах бол намайг хаях болов уу? Орхиод явах болов уу? гэж байнга санаа зовох болсон.

Харамсалтай нь тэр айдас, санаа зовинол маань биелэлээ олсон юм.

Яагаад Лэе ингэж их биднийг салгахыг хүссэнийг би хэн хүнээс илүү ойлгож байна. Учир нь би араатан. Би мангас. Би чөтгөр.

Чамайг миний талаар бүгдийг сонсвол яагаад Лэе тэгтлээ их салгах гэж оролож байсаны учир тайлагдах ч энийг мэдвэл чи намайг араатан мэтээр төсөөлж надаас зайгаа барих байх гэж бодож байна.

Гэхдээ би энэнээс илүүг нуувал юу болохыг мэдэхгүй ч чамд худлаа ярьж, чамайг хуурмааргүй байна.

Энийг уншаад магадгүй чи намайг үзэн ядах байх. Гэхдээ тэгэхгүй байгаасай гэж хүсэж байна.

Ахлах сургуульд байхад манай ангид нэг охин байсан юм. Тэр охин нэг тийм даруухан бараг үг унагадаггүй охин байсан.

Тэгээд би болон Лухан Бэкхён энэ тэр бүгд л өнөөх охиныг дээрэлхэж, зараалд явуулдаг байсан юм.

Нэг өдөр би яаж яваад ч юм виагра уучихсан. Чи виаграг мэднэ дээ дур хүсэл өдөөдөг гэж. Ухаанаа алдсан юм шиг хамгийн эхэнд таарсан нэг охиноо хүчиндчихсэн. Тэр охин онгон байсан юмсанж.

Тэр охин явж явж манай ангийн нөгөө дуугүй охин байж таарсан юм. Түүний уйлж аврал эрж байгаа нь одоог хүртэл чихэнд тодоос тод сонсогддог.

Гэхдээ энэ бүхэн ингээд дуусаагүй. Би хэргээ нуух гэж тэр охиныг хэн нэгэнд хүчинлүүлсэн гээд хэлээд үзээрэй тэгвэл үхнэ гэж мэд гэхчилэн тэрнийг сүрдүүлэх болсон.

Эцэст нь тэр охин энэ бүгдийг давж чадаагүй юм. Тэр

Түүний үхэлд би л буруутай.

Тэр охинд нэг залуу дурласан байсан юм. Тэр энэ бүгдийг олж мэдсэн болохоор л тэгж их салгах гэж хичээж байсан хэрэг. Түүний өөрийнхөө шаналалыг мэдрүүлэх гэсэн оролдлого нь амжилттай бүтсэн.

Чи энэ бүгдийг уншаад намайг харахыг хүсэхгүй байгааг чинь мэднэ ээ. Гэхдээ Даёонаа би энэ бүх зүйлсдээ гэмшиж явдаг. Миний хийсэн зүйлс бүгд л хүн өвтгөхөөс цаашгүй байх юм. Би ч гэсэн чамайг шархлуулчихсан.

Юу гээч Даёонаа миний амьдралдаа хийсэн хамгийн зөв зүйл бол чамайг хайрласан хэрэг юм шүү! Гэхдээ чамайг хайрлах эрхтэй үгүйгээ сайн мэдэхгүй юм.

Даёонаа би чамайг алдахыг хүсэхгүй байна. Би чамайг явуулмааргүй байна. Гарнаас чинь атгасан хэвээр байж болохгүй юм гэж үү? Би чамайг тавьчихвал харамсаад барахгүй нь.

Даёонаа намайг хайрласанд баярлалаа. Бас чамайг хайрласанд уучлаарай.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Би энэ бүхнийг уншаад эхэр татан уйлж гарлаа.

Чанёолаа би ч гэсэн чиний гарнаас тавьмааргүй байна. Үүрд хамтдаа баймаар байна.