Warning!

Please, take time to read this.

This story contains mature content that might include violence, profanities, self-harm and explicit scenes. Please do not read this story if you find it disturbing. It is not meant to upset anyone. If you are sensitive to these kinds of stories, please scroll away.

The characters in this story are flawed, impetuous, and act contrary to their age. They made mistakes and bad decisions. They can be irrational, immature, and show off mixed signals, which may get you mad or upset. There are also certain themes that may lead you to form assumptions and jump to several conclusions.

.

You are free to come and leave.

This is written not to encourage readers and to normalize or romanticize certain themes; this is only a fictional story. This is made to teach them not to make the same mistakes as the characters, and to learn from them. Any disrespectful or unethical comments will be deleted. Readers who rudely mention other characters from the stories of other authors will be muted. Please show courtesy to the author and the story.

"Are you okay to stay here? Alone? You can live with me; the mansion is huge enough."

Ngumiti ako sa kaniya. Simula nang mahanap niya ako mula sa pinagdalahan sa akin ng tita namin, ay hindi na niya akong tinigilan katatanong kung ano ang gusto ko. Now that I told him na gusto kong tumira mag-isa sa isang bahay ay kinukulit niya ako, madalas din siyang bumisita. College na ako bukas, the same school kung saan siya pumapasok, and here he is being a protective brother, which I actually like.

"Damon, you don't have to act like I am the same kid anymore. I can manage to be alone," isa pa ay ayoko naman na maging pabigat sa kaniya. Damon has suffered enough. I can't put another burden on his shoulder, kung maaari ay tutulungan ko siya.

"Fine, just tell me what you want and if you want something."

"Sure, oh! Wait!" bago siya umalis ay humabol ako sa kaniya at yumakap. Well, I am going to ask a favor. Alam ko namang hindi niya ako tatanggihan.

"What is it?"

"The blue-haired guy who picked us sa airport," Umangat ang kilay niya, tila may idea na sa sasabihin ko kaya naman malawak ako sa kaniyang ngumiti.

"I kinda... like him."

"You just met him last week, and you already like him?" He groaned.

"Oh c'mon Damon, I just want you to introduce me to him. He's your friend and... and...since madalas naman akong sasama sa 'yo from lunch 'till after class shempre dapat kilala na rin namin isa't isa," mas lalo siyang napasimangot.

"He's Meast Trigon Schneider, and he already has someone he likes," bigla akong nanlumo, pero hindi pa naman sila kaya may pag-asa pa ako.

"Okay! Thank you Damon!" masayang sabi ko at mabilis na siyang tinalikuran. Meast huh? Wait and I'm going to make you mine.

I am Dimaria Rushwood Dankworth the only sister of Damon Lucifer Dankworth, pero mas kilala ako sa US as Dimaria Rushwood, for some reason. Iyon din kasi ang pinakilala ko noong nagsimula akong pasukin ang pag m-modelo. Pero noong mahanap ako ni Damon, pinili kong sumama sa kaniya rito at ipagpatuloy dito ang pag-aaral.

Kinabukasan ay excited akong gumising ng maaga. I was humming a random song as I took a shower. Gusto ko na ulit makita si Asul, sayang lang at mas bata ako sa kanila. They're my seniors. Pero kahit ganoon wala akong pakialam kung may agwat ang edad namin. I like Meast. Bihira lang ako magkagusto sa lalaki. There's something about him na talagang nakakuha ng attention ko.

Matapos maligo at magbihis at sinuklay ko lang ang may kaiksian kong buhok. Hindi ako nagpapahaba ng buhok noon pa man. I don't know, takot akong humaba. Pahahabain ko lang ito kapag nasaktan ako. Yeah! Baliktad 'di ba? Commonly, sa mga babae nagpapagupit ng buhok kapag nasasaktan, well, hindi naman lahat and there's me. Nang matapos ay kaagad na akong pumasok, using the car Damon gave me. He's spoiling me. Gusto ko naman 'yong ginagawa niya, isa pa si Dame na lang ang natitirang pamilya ko, and of course, Frose. He's our cousin. Inampon siya ni Damon noong namatay ang parents niya.

Hindi ko alam kung gaano ako ka-lutang ng araw na 'yon, dahil pakiramdam ko hindi ko man lang nagawang makipagkilala. Nasa ibang dimension kasi naglalakbay ang isip ko, lunch time. Dali-dali na nga akong umalis ng room para hanapin ang department kung saan ko matatagpuan si Damon at Meast. They are both 5th-year Archi students. Mas matanda lang talaga si Damon kay Meast ng konti, nahuli lang mag-aral dahil dati siyang home-schooled, nagtigil din kasi siya no'ng high school for some serious matter.

Hindi pa lang ay natanaw ko na sila Meast at Damon. I saw how the girls around them giggled, and why not? They're both hot and heartthrobs.

Kung hindi ko lang kapatid si Damon of course baka tulad din ako ng mga babaeng 'yan, pero that's gross! And my eyes are only for Meast. Makalaglag panty sheeet! Bakit kasi asul ang buhok niya?!

Nakangiti ko siyang sinalubong, pangasar na rin sa mga babaeng malalagkit ang titig sa kanila. Meast gave me a small smile, which made my heart beat fast. Napahawak tuloy ako sa waist band ng panty ko kasi feeling ko mahuhulog.

Did he really smile at me?

"Damon! M-Meast, buti naman nasaktuhan ko ang labas niyo," I saw how Damon's eyebrows shot up.

"Meast, remember my sister Dimaria? She's going to join us. Is that okay with you?"

"Yeah bud," mas lalong akong natuaa ng pumayag siya! Omg! Hindi kaya type niya rin ako? Aish, stop it, Dimaria. Magpakipot ka naman kahit konti.

Nakangiti akong sumabay sa kaniya at habang naglalakad kami ay nakay Meast lang ang titig ko. Hindi sana ako iiwas kung hindi ako nabangga sa isang tao.

"Oh my! I'm sorry!" I apologized, habang nag-uusap naman si Damonat Meast sa unahan at hindi nagmamalay. Nilingon ko ang lalaking nabangga ko at sinamaan lang ako nito ng tingin. Nahagip ng paningin ko ang ID niya and he's an engineering student. At nasisigurong kong kaedad lamang niya si Dame.

"Sorry..." paghingi ko ulit ng sorry, pero pinagpag lang niya ng konti ang uniform niya, as a way of fixing it bago ako tinalikuran. Suplado. I was about to walk again, ngunit muli akong napalingon sa kaniya saglit habang kunot ang noo. Am I right? May na-feel akong kakaiba sa lalaki na 'yon.

Pilit kong inalis sa isip ang nangyari at nagpasya nang sumunod sa dalawa ngunit nakitang kong nakalingon na ang mga ito sa akin at parehong hinihintay ako.

"What's that?" Damon asked.

"Ah, nabangga ko." tipid na sagot ko at ngumiti. Tumango lang naman si Damon at bumalik na sa pakikipagusap kay Meast.

Nang makarating sa cafeteria ay si Meast na ang nag-volunteer na mag-order ng food namin.

"You're staring at him like you're going to eat him. You like my friend that much?" may halong pangaasar sa tono niya kaya sinimangutan ko siya..

"And so what? He's pretty cool and interesting. His blue hair, his attitude, I want to know more of hi—" hindi ko natuloy ang sasabihin ng mabaling ang tingin ko sa direksyon ng entrance cafeteria.

Pumasok doon ang medyo familiar na lalaki, bukas ang tatlong butones ng uniform nito, nasa bulsa ang kamay at katabi ang isang matangkad at mahandang babae, kasunod nila ang dalawa pang lalaki na may babae rin na katabi. Ang mga kababaihang nakay Dame at Meast lang ang attention kanina ay agad na nabaling ang tingin sa kanila, lalo na sa kaniya.

Who's that guy? He was the same guy I bumped into a while ago. Nagtama ang paningin namin at ayon nanaman ulit ang pagsalubong ng kilay niya bago balewalang umiwas ng tingin.

"Who are you staring at?" naagaw ang attention ko ng magtanong si Damon. Kaagad akong napatingin sa kaniya at ngumiti.

"Nakita ko lang 'yong nabangga ko kanina, parang ka-ugali mo. Masungit at suplado," he frowned at me.

"That's Hunter Martinez, and don't compare me to him." nakasimangot pa rin na sabi niya.

"So you knew him?!" napalakas ang pagkakasabi ko kaya naagaw namin ang attention ng nasa kabilang table. Mas lalong naging masungit ang mukha ng kapatid ko.

"Of course, he's my toughest rival here. And I don't really like hearing my name next to his," Hindi hindi ko na lang pinansin ang sinabi ni Damon at nilingon na lang si Meast na sumulyap sa amin. I smiled at him the moment our eyes met. Hindi naman niya ako sinungitan, tinanguan ako nito hanggang sa may babaeng sumulpot sa tabi niya at niyakap siya. Nakita ko kung paano niya ito halikan sa pisngi na agad kong kinasimangot.

Sino naman ang babaeng 'yan?

Mas lalo akong nawala sa mood ng kasama ni Meast bumalik ang babae sa table namin. She even took the seat next to me. Kaya imbes na makatabi ko sa Meast ay napagitnaan namin siya. Argh!

"Is she your sister, Dame?" tukoy sa 'kin ng babae na kinangiwi ko sa isip ko. Halata naman sa mukha namin ni Damon, may pagkakahawig. Pero kung hindi mo naman kami tititigan, hindi mo rin agad malalamang medyo hawig kami.

"Yeah, she's Dimaria. Dimmy, she's Meast's special someone, Valierie." Pakilala ni Damon sa akin. Not that I am asking her name. Mas narinig ko pa 'yong special someone. Napatingin tuloy ako sa babae mula ulo hanggang paa.

Mukha siyang model. Madali kong masasabi dahil modelo rin ako. Mukha namang ganitong mga tipo ng babae ang gusto ni Meast, so why not me? Oh well! Nauna lang naman siyang makilala and again! Hindi pa sila! Ngumiti ako ng peke kay Valierie at nakipagusap kahit gustong gusto na itong barahin.

Nagpaalam ito saglit na mag w-wash room. May tumawag naman kay Damon kaya naiwan kami ni Meast. I sip on my juice and watch him busy eating his food. Napangiti ako at nangalumbaba.

"You really like Val?" He looked at me as his chewing slowed down.

"Yeah," ouch!

"How? I mean, why? Why her?"

"Ah, why not her?" Oo nga naman. I cleared my throat. Umiwas ako saglit ng tingin, ngunit nakita ko sa gilid ng mga mata ko ang pagtitig niya sa akin. Hindi nakaalis sa pangingin ko ang pag-iling niya at pagbuntong hininga.

Maybe, may hint na siya? Wala naman akong pakialam kung malaman n'yang may gusto ako sa kaniya. Bumalik na rin si Val, at Damon. Tinapos namin ang pagkain at nagkaayaang umalis na dahil may klase sila ng ala-una.

Paderetso na sana ako sa room namin ng makaramdam ako ng tawag ng kalikasan. Mabilis kong tinungo ang common comfort room sa ground floor. Nang makapasok ay agad kong tinungo ang isang cubicle saka basta na lang sumulampak matapos ibaba ang skirt ko.

I opened my eyes and breathed out. ngunit nahinto ako ng makarinig ng weird na sound. I held my breath and slowly finished what I was doing and pulled up my skirt together with my panty.

Kinilabutan ako ng makarinig ng mahaba at malakas na ungol ng babae na tila may naabot na hindi ko alam. Ang nakakunot kong noo ay hindi nawala ng lumabas ako ng cubicle at naghugas ng kamay bago kumuha ng tissue. Halos mawalan ako ng hininga at natigilan ng makitang may lumabas sa katabing cubicle ng pinasukan ko kanina. A girl, na natitiyak kong ka department ko ang derederetsong lumabas ng comfort room, leaving me alone with the man I collided with earlier. Hunter Martinez.

Walang emosyon itong nakatingin sa akin sa salamin. Mula sa reflection namin ay doon naglaban ang mga tingin namin. I don't know why I felt something the moment our eyes met. Those stirling almond gray eyes, thick eye brows, and aristocratic nose complemented his whole manly face, which copied Western features.

I gulped hard. Nanginig ang kamay ko at muntik nang mabitawan ang tissue.

Why the heck is he staring at me?!

Bumaba ako ng tingin dahil pakiramdam ko ay lalabas na ang puso ko mula sa dibdib ko sa lakas bg kalabog noon.

"I-I'm sorry pala ulit kanina... saka ngayon." I nibbled my lips when I looked at him. Hindi siya kumikilos at nakatingin lang siya sa akin. Wala akong mabasa sa mukha niya, dahil para siyang isang blankong libro. Itinapon ko ang ginamit na tissue at bumaba ang tingin ko sa ID niya where I clearly saw his full name.

Hunter Daxton Martinez, Civil Engineering Student. 5th year.

"Why are you with Damon Dankworth?" gustong mag-angat ng kilay ko sa tanong niya. Why is he curious?

"I'm his younger sister. Why?" His lips formed a mischievous grin before he started to walk.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makalabas ay sandali siyang huminto at bahagyang nilingon ako.

"Pretend you didn't hear anything. Apology accepted. Divecca." Tuluyan na siyang lumabas ng unti-unting pumroseso sa isip ko ang sinabi niya.

Divecca? Kilala niya ako?

Napatingin ako sa sarili at nakitang wala pa akong ID, next week ko pa makukuha. Paano niya ako nakilala? Paano niya nalaman ang pangalan ko?