အိမ္ေပၚကေန ေျပးဆင္းလာတ့ဲေရွာင္က်န္႔ေၾကာင့္

ေမြးသမိခင္ေရွာင္ကေတာ္တစ္ေယာက္

ေလွကားမွာတင္ ၾကက္ေမြးနဲ႔ေစာင့္ေနရွာသည္။

ဘယ္လိုသင္ျပျပ ေတာ္ေတာ္႐ြတ႕ဲကေလး။

အသက္က ၂၈ျပည့္ေနၿပီ။

အခုထိ ကေလးစိတ္မေပ်ာက္ေသး။

"ေရွာင္က်န္႔....ေလွကားကိုေျဖးေျဖးဆင္းပါဆို။

ဘယ္လိုမွေျပာလို႔မရဘူးလား။

မေတာ္တဆျပဳတ္က်ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။

ေနာက္တစ္ခါ ေလွကားကေနဆင္းရင္

အသံမၾကားရေစနဲ႔။အသံၾကားရင္

နင့္ေျခေထာက္ကို ရိူက္ခ်ိဳးျပစ္မယ္.!"

ေလွကားထိပ္မွာ နႈတ္ခမ္းေလး မသိမသာ

ေထာ္ကာရပ္ေနေသာ သားေတာ္ေမာင္ေၾကာင့္

တင္းထားသည့္စိတ္ေတြကို မနည္းျပန္ထိန္းလိုက္ရသည္။

က်န္တ႔ဲေနရာမွာရင့္က်က္ခ်င္ရင့္က်က္မ့ဲသူေလးက

ခ်စ္ရခင္ရသူေတြနဲ႔ဆို အၿမဲ၃နွစ္သားက

မတတ္လာသူေလး။

ဆိုးလိုက္ေပလိုက္ပံုမ်ားက သူမ်ားသားသမီးေတြလို

အရက္ေသာက္ဖဲရိုက္ၿပီးရမ္းကားတာမ်ိဳးမဟုတ္။

အရက္လည္းေသာက္သည္။ဖဲလည္းရိုက္သည့္

သားေတာ္ေမာင္က အစြဲႀကီးလိုမ်ိဳးမဟုတ္၍

စိတ္ေအးရသည္။

ေလာင္ကစားဆို ထိပ္ဆံုးက။

အရက္ၿပိဳင္ေသာက္အံုးမလား။

ရေသးသည္။

တစ္ခါမွမနိုင္ေပမဲ့ ဘယ္ေတာ့မွ

အရံူးမေပး။

အလုပ္နဲ႔မနိုင္လ်င္ ပါးစပ္နဲ႔

အနိုင္ယူသည္။

အခုလည္းၾကည့္။ဆူလိုက္ရင္လုပ္ျပေနသည့္ပံုကကို

ကိုင္ေပါက္ခ်င္စရာ။

"မားကလည္း။ေလွကားကေနဆင္းမွေတာ့

အသံမျမည္ဘဲေနမလား။!"

"ေတာ္...ျပန္မေျပာနဲ႔။

ေနာက္တစ္ခါ ေလွကားကေနဆင္းရင္

ဘာသံမွမၾကားခ်င္ဘူး...!"

ေရွာင္ကေတာ္ထိုမ်ွသာေျပာၿပီး

မီးဖိုထဲျပန္၀င္ေနလိုက္သည္။

သူ႔သားေတာ္ေမာင္ကေတာ့ အလုပ္ကို

ေျခေဆာင့္၍သြားေလၿပီ။

💘💘💘💘💘

"ေရွာင္က်န္႔..ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ..!"

ဆိုင္ထဲ၀င္၀င္ျခင္း ေဆာင့္ေအာင့္ေနသည့္

ေရွာင္က်န္႔ေၾကာင့္ က်န္းခ်န္ေမးလိုက္ျခင္း။

"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။မင္းေရာက္တာၾကာၿပီလား..!"

"အင္း...ဒါေပါ့။ငါက အခ်ိန္ေလးစားတ့ဲလူေလ။!"

"ေတာ္စမ္းပါ။ဖယ္...အ့ဲေနရာကေန။

ၾကမ္းတိုက္မလို႔..!"

ေရွာင္က်န္႔ဆိုတာ အ့ဲတာပါပဲ။

စားေသာက္ဆိုင္ႀကီးတစ္ဆိုင္လံုး

ပိုင္ထားၿပီး Waiterလုပ္လိုက္

သန္႔ရွင္းေရးလုပ္လိုက္နွင့္။

ဘယ္သူမွသူ႔ကိုပိုင္ရွင္ဟုမထင္ၾကေပ။

ကပ္ေစးကလဲ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ကုတ္တတ္ေသးသည္။

သူကပ္ေစးနွဲတ့ဲအခ်ိန္ေတြမ်ား သၾကားလံုးေတာင္

ေတာင္းမစားမိေစနွင့္။

အဲ..လက္ဖြာတ့ဲအခ်ိန္မ်ားေတာ့

ေ၀သႏၱရာ အေဖေခၚရေလာက္သည္။

ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ

ေမ်ာက္စိတ္နဲ႔ ယုန္တစ္ေကာင္။

💘💘💘💘💘

"သား...သေဘာက်ရဲ႕လား..။!"

အျပင္အဆင္ခပ္ေအးေအးေလးနဲ႔အိမ္ေလးမို႔

ရိေပၚ ၿပံဳးမိသည္။

သူတစ္ကယ္နွစ္သက္ပါသည္။

မဆူညံတ့ဲရပ္ကြက္ေလးျဖစ္တ့ဲအျပင္

အိမ္ေလးတိုင္းဆိုတာဟာလည္း

ပံုစံခပ္ဆင္ဆင္ေလးေတြခ်ည္း။

သစ္သားၿခံစည္းရိုးေလးေတြခ်ည္း အိမ္တိုင္းကာရံၿပီး

အလွဆင္ထားပံုေထာက္ရင္

ရာဇ၀တ္မႈရွားသည္က သိသာသည္။

ထူးျခားသည္က လမ္းတစ္ေလ်ာက္လံုး

ကား..ဆိုင္ကယ္ ဆူညံသံ

မရိွခဲ့။

ဒီေတာ့ရိေပၚအႀကိဳက္ပင္။

တစ္ရပ္ကြက္လံုးကို ေျပးကြင္းလို

သေဘာထားၿပီးစပါယ္ရွယ္ေမာင္းလို႔ရၿပီ။

ေဘးအိမ္အေျခေနေလးကို အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့

သရဲေျခာက္မွာပင္ေၾကာက္ရသည္။

ဒီတစ္ခ်က္ေတာ့ ရိေပၚမႀကိဳက္။

ကိုယ့္ဘာသာ ဆိုက္ပိ ဂိုက္ပိေနေသာ္လည္း

သရဲေတာ့ေၾကာက္သည္။

"သားႀကိဳက္တယ္မား။ဒီမွာဆို

သားေအးေဆးေနလို႔ရၿပီ!"

"မားလည္း သားႀကိဳက္မယ္ထင္လို႔

၀ယ္လိုက္တာ။ဒီနွစ္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေလးက

ထူးျခားၿပီ မဟုတ္လား..!"

ၿပံဳးရယ္ကာေျပာေနသည့္မားေၾကာင့္

ရိေပၚမားရဲ႕ပါးေလးကို

အနမ္းေႁခြလိုက္သည္။

ကုမၼဏီကိစၥေတြေၾကာင့္

စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္းျဖစ္ရတ႕ဲအျပင္

လူသံမ်ားတ့ဲေနရာေတြမွာ အေနမ်ားေနမိတာေၾကာင့္

ရိေပၚက်န္းမာေရး သိပ္မေကာင္းျဖစ္တတ္လာသည္။

ထို႔ေၾကာင့္မားက ဒီအိမ္ေလးကို

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ေပးျခင္း။

ကုမၼဏီကိုေတာ့ ပါးနွင့္မားသာ

ျပန္ဦးစီးေနၾကသည္။

အားနာေပမဲ့ ရိေပၚလည္းမတတ္နိူင္ခ့ဲပါ။

အိမ္အသစ္စက္စက္ေလးထဲ၀င္ၿပီး

ေလ်ာက္ၾကည့္ေနမိသည္။

အိမ္ေဖာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ ေခၚအံုးမွပါ။

စဥ္းစားမိသည္က အလုပ္

Canteenက စားဖိုမွဴး

စစ္ေကြၽးကိုသတိရမိသည္။

သူ႔လက္ရာေတြက ေခ်းမ်ားတ့ဲ ရိေပၚပင္း

စားလို႔အဆင္ေျပသည္ေလ။

💘💘💘💘💘

"ေပတူးေနတာပဲ...!"

နွာေခါင္းရံူ႔ၿပီးေျပာတ့ဲ

က်န္းခ်န္ေၾကာင့္ ေရွာင္က်န္႔မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း

"ေပေပ..ငါအိမ္ျပန္ေတာ့မွာ.!"

တစ္နွစ္ေလာက္မေလ်ာ္ထားတ့ဲသူ႔ေက်ာပိုး

လြယ္အိတ္ေလးကို ေကာက္လြယ္ၿပီး

ထြက္သြားဖို႔ျပင္ေနတာမို႔

က်န္းခ်န္အျမန္လွမ္းတားရင္း

"ေဟ့...ငါလိုက္ပို႔ပါ့မယ္ အကိုေတာ္ရာ။

Busတိုးစီးရင္ တျခားသူေတြကို

အားနာစမ္းပါ။သန္႔ရွင္းေရး သမားေတြေတာင္

မင္းထက္ေျပာင္ေရာင္တယ္။!"

"အ့ဲေတာ့ မင္းလိုက္ပို႔မွာမလား..!"

ၿပံဳးစစမဲ့ေရွာင္က်န္႔ေျပာလိုက္ေတာ့

မ်က္ေစာင္းထိုးျပတ့ဲက်န္းခ်န္။

တကယ္ပါ။ေရွာင္က်န္႔လို ေပတိေပစုတ္

သူေဠးကို သူပဲ ၾကာၾကာေပါင္းနိုင္ေသးတာ။

💘💘💘💘💘

"ဒီမွာပဲခ်ေပးေတာ့။

ငါ့ဘာသာ လမ္းေလ်ာက္သြားမယ္..!"

"အင္း..ေရျမန္ျမန္ခ်ိဳးလိုက္ေနာ္။

မင္းဆီက အမိႈက္ပံုးန႔ံေတြ

ရေနတယ္...!"

"ေအးပါ ေခြးသားေလးရဲ႕။!"

အားရပါးရဆဲၿပီး လမ္းထိပ္မွာတင္ဆင္းလိုက္သည္။

တန္ဖိုးရိွတ႔ဲ ရူခင္းေလးေတြကို

က်န္းခ်န္ကားႀကီးစီးၿပီး လက္လြတ္မခံနိုင္ပါ။

သြားေနၾကေနရာ...ေနေနၾကေဒသဆိုေပမ့ဲ

ေရွာင္က်န္႔အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ

မရိုးနိုင္တ့ဲ ရူခင္း။

က်န္းမာေရးမေကာင္းတ့ဲမားအတြက္

ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာပင္ အိမ္တစ္လံုး၀ယ္ၿပီး

ပါးကိုယ္တိုင္က စီစဥ္ေပးခ့ဲသည္။

ေရွာင္က်န္႔အတြက္လည္း စားေသာက္ဆိုင္

ဖြင့္ေပးၿပီးေျခၿငိမ္ေစခ့ဲေပမ့ဲ

ေရွာင္က်န္႔ကေတာ့ ေမ်ာက္စိတ္မို႔

ဆိုးလိုက္ မဆိုးလိုက္ပင္။

ေျခတစ္လွမ္းခ်င္းမွန္မွန္ေလ်ွာက္ကာ

သဘာ၀ေလကို အားရပါးရ ရူသြင္းလိုက္သည္။

အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသည္မသိလိုက္။

မ်က္လံုးအစံုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့

သူ႔အား စူးရဲစြာၾကည့္ေနသည့္

လူတစ္ေယာက္။

ဘာရယ္မသိ သူ႔ကိုျမင္တာနွင့္

မသိမသာ ၀င္သြားတ့ဲေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္

ခပ္ကုတ္ကုတ္ေလးေျပးထြက္လာခ့ဲမိသည္။

ေနာက္ေက်ာမလံုေပမ့ဲေရွာင္က်န္႔လွည့္မၾကည့္ရဲပါ။

ရင္ဘတ္ထဲက တုန္ေနၿပီး

လက္ဖ်ားေတြပါ ေအးစက္ေနခ႔ဲလို႔။

💘💘💘💘💘

အျမည္းေလးပါ..😁

သေဘာက်ရဲ႕လား😘

ေျပာေပးၾကပါအံုး

အိမ်ပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းလာတဲ့ရှောင်ကျန့်ကြောင့်

မွေးသမိခင်ရှောင်ကတော်တစ်ယောက်

လှေကားမှာတင် ကြက်မွေးနဲ့စောင့်နေရှာသည်။

ဘယ်လိုသင်ပြပြ တော်တော်ရွတဲ့ကလေး။

အသက်က ၂၈ပြည့်နေပြီ။

အခုထိ ကလေးစိတ်မပျောက်သေး။

"ရှောင်ကျန့်....လှေကားကိုဖြေးဖြေးဆင်းပါဆို။

ဘယ်လိုမှပြောလို့မရဘူးလား။

မတော်တဆပြုတ်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

နောက်တစ်ခါ လှေကားကနေဆင်းရင်

အသံမကြားရစေနဲ့။အသံကြားရင်

နင့်ခြေထောက်ကို ရိူက်ချိုးပြစ်မယ်.!"

လှေကားထိပ်မှာ နှုတ်ခမ်းလေး မသိမသာ

ထော်ကာရပ်နေသော သားတော်မောင်ကြောင့်

တင်းထားသည့်စိတ်တွေကို မနည်းပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

ကျန်တဲ့နေရာမှာရင့်ကျက်ချင်ရင့်ကျက်မဲ့သူလေးက

ချစ်ရခင်ရသူတွေနဲ့ဆို အမြဲ၃နှစ်သားက

မတတ်လာသူလေး။

ဆိုးလိုက်ပေလိုက်ပုံများက သူများသားသမီးတွေလို

အရက်သောက်ဖဲရိုက်ပြီးရမ်းကားတာမျိုးမဟုတ်။

အရက်လည်းသောက်သည်။ဖဲလည်းရိုက်သည့်

သားတော်မောင်က အစွဲကြီးလိုမျိုးမဟုတ်၍

စိတ်အေးရသည်။

လောင်ကစားဆို ထိပ်ဆုံးက။

အရက်ပြိုင်သောက်အုံးမလား။

ရသေးသည်။

တစ်ခါမှမနိုင်ပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ

အရူံးမပေး။

အလုပ်နဲ့မနိုင်လျင် ပါးစပ်နဲ့

အနိုင်ယူသည်။

အခုလည်းကြည့်။ဆူလိုက်ရင်လုပ်ပြနေသည့်ပုံကကို

ကိုင်ပေါက်ချင်စရာ။

"မားကလည်း။လှေကားကနေဆင်းမှတော့

အသံမမြည်ဘဲနေမလား။!"

"တော်...ပြန်မပြောနဲ့။

နောက်တစ်ခါ လှေကားကနေဆင်းရင်

ဘာသံမှမကြားချင်ဘူး...!"

ရှောင်ကတော်ထိုမျှသာပြောပြီး

မီးဖိုထဲပြန်ဝင်နေလိုက်သည်။

သူ့သားတော်မောင်ကတော့ အလုပ်ကို

ခြေဆောင့်၍သွားလေပြီ။

💘💘💘💘💘

"ရှောင်ကျန့်..ဘယ်လိုဖြစ်လာတာလဲ..!"

ဆိုင်ထဲဝင်ဝင်ခြင်း ဆောင့်အောင့်နေသည့်

ရှောင်ကျန့်ကြောင့် ယွီပင်းမေးလိုက်ခြင်း။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။မင်းရောက်တာကြာပြီလား..!"

"အင်း...ဒါပေါ့။ငါက အချိန်လေးစားတဲ့လူလေ။!"

"တော်စမ်းပါ။ဖယ်...အဲ့နေရာကနေ။

ကြမ်းတိုက်မလို့..!"

ရှောင်ကျန့်ဆိုတာ အဲ့တာပါပဲ။

စားသောက်ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်လုံး

ပိုင်ထားပြီး Waiterလုပ်လိုက်

သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်နှင့်။

ဘယ်သူမှသူ့ကိုပိုင်ရှင်ဟုမထင်ကြပေ။

ကပ်စေးကလဲ တစ်ချက်တစ်ချက်ကုတ်တတ်သေးသည်။

သူကပ်စေးနှဲတဲ့အချိန်တွေများ သကြားလုံးတောင်

တောင်းမစားမိစေနှင့်။

အဲ..လက်ဖွာတဲ့အချိန်များတော့

ဝေသန္တရာ အဖေခေါ်ရလောက်သည်။

ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းဆိုတာ

မျောက်စိတ်နဲ့ ယုန်တစ်ကောင်။

💘💘💘💘💘

"သား...သဘောကျရဲ့လား..။!"

အပြင်အဆင်ခပ်အေးအေးလေးနဲ့အိမ်လေးမို့

ရိပေါ် ပြုံးမိသည်။

သူတစ်ကယ်နှစ်သက်ပါသည်။

မဆူညံတဲ့ရပ်ကွက်လေးဖြစ်တဲ့အပြင်

အိမ်လေးတိုင်းဆိုတာဟာလည်း

ပုံစံခပ်ဆင်ဆင်လေးတွေချည်း။

သစ်သားခြံစည်းရိုးလေးတွေချည်း အိမ်တိုင်းကာရံပြီး

အလှဆင်ထားပုံထောက်ရင်

ရာဇ၀တ်မှုရှားသည်က သိသာသည်။

ထူးခြားသည်က လမ်းတစ်လျောက်လုံး

ကား..ဆိုင်ကယ် ဆူညံသံ

မရှိခဲ့။

ဒီတော့ရိပေါ်အကြိုက်ပင်။

တစ်ရပ်ကွက်လုံးကို ပြေးကွင်းလို

သဘောထားပြီးစပါယ်ရှယ်မောင်းလို့ရပြီ။

ဘေးအိမ်အခြေနေလေးကို အကဲခတ်ကြည့်တော့

သရဲခြောက်မှာပင်ကြောက်ရသည်။

ဒီတစ်ချက်တော့ ရိပေါ်မကြိုက်။

ကိုယ့်ဘာသာ ဆိုက်ပိ ဂိုက်ပိနေသော်လည်း

သရဲတော့ကြောက်သည်။

"သားကြိုက်တယ်မား။ဒီမှာဆို

သားအေးဆေးနေလို့ရပြီ!"

"မားလည်း သားကြိုက်မယ်ထင်လို့

၀ယ်လိုက်တာ။ဒီနှစ်မွေးနေ့လက်ဆောင်လေးက

ထူးခြားပြီ မဟုတ်လား..!"

ပြုံးရယ်ကာပြောနေသည့်မားကြောင့်

ရိပေါ်မားရဲ့ပါးလေးကို

အနမ်းခြွေလိုက်သည်။

ကုမ္မဏီကိစ္စတွေကြောင့်

စိတ်ပင်ပန်းလူပင်ပန်းဖြစ်ရတဲ့အပြင်

လူသံများတဲ့နေရာတွေမှာ အနေများနေမိတာကြောင့်

ရိပေါ်ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဖြစ်တတ်လာသည်။

ထို့ကြောင့်မားက ဒီအိမ်လေးကို

မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးခြင်း။

ကုမ္မဏီကိုတော့ ပါးနှင့်မားသာ

ပြန်ဦးစီးနေကြသည်။

အားနာပေမဲ့ ရိပေါ်လည်းမတတ်နိူင်ခဲ့ပါ။

အိမ်အသစ်စက်စက်လေးထဲဝင်ပြီး

လျောက်ကြည့်နေမိသည်။

အိမ်ဖော်တစ်ယောက်တော့ ခေါ်အုံးမှပါ။

စဉ်းစားမိသည်က အလုပ်

Canteenက စားဖိုမှူး

စစ်ကျွေးကိုသတိရမိသည်။

သူ့လက်ရာတွေက ချေးများတဲ့ ရိပေါ်ပင်း

စားလို့အဆင်ပြေသည်လေ။

💘💘💘💘💘

"ပေတူးနေတာပဲ...!"

နှာခေါင်းရူံ့ပြီးပြောတဲ့

ယွီပင်းကြောင့် ရှောင်ကျန့်မျက်စောင်းထိုးရင်း

"ပေပေ..ငါအိမ်ပြန်တော့မှာ.!"

တစ်နှစ်လောက်မလျော်ထားတဲ့သူ့ကျောပိုး

လွယ်အိတ်လေးကို ကောက်လွယ်ပြီး

ထွက်သွားဖို့ပြင်နေတာမို့

ယွီပင်း အမြန်လှမ်းတားရင်း

"ဟေ့...ငါလိုက်ပို့ပါ့မယ် အကိုတော်ရာ။

Busတိုးစီးရင် တခြားသူတွေကို

အားနာစမ်းပါ။သန့်ရှင်းရေး သမားတွေတောင်

မင်းထက်ပြောင်ရောင်တယ်။!"

"အဲ့တော့ မင်းလိုက်ပို့မှာမလား..!"

ပြုံးစစမဲ့ရှောင်ကျန့်ပြောလိုက်တော့

မျက်စောင်းထိုးပြတဲ့ယွီပင်း။

တကယ်ပါ။ရှောင်ကျန့်လို ပေတိပေစုတ်

သူဠေးကို သူပဲ ကြာကြာပေါင်းနိုင်သေးတာ။

💘💘💘💘💘

"ဒီမှာပဲချပေးတော့။

ငါ့ဘာသာ လမ်းလျောက်သွားမယ်..!"

"အင်း..ရေမြန်မြန်ချိုးလိုက်နော်။

မင်းဆီက အမှိုက်ပုံးနံ့တွေ

ရနေတယ်...!"

"အေးပါ ခွေးသားလေးရဲ့။!"

အားရပါးရဆဲပြီး လမ်းထိပ်မှာတင်ဆင်းလိုက်သည်။

တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရူခင်းလေးတွေကို

ယွီပင်းကားကြီးစီးပြီး လက်လွတ်မခံနိုင်ပါ။

သွားနေကြနေရာ...နေနေကြဒေသဆိုပေမဲ့

ရှောင်ကျန့်အတွက်တော့ ဒါဟာ

မရိုးနိုင်တဲ့ ရူခင်း။

ကျန်းမာရေးမကောင်းတဲ့မားအတွက်

ဒီမြို့လေးမှာပင် အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပြီး

ပါးကိုယ်တိုင်က စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ရှောင်ကျန့်အတွက်လည်း စားသောက်ဆိုင်

ဖွင့်ပေးပြီးခြေငြိမ်စေခဲ့ပေမဲ့

ရှောင်ကျန့်ကတော့ မျောက်စိတ်မို့

ဆိုးလိုက် မဆိုးလိုက်ပင်။

ခြေတစ်လှမ်းချင်းမှန်မှန်လျှောက်ကာ

သဘာဝလေကို အားရပါးရ ရူသွင်းလိုက်သည်။

အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသည်မသိလိုက်။

မျက်လုံးအစုံဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့

သူ့အား စူးရဲစွာကြည့်နေသည့်

လူတစ်ယောက်။

ဘာရယ်မသိ သူ့ကိုမြင်တာနှင့်

မသိမသာ ၀င်သွားတဲ့ကြောက်စိတ်ကြောင့်

ခပ်ကုတ်ကုတ်လေးပြေးထွက်လာခဲ့မိသည်။

နောက်ကျောမလုံပေမဲ့ရှောင်ကျန့်လှည့်မကြည့်ရဲပါ။

ရင်ဘတ်ထဲက တုန်နေပြီး

လက်ဖျားတွေပါ အေးစက်နေခဲ့လို့။

💘💘💘💘💘

အမြည်းလေးပါ..😁

သဘောကျရဲ့လား😘

ပြောပေးကြပါအုံး