Тэхён Жонгүгийн компани дээр очоод хэдийн хоёр долоо хоног өнгөрөөд байгаа ба энэ хооронд Тэхёны хувьд хангалттай их зураг авуулсан учраас одоо бараг л дахиж ирэх шаардлагагүй болоод байгаа юм. Өнөөдөр бол түүний сүүлийн өдөр нь боловчиг Тэхёнд дахиад ганц өдөр байсан бол гэж бодуулахад хүргээд байгаа тэр л нэгэн түүний толгойноос одоо ч гараагүй хэвээр.

Энэ хэдий болохгүй гэдгийг мэдсээр байж, очих бүртээ өрөөнийх нь урдуур эргэлдээд зогсохгүй хааяа нэг таарахдаа худал дургүй мэт жүжиглэдэг ч зөрснийхөө дараа шууд л эргэн нүд салгалгүй ширтдэг түүний хувьд хичнээн ихээр үүнийгээ эсэргүүцэвч ер болж өгөхгүй байгаад өөрийгөө хүртэл ихээр буруутгаад байгаа юм.

Сүүлийн өдөртөө ч тэр үү, чадлаараа л хичээн хэд хэдэн зураг авуулаад эцэст нь энэ хэцүү ч гэх юм уу, амархан ч гэх юм уу ажил нь бүрэн өндөрлөлөө.

"Сайн байлаа"

"Тэхён аа, үнэхээр сайн ажиллалаа"

Ажилчдын орилооныг хангалттай давах чанга алга ташилт өрөөнд цуурайтаж, удалгүй тэр нэгэн томоос том инээмсэглэл нүүрэндээ тодруулаад

"Би өнөөдөр та бүхнийг дайлна" гэх үгс унагах нь тэр.

Захиралынхаа хэлсэнд ажилчид бүгд л аз жаргалтайгаар хүлээн авч, дор бүрнээ хувцсаа солихоор түр өрөөнөөс бужигналдсаар гарлаа.

"Сайн уу?" Жонгүг Тэхёнтой хоёулхнаа үлдсэндээ инээмсэглэлээ нууж ч чадалгүй ийн асуухад Тэхён дургүй мэт жүжиглээд тогтохгүй хүндхэн үгс унагаад зөрөхийг зэхэх аж.

"Чамайг харахаас өмнө сайн байсан юм. Одоо харин муу болчихлоо"

Тэхёны үгэнд нэг царай нь барайсан ч Жонгүг яаравчлан Тэхёны гарнаас зууран авлаа.

"Чи явах хэрэггүй ээ. Би явчихъя. Оронд нь тэдэнтэй үлдээд найрла. Удаан ажиллалаа шүү дээ" инээмсэглэсээр унагаасан үгэнд нь Тэхёны царай огцом хувирч яах ёстойгоо бүр мэдэхээ байчихав. Зүрхнээс нь хүсэмжлэх хамт байх мөч, тархинаас нь шаардах хол байх цаг хугацааны голд нь гацах Тэхён.

Хичнээн Жонгүгтай хамт байхыг хүсэх ч түүнд хүүхэд, цаашлаад эхнэр болох хүн ч байгаад нь дотроо дэмий л нууцхан биелэшгүй хүсэл тээнэ.

Өөрөөс нь холдон явах Жонгүгийн алхам бүрт өөрөө өөртэйгээ тэмцэж ядсаар эцэст нь

"Ганц удаа хамт хооллоход зүгээр учраас" гээд доош харан зогсож, Жонгүг ч томоор инээмсэглэн, эргэн хараад Тэхёны урд алхан ирлээ.

"Баярлалаа"

Өрөөнд үүнээс хойш юу ч дуулдсангүй. Тэхён одоо ч доош харсан хэвээр хэлсэн үгэндээ эргэлзэж ядан зогсох бол Жонгүг нүүрнээсээ огт инээмсэглэл салгахгүйгээр Тэхёныг ширтэнэ.

"Кхм...хүүхэд чинь сайн уу?" Удаан хугацааны эвгүй байдлыг эвдэн Тэхён асуухад Жонгүгийн царай түрүүнийх шигээ жаргал харуулсан бус зовлон илэрхийлэгдэх мэт өөрчлөгдөөд

"Мэдээж сайн" гэсээр үл ялиг инээвхийлэх шиг болоход нь Тэхён инээмсэглээд

"Ашгүй дээ. Хүүхэддээ сайн анхаарал тавиарай" хэмээн захих мэт үг хэлсэнд нь Жонгүг түүн рүү илүү удаанаар ширтээд

"Хүүхэд гэхээр л чиний нүүрэнд аз жаргал тодрох юм. Тийм ихээр хайртай хэрэг үү?" гэхэд Тэхён багахан толгой дохилт хийгээд

"Тэд хөөрхөн шүү дээ. Бяцхан гар, хөл, бие, нүүр гээд л. Бүгд жижигхэн. Эгдүүтэй, өхөөрдөм. Би хэзээнээс эхэлж хүүхдэд хайртай болсоноо мэддэггүй юм. Жин ахын тэр их хүүхдийг нандигнах үзлээс болсон ч байж магад. Гэсэн ч одоо бол Жин ахын нөлөө ч байхгүйгээр хүүхдийг хайрлаж, эрхэмлэдэг. Тиймээс чи хүүхдээ заавал эрүүл энхээр төрүүлж өсгөх ёстой шүү. Миний захиас" гэсээр ярих үедээ л инээмсэглэлийг ихээр тодруулж, баяр баяслаа ил гаргахад нь Жонгүг ч мөн жаргал гээчийг энэ үед л мэдэрч буйгаа ойлгохын дээдээр ойлгож, дотроо олон ч удаа 'Инагийн оронд Тэхён байхгүй яав даа' хэмээн бодлоо.

"Би--" Жонгүгийг сая л ам нээх гэхэд нь тасалдуулж орхисон олон орилолдсоор өрөөнд орж ирэх агаад Жонгүг ч үгээ эргүүлэн залгиад инээмсэглэсээр

"Явцгаая" хэмээгээд Тэхёныг дагуулан өрөөг орхив.

"Би тэдэнтэй хамт-"

"Зүгээр дээ. Надтай хамт явахад гэмгүй"

○○○

Хоолны газарт байрласан ажилчид бүгд л идэх нь идэж, уух нь уусаар амгалан гэгч нь суух ба гагцхүү Жонгүг л биеэ барьж басхүү зөвхөн Тэхёнд л хамаг анхаарлаа төвлөрүүлэн сууна.

"Чи ч гэсэн уух хэрэгтэй шүү дээ" согтуу Тэхён байдгаараа малийсаар гаран дахь хоосон хундагаа Жонгүг рүү сунгахад Жонгүг чангаар инээд алдсаар худал ууж буй мэт дүр эсгээд түүнд эргүүлэн хундгийг өглөө.

"Сайн байна" Тэхён эрхий хуруугаа гаргасаар хундган дахь архийг өөрөө уух гэсэн ч өнөөх нь хоосондоо ч тэр үү, хошуугаа унжуулсаар дахин архи хийн ууж, Жонгүг ч энэ бүхнийг ажиглан жаргалтай нь аргагүй инээмсэглэнэ.

○

"Архи даадаггүйг минь мэдсээр байж...ёстой нэг...чи л надад архи өгөө биз дээ!" Тэхён сүүмийсэн нүдээрээ хундагтай хэрэлдээд бүр зогсохгүй сүүл рүүгээ загниад эхлэх нь тэр.

"Тийм биз дээ! Чи хэл л дээ" Тэхён хөмсгөө эгдүүтэй нь аргагүй зангидаад, унжих уруулаа ч анзааралгүй хундагтай хэрэлдэж байсан ч нөгөөх нь юу ч хэлж чадахгүй юм хойно өөрөө өөртэйгээ хэлэлцээд, удалгүй архины шилийг хүртэл үг дуугар гэж зандарлаа.

"Муу заваан хоёр юм чинь. Та хоёрыг Жонгүгт хэлнэ дээ"

○

"Хөөе! Чи мэдэх үү?" Тэхён баруун талдаа байх Жонгүг бус зүүн талдаа суух эрийг цохин аваад ийн асуувал залуу гайхсаар

"Юуг?" гэсэнд Тэхён амаа даран маягтай нь аргагүй инээгээд

"Би танай захиралд хайртай" гэх нь тэр. Үүнд нь ч гайхсан залуу нүдээ томруулан Жонгүг рүү харахад Жонгүг үргэлжлүүлэн яриул гэсэн шиг дохио өглөө.

"Та хоёр үерхдэг юм уу?" Залууг асуухад Тэхён сая л инээж байснаасаа эрс өөрчлөгдөн гунигтай нь аргагүй хүндээр санаа алдаад

"Үерхэл...ууг нь үерхдэг байсан юм. Гэсэн ч нэг л өдөр Жонгүг хүүхэдтэй бүр эхнэртэй болж таараад...Тэгээд л эцэст нь бидний харилцаа өндөрлөсөн дөө" гэвэл залуу цааш юу ярихаа мэдсэнгүй. Дэмий л доош харан захиралдаа эхнэр, хүүхэд байдаг эсэхийг тунгаалаа.

"Гэхдээ захирал эхнэр, хүүхэдгүй шүү дээ. Та буруу ойлгосон юм биш үү?"

"Үгүй дээ. Тэгээд ч хүүхдийг нь тээж байгаа эмэгтэйг эхнэр гэхгүй өөр юу гэх вэ дээ. Хүүхэд ямар тоглоом биш. Гэрлэхээр шийдсэн хосуудын л бүтээдэг нандин зүйл шүү дээ" гэсээр Тэхёныг урдахаа дахин тонгоруулж орхиход Жонгүг одоо болсон гэж үзэв бололтой Тэхёныг үүрсээр бусаддаа

"Явлаа" хэмээн нэг бодлын одоо боль гэсэн дохио өгөөд өрөөг орхив.

"Хэн чамайг намайг үүрч болно гэсэн юм?" Тэхёныг гэнэт л нуруун дээр нь тонгочиж эхлэхэд Жонгүг

"Чи одоо өөрөө явж чадахаар ухаантай биш байгаа болохоор зүгээр л надаар үүрүүл" гээд дахин нэг үүрэх мэт өргөн нуруун дээрээ тогтоолоо.

Удалгүй тэд Жонгүгийн машин дээр ирж, Жонгүг ч Тэхёныг урд суудалд суулгаад түүний гэрийн зүг хөдлөх агаад хааяа нэг Тэхёны архины халуунд хацар нь улайсан төрхийг ажин инээд алдсаар явна.

Нэлээд хугацааны дараа Тэхёны гэрийн үүдэнд ирсэн Жонгүг Тэхёныг өргөж ядахдаа кодыг чүй ай хийгээд дотогш орон Тэхёныг зөөлөн гэгч нь орон дээр нь хэвтүүлэх аж.

Хувцас болоод хөнжил дэрийг нь засах, мөн тайлахаа ч марталгүй аль болох тухтайгаар хэвтүүлээд эцэст нь болов гэлтэй инээмсэглэсээр уруул руу нь дөхсөн ч гэнэт санасан шиг байрлалаа өөрчлөн духан дээр нь удаанаар үнсээд гэрийг орхив.

○○○

"Тэхёнтой дахиж ойртоно гэж санасны ч хэрэггүй шүү!" Жонгүг инээмсэглэсээр машиндаа суух гэж байсан ч Сынчол хаа нэг газраас гаран ирээд ийн түүнд сануулах гэсэн шиг үгс унагахад Жонгүг царайгаа хувьс хийн өөрчлөөд

"Өөрт чинь ямар хамаатай гэж ийм үг хэлээд байгаа юм!" гэсээр үнэхээр уурласан бололтой дуугаа өндөрлөх нь тэр.

"Чамд миний дүү байгаа байх аа. Хөөрхөн, сайхан биетэй, сайхан ч сэтгэлтэй. Өчнөөн л ирээдүй, өчнөөн л сайхан дурсамжийг бүтээх байсан тэр минь чамаас болж ирээдүйгүй болохдоо тулаад байгааг ер нь чи мэдэж байна уу? Тэгчихээд бас илүү санаархаж, сэтгэлтэй нэгнээр минь зугаацаад! Миний хувьд энэ чинь хангалттай гэж үзэж байна. Нэг бол би ээж, аавд хэлж түүнийг гадаад явуулна. Эсвэл зүгээр л Тэхёныг аваад та хоёрыг тайван орхиё. Ямар ч сонголт хийсэн би чамайг хүндэтгэнэ"

Жонгүг түүнийг санал тавив уу, үгүй юу шуудхан л Тэхёныг өгөхгүй хэмээх гэж байсан ч толгойд нь орж ирсэн бяцхан хар цэгт, цаашлаад Тэхёны инээмсэглэсээр хэлсэн үг эргэлдэж яаж ч чадалгүй амнаасаа

"Инаг битгий явуул" гэх үгс гаргаад машиндаа орон суулаа.

Харин түүнийг ийм хариу хэлэхийг мэдэж байсан Сынчол нүүрэндээ одоо л нэг уруулны өргөлт хийгээд цааш явах аж.

○○○

Энэ...харж байна уу? Жижигхэн хар зүйл. Энэ бол ураг. Нялхаараа учир ердөө ийм л хар зүйл харагдах болно. Мөн ураг маш сайн бойжиж байна.

Тиймээс чи хүүхдээ заавал эрүүл энхээр төрүүлж өсгөх ёстой шүү. Миний захиас.

"Новш гэж!!" Шөнө болж байсандаа ч тэр үү, замаар тийм ч олон машин үзэгдээгүйгээс гадна Тэхёны тэнэглэлийг анзаарах ч хүн байсангүй.

Машиныхаа хурдыг энгийнээс хавь илүү хурдлуулж, урдах машинаа ч үл тоон хажуугаар нь салхи татуулан зөрөх түүнд зогсох бодол байхгүй аятай удаанаар ийм байдалтай явж, эцэст нь хэний ч мэдэхгүй тийм л газар сүүлийн зогсоолоо хийн, үрүүлээсээ хоёр гараараа зуурсан хэвээр нүүрээ сигнал дээр буулгаад чангаар цурхиран уйлах нь тэр.

Инээсний маргааш уйлдаг гэдэг үнэхээр оргүй хоосон үг биш бололтой. Жонгүгийн хувьд ч тэр, Тэхёны хувьд ч тэр өнөөдөр л ганц тэр хар бараан өдрөөс хойш жаргалтайгаар инээсэн ганц өдөр нь байхад. . . Эргээд л хараар будаад хаячих шиг боллоо.