ပီတိအလုပ်သွားဖို့အတွက်ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ထမင်းစားခန်းထဲရောက်တော့ အဖေနဲ့ကျောင်းပိတ်လို့မနက်ပိုင်းမတွေ့ရတက်တဲ့မောင်လေးကမုန့်ထို်င်စားနေသည်။မေမေက သူမဝင်လာတာနဲ့မုန့်ပန်းကန်ကိုယူလာကာ သူမရှေ့ချလိုက်ပြီး ဝင်ထို်င်သည်။သူမရှေ့က အုန်းနို့ခေါက်ဆဲွကိုကြည့်ပြီး သူမစားလိုက်ရာအမေလိုက်ရာရှယ်ဖြစ်နေဆဲပင် အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲဆို ပဲမှုန့်နဲ့မချက်ပဲ ကုလားပဲကို ပြုတ်ပြီးထောင်းချက်တာကပိုအရာသာရှိသည်လေ။စားနေရင်းပဲကြော်ထည့်ထားသော ပန်းကန်ကိုနိုှက်

ရာ အငယ်ကောင်လက်နှင့်ဆုံသည်။နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်စောင်းခဲလိုက်သည်။ဟုတ်တယ်လေ

ပဲကြော်က တစ်ခုပဲရှိတော့တာကို။

" သားက အငယ်နော် အငယ်ကိုဉီးစားပေး သားစားမှာ"

"အောင်မာ ငယ်တိုင်းပေးစရာလား မပေးဘူး

ငါစားမှာ"

"ဟိုနှစ်ကောင်မကိုက်နဲ့တစ်ခုပဲရှိတာ တစ်ဝက် ဝက်ပြီးစား ကြ မွေးထားတာနှစ်ယောက်ထဲကို မတည့်ဘူးတစ်မအေထဲမွေးထားတာနော် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ဉီးစားပေးမှပေါ့ မေမေသိပ်မပြောချင်ဘူး"

မေမေ ဆူလိုက် မှနှစ်ယောက်သား ခေါင်းလေးညိတ်ကာ

"ဟုတ်ကဲ့" ပြိုင်တူပြောလိုက်ကာနှစ်ယောက်သား အကြော်ကိုပိုင်းကာစားလိုက်သည်။စားပြီးတာနဲ့ အလုပ်သို့ထွက်လာခဲ့သည်။အလုပ်ရောက်လို့ သူမ ကိုကိုရုံးခန်းသို့ကော်ဖီဖျော်ပြီး သွားပို့တော့ ကိုကျော်စွာမတ်တပ်ရပ်ကာ

သူကတော့ ဖုန်းပြောနေသည်။သူကတစ်ချက်သူမကိုလှမ်းကြည့်ကာ ဖုန်းဆက်ပြောနေတာကြောင့် သူမအခန်းထဲကပြန်ထွက်လာပြီး အလုပ်လုပ်နေလိုက်သည်။

ကောင်းကင်တစ်ယောက်သူကုမ္ပဏီက ခုထွက် မဲ့ရုပ်ရှင်ကားအတွက် ပြသခွင့်ရဖို့ လူကြီးတစ်ချို့နဲ့ သူကိုယ်တိုင်သွားတွေ့ဖို့လိုတာကြောင့် သွားတွေ့ရမည်။သူအခန်းထဲက

ထွက် မည်လုပ်တုန်း သူစားပွဲပေါ်က သူမဖျော်ထားတဲ့ ကော်ဖီကိုမော့သောက်ကာ

ထွက်လာခဲ့သည်။

ပီတိတစ်ယောက်နေလည်စာ စားချိန်ရောက်လာတာကြောင့်နေလညိစာစားဖို့ထွက်လာခဲ့သည်။စားနေရင်း သူရောအလုပ်ကိစ္စနဲ့အပြင်သွားတာ ထမင်းရောစားပြီးရဲ့လားမသိဘူး တွေးမိကာ သူကိုလွမ်းလာသည်။စားပြီး အလုပ်စားပွဲပေါ်ထိုင်ကာရှိသေး မမယုရောက်လာသည်။

"ပီတိရေ ပြီးရင်မင်းသားမင်းမြတ်ပိုင်ကိုအင်တာဗျူးဖို့ရှိတယ် အစ်မတို့ ဒီအပတ်သူ့အင်တာဗျူးထည့်မှာအဲဒါညီမလေးရိုက်ကွင်းကိုလိုက်သွားမှဖြစ်မယ် သူကခုချိန်ပဲအားတာမို့ ညီမလေးသွားလို့ အဆင်ပြေတယ်မလား"

"ဟုတ်​ပြေပါတယ် ရိုက်ကွင်းကဘယ်မှာလဲ

အစ်မသူ့ကိုဖုန်းနဲ့ကြိုချိတ်ပေးအုံး "

"ရိုက်ကွင်းက ကန်တော်ကြီးထဲမှာ မင်းသားလက်ထောက်ကညီမထွက်လာတာနဲ့သူကကြိုစောင့်နေမှာ ဖုန်းနံပါတ်ယူသွား အစ်မလဲကြိုဆက်ထားလိုက် မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

" အင်တာဗျူးပြီးရင် ညီမတစ်ခါထဲပြန်လိုက်တော့နော် ပြန်လာလဲအလုပ်ကဆင်းတော့မှာပဲကို"

"ဟုတ် ကျေးဇူးမမယုရေ"

ပီတိလဲ လိုမယ်ပစ္စည်းတွေနဲ့သူမပစ္စည်းတွေအိတ်ထဲထညိ့ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။တက်စီတစ်စီးငှားပြီး ကန်တော်ကြီးသို့ထွက်လာခဲ့သည် သွားလာစရိတ်ကိုတော့ နောက်မှပဲပြန်တောင်းတော့မည်။အဝင်နားရောက်ခါနီး ဖုန်းဆက်လိုက်တော့စောင့်နေတယ်ဆိုတာကြောင့် ကားခရှင်းကာ ဆငိးလိုက်ပြီး သူမစောင့်နေပုံ ရတဲ့လူဆီလျှောက်လာကာမေးပြီး ဟုတ်တယ်ဆိုတာကြောင့် ရိုက်ကွင်းနေရာသို့

လာကြိုတဲ့လူနောက် လိုက်လာခဲ့သည်။မင်းသားက ရိုက်ကူးရေးမပြီးတာကြောင့်

သူမစောင့်နေလိုက်သည်။

မင်းမြတ်ပိုင် ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့နှင်းဆီခို်င်

ရုပ်ရည်သာမက အရည်အချင်း နောက်ခံ

ဘာတစ်ခုမှ ချို့ယွင်းချက် မရှိပေ။တစ်ခုတော့ရှိတယ် သူဟာရည်းစားတော့နည်းနည်းများသည်။သူ့ပရိတ်သတ်တွေ မသိပေမဲ့လို့ပေါ့ ဒါပေမဲ့သူဘဝမှာဘယ်မိန်းကလေးမှတရားဝင်မတဲွပေ ။တရားဝင်တွဲပြီး သူဘဝကိုပုံအပ်လောက်အောင် သူမမိုက ်မဲပေ။

ရိုက်ကွင်းပြီးလို့ သူ့လက်ထောက်ကအင်တာဗျူးရှိတယ် ဆိုတာနဲ့ဆုံမဲ့နေရာကို

သူရောက်လာခဲ့သည်။သူလက်ထောက်ဘေးနားက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ထိုင်နေပြီး

သူမကလဲသူကိုအကဲခတ်နေသည်။သူအနားရောက်တော့ သူလက်ထောက်ကမိတ်ဆက်ပေးသည် လှတာတော့လှပါသည် သူကတော့

လှတာထက်သူမကပိုချစ်ဖို့ကောင်းသည်လို့ထင်သည်။သူတို့နှစ်ယောက် အင်တာဗျူးလုပ်ငန်းစတင်ပြီး သူမမေးသမျှကိုဖြေပြီး

သူကတော့ သူမကိုစိတ်ထဲခင်မိတာကြောင့်

သူမနဲ့စကားနည်းနည်းပြောချင်တာကြောင့်စကားစလိုက်သည်။

" နာမည်က မြတ်နိုးပီတိနော် အဆန်းပဲ လှလဲလှတယ် "

"ဟုတ်တယ် အဖေကပေးထားတာလေ

ငယ်ငယ်က ပီတိက မျက်နှာအရမ်းချိုပြီး

လူတိုင်းကို မသိလဲပြုံးပြတက်လို့တဲ့ အဖေကအတွေးပေါက်ပြီးပေးလိုက်တာ"

" ကောင်းတာပေါ့ ဒါနဲ့star မှာ လုပ်တာကြာပြီလား အရင်ကမတွေ့မိလို့"

"သိပ်မကြာသေးဘူး ပီတိကအသစ်လေ အာ့ကြောင့် မသိတာနေမယ်"

ပြောနေရင်းဖုန်း ဝင်လာတာကြောင့် ကြည့်လိုက်တော့ ကိုကိုစီကဖြစ်သည်။ပီတိပျော်ရွှင်စွာ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

မင်းမြတ်ပို်င်ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာဖုန်းပြောနေတဲ့သူမကိုကြည့်ရင်းဖုန်းလာလို့ ပျော်ရွှင်သွားသောသူမ မျက်နှာကြောင့် သူရဲ့စိတ်ထဲစိုးရိမ်သွားသည်။သူမမှာ ဆိုင်သူရှိနေပြီလားဆိုတဲ့ အတွေးဝင်သွားသည်။သူတောင် ခုမှတွေ့တဲ့သူကို ဘာလို့သံယောစဉ္ထားနေမိမှန်းနားမလည်တော့ပေ။

ပီတိလဲ ကိုကိုကလာကြိုမည်ဆိုတာကြောင့် အင်တာဗျူးလဲပြီးတာမို့ မင်းသားကိုနှုတ်ဆက်ကာ အပေါက်ဝသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ခနနေတော့ ကားလေးရောက်လာတာကြောင့်ကားပေါ်တက်လိုက်သည်။ကားပေါ်ထိုင်ပြီး ခါးပတ်ကြိုးပတ်ကာ သူကိုကြည့်လိုက်တော့ သူကသူမကိုပြုံးကြည့်နေသည်။ပြီးတာနဲ့လက်တစ်ဖက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ ကားစမောင်းလေသည်။

" ကိုကို ကိုကျော်စွာနဲ့သွားတာမဟုတ်ဘူးလား

"

"ဟုတ်တယ်လေ သူကလမ်းမှာဆင်းနေခဲ့တာ"

"သူပီတိဆီ ကိုကိုလာတာသိလားဟင်"

"သူကကိုကို ကို မမေးရဲလို့သာ သူလဲသိမှာပါ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ သူကစိတ်ချရတယ်"

"မစိုးရိမ်ပါဘူး ပီတိကရှက်လို့ပါ"

"ဒါဆိုမရှက်တက်အောင်ကိုကိုက သင်ပေးမှာပေါ့"

လို့သူပြောပြီး သူမကပါးစပ်တင်ပြောတာမဟုတ် မျက်နှာကပါနီနေတာကြောင့် သူအသည်းယားစွာနဲ့ ကားကိုလမ်းရှင်းတဲ့နေရာရပ်လိုက်သည်။ကားရပ်လိူက်လို့ သူမကသူ့ကိုကြည့်လာသည်။သူကသူမခါးပတ်ကြိုးကိုဖြုတ်ကာ သူမခါးကိုဆွဲပွေ့လိုက်သည်။သူမကလန့်သွားပြီး သူရင်ဘက်ကို လက်နှင့်ထောက်ထားသည်။သူမျက်နှာကသူမနားကပ်လာတော့ သူမကမျက်လုံးလေးမှိတ်သွားသည် သူတစ်ချက်ပြုံးကာ ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။သူနမ်းနေရင်း သူမဘက်ကမနမ်းတက်နမ်းတက် တစ်ချက်တစ်ချက် ပြန်တုန့်ပြန်လာတာကြောင့် သူရဲ့စိတ်ကပိုလိုချင်လာကာ သူမကိုသူပေါင်ပေါ်ဆဲွတင်လိုက်ကာသူမနှုတ်ခမ်းကို အပေါ်တစ်လှည့်အောက်တစ်လှည့် အားနဲ့စုပ်နမ်းလိုက်သည်။သူမက မောနေဟန်ဖြင့် သူရင်ဘက်ကိုလက်သီးဆုပ်လေးနဲ့ထုမှသူအသိဝင်လာကာ နှုတ်ခမ်းလေးကိုလွှတ်ပေးလိုက်တော့ လေကိုအလုအယက်ရှုနေသည်။ပြီးတော့ သူမရဲ့သူ့အနမ်းကြောင့်စိုစွတ်ကာနီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းကိုစိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် သူမအရှက်သည်းကာ သူရင်ခွင်ထဲခေါင်းဝှက်ထားသည်။သူလဲ အသည်းယားကာပြန်ဖက်ထားရင်း သူမရဲ့မွေးညှင်းနုလေးများနဲ့ဂုတ်မွေးလေးတွေကြောငိ့ သူအသည်းယားစွာ ဂုတ်ပိုးလေးကိုတစ်ချက်ဖိနမ်းကာ အကြောစိမ်းများနဲ့နူးညံနေသော လည်တိုင်ကိုတိုးဝှေ့စွာ နမ်းလိုက်ရင်းအရာထင်စုပ်ယူလိုက်ရာ သူမကိုယ်လေးတွန့်သွားသည်။ပြီးတော့ သူမကိုနေရာကိုပြန်ချကာ ခါးပတ်ပတ်ပေးလိုက်သည်ထိ ရှက်နေတာကြောင့် သူမနှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ဖိနမ်းကာ သူကားပြန်​မောင်းလိုက်သည်။သူမလမ်းထိပ်ရောက်တော့ သူမမဆင်းခင် သူမဆီကအာဘွားအတင်းတောင်းကာ သူမပေးပြီးမှဆင်းခို်င်းကာ သူကတော့သူမအိမ်ထဲဝင်သည်ထိ ခမ်လှမ်းလှမ်းကလိုက်ပို့ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။