გამწარებული ტასო,თეჰიონს მივარდა და სახის ფრჩხნა დაუწყო.ხელებს არტყამდა და გრძელი ფრჩხილების მხრებში ასობდა.

თეჰიონი გაგიჟებული იდგა,როგორც ჩანს, ძალიან ეწვოდა ტასოს მუშტები. ტასოს მოცილებას ცდილობდა, მაგრამ უშედეგოდ.ის ადგილიდან არ იძვროდა და, უფრო და უფრო ურტყამდა ხელებს. გაგიჟებულიიყო,ვერ ვცნობდი. ვიცოდი,რომ გაბრაზებული ანასტასია საშიში იყო,მაგრამ ასე ნამდვილად არ მეგონა.

ბოლოს, როცა დაკმაყოფილდა მისი ნამოქმედარით და როცა მიხვდა, რომ თეჰიონის სხეული სრულიად დასახიჩრებული იყო მივიდა და უყვირა.

-რა გეგონა, ერთს მიგარტყამდა ჯონგუკი და ვსო? ბოდიშს გიხდი,მაგრამ სანამ მე აქ ვარ ესე ვერ გამოძვრები. არ გაპატიებ ჩემი დაქალის შეურაწყოფას,არ გაპატიებ ჩადენილს.მეგონა შენს დანაშაულს მიხვდი,როცა გაიგე,რომ ელა დაორსულდა,მაგრამ რას ველოდებოდი? საზიზღარი ხარ. ელას მეორეჯერ აღარ მიეკარო და ასეთი სიტყვები არ უთხრა! დაფიქრებულხარ იმაზე თუ,როგორ მოქმედებს ეს ყველაფერი ელაზე?ან ელა თუ არ გადარდებს,შენს შვილზე დაფიქრებულხარ? შენი აზრით,მშობლის ხასიათი ბავშვზე არ მოქმედებს? ნაბიჭვარი ხარ! შენი ტრაკის გარდა, სხვა არაფერი გადარდებს-ბოლო ხმაზე უყვირა და კიდევ დაარტყა სახეში.

თეჰიონი გაშტერებული უყურებდა მას,არამარტო ის,მთელი სკოლის მოსწავლეები გაოცებული ვიყავით.

10 წუთის წინ,ცალყბად მომღიმარი თეჰიონი, თითქოს სადღაც გაქრა.ახლა უბრალოდ იდგა,ლოყაზე,რომელზეც ტასომ დაარტყა ხელი ჰქონდა მიდებილი და მიყურებდა.არა მე არა, ჩემს მუცელს უყურებდა.

მიუხედავად იმისა,რომ მის თვალებში სინანული ჩანს,მაინც მინდა სახეში დავარტყა.

თეჰიონისკენ წავედი ნელი ნაბიჯებით. მის წინ დავდექი. ლოყიდან ხელი ჩამოიღო,პირი გააქო,თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა,მაგრამ მე არ ვაცადე და ლოყაზე დავარტყი. მთელს სკოლაში დარტყმის ხმა გაისმა.ფეხი ავწიე და ფეხებს შუა ამოვარტყი. ჩაიკეცა და ამოიგმინა.

-მძულხარ კიმ თეჰიონ გაიგე? მეზიზღები და არასდროს გაპატიებ ამ ყველაფერს.შევცდი,რომ მეგონა ვითონ შენში ადამიანის ნასახი,რომ იყო.-ვუყვირე.

მასწავლებლები და სკოლის დირექტორიც გვიყურებდნენ.

-უნდა გავაჩერო-თქვა ქიმიის მასწავლებელმა

-არა, გაჩერდი.ღირსია,თუ აქამდე ვერ ისწავლა ჭკუა, ახლა ისწავლის-გააჩერა დირექტორმა(თეჰიონის მამამ)

-კარგი,გოგოებმა მოგიარეს. ახლა ჩემი ჯერია-ხელები გაატკაცუნა იუნგიმ და თეჰიონისკენ წავიდა.ვიცი,რაც მოხდება,ამიტომ კლასისკენ წავედი. გზად დარტყმის ხმა,გოგოების ყვირილი(რომლებიც სცენას უყურებდნენ) და თეჰიონის ამოხვნეშის ხმა მესმოდა.

კლასში შევედი,არავინაა,რათქმაუნდა ყველა შოუს უყურებს.ჩემს ადგილას დავჯექი.დავიღამე ამდენი ჩხუბით. ოდესმე მორჩება ეს? ოდესმე შემეძლება ერთი დღე კარგად მაინც გავატარო?

მალე ტასოც მოვიდა,დანაღვლიანებული სახით.

-ხომ კარგად ხარ?

-არა,მაგრამ ვერაფერს ვიზამთ-ვუთხარი და ოდნავ გავუღიმე.

-გაძლიერდი.იმედი არ დაკარგო და ერთ დღესაც ბედნიერი იქნები-გამამხნევა და გამიღიმა.

5 წუთის შემდეგ მასწავლებლის ყვირილის ხმა მოგვესმა,შემდეგ კი კლასში ყველა შემოვარდა,ყველა გარდა იუნგის და თეჰიონისა.

-საწყალი თეჰიონი, მამამისმა საავადმყოფოში წაიყვანა. მთლიანად დასახიჩრებულია-ამბობს კლასელი.

-ღირსი იყო,გაიგონე რეები უთხრა? საზიზღარი.სრულიად შემძულდა. როგორ გაბედა ამის გაკეთება,საწყალი ელა.არადა მეგონა,რომ ელა იგონებდა რაღაცეებს.-პასუხობს მეორე. თვალები ავატრიალე.

-რაზე ლაპარაკობთ?-საუბარში მინაც ერთვება.

-ელაზე და თეჰიონზე-ჩუმად ამბობს გოგო.

-მმ...იქ ვიყავი მეც და გავიგე თეჰიონმა რაც უთხრა.საწყალი ელა, მართლა არ ვიცოდი ასე საშინლად თუ მოექცა თეჰიონმა.-მოიცაა რააოო?? თვით მინამ თქვა ეს ჩემზეე. ვაუუუ გაოცებული ვარ. თურმე გული ჰქონია.

-ელა კარგად ხარ?-მეკითხება ჯონგუკი,რაზეც ჰოსოკი და ტასოც,რომელიც იუნგის ადგილას იჯდა, ბრუნდებიან წინიდა.

-კი.რატო უნდა ვიყო ცუდად? თეჰიონისგან უკვე შეჩვეული ვარ ასეთებს-ვატყუებ.ტასოს შევხედე და ნაღვლიანად გამიღიმა.

-ისე, ტასომ რა ჩაატარაა. მეშინია უკვე მაგ გოგოსი-ამბობს ჰოსოკი,რაზეც ტასო დარცხვენილი იღიმის. ეს ის გოგოა წეღან ლამის ბიჭი, რომ მოკლა? გადაირევი ადამიანი.

-ფეხებ შუა,რომ ამოარტყი მე მეტკინა მის მაგივრად. თან ვიცი რა ძლიერი ფეხიც გაქვს...გამოცდილი მაქ-ამბობს ჯონგუკი,რაზეც მე,ტასო და ჰოსოკი ვიცინით-ეიი,იცით მაინც, რა მწარე ფეხი აქ? სხვა გოგომაც დამარტყა,მარა ელას მაინც უფრო მწარე იყო.

გაკვეთილის ბოლოს იუნგი შემოდის კლასში.ხელი შეხვეული ჰქონდა.ალბათ, თეჰიონის ცემის დროს იტკინა. როცა დაინახა,რომ მის ადგილას ტასო იჯდა, ჩაიღიმა და ტასოს ადგილას დაჯდა.

(ისე,რომ იცოდეთ ამ ფიკში ყველა 18 წლისაა :დ)

გაკვეთილები დასრულდა თუ არა,ყველა სკოლის წინ,ეზოში შევიკრიბეთ და მანქანისკენ წავედით.

-აუ,ფეხით წავიდეთ რაა-ვთქვი როცა მანქანას მივუახლოვდით.

-რატო?

-აუუუ წავიდეეთ, გთხოოოვთ-წუწუნი დავიწყე.

-ამხელა გზა ფეხით? არა მადლობთ-ამბობს, ვინ თუ არადა იუნგი და მანქანაში ჯდება.

-აუუუუუუუუუუუუუ-დავიწუწუნე და ცალი ფეხი ძირს დავარტყი-ნახეთ,რა კარგი ადმინდიააა. გავისეირნოთ რააა.

-კარგიი რაა.რა გასეირნება-აყვა იუნგის ნამჯუნიც.

-გთხოოოოვთ-ხელები ერთმანეთს შევატყუპე და ისე შევეხვერწე.

-მეც მინდა ფეხით გასეირნება. მე და შენ წავიდეთ-ამბობს აღტაცებით ჰობი, ამაზე ტასოც ყლეპს თვალებს.

-მეც მოვდივარ-ამბობს ტასო.

-აუუ მე მინდა,რომ ყველამ წავიდეეთ-ისევ დავიწყე წუწუნი.

-არა-იყვირა ყველამ.

მე კი გავბრაზდი და....

აი, ყველა ფეხით მივდივართ😊სამაგიეროდ ყველას (ჰობის და ტასოს გარდა) ყურები აქვთ აწითლებული..

-ნაყინი-ვყვირი, როცა სანაყინეს ვხედავ.

-მე გადავიხდი-ამბობს ჯინი.

-თქვენი 90 000ვონია-ამბობს გამყიდველი, რაზეც ჯინი თვალებს ყლეპს.

-რააა??? ამდენი რატოო??

-ჯინ, შეხედე წინ რამდენი ჭიქა დევს...ყველა მათგანი, ჩვენმა ელამ შეჭამა და ვფიქრონ 90 000 ვონი იაფია ამისთვის-ამბობს ნამჯუნი.

-...

სახლში 2საათიანი სეირნობის შემდეგ მივედით.

-დავიღალეე-ყვირის იუნგი სახლში შესვლისთანავე და დივანზე ეხეთქება.

-მეც დავიღალე-ახლა ჯონგუკი ეხეთქება დივანზე.

-მეც

-მეც

-აახხ მეეც

ყველა დივანზეა გაფენილი, მეკი ფეხზე ვიდექი. თავი გავაქნიე და სამზარეულოში წავედი.

-გაკვეთილების მომზადების დროა-ფეხზე წამოდგა ნამჯუნი.

ამის შემდეგ,ყგელამ წავედით სამეცადინოდ.

მე,ჯონგუკი, ჰობი,იუნგი და ტასო, ჩემს ოთახში ვიყავით და ვმეცადინეობდით.

რადგანაც ჯიმინი, ნამჯუნი და ჯინი, ჩვენ პარალელურ კლასში სწავლობენ,ისინი ცალკე მეცადინეობენ.

თითქმის,2 საათიან მეცადინეობას მოვრჩით და ჩემი ოთახიდან, ყველა გავიდა ჯონგუკის გარდა.

-დღეს აქ დავრჩები-ამბობს და ლოგინზე ეხეთქება.

-რატო? შენი ოთახი არ გაქვს?-ვეკითხები და მეც ლოგინზე ვეშვები.

-ეიი, ფრთხილაად.არ შეგიძლია შენ ესე ხტუნვაა,არ დაგავიწყდეს, რომ ორსულად ხარ და ამით ბავშვს ავნებ-დაიწყო დარიგება.

-კაი ხო, დამშვიდდი-ვეუბნები-რატო რჩები აქ?

-გავიგე,რომ ორსულები ღამე ვერ იძინებენ კარგადო და თან ღამით უნდებათ,რაღაცეებიო ამიტომ ვიღაც გვერდით უნდა ჰყავდესო.

-შენ საიდან გაიგე ეგენი?

-ინტერნეეეტ-ამბობს და იცინის.

-და ტასო ვერ დარჩებოდა?

-ტასოს გააღვიძებ შენი აზრით?ბომბი,რომ აუფეთქო ვერ გაიღვიძებს ეგ.

-ნუ ჰო-ვეუბნები და სააბაზანოში შევდივარ.

მალე ჩავიცვი საღამურები და ჩემს ძმას გვერდით მივუწექი.

2 კვირა გავიდა იმ დღის შემდეგ და თეჰიონი, არც ერთხელ მოსულა სკოლაში.

-ელაა, დედა გირეკაავს-ყვირის ჯონგუკი და ჩემ ტელეფონს მაწვდის.

--------------------

-ხო დე.

-ელა,დღეს ბატონ კიმს დაელაპარაკე და უთხარი,რომ მათთან მივალთ ხვალ საღამოს, ქორწილის დასაჯავშნათ.გუშინ წინ დამირეკა და მკითხა თუ,როდის მივიდოდით მასთან.

-კაი.

-ვიცი,რომ არ გინდა ეს ქორწილი,მაგრამ ხომ იცი,რომ აუცილებელია არა? ძალიან მწყდება გული,რომ ჩემ გოგონას იმ ბიჭზე ვერ ვათხოვებ,რომელიც უყვარს.

-კაი დე ნუ ტირი. ყველაფერი კარგად იქნება.ბავშვი ცოტა წამოიზრდება თუ არა, მე და თეჰიონი გავშორდებით და აღარ დავიტანჯები,ამიტომ ნუ ინერვიულებ.

-კაი დე.არ დაგავიწყდეს ბატონ კიმთან დარეკვა.

-კაი.

----------------------

დილაა,ამიტომ უნდა მოვემზადო სკოლისთვის.

ოთახში ავედი და მომზადება დავიწყე. სარკეში ჩემს მუცელს დავაკვირდი.

მუცელი უკვე მეტყობა..>

-ელაა,მალე გვაგვიანდებაა-ყვირის ჯინი.

-5 წუთში მზად ვიქნები-გავყვირე და ჩაცმა დავიწყე. ნუ 5 წუთში ვერა,მარა სკოლაში არ დავაგვიანებთ.