---------------------------------------

I open this book of memories and I open up your page. / Би дурсамжийн номоо дэлгэн би чиний хуудсыг дэлгэнэ. /

- Exo ~ Miracles In December - ⬆

-------------------------------------

" Юра ! "

Тэдний миний нэрийг зэрэг шахуу дуудахыг сонсоход л өөрийн эрхгүй баярлаж би улам тод инээмсэглэлээ. Өрөөнд ороод хамгийн түрүүнд мэдэрсэн зүйл бол гурван хүн намайг ирэн тэвэрэхэд би золтой л хүнд жингээс бас өөтийн хөлөндөө тээглэн газар бөгсөөрөө уначих шахсангүй.

" би үхлээ. " Би яг ч үхэх гээд байсандаа биш яагаад ч юм Тэхён Юнги хоёр бидний зүг гутарсан эсвэл уйдсан гэмээр төрхөөр чимээгүй харж байсанд би арайхийн амьсгал аван хэлэхэд тэр гурав гэнэт мэдэн надаас холдлоо.

Би инээмсэглэнгээ

" Та нараар юу байна?" гэхэд Жонгүүк

" Бид таныг маш их санасан шүү " хэмээн Жин миний үсийг яг л нохойны үс илж байгаа эсвэл хүүхдийнхээ толгойг бахархасандаа илж байгаа мэт санагдав. Би Жиний гараас бултан бага зэрэг холдоод гарандаа барьж байсан ч тэврэлтээс болоод бага зэрэг үрчийн нугларсан цаасруу харан

" Та нар гурван өдрийн дараа Чанвон фестивалтай юм байна тэ? Би тэр үед чинь та нарын стилистээр ажиллах байх. "

" Тийм үү? " Хусогийн баярласан өнгийн яриатай давхцаж хаалганы дуу гарвал хаалгаар менежэр Ким орч ирч байлаа.

Тэрээр " Өглөөний мэнд " хэмээн нэгэн хэвийн уйдсан төрхөөр хэлсэн ч харц нь над дээр тогтон түүний нүүрэнд гайхшрал тодорч

" Стилист Бан, чи энд юу хийж байгаа юм? Ажлаа хийж байх ёстой биш билүү? "

Би гарандаа барьсан цаасаа түүнрүү харуулаад

" Аан б-би маргаашын тэдний нүүр будалтыг ярьж байсан юм."

Менежэр Ким хоолойгоо засан харцаа сандал дээр утсаа оролдон суух Намжүүнрүү харж

" Намжүүн- нааш ир. Ярих юм байна " гэснээ түүний толгой Тэхёнрүү харж " Бас чамтай " гэлээ. Намжүүн хэлсэн ёсоор нь утсаа халаасандаа хийн өрөөнөөс гарахад Тэхён надруу гарахынхаа өмнө нэг хараад өрөөнөөс гарав.

" Ким менежэр юу ярих гэж байгаа юм бол? "

Би ард минь зогсох өнөө гуравлуу харвал тэд нүүрэндээ нэг тийм тайлбарлашгүй нүүр хувирал илрүүлэн хаалганы зүг харж эсвэл хана гэх зэрэг янз янзын зүгрүү харж байснаа бүгд надруу хараад , түрүүлж Жин

" Ким менежэр чиний талаар ярих гэж байгаа байх. "

Би хөмсгөө гайхшран өргөв.

" Хэн би юу? Намайг уу? Би яасан юм? "

Жонгүк гараараа шилэн хүзүүгээ илэнгээ дотор уруулаа хазан , хэлэх гэсэн зүйлдээ эргэлзэж байгаа мэт харагдсан ч чимээгүйгээр

" Ким менежэр биднийг нүна тантай хамт байж болохгүй гэсэн " хэмээв.

****

" Маргааш чи ингэж будна. Хоёр нүднийх нь дээгүүр нь зөөлхөн бороор тендээд Намжүүн ийм линз-.... " нэг эмэгтэй стилист надад цаасан дээрх зургийг үзүүлэн будгийн нэр томьётой нь хэлэх ч надад ойлгох зүйл хэдхээн байлаа. Тэдний будгийнх нь бренд үнэртэй ус хувцасны загвар нь ямар байх естой гэх мэт нилээдгүй их зүйлийг гучин минут хэрнээ сонссоны эцэст тэрээр дуусан надад найдлага өгөөд холдоход би хүндээр санаа алдан тольтой ширээг дэрлэв.

Нүүр будах ийм хэцүү байсан юм уу. Намайг өөр өөртөө чимээгүй үглэн суухад хоолны цаг болж хүмүүс гадуур хувцсаа өмсөн гарахад би цагаа хараад адил гарах гэсэн ч өрөөнд Мэг инээмсэглэн орж ирлээ.

" Юра хамт өдрийн хоол идэх үү? "

Би ганцаараа идэхээс уйдаж байсан учир шууд л инээмсэглэн толгойгоо дохиод хувцсаа аван гарч хэдэн гудамжны цаана байх хятад хоолны газарт оров. Орон бусдаасаа арай хол байх ширээнд очин сууж бид хоёр хоолоо захиалчихаад хүлээж байх зуураа би түүнээс юм асуухаар шийдэв.

" Би өөрөөс чинь юм асуучих уу? "

Мэг надруу давхраатай аглаг нүдээрээ ширтэн инээмсэглээд толгойгоо зөөлхөн нэг дохиход би юуг түрүүлж асуухаа бодсоор удалгүй арай амарханаас нь эхэлмээр санагдлаа.

" Юнгитэй яаж анх танилцсан юм? Би зүгээр л асууж байгаа шүү ямар нэгэн юм агуулаагүй. "

Би асуусан даруйдаа өөрийгөө ямар нэгэн юм бодоогүй гэдгээ шуудхан хэлэхэд Мэг инээгээд

" Зүгээр зүгээр. Би их юм бодоогүй. "

" Бид хоёр анх нэг ангид сурдаг байсан. Юнги их чимээгүй үргэлж л утсан дээрээ дуу сонсч дэвтэр дээрээ нэг юм сараачин бичдэг хүүхэд байсан. Гэхдээ би дараа нь л үүнийг дуу зохиодог дэвтэр байдаг байсныг мэдсэн. Бид хоёр ерөөсөө ярьж байгаагүй. Гэхдээ дараа нь бид хоёр хоёулаа хамтдаа дизайнерийн мэргэжлээр давтлаганд суудаг байсан юм. Тэр үед л тэр надтай түрүүлж ярьж эхэлсэн. Түүнийг би анх их ууртай зожиг хүүхэд байх гэж бодсон ч тэр тэс ондоо байсан гэдгийг би мэдсэн. Тэр бүх хүнээс онцгой байсан. Нэг өдөр би түүнийг төгөлдөр хуур дарж байхыг сонссон. Ямар гайхамшигтай байсан гээч. Хуруунууд нь төгөлдөр хууртай нэгдэж байгаа мэт сонсогдож би дуунд нь их уярч билээ. Удалгүй Юнги надад сэтгэлээ ичилчихсэн. Тэгээд л бид хоер үерхсэн. "

Би толгойгоо зөөлхөн дохин тэдний дүр зургийг толгойдоо дүрсэлж байлаа. Надад тийм зүйл тохиолдож байсан бол.....

" Та хоёр хэр удаан үерхэж байгаа юм? " Би сониуч зангаасаа түүнээс үргэлжлүүлэн асуухад Мэг үсээ чихнийхээ ардуур хийн инээмсэглээд

" Бараг 5 жил. "

Би амаа ангайн үлдчих шахсангүй. Ийм их хугацаанд бие биетэйгээ хэцүү бүх үеүдийг даван гэрлэх хүртэл ирсэн гэдэгт нь атаархаж байв.

Хажууд нь би амьдралдаа ганц ч удаа эрэгтэй хүний хацар дээр нь үнсэж үзээгүй байлаа.

"Юнги- ssi г хамтлагт орж алдартай болоход нь хүмүүс яасан юм? Ер нь яаж та хоёрыг хүмүүс зөвшөөрсөн юм? "

" Анхандаа хэцүү байсаан. Тэр дизайнер болно гэдэг байсан ч урлагаар явахаар шийдээд ээж ааваасаа зөрөн байж трэйний болж байсан. Би түүнийг болиулаагүй. Тэр эцэст нь мөрөөдлөөрөө явж байсан болохоор. "

" Түүнийг трэйний болоод нэг их удаагүй байхад түүний компаниас Юнгиг надтай үерхэдэг гэдгийг мэдээд сал гэж байсан. Би бараг тийм зүйл болно гэдгийг мэдэж байсаан. Би түүний ирээдүйн төлөө түүнээс салахад ч бэлэн байсан ч Юнги надад ерөөсөө тэгж хэлээгүй. Харин ч тэр өдөр бүр надруу ярьж долоо хоногт ядаж хоёр удаа уулзахаа хэзээ ч мартаагүй. Тэгээд хүнд үеүдийг ..... тэр туулсаар арайхийн хамтлагт орсон. Гэхдээ хамтлагт ороод бүр л хэцүү байсныг нь би хэн бүрээс ч их мэдэж билээ. Мэдээгээр нэг цуурхал өдөр бүр түүнрүү дарга менежэр нь уурлаад л Юнги стрессдэж байсан ч нэг л мэдэхэд бүх зүйл хэвийн болчихсон. Хэн ч намайг түүнээс сал гэх хэлэхээ больсон. Хүмүүс бүгд зөвшөөрсөн. "

Мэг өмнөх үеээ дурсан инээмсэглэхэд би даган инээмсэглэлээ.

Эцэст нь би " Тэд яагаад ийм болчихсон юм? " үүнийг Мэгээс асууж болно гэж бодлоо. Тэр бүх үеүдийг Юнгитэй хамт байсан юм бол ядаж үүнийг мэднэ байлгүй дээ.

Мэг надруу төвлөрөн харав. Яг л Хусог шиг.

" Юра... Цаг нь болоход би биш тэд өөрсдөө чамд хэлнэ. Гэхдээ миний чамд хэлэх ганцхан л зүйл байна. "

" Тэр үеүд сайхан байгаагүй. "

***

" Ө би нэг юм товлочихсон байсан мартчих шахаж. За за баяртай Юра. Маргаашд чинь амжилт. "

Мэг хоёр гараа цээжнийхээ урд авчран базаад дэмжиж байгаа мэт хөдөлгөөн хийхэд би инээн эргүүлээд яг адил үйл явдлыг хийн Мэг инээмсэглэсээр хоолны газраас гарлаа.

Би өөрийн бугуйн цагаа харан бялуугаа дахин нэг удаа сэрээгээрээ зоон жоохныг аваад хувцсаа өмсөн хоолны газраас Мэг аль хэдийн зөрөн байж төлсөн учир зүгээр л баярлалаа гээд гарахад гадаа шинэхэн цас будран унаж байв.

Би гараа агаарт барин хэсэгхээн хугaцаанд ч гэсэн ямар ч ирээдүй ямар ч хариуцлага зовлонг бодолгүй гаран дээр унах хүйтэн цасыг мэдрэн нүдээ анилаа.

Гэсэн ч жаргал удаан явсангүй. Утасны дуу халаасанд биржигнэн дуугарахад би хүндээр санаа алдан утсаа авав.

" Байна уу?"

" Юра хаана байгаа юм? "Хоолойг нь сонсоход менежэр ах нарын нэг нь байх шиг санагдахад би чимээгүй

" Гадуур."

" Тэгвэл ажилруу ирэхдээ хүмүүсийн өдрийн хоолыг аваад ирээрэй. За бич би хаанаас авах ёстойг нь хэлье. "

" А-айн? Би юу? "

" Тийм ээ чамаас өөр завтай хүн алга байна. За хангик хоолны газрын.."

Би гялс ойрхон байх ширээн дээр цүнхнээсээ цаас гаргаад аль болох хоолны газар үлдээчихгүйг хичээн замбараагүй бичлээ.

" Булгоги нэг хүнийхээс 5 бишээ 6-г бибимбаб нэгийг тэгээд наан чинь нэг сет хоол байгаа тэрнээс 2-г тэгээд дараа нь гараад КФС ороод найзуудын сетийг нь аваарай "

Хоолны нэрсийг бичин дуусахад ийш тийш сарайн бичсэн хоолны нэрс цаасыг дүүргэх дээрээ байлаа. Яагаад тэд өөрсдөө гараад авч болохгүй гэж.

Би тэдний боол биш шүү дээ гэх бодол толгойд улайран эргэлдэхэд би хоолны газруудруу хамаг хурдаараа л очихыг хичээж байв.

Хоолыг захиалан дараа нь төлбөрөө бүхэл бүтэн өөрийнхөө арайхийн цуглуулсан мөнгөөрөө авахад яагаад ч юм мөнгө минь ахин ирэхгүй мэт санагдаж нүдэнд нулимс цэлэгнэх шиг болов. Хангик хоолны газарт хоол арван минут хэртээ хүлээн авахад дөрвөн том уут гар дээр минь ирлээ.

Хоёр хоёроор нь барин аль болох асгачихгүйг хичээн дараагийн хоолны газарлуу орохдоо хаалга онгойлгох гэж хэсэг зууралдав.

Бариул гарнаас мултраад салахгүй арайхийн доош даран онгойлгосон ч хаалга эргэн хаагдахад бүх хоолыг шидээд л орилоод уйлмаар санагдан хамаг уураараа шилэн хаалгыг онгойлгоход хаалга наашаа ирж явсан хүнийг цохиж тэр хүн гартаа барьж байсан утсаа газар унагачихав.

Ихэнх орж гарч явсан хүмүүийн хараа бидэн дээр тусахад би тэр хүний царайруу ч харалгүй маш хурдтайгаар ёслон уучлал хүсэхэд

" Юра..? "

Танил хоолой.

Би тонгойж байсан ч дээш харвал юм бүхэн тэнгэр газрын авралаар Тэхён өөдөөс минь харан зогсож байлаа.

" Тэхён! Ашгүй аврал минь. Би асуудалд орлоо л гэж бодлоо. "

Сэтгэл санаа амран би тайвшран хэлэхэд Тэхён утсаа газраас аван дэлгэцийг нь харахад дэлгэц дээрээ маш тодоор цуурсан байв.

( А/N Iphone sucks :") )

" Яана аа намайг үнэхээр уучлаарай би их завгүй явсан болохоор анзааралгүй ... Би төлнө ө-"

" Тайвшир Юра. Би чамайг төл гэж шамдахгүй ээ. " Тэхён утсаа халаасандаа хийн тайван хоолойгоор инээмсэглэн хэлэхэд би үнэхээр баярлах шиг санагдав.

Тэхёны харц миний гартаа барих хоёр уутруу гулсаж

" Гэхдээ наадуул чинь юу юм? "

" Хоол. "

" Ийм ихийг авсан мөртлөө бас дахиад хоол авах гэж байгаа юм уу? "

Тэр үнэхээр намайг ийм их иддэг гэж бодоод байгаа юм байхдаа.

" Үгүй ээ үгүй миний хоол биш. Би зарлагаар явж байна. "

Хамаг хурдаараа түүнд хэлэн би түүний арагшаа нь кассан дээр хэр их хүн байгааг харвал аз болж нэг их хүн байсангүй.

Гарнаас минь уут гэнэт сулран авахад би унагаж байна гэж бодон сандран харахад Тэхён уутуудыг авч байлаа.

Миний нүд өөрийн эрхгүй түүний юу хийж байгаад гайхшрахад Тэхён дөрвөн уутыг дөрвүүлэнг нь аван надруу харж

" Дараагийн хоолоо авахгүй юм уу? Би энд байж байя " гэх нь тэр.

Түүнд баярлалаа гэж хэлэхийн завдалгүй утас ахин дуугарахад би гялс кассруу гүйн очиж дараагийн хоолыг захиалан номероо гарахыг хүлээх зуураа үүдний тэнд зогсох Тэхёнруу харав.

Тэрээр саравчтай хар малгай өмсч гадуураа саарал күртик өмссөн ч товчоо товчлолгүй дотроос нь эмэгтэй хүний инээмсэглэсэн мэт хувцас зухуйн харагдаж байлаа.

Хар бариун уранхай өмд хар өнгийн тимберландтай өмсөж хоёр гартаа уут барьсан ч төгс хэвээрээ л харагдаж байв.

" 506 ! "

Би харцаа түүнээс салган номероо өгөөд хоолыг авахад бас л нилээдгүй их уут дахин ирлээ. Хэрвээ Тэхён энд байгаагүй байсан бол би уутаар чимэглэгдсэн гацуур мод мэт харагдах байсан биз.

" За явах уу? "

Би Тэхёнруу харан инээмсэглэн толгойгоо дохиод бид нарын хоолны газраас гаран энтийн зүг нэг их удаан алхаагүй байхад л хүмүүс түүнийг нүүрээ бүтнээр нь ил гаргасан мэт таниж зургийг нь авж эхэлж байлаа.

Би Тэхёнаас нэг алхамын ард алхаж байсан ч толгойгоо ороолруугаа бага зэрэг оруулан нуухад харин Тэхён огт ч тоолгүй зогсон надруу хараад алхаагаа арай удаашруулан хажууд алхав.

" Тэднийг нэг их битгий тоо. Тэд удахгүй ард үлдчихнэ. "

Түүний хоолой чимээгүй ч гэсэн маш тод бөгөөд бүдүүн сонстоход би толгойгоо гэдийлгэн түүнрүү харахад тэр яг надруу харж байж таарав.

Би харц тулгарсан үедээ яагаад ч юм ичин буцан харцаа буулгаад газар ширтэн алхангаа

" Чамд хэцүү байдаг уу? "

" Юу? "

" Ингэж нуугдаж амьдрах. "

Тэхён хэсэгхээн чимээгүй байсан ч удалгүй

" Эцсийн эцэст бид айдолууд юм чинь шүү дээ. "

Түүний хоолой бага зэрэг гунигласан мэт сонстоход би түүнээс буруу асуулт асуусан мэт санагдан гэмшиж эхэллээ. Мэдээж бүх хүнд л хэцүү байгаа. Чи хэзээ ч жирийн хүний амьдарлаар дахин амьдрахгүй гэдэг.

" Чи маргааш бидэнтэй хамт байх уу? "

Би түүнрүү дахин хараад

" Байна . Яасан? "

" Зүгээр л чамайг байхгүй байхаар ........ хоосон байдаг юм. "

Түүний сүүлийн үг бараг чихэнд шивнэлт мэт сонстоход би ердөө эхний дөрвөн үгийг л сонсч чадлаа.

" Намайг байхгүй байхаар юу гэж? "

Тэхён надруу харан инээгээд

" Юу ч биш ээ. Зүгээр л бодсон юм. " гэхэд би нэг их удаан бодолгүй сэдвийг орхилоо.

" Чи яагаад ийм их хоол авч байгаа юм? "

" Би ажилттад хоолыг хүргэж байна. Гэхдээ яагаад би үүнийг хийж байгаагаа мэдэхгүй л юм. "

Миний хариултыг сонссон Тэхен сонсоход чихэнд хоногшмоор инээдээр инээхэд өөрийн эрхгүй минийнүүрэнд ч бас инээмсэглэл хөнгөхөөн тодорч би газарлуу эргэн харлаа.

Бид дахин замын турш нэг их зүйл яриагүй ч бидний голын чимээгүй тайтай орчин бүрдүүлж байлаа. Зарим үедээ Тэхён харцаа үүлрүү харуулж цасыг мэдрэх бүрт миний харц нууцаар түүний төгс байдлыг шүтэж байв.

"Цаг нь тулахад тэд чамд өөрсдөө хэлнэ. "

Мэг яагаад тэгж хэлсэн юм бол? Тэд үнэхээр надад хэлнэ гэж үү?

Энтийн урд ирэн бид хоёр шатаар дээш өгсөх явцдаа Тэхён нэг шат дутуу гишгэн унах шахсан ч тэнцвэрээ олон зогсохдоо түүний зогсолт нь хэтэрхий инээдтэй байсан учир би чангаар инээж түүнийг хэсэгтээ шоолон тэр ч бас миний аймшигтай инээдийг сонсон инээж байлаа.

Үнэнийг хэлье би тэр сайхан охидууд шиг амныхаа урд гараа тавин айлгүйтэн инээдэг охид шиг биш харин өөрөөрөө хэний ч галзууран чангаар инээж чаддаг байв. Гэхдээ харин тэгж инээлгэх хүн цөөхөн байсан юм.

Бид менежэрүүдийн өрөөрүү орж хоолуудыг нь хүргэн бусдад ч бас хамтдаа явах өгцгөөхөд хүн бүр бид хоёрыг хамт байгаад гайхширч байлаа.

Харин ганц л хүн биднийг өөрөөр угтан авав.

" Яасан..? Жин? "

Жиний харцыг би урьд өмнө нь хэзээ ч тийм байгааг харж байсангүй. Түүний нүүрэнд үргэлж гэрэлтдэг инээмсэглэл ор мөргүй ал болж түүний нүд нь гайхшрал уур хорсолоор дүүрсэн байлаа. Жин Тэхёнруу харж байсан ч гэнэт миний гарыг атган авахад би ямар сэтгэл хөөрөл үзүүлэхээ мэдсэнгүй.

" Юра хоёулаа ярья. Тусдаа."

----

Еээеэеэеэ би ямар нэг юм үнэртээд байна шүү манайхаан.

Жин :))

Ойрд нэг их тавиагүй болохоор арай их үгтэй бичсэн шүү.

Дараа долоо хоногийн нэг өдөр тавинаа. Тэгээд хамтдаа wings-ийг сонсоод л уйлаал байж байя тийм ээ? :)) uh my heartu~

Dun dun dun duun~