《MEMÓRIAS DE UM DEUS - Ficção [português]》O FILHOTE AZUL - 5/324.820
Advertisement
Eu fico te olhando, observando, desejando que todo o amor que lhe tenho seja o amor que desejo deixar ao mundo como herança.
Lázarus espreguiçou-se, deixando sua atenção se esticar para as montanhas ao longe.
Era primavera, e parecia que um deus muito eufórico havia passado por ali. Havia cores demais, vida festiva demais. E aquele era o momento em que os dragões mais gostavam de vir ao mundo, sorriu, observando ao lado, onde sua amiga Buba, a dragão azul de Corbélia, se mostrava muito ansiosa.
Lázarus ficou em silêncio ao lado da dragão, acariciando sua cabeça. Ela estava impaciente, e ele via o esforço que ela fazia para não se mexer com muita energia. Ainda agora, depois de tanto trabalho e dedicação, via a diligência dela para que a temperatura não ultrapassasse os 36 graus centígrados, necessário para que um macho nascesse.
- Calma, calma... Tudo vai dar certo – ele lhe disse, sentado ao seu lado no banquinho, pacientemente aguardando.
Lázarus o sentiu chegando de longe, como ela também sentiu, denunciado por seus modos, agora mais leves e suaves.
Quando o gigante azul desceu com suavidade ao lado do ninho, Lázarus se levantou e o cumprimentou. O macho fez uma mesura majestosa e, após tocar com sua enorme cabeça a cabeça da fêmea, ficou ao lado, orgulhoso, o peito estufado para a frente, os olhos gentis nela postos.
De repente ela se tornou mais alerta, o que deixou os dois de sobreaviso.
Lázarus e o macho viram quando o olhar dela mudou. Em movimentos lentos e suaves a viram se mover e abandonar o ninho, se virando para ele. Lázarus se levantou depressa, os olhos no ninho, os olhos no ovo. E ali, no ovo que perdia as cores moventes, um pequeno furo surgiu e, logo após, um outro, e outro, e mais outro. Em completa atenção viram a casca e a membrana serem rompidas. Um movimento nas sombras, e então um focinho quase branco surgiu. Não demorou e ele se forçou para fora, um pequeno ser mais branco que azul. Ele saiu cambaleante do ninho, se chacoalhou e caiu de lado, o que obrigou Lázarus a rir feliz. Ele se levantou novamente, os olhinhos sondando os três, a cauda chicoteando o ar em movimentos lentos e suaves.
Então, lentamente, cada um por sua vez falou com o pequeno, lhe dando as boas-vindas ao mundo.
Advertisement
A fêmea, com muito carinho, empurrou o pequeno com o focinho na direção do pai enquanto, como se fizesse parte de uma cerimônia, tomava o ovo vazio e o devorava, não deixando qualquer rastro do mesmo. O pai, confirmando que a fêmea já fizera sumir o ovo, aproximou a enorme boca do filho. A garganta se avermelhou suavemente. Tomado de majestade ele soprou, envolvendo o filhote em um fogo brando e gentil, fazendo desaparecer qualquer sinal do albúmen e dos outros restos. O filhote, como se estivesse sendo enormemente acariciado, se deixava feliz no fogo paterno.
Lázarus se afastou um pouco e abriu caminho para a mãe. De um lado viu os dois a banhar o filho que, radiante de felicidade, se remexia nas chamas coloridas.
- Não acredito, não acredito – ralhou Ariel se ajoelhando na frente do filhote, sob o olhar amoroso dos pais. – Você não foi correto comigo, Lázarus. Por que não me chamou?
- Me desculpe. Eu estava conversando com ela, e a gente nem pensava que ele poderia nascer naquele momento.
- Mas quando o grandão aqui surgiu no ninho devia ter acendido um semancol em você, não devia? – continuou a ralhar, acariciando o pequeno, que rodava em torno dela como um gatinho.
- Então, reclame com ele – Lázarus disse, apontando com a cabeça para o pai. – Ele sabia, eu não – se defendeu.
- Não vou perdoar você, Lázarus. E nem vocês – ralhou com a fêmea e o macho, que só tinham olhos para o filhote. – E quando ele vai voar? – perguntou, indo para o assunto que lhe interessava.
- Nem imagino. Acho que daqui uns sete meses...
- Dez meses – ouviram Safiel dizer, descendo ao lado dos pais.
- Oi, Safiel – cumprimentou Ariel, sem tirar os olhos do filhote, que roçava em suas pernas e joelhos. – Bem vindo aos traídos – alfinetou com prazer, para constrangimento momentâneo dos três. - E quando ele vai soltar fogo? Ou pelo menos soltar uma fumacinha por essas ventinhas tão cor-de-rosa? – perguntou calorosa, acariciando o focinho do filhote, que espirrou de leve.
- Ah, isso não dá para dizer. Cada um escolhe o seu momento – contou o anjo. - Isso é deles, tal como o momento em que vão escolher seus nomes.
Advertisement
- Sério? Mas, e como vamos chama-lo até lá. Podemos sugerir nomes?
- Lázarus, o que deu nela? – espantou-se Safiel com o rosto luminoso.
- Doideira momentânea. Deve passar logo. É só ter um pouco de paciência.
- Parem de amolar. E então, como vai ser?
- Pode ser um tempus[1] – falou o pai, a voz ressoando nas cabeças de todos.
- Tempus? O que quer dizer?
- Tempus é um nome provisório, enquanto ele não escolher seu próprio nome, ou enquanto ele não os disser – explicou a mãe. – É dado por um dos pais, ou por alguém escolhido por eles.
- Ah, entendi... – cismou Ariel, a voz um tanto debochada e acusadora dirigida para os dois dragões. - Igual a vocês que não me disseram até hoje, e nem deixam o Lázarus me contar? Isso é tempus então – sorriu maliciosa com uma pontada de recriminação. – E nem adianta querem me contar agora – avisou depressa, vendo os dois dragões se entreolharem. – Agora eu estou chateada. Depois, talvez. Me deem um tempus. Então, e quanto ao garotão aqui, como vai ser? Eu posso escolher um nome provisório para ele? – perguntou toda animada novamente, como uma forma de pagar a traição de cada de um vocês?
- Hoje ela não acordou bem, não é mesmo? – espetou Safiel novamente.
- Vai ser um dia longo, não vai? – riu Lázarus. – Mas, vai... Pergunte aos pais dele – riu Lázarus novamente.
- Então? – Ariel perguntou, se virando para os pais. – Sabe, traição, esconder nomes... Pagamento pelas faltas... Não que isso pague, mas ameniza essa terrível dor, essa terrível traição...
O gigante azul deixou a cabeça pender, e todos juravam que ele ria, quando virou a enorme cabeça para a fêmea, numa pergunta muda.
- Concorda, Ádrio? – perguntou a fêmea, uma malícia na cara em um maravilhoso movimento do longo pescoço enquanto se voltava e se fixava na vigilante.
- Concordo sim, Buba – consentiu, o mesmo sorriso malicioso pendurado na cara. O macho voltou os olhos para ela, e com o pescoço fez uma mesura, lhe dando autorização para o tempus. Nem bem o pai e a mãe aceitaram o filhote se virou para Ariel e sentou, os olhos dele fixos nos dela.
- Mas vocês são terríveis – riu Safiel. – Você viu, Lázarus? Eles contaram, sem contar, o nome deles para Ariel – riu abertamente. – Vocês não prestam.
- Olhem, por causa da criança aqui, perdoo vocês, Ádrio e Buba, e fico muito agradecida. E tirem esse risinho dessas bocarras.
Ariel deu duas tossidinhas, tentando se decidir sobre algum nome de efeito e majestoso.
Devagar rodou pela caverna, foi até a boca da luz de onde sondo os espaços verdes e azuis além, a mente observando cada item, sentindo o ar, buscando uma inspiração. Levantou a cabeça para o céu azul, o desespero ameaçando-a. Então voltou para perto dos cinco, os olhos um pouco desconsolados.
- Nossa, é muito mais difícil do que pensei. Um nome é muito importante – gemeu.
- Ajuda pensar que é um tempus? – Safiel tentou consolar.
- Não, porque ele vai usar, mesmo que só por um tempo – refutou o auxílio.
- Isso é. Já pensou se ele gosta, e acaba fazendo dele seu nome de verdade? – Lázarus falou. – Há muitos casos em que isso aconteceu.
- É, tem essa possibilidade – sussurrou Ádrio.
- Se quiser podemos lhe dizer algum que sempre usamos como tempus – Buba tentou ajudar.
- Não, tem que ser algo diferente, impactante. Forte e... e ao mesmo tempo, bondoso.
- Tal como a luz? – soprou Ádrio.
Lázarus e Safiel não puderam deixar de sorrir, ao ver a linda sutileza do dragão.
- Ah, já sei... – suspirou. – O que acham de Arrivandro? – perguntou ela, as mãos se remexendo nervosas.
- Somado à luz... – reconheceu Lázarus. – Que belo nome, Ariel.
Lázarus viu quando os pais se aproximaram cerimoniosos de Ariel e tocaram com o focinho, cada um em sua vez, a testa da vigilante, que os olhava emocionada. Mas, mais emocionada ela ficou quando o filhote, se postando à sua frente, se deixou cair de bundinha no chão, as duas asas meio abertas ao lado em uma mesura, os olhos grandes nos seus, as palavras se formando com alguma dificuldade: Odrigadu - disse com a maior inocência e beleza.
- Nessa ele ganhou a tia – Lázarus cutucou Safiel, sob os olhos de brasa dos pais.
[1] (*)
Advertisement
- In Serial14 Chapters
The Bird in the Basement
Rose Vinewood is just a mediocre bard hoping to strike it rich someday and live the life of luxury she's always craved. When the royal family hires her to play for the prince's wedding ceremony it seems like the perfect opportunity to network and weasel her way into the crowded, but profitable circuit of being an entertainer in the capital city. When a tragedy strikes and the wedding is called off, Rose finds herself jobless in an expensive cities and must use her wit and guile to make all her dreams come true. [participant in the Royal Road Writathon challenge]
8 209 - In Serial32 Chapters
Eightfold Warrior : Green Sword Honor
Joey has lost most of his memory - and there's an alien in his head. And it's fighting other aliens. Who want to get at it by killing Joey. I plan to post Thursday and Sunday, twice a week. Please leave a comment saying hello even if you're not absolutely sure this webnovel is for you. I love to hear from readers.
8 159 - In Serial13 Chapters
Children of The Sky: Heartcore
In the realm of Yggdrasil, there exist nine worlds. Each and every world has unique stories to tell, but there was one that stood out--The Floating World of Speir. In the land of Speir, the impossible does not exist; this world has given birth to thousands, if not hundreds of thousands of tales, fables, and legends. The fight for the fate of the world is a common occurrence and the neverending stories of the people which reside in it were all, by itself, always unique and interesting. Now, after many aeons have passed, the world has changed. Not only the power of magic could shape reality, technology also has the ability to change the world with just a thought. And from the world where futuristic technology meets magic, I have chosen to tell you a story, a story picked from countless others. This is the story of a boy who recently entered the prestigious, and the most powerful academy in all of the nine worlds--Yggdrasil Academy, to fufill his dream. What is his dream, you might ask. Well, allow me to show you the life of Reynard Foxtale, one of The Children of The Sky. *Warning. For those who don't like lengthy explanations or long talks, this might not suit your taste. However, the setting of my story does not adhere to most of the main stream fantasy/sci-fi settings. So, you might find my ideas unique or a little too weird and complicated or both. Whatever opinions you might have, I truly thank all of you who are willing to spend your time to read my story. *The cover (which is a picture I do not own) is not in any way an accurate depiction of the world in the story. P/S I will post this story on FictionPress as well. P/P/S I'm relatively new to this website, so if I made any obvious (to regulars) mistakes, please tell me. P/P/P/S Will update every two weeks. *Important: In Hiatus for now. **13/7/2017 Update. Check chapter nine (and maybe ten) post-chapter note.
8 158 - In Serial11 Chapters
The Vanishing City
"Congratulations, people of Lodras! You have been chosen to Join the Plane, where your accomplishments are the only limit to your power! Will you spread your culture and way of life, or will you succumb to the pressures of the new world and fall? Will you come together as a people, or will you splinter and dissolve? Will you rise to the challenge, or will you flee? Everyone will learn the answers to these questions and more, as from this moment, your fate is truly your own!" --- Gonna write 500-1000 words each day, depending on how busy I am.
8 124 - In Serial88 Chapters
Kookrose(Ver)_ Cưng chiều cực phẩm phu nhân
Thể loại: sủng, h, he, đô thị, hắc bang, nữ bá đạo, nam si tình...- Cô là một sát thủ bí ẩn, là hòn ngọc quý trong tay của trùm hắc bạch lưỡng đạo. Từ nhỏ cô đã thành thạo sử dụng các loại vũ khí nóng lạnh.... Lãnh ngạo lại bá đạo, thế nhưng cô lại thích trêu chọc nam chính.- Anh, một đại boss mặt lạnh, anh trên thương trường ai ai cũng biết, cũng nể trọng, sở thích của anh là sự tầm bảo vật hiếm lạ trên thế giới.Một lần cô đi làm nhiệm vụ, vô tình đi nhầm nhà, mà căn nhà đó lại chính là ngà của Jeon Jungkook, người cô từng cứu.Và câu chuyện tình bắt đầu từ đó?
8 191 - In Serial57 Chapters
For the Taking
Mates are gifts. Mates are two halves of a shared soul.Mates were created for each other.So then why was I cursed? Why am I unable to shift let alone find my mate?It's been nearly five years since the time I should have been able to shift. I have long given up on the fact that I was defective and broken. I had two werewolf parents, but it didn't matter, I was still human.Over the years I've kept myself in the shadows of my own pack. I was unwelcomed and didn't belong. I was the black sheep. No one wanted a weak link in the pack and I, to them, was a weak member, unable to pull their load. If I couldn't pull my load and I had nothing to really offer my own pack, they soon saw me as a nuisance. Just another mouth to feed. I was a shameful excuse for a werewolf. ~A mate is a target.A mate is easy prey.A mate is the quickest way to weaken an alpha.So, when I laid my eyes on her I wanted nothing more than to reject her, but I couldn't, not while he had his hand wrapped around her throat. I couldn't let him, or anyone know who she was to me. I had to take her with me where I could keep an eye on her from a distance. But I should have known that distance was subjective. She'd be the death of me.Updated: Weekly⚠️Mature Content⚠️
8 106

