---

"Brydon!" I called his name excitedly when I saw him.

He just smiled kaya lumiit ng kaunti ang mga ngiti ko. Is there something wrong with him right now? May problema ba siya?

"Hey, are you okay?"

"Let's talk at the park near to your house," he just said before getting my bag to put on his shoulder, and turned his back at me to start walking.

Ramdam kong nawala na ang mga ngiti ko at nagsimulang maramdaman ang panlalabo ng mga mata ko. Umiling ako ng ilang beses at kinalma ang sarili bago nagsimulang maglakad papunta sa kaniya.

Kaba ang nararamdaman ko habang tahimik kaming naglalakad papunta sa parkeng iyon. I'm not used to this gloomy atmosphere. I'm not used seeing him like that either.

Kaya nang makarating kami sa parke ay agad ko na siyang tinanong.

"May problema ba? You can tell me."

Iniwas niya ang tingin sa akin bago niya sinimulang buksan ang bibig para magsalita.

"Rhuivana... I'm sorry." My forehead creased when I heard it. I was supposed to ask him pero inunahan niya ako. "I-I'm... getting tired."

"Are you sick? Halika, bili tayo ng ga-" Tatayo na sana ako para maglakad at hilahin siya para bumili ng gamot, nang magsalita siya ulit.

"I mean... napapagod na ako sa atin." My mouth gaped and couldn't find a word to reply with it. "Naiisip ko na baka napipilitan ka lang sa akin at -"

"Are you me? Ikaw ba ang nakakaalam kung talaga ang nararamdaman ko?"

"No... it's just that..." Nagsisimula na ako makaramdam ng inis at kirot sa loob-loob, dahil hindi niya magawang tumingin sa mga mata ko ngayon.

"Can you please look at me?"

"Please, Vana... I want to..." He closed his eyes habang ako naman ay pinipigilan na sumabog ngayon at umiyak sa harap niya.

"You want what?" Parang naputol na lang bigla ang pasensya ko nang hindi siya nagsalita. "Pwede bang sabihin mo sa akin kung ano ba ang gusto mo dahil nasasakt-"

"I want to break up with you!"

Natigil ako sa pagsasalita at nagulat na lang ako nang sabay-sabay na lumandas ang mga luha sa pisngi ko. Nanahimik ako at hinintay na baka maaaring nagbibiro lang siya ngayon.

Isa, dalawa, tatlo... hanggang sampung segundo pero wala pa rin akong narinig na bawi mula sa kaniya.

"Please, I don't want to hurt you more so I'm telli-"

Agad kong kinuha ang bag ko at tumakbo habang umiiyak pauwi sa bahay - hindi inalintana ang pagtawag niya ng ilang beses sa pangalan ko.

Does love really hurts like this so much?