[Unicode]

009:မိသားစုရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲခြမ်းပြီး အိမ်ခွဲနေခြင်း (2)

ချင်မျန် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ကို အမူအယာမဲ့​နေ​​သော မျက်လုံးအစုံဖြင့် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့ညာဘက်လက်မှာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကိုင်ထားလျက်သားနှင့်။တစ်ပန်းကန်လုံးမှာ ကန်စွန်းပြောင်းဆန်နဲ့ ပြည့်နေပြီး တူတစ်ချောင်းလည်းပါရှိသည်။ကန်စွန်းပြောင်းဆန်လို့ခေါ်ရတာက​တော့ ထမင်းထဲမှာ ကန်စွန်းဥနဲ့ပြောင်းဆန် ရောထားလို့ပါပဲ။သူတို့ရဲ့ လတ်တလော စား​နေတဲ့ အဓိကအစားအစာ အများစုမှာ ကန်စွန်းဥ၊ပြောင်းဆန်၊ထမင်းနှင့် ပေါက်စီတို့သာ။ထမင်းအပေါ်တွင် အသီးအရွက်ကြော်တစ်ပုံတစ်ပင်ပါရှိပြီး အံ့အားသင့်စရာမှာ ကြက်ဥကြော်တစ်ခုပင် ရှိသေးသည်။

တုရှီက သူ့ကို ကြင်နာစွာနဲ့ ကြက်ဥစားဖို့ ပေးတာ​တော့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ဖြစ်နိုင်တာက​တော့ လဲ့ယ်ထျဲ၏​ဝေစုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ချင်မျန်က အနှီယူဆချက်ကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်စေချင်မိသည်။

သူက ရှင်းပြရင်း လက်​ကောက်ဝတ်ကို ရုန်းထွက်လိုက်သည်– “လက်ဗလာအပြင် ဗိုက်ကလည်းဆာနေတာကို ဘယ်ကိုထွက်သွားလို့ရမှာလဲ?ဒီအတိုင်း ပြေးရင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်​နေတာပါ"

နှစ်ဦးသ​ဘောတူ ကွာရှင်းရန် ငြင်းဆိုနေသည်က လွဲ၍ လဲ့ယ်ထျဲက သူ့အ​ပေါ်ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံတာကြောင့် သူ့(ချင်မျန်)လေသံက အလွန်ပြေပြစ်၏။

လဲယ်ထျဲက သူ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထမင်းခွက်​လေးကို ကမ်းပေးကာ လမ်းဘေးက အို​ဟောင်း​နေသည့်ကျိုင်းပင်နားသို့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။သစ်ပင်အောက်မှာ ကျောက်ပြားတစ်ချပ်ရှိနေ၏။ရွာသူရွာသားများက အားလပ်ချိန်များတွင် စကားစမြည်ပြောလေ့ရှိကြသည်မို့ပင်။

ချင်မျန်သည် ကျောက်ပြားပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ကြက်ဥတစ်လုံးသာ စားပြီး ကျန်တာ သူ ဆက်မစားနိုင်တော့ပေ။ကန်စွန်းဥနဲ့ပြောင်းဆန်ပင် မ​ပြောနဲ့ လူတိုင်းက ကြက်သား၊ဘဲသား၊ငါးနဲ့ တခြားအသားတွေကိုတောင် ဆယ်ရက်ကနေ တစ်လခွဲလောက်အထိ ဆက်တိုက် မစားနိုင်ကြပါဘူး။

"ဒါကို ကျွန်တော် မစားနိုင်တော့ဘူး။" ချင်မျန်က ပန်းကန်လုံးကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ ပြန်​ပေးလိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ရှိနေဝင်ချိန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း “ထမင်းဖြူ စားချင်တယ်၊ကြက်သား၊ ဘဲသား၊ငါး အသားကင်စားချင်တယ်၊ဘီယာသောက်ချင်တယ်...”

လဲ့ယ်ထျဲက ပန်းကန်ကိုယူကာ ငြိမ်ငြိမ်လေးမစားခင် ခဏလောက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သေးသည်။

ချင်မျန်က အံ့သြသွား၏။ "ခင်ဗျား မစားရ​သေးဘူးလား?"

“အင်း” လဲ့ယ်ထျဲက ပြန်ဖြေ၏။

“အိုး..” ချင်မျန်က ကျိုင်းပင်ကို မှီလိုက်ပြီး တုရှီက မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲခြမ်းပေးပြီး အိမ်ခွဲနေခိုင်း​စေရန် ဖြစ်နိုင်ချေအချို့ကို ဆက်လက်စဉ်းစားခဲ့သည်။သူသည်ကား အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း တုရှီက သူ နှင့် လဲ့ယ်ထျဲတို့ကို အသာတကြည် ထွက်ခွာခွင့်ပေးရန် နည်းလမ်းရှာရမည်။မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုခွဲပြီး အိမ်ခွဲ​နေဖို့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး လဲ့ယ်ထျဲရဲ့အမြင်ကို သူမေးစမ်းကြည့်ရမယ်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခု​လောက် မေးကြည့်ချင်တယ်"

လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ကိုကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်စားနေသည်။

"အနာဂတ်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်မှာနေကြမလဲ?ဘေးနားမှာဆို ဝက်ခြံကလည်းရှိ​သေး​တော့​လေ.....” ချင်မျန်က ခပ်ဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။

လဲ့ယ်ထျဲက ခေတ္တရပ်သွားပြီး ပြန်လှည့်မကြည့်မနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဆောင်းရာသီရိတ်သိမ်းပြီးရင် ကိုယ်တို့ ထွက်သွားကြမယ်”

မထင်မှတ်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ချင်မျန်တစ်​ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တပ်ထရပ်သွားစေခဲ့သည်။ "ခင်ဗျား တကယ်ပြောတာလား?"

သူ့တွင် မူလက မရေရာမသေချာသေးသည့် အကြံ နှစ်ခုရှိခဲ့၏ - လဲ့ယ်ထျဲကို နေမ​ကောင်းဟန်ဆောင်ခိုင်းရုံသာမက တုရှီ၏ လဲ့ယ်ထျဲအ​​ပေါ် အလုပ်သမားအင်အား ခေါင်း​ပုံဖြတ်မည့် စိတ်ကူးကိုဖြတ်​တောက်ပစ်ရသည်အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နေမကောင်းဖြစ်ခိုင်းရမယ် ဒါမှမဟုတ် တုရှီက သူနှင့်လဲ့ယ်ထျဲတို့ကို နှင်ထုတ်စေရန် စာ​သင်သား လဲ့ယ်ရှန်းကျစ်နှင့်ပတ်သက်ပြီး တုရှီရဲ့အယူသီးတဲ့ယုံကြည်မှုကို အသုံးချရမယ်။လဲ့ယ်ထျဲက တုံးအတဲ့ သူဟုတ်လား မဟုတ်လားကို တခါမှ မတွေးခဲ့မိဘဲ တခြားအစီအစဉ်များကိုလည်း အ​စောတလျင်ကပင် အချိန်ကြာရှည်စွာ ရှိနေခဲ့သေးသည်။

လဲ့ယ်အိမ်မှ ထွက်သွားရ​တော့မယ်ဆိုတဲ့စိတ်ကူးသည် ချင်မျန်၏ကောင်းမွန်သထက် ကောင်းမွန်လာသည့် စိတ်အ​ခြေအ​နေကို မထိန်းထားနိုင်ပေ။သူက လဲ့ယ်ထျဲကိုတောင် ပြုံးပြပြီး ပြန်ထိုင်ချကာ ဒီထက်ပိုပေါ့ပါးတဲ့အသံနဲ့ မေးလိုက်သည်။

" စောစောထွက်သွားလို့ရမလား?ဆောင်းဦးရာသီ ရိတ်သိမ်းပြီးမှ ထွက်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ခင်ဗျားမိသားစုရဲ့ အလုပ်ရှုပ်တဲ့ရာသီကို ကူညီပေးဖို့ဆိုတာကို ကျွန်တော်သိပေမယ့် သီးသန့်နေထိုင်ရင်တောင် လယ်ယာလုပ်ငန်းကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။သ​ဘောက​ရော?"

ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်းထွက်မလာခင် လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ကို ကြည့်လိုက်၏။သူ့အသံက တိုးညင်းနေပေမယ့် အသံက ခိုင်မာပြီး နှိုင်းမရတဲ့ လေသံဖြင့် "ကိုယ် ကွာရှင်းပေးမှာမဟုတ်ဘူးနော်"

ချင်မျန်က အံ့သြသွားသည်။ဒီကောင် ဘယ်လောက်ထိ​တောင် အထိမခံဖြစ်​​နေရတာလဲ?

သူက လဲ့ယ်ထျဲမျက်လုံးတွေကို ရှောင်ပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ “ကွာရှင်းတဲ့ကိစ္စကို ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။မိသားစုပစ္စည်းတွေကို ခွဲပြီး အိမ်ခွဲနေဖို့အကြောင်း ပြောတာပါ။ဒေါသထွက်လွယ်တဲ့သူတွေဟာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အိုလာတတ်တယ်လေ။အ​မေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မကြိုက်ဘူး။ကျွန်တော်ကလည်း အ​မေ့ကို မကြိုက်ဘူး။အတူတူနေထိုင်ပြီး သူမကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်နေတာက သားသမီးဝတ္တရား​ကျေပွန်​စေမှာ မဟုတ်ဘူးမလား?”

"ကိုယ် အဝတ်လျှော်ဘူး"

ချင်မျန်က ချက်ခြင်းပြောသည်။ "ကျွန်တော် လုပ်မယ်!"

"ကိုယ် မချက်တတ်ဘူး"

"ကျွန်တော် လုပ်မယ်!"

ချင်မျန်က သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ခွဲနေဖို့ မစည်းရုံးနိုင်တော့မှာကို ကြောက်နေခဲ့၏။

လဲ့ယ်ထျဲက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ချင်မျန်၏စိတ်ထဲမှာ​တော့ လူလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်နေ​တော့သည်။ထို့​နောက် သူ တိုက်တွန်းလိုက်၏။

“မြန်မြန်စားလေ”

လဲ့ယ်ထျဲက အလျင်လိုနေသလို အနှေးလည်း မစားနေ​ပေ။ချင်မျန်က သူ့ကို စားဖို့ကူညီပေးချင်တာ တယားယားဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေမိသည်။

လဲယ်ထျဲက သူ့ခေါင်းကို ထိလိုက်သည်။

"အလျင်လိုစရာ မလိုဘူး။"

ချင်မျန်က သူ့လုပ်ရပ်ကို ကန့်ကွက်ဖို့အချိန်မရှိနေပေ။ "ဒါ အရေးတကြီးအချိန်ပဲ!"

ထိုအခါမှ လဲ့ယ်ထျဲက အနည်းငယ် အရှိန်တင်လိုက်သည်။နောက်ဆုံးထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အတူတူ အိမ်ပြန်ကြ၏။

နေဝင်ချိန်၌ အလင်းရောင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှိန်ဖျော့သော အကြွင်းအကျန် အလင်းရောင်များသာ ကျန်ရစ်နေ​တော့သည်။တစ်ရွာလုံး မှုန်ဝါးဝါးပင်။အိမ်အချို့က ဆီမီးများထွန်းပြီးနေပြီဖြစ်သည်။မီးရောင်များက လေနှင့်အတူ ရွေ့လျားနေတာ​ကြောင့် ဝင်းတံတိုင်းများ၏အရိပ်များသည်လည်း ၎င်းနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

ကျိုးရှီသည် ပန်းကန်နှင့်တူကို ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်သွားသည့် လဲ့ယ်ထျဲကိုမြင်သောအခါ ချင်မျန်ကိုစူးစမ်းကြည့်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ ခပ်ချဥ်ချဥ်​လေသံဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အကြီးဆုံးမရီးကို မနာလိုဖြစ်မိပါတယ်။အစ်ကိုကြီးက အကြီးဆုံးမရီးကို ထမင်းကျွေးရုံတင်မကဘူး၊စားထားတဲ့ ပန်းကန်အလွတ်ကိုတောင် သွားထားဖို့ ကူညီပေးသေးတယ်။လူတွေကို မနာလိုဖြစ်အောင်လုပ်တာပဲ အိုး!”

အခန်းတွင်းရှိ တုရှီက ချက်ချင်းပင် “အကြီးဆုံးမိသားစုက ဇနီး..နင် ပန်းကန်ဆေးဖို့ အမြန်မလုပ်ဘူးလား။မီးခွက်ဆီက အလကားရ​နေလို့လား,ဟမ်?"

ချင်မျန်က မကြာခင် သူတို့နဲ့ခွဲခွာပြီး ခွဲနေထိုင်တော့မှာဖြစ်၍ ဘေးဆိုးကျိုးတွေ မလိုချင်တာကြောင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်ကာ လရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောဖို့လုပ်​တော့သည်။ရှေးခေတ်က ဆပ်ပြာတွေမရှိတော့ ပန်းကန်တွေပေါ်က အဆီအညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်ချင်ရင် ရေနွေးကိုပဲ သုံးလို့ရသည်။ရှေး​ခေတ်မီးဖိုချောင်သုံး မီးဖိုများတွင် ဒယ်အိုးနှစ်ခုပါရှိသောကြောင့် အပြင်ဘက်အကျဆုံးဒယ်အိုးကို ထမင်းနှင့် အသီးအရွက်ကြော်ရန်အတွက် အသုံးပြုရပြီး အတွင်းအကျဆုံးကို ရေဆူရန် တစ်ချိန်တည်းတွင် အသုံးပြုသည်။ချင်မျန်က အတွင်းအိုးအဖုံးကိုဖွင့်ကြည့်​တော့ ရေနွေးမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ဘယ်သူသုံးသွားလဲ မသိတဲ့အတွက် ပြန်တည်ရ​တော့မှာပေါ့။

လဲ့ယ်ထျဲက မီးဖိုရှေ့တွင်ထိုင်ကာ မီးမွှေးဖို့ကူညီပေးလိုက်သည်။

ပန်းကန်တွေဆေးပြီးတဲ့အခါ ပင်မအိမ်က မှောင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လရောင်အောက်မှာ ဆေးကြောပြီး သက်ကယ်အိမ်​လေးဆီကို သူတို့ ပြန်သွားကြတော့သည်။

Locust tree

(မြန်မာလို ဘယ်လိုခေါ်လဲ​တော့မသိဘူး dictionary ထဲမှာ​ ကျိုင်းပင်လို့ ရေးထား​တော့ ကိုယ်လည်း ကျိုင်းပင်လို့ ရေးလိုက်ပါတယ်)

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

009:မိသားစုရဲ႕ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ခြဲျခမ္းၿပီး အိမ္ခြဲေနျခင္း (2)

ခ်င္မ်န္ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ကို အမူအယာမဲ့​ေန​​ေသာ မ်က္လုံးအစုံျဖင့္ စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရၿပီး သူ႕ညာဘက္လက္မွာ ပန္းကန္လုံးတစ္လုံးကိုင္ထားလ်က္သားႏွင့္။တစ္ပန္းကန္လုံးမွာ ကန္စြန္းေျပာင္းဆန္နဲ႔ ျပည့္ေနၿပီး တူတစ္ေခ်ာင္းလည္းပါ႐ွိသည္။ကန္စြန္းေျပာင္းဆန္လို႔ေခၚရတာက​ေတာ့ ထမင္းထဲမွာ ကန္စြန္းဥနဲ႔ေျပာင္းဆန္ ေရာထားလို႔ပါပဲ။သူတို႔ရဲ႕ လတ္တေလာ စား​ေနတဲ့ အဓိကအစားအစာ အမ်ားစုမွာ ကန္စြန္းဥ၊ေျပာင္းဆန္၊ထမင္းႏွင့္ ေပါက္စီတို႔သာ။ထမင္းအေပၚတြင္ အသီးအ႐ြက္ေၾကာ္တစ္ပုံတစ္ပင္ပါ႐ွိၿပီး အံ့အားသင့္စရာမွာ ၾကက္ဥေၾကာ္တစ္ခုပင္ ႐ွိေသးသည္။

တု႐ွီက သူ႕ကို ၾကင္နာစြာနဲ႔ ၾကက္ဥစားဖို႔ ေပးတာ​ေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ျဖစ္ႏိုင္တာက​ေတာ့ လဲ့ယ္ထ်ဲ၏​ေဝစုသာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ခ်င္မ်န္က အႏွီယူဆခ်က္ကို ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေစခ်င္မိသည္။

သူက ႐ွင္းျပရင္း လက္​ေကာက္ဝတ္ကို ႐ုန္းထြက္လိုက္သည္– “လက္ဗလာအျပင္ ဗိုက္ကလည္းဆာေနတာကို ဘယ္ကိုထြက္သြားလို႔ရမွာလဲ?ဒီအတိုင္း ေျပးရင္း ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္​ေနတာပါ"

ႏွစ္ဦးသ​ေဘာတူ ကြာ႐ွင္းရန္ ျငင္းဆိုေနသည္က လြဲ၍ လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕အ​ေပၚကို ေကာင္းမြန္စြာ ဆက္ဆံတာေၾကာင့္ သူ႕(ခ်င္မ်န္)ေလသံက အလြန္ေျပျပစ္၏။

လဲယ္ထ်ဲက သူ႕လက္ကို လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီး ထမင္းခြက္​ေလးကို ကမ္းေပးကာ လမ္းေဘးက အို​ေဟာင္း​ေနသည့္က်ိဳင္းပင္နားသို႔ လိုက္ပို႔ေပးလိုက္သည္။သစ္ပင္ေအာက္မွာ ေက်ာက္ျပားတစ္ခ်ပ္႐ွိေန၏။႐ြာသူ႐ြာသားမ်ားက အားလပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ စကားစျမည္ေျပာေလ့႐ွိၾကသည္မို႔ပင္။

ခ်င္မ်န္သည္ ေက်ာက္ျပားေပၚတြင္ထိုင္ကာ ၾကက္ဥတစ္လုံးသာ စားၿပီး က်န္တာ သူ ဆက္မစားႏိုင္ေတာ့ေပ။ကန္စြန္းဥနဲ႔ေျပာင္းဆန္ပင္ မ​ေျပာနဲ႔ လူတိုင္းက ၾကက္သား၊ဘဲသား၊ငါးနဲ႔ တျခားအသားေတြကိုေတာင္ ဆယ္ရက္ကေန တစ္လခြဲေလာက္အထိ ဆက္တိုက္ မစားႏိုင္ၾကပါဘူး။

"ဒါကို ကြၽန္ေတာ္ မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။" ခ်င္မ်န္က ပန္းကန္လုံးကို လက္ႏွစ္ဘက္နဲ႔ ျပန္​ေပးလိုက္ၿပီး အေနာက္ဘက္႐ွိေနဝင္ခ်ိန္ကို ၾကည့္ကာ သက္ျပင္းခ်ရင္း “ထမင္းျဖဴ စားခ်င္တယ္၊ၾကက္သား၊ ဘဲသား၊ငါး အသားကင္စားခ်င္တယ္၊ဘီယာေသာက္ခ်င္တယ္...”

လဲ့ယ္ထ်ဲက ပန္းကန္ကိုယူကာ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးမစားခင္ ခဏေလာက္ ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္ေသးသည္။

ခ်င္မ်န္က အံ့ၾသသြား၏။ "ခင္ဗ်ား မစားရ​ေသးဘူးလား?"

“အင္း” လဲ့ယ္ထ်ဲက ျပန္ေျဖ၏။

“အိုး..” ခ်င္မ်န္က က်ိဳင္းပင္ကို မွီလိုက္ၿပီး တု႐ွီက မိသားစုပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ခြဲျခမ္းေပးၿပီး အိမ္ခြဲေနခိုင္း​ေစရန္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အခ်ိဳ႕ကို ဆက္လက္စဥ္းစားခဲ့သည္။သူသည္ကား အျခားသူမ်ားကို ဂ႐ုမစိုက္ေသာ္လည္း တု႐ွီက သူ ႏွင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔ကို အသာတၾကည္ ထြက္ခြာခြင့္ေပးရန္ နည္းလမ္း႐ွာရမည္။မိသားစုပိုင္ဆိုင္မႈခြဲၿပီး အိမ္ခြဲ​ေနဖို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး လဲ့ယ္ထ်ဲရဲ႕အျမင္ကို သူေမးစမ္းၾကည့္ရမယ္။

"ကြၽန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို တစ္ခု​ေလာက္ ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္"

လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ကိုၾကည့္ကာ ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး ဆက္စားေနသည္။

"အနာဂတ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္မွာေနၾကမလဲ?ေဘးနားမွာဆို ဝက္ျခံကလည္း႐ွိ​ေသး​ေတာ့​ေလ.....” ခ်င္မ်န္က ခပ္ဝါးဝါး ေမးလိုက္သည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲက ေခတၱရပ္သြားၿပီး ျပန္လွည့္မၾကည့္မေနေတာ့ဘဲ ေျပာလိုက္သည္။ “ေဆာင္းရာသီရိတ္သိမ္းၿပီးရင္ ကိုယ္တို႔ ထြက္သြားၾကမယ္”

မထင္မွတ္ထားေသာ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေၾကာင့္ ခ်င္မ်န္တစ္​ေယာက္ စိတ္လႈပ္႐ွားစြာ မတ္တပ္ထရပ္သြားေစခဲ့သည္။ "ခင္ဗ်ား တကယ္ေျပာတာလား?"

သူ႕တြင္ မူလက မေရရာမေသခ်ာေသးသည့္ အၾကံ ႏွစ္ခု႐ွိခဲ့၏ - လဲ့ယ္ထ်ဲကို ေနမ​ေကာင္းဟန္ေဆာင္ခိုင္း႐ုံသာမက တု႐ွီ၏ လဲ့ယ္ထ်ဲအ​​ေပၚ အလုပ္သမားအင္အား ေခါင္း​ပုံျဖတ္မည့္ စိတ္ကူးကိုျဖတ္​ေတာက္ပစ္ရသည္အထိ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေနမေကာင္းျဖစ္ခိုင္းရမယ္ ဒါမွမဟုတ္ တု႐ွီက သူႏွင့္လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔ကို ႏွင္ထုတ္ေစရန္ စာ​သင္သား လဲ့ယ္႐ွန္းက်စ္ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး တု႐ွီရဲ႕အယူသီးတဲ့ယုံၾကည္မႈကို အသုံးခ်ရမယ္။လဲ့ယ္ထ်ဲက တုံးအတဲ့ သူဟုတ္လား မဟုတ္လားကို တခါမွ မေတြးခဲ့မိဘဲ တျခားအစီအစဥ္မ်ားကိုလည္း အ​ေစာတလ်င္ကပင္ အခ်ိန္ၾကာ႐ွည္စြာ ႐ွိေနခဲ့ေသးသည္။

လဲ့ယ္အိမ္မွ ထြက္သြားရ​ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့စိတ္ကူးသည္ ခ်င္မ်န္၏ေကာင္းမြန္သထက္ ေကာင္းမြန္လာသည့္ စိတ္အ​ေျခအ​ေနကို မထိန္းထားႏိုင္ေပ။သူက လဲ့ယ္ထ်ဲကိုေတာင္ ျပဳံးျပၿပီး ျပန္ထိုင္ခ်ကာ ဒီထက္ပိုေပါ့ပါးတဲ့အသံနဲ႔ ေမးလိုက္သည္။

" ေစာေစာထြက္သြားလို႔ရမလား?ေဆာင္းဦးရာသီ ရိတ္သိမ္းၿပီးမွ ထြက္သြားရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ခင္ဗ်ားမိသားစုရဲ႕ အလုပ္႐ႈပ္တဲ့ရာသီကို ကူညီေပးဖို႔ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္သိေပမယ့္ သီးသန္႔ေနထိုင္ရင္ေတာင္ လယ္ယာလုပ္ငန္းကို ကူညီေပးႏိုင္ပါတယ္။သ​ေဘာက​ေရာ?"

႐ုတ္တရက္ စကားတစ္ခြန္းထြက္မလာခင္ လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ကို ၾကည့္လိုက္၏။သူ႕အသံက တိုးညင္းေနေပမယ့္ အသံက ခိုင္မာၿပီး ႏိႈင္းမရတဲ့ ေလသံျဖင့္ "ကိုယ္ ကြာ႐ွင္းေပးမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္"

ခ်င္မ်န္က အံ့ၾသသြားသည္။ဒီေကာင္ ဘယ္ေလာက္ထိ​ေတာင္ အထိမခံျဖစ္​​ေနရတာလဲ?

သူက လဲ့ယ္ထ်ဲမ်က္လုံးေတြကို ေ႐ွာင္ၿပီး ေျခာက္ကပ္ကပ္ အျပဳံးနဲ႔ ေျပာလိုက္သည္။ “ကြာ႐ွင္းတဲ့ကိစၥကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။မိသားစုပစၥည္းေတြကို ခြဲၿပီး အိမ္ခြဲေနဖို႔အေၾကာင္း ေျပာတာပါ။ေဒါသထြက္လြယ္တဲ့သူေတြဟာ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ အိုလာတတ္တယ္ေလ။အ​ေမကလည္း ကြၽန္ေတာ္႕ကို မႀကိဳက္ဘူး။ကြၽန္ေတာ္ကလည္း အ​ေမ့ကို မႀကိဳက္ဘူး။အတူတူေနထိုင္ၿပီး သူမကို စိတ္ဆိုးေအာင္လုပ္ေနတာက သားသမီးဝတၱရား​ေက်ပြန္​ေစမွာ မဟုတ္ဘူးမလား?”

"ကိုယ္ အဝတ္ေလွ်ာ္ဘူး"

ခ်င္မ်န္က ခ်က္ျခင္းေျပာသည္။ "ကြၽန္ေတာ္ လုပ္မယ္!"

"ကိုယ္ မခ်က္တတ္ဘူး"

"ကြၽန္ေတာ္ လုပ္မယ္!"

ခ်င္မ်န္က သူ႕ကို တတ္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆုံး ခြဲေနဖို႔ မစည္း႐ုံးႏိုင္ေတာ့မွာကို ေၾကာက္ေနခဲ့၏။

လဲ့ယ္ထ်ဲက ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

ခ်င္မ်န္၏စိတ္ထဲမွာ​ေတာ့ လူေလးက စိတ္လႈပ္႐ွားစြာ ခုန္ေန​ေတာ့သည္။ထို႔​ေနာက္ သူ တိုက္တြန္းလိုက္၏။

“ျမန္ျမန္စားေလ”

လဲ့ယ္ထ်ဲက အလ်င္လိုေနသလို အေႏွးလည္း မစားေန​ေပ။ခ်င္မ်န္က သူ႕ကို စားဖို႔ကူညီေပးခ်င္တာ တယားယားျဖင့္ စိတ္လႈပ္႐ွားစြာ ၾကည့္ေနမိသည္။

လဲယ္ထ်ဲက သူ႕ေခါင္းကို ထိလိုက္သည္။

"အလ်င္လိုစရာ မလိုဘူး။"

ခ်င္မ်န္က သူ႕လုပ္ရပ္ကို ကန္႔ကြက္ဖို႔အခ်ိန္မ႐ွိေနေပ။ "ဒါ အေရးတႀကီးအခ်ိန္ပဲ!"

ထိုအခါမွ လဲ့ယ္ထ်ဲက အနည္းငယ္ အ႐ွိန္တင္လိုက္သည္။ေနာက္ဆုံးထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ အတူတူ အိမ္ျပန္ၾက၏။

ေနဝင္ခ်ိန္၌ အလင္းေရာင္သည္ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး မွိန္ေဖ်ာ့ေသာ အႂကြင္းအက်န္ အလင္းေရာင္မ်ားသာ က်န္ရစ္ေန​ေတာ့သည္။တစ္႐ြာလုံး မႈန္ဝါးဝါးပင္။အိမ္အခ်ိဳ႕က ဆီမီးမ်ားထြန္းၿပီးေနၿပီျဖစ္သည္။မီးေရာင္မ်ားက ေလႏွင့္အတူ ေ႐ြ႕လ်ားေနတာ​ေၾကာင့္ ဝင္းတံတိုင္းမ်ား၏အရိပ္မ်ားသည္လည္း ၎ႏွင့္အတူ ယိမ္းႏြဲ႕ေနသည္။

က်ိဳး႐ွီသည္ ပန္းကန္ႏွင့္တူကို ကိုင္လ်က္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသို႔ဝင္သြားသည့္ လဲ့ယ္ထ်ဲကိုျမင္ေသာအခါ ခ်င္မ်န္ကိုစူးစမ္းၾကည့္ရင္း မ်က္ခုံးပင့္ကာ ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္​ေလသံျဖင့္ ျပဳံးကာ ေျပာလိုက္သည္။ "ကြၽန္မ အႀကီးဆုံးမရီးကို မနာလိုျဖစ္မိပါတယ္။အစ္ကိုႀကီးက အႀကီးဆုံးမရီးကို ထမင္းေကြၽး႐ုံတင္မကဘူး၊စားထားတဲ့ ပန္းကန္အလြတ္ကိုေတာင္ သြားထားဖို႔ ကူညီေပးေသးတယ္။လူေတြကို မနာလိုျဖစ္ေအာင္လုပ္တာပဲ အိုး!”

အခန္းတြင္း႐ွိ တု႐ွီက ခ်က္ခ်င္းပင္ “အႀကီးဆုံးမိသားစုက ဇနီး..နင္ ပန္းကန္ေဆးဖို႔ အျမန္မလုပ္ဘူးလား။မီးခြက္ဆီက အလကားရ​ေနလို႔လား,ဟမ္?"

ခ်င္မ်န္က မၾကာခင္ သူတို႔နဲ႔ခြဲခြာၿပီး ခြဲေနထိုင္ေတာ့မွာျဖစ္၍ ေဘးဆိုးက်ိဳးေတြ မလိုခ်င္တာေၾကာင့္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲသို႔ဝင္ကာ လေရာင္မွိန္မွိန္ေအာက္တြင္ ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာဖို႔လုပ္​ေတာ့သည္။ေ႐ွးေခတ္က ဆပ္ျပာေတြမ႐ွိေတာ့ ပန္းကန္ေတြေပၚက အဆီအညစ္အေၾကးေတြကို သန္႔စင္ခ်င္ရင္ ေရေႏြးကိုပဲ သုံးလို႔ရသည္။ေ႐ွး​ေခတ္မီးဖိုေခ်ာင္သုံး မီးဖိုမ်ားတြင္ ဒယ္အိုးႏွစ္ခုပါ႐ွိေသာေၾကာင့္ အျပင္ဘက္အက်ဆုံးဒယ္အိုးကို ထမင္းႏွင့္ အသီးအ႐ြက္ေၾကာ္ရန္အတြက္ အသုံးျပဳရၿပီး အတြင္းအက်ဆုံးကို ေရဆူရန္ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ အသုံးျပဳသည္။ခ်င္မ်န္က အတြင္းအိုးအဖုံးကိုဖြင့္ၾကည့္​ေတာ့ ေရေႏြးမ႐ွိသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ဘယ္သူသုံးသြားလဲ မသိတဲ့အတြက္ ျပန္တည္ရ​ေတာ့မွာေပါ့။

လဲ့ယ္ထ်ဲက မီးဖိုေ႐ွ႕တြင္ထိုင္ကာ မီးေမႊးဖို႔ကူညီေပးလိုက္သည္။

ပန္းကန္ေတြေဆးၿပီးတဲ့အခါ ပင္မအိမ္က ေမွာင္ေနၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။

လေရာင္ေအာက္မွာ ေဆးေၾကာၿပီး သက္ကယ္အိမ္​ေလးဆီကို သူတို႔ ျပန္သြားၾကေတာ့သည္။

Locust tree

(ျမန္မာလို ဘယ္လိုေခၚလဲ​ေတာ့မသိဘူး dictionary ထဲမွာ​ က်ိဳင္းပင္လို႔ ေရးထား​ေတာ့ ကိုယ္လည္း က်ိဳင္းပင္လို႔ ေရးလိုက္ပါတယ္)