[Unicode]

037: မျက်နှာအရေထူလွန်းတယ်

အခန်းအပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ် အမျိုးသမီးအသံများစွာ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချင်မျန်သည် ပုံဆွဲနေရာမှ ခေါင်းကိုမော့ကာ တံခါးမဖွင့်မီ ခဲတံကို နယ်​မြေထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

တုရှီ၊ ကျိုးရှီ နဲ့ ချင်းရှီတို့သည် မီးဖိုချောင်ရှေ့တွင် ခေါင်းကို မြင့်မြင့်မော့ထားကာ ရပ်နေကြသည်။လဲ့ယ်တာ့ပေါင်နှင့် လဲ့ယ်ရှောင်ပေါင်တို့သည်လည်း ကျိုးရှီ၏ခြေထောက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ရေဇလုံအတွင်းမှ မချက်ရသေးသည့် ရစ်ဌက်များကို ကြည့်ပြီး သွားရည်ယိုနေတော့သည်။လဲ့ယ်ရှင်းရှင်းသည်လည်း သူမလက်ချောင်းကို စုပ်ရင်း ချင်းရှီ၏လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

မရီးကျန်းနဲ့ ဒေါ်​လေးဝမ်တို့သည် ကိုးယိုးကားယား

ဖြင့် ထရပ်လိုက်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရေစို​နေသည့်လက်တွေကို လက်သုတ်ဖြင့် သုတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်မျန် သဘောပေါက်သွားပြီ။မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်​ပေမည်။သူ အသံမြှင့်ပြီး ပြောလိုက်၏။ “အမေ၊ လောင်အာ့ဇနီးနဲ့ လောင်စန်းဇနီးတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ?”

ကျိုးရှီက ပျံတံတံနန့်တန့်တန့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “လောင်တာ့ဇနီး ..ရှင် အလုပ်သမား​တွေကို နေ့လယ်စာ ချက်မ​ကျွေးချင်တော့ဘူးလား?ကျွန်မတို့က ထမင်းချက်ဖို့ လာကူပေးတာလေ။ဒါပေမယ့် ရှင်က တခြားလူတွေကို ခေါ်ထားမယ်လို့ ကျွန်မတို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး။"

တုရှီ၏မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်။ "လောင်တာ့ဇနီး...နင်က ငါနဲ့နင့်အဖေကို အလေးအနက်မထားတော့ဘူးလား?"

“ဟုတ်တယ်... ဆွေမျိုးတွေထက် အပြင်လူ​တွေကို ခေါ်​နေတာက.......” ချင်းရှီက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပြောလိုက်သည်။

မရီးကျန်းနဲ့ ဒေါ်​လေးဝမ်တို့က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။အခုလေးတင်ပဲ တုရှီနဲ့ သူ့အပေါင်းအသင်းတွေရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့စကားတွေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။သူမတို့ကို ချင်မျန် နဲ့ လဲ့ယ်ထျဲတို့က ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့နဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်​ပေ။

တုရှီနဲ့ သူ့အပေါင်းအပါ​တွေက ဘာလို့ ဒီမှာ မာနကြီးကြီးနဲ့သူဌေးအထာ​တွေလို လာလုပ်​​နေရတာလဲ?

ချင်မျန် မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်ကို တောင်းပန်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်က သူတို့အဆင်ပြေကြောင်း အချက်ပြသည့်အ​နေဖြင့် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

"အမေ၊ လောင်အာ့ဇနီးနဲ့ လောင်စန်းဇနီးတို့ နားလည်မှုလွဲနေပြီ။မရီးကျန်းနဲ့ ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ကို ထမင်းချက်ပေးဖို့အတွက် ငွေ​ကြေး​ပေးရပါတယ်။ဟင်းချက်ဖို့အတွက် အ​မေတို့ကို ခေါ်ချင်ပေမယ့် ပိုက်ဆံ ပေးသင့်မပေးသင့် မစဥ်းစားတတ်လို့ပါ။မပေးရင်လည်း ဒုက္ခပေးရတဲ့အတွက် အားနာရမယ်။ပေးရင်လည်း အဲဒါက အရမ်းထူးဆန်းလွန်းပြီး မိသားစုနှစ်ခုကြားက ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေမယ်။အမေ..ဘယ်လိုထင်လဲ?အများကြီးစဉ်းစားပြီးမှ အ​​မေတို့ကို မခေါ်တော့တာပါ ဒါပေမယ့် အမေ၊ လောင်အာ့ဇနီးနဲ့ လောက်စန်းဇနီးတို့ကို အထင်လွဲသွားဖို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်။"

တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ချင်းရှီတို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ကြပေ။တစ်နေ့စာ ထမင်းချက်ဖို့အတွက်နဲ့ သူတို့ရဲ့လစာက အဲဒီအလုပ်သမားတွေနဲ့ အတူတူပဲဆိုတာ သူတို့ သိလိုက်၏။ထမင်းတစ်နပ်စာအတွက် ဝမ် ၂၀ လောက်ရခဲ့တာ​ပေါ့။အဲဒါက တော်တော်များတဲ့အပြင် နေ့လယ်စာကလည်း ပါသေးတယ်။ချင်မျန်က သူတို့ကို ထမင်းချက်ဖို့ ကူညီတောင်းမယ်ဆိုပါက အခကြေးငွေ မပေးရင် သူတို့ လုပ်​ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိပေမယ့် ပေးရ​အောင်လည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုက်ရိုက်ပြောနိုင်ပါ့မလဲ?

မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့သည် ထိုသုံးယောက်သား၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောကာ အလုပ်ရှုပ်စွာ နောက်လှည့်လိုက်ကြသည်။

"စောစောရောက်နေရင်လည်း ပျင်းနေမှာစိုးရိမ်မိလို့ပါ။နေ့လည်ထမင်းစားချိန်ကျမှ အ​မေတို့ကို ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်" ချင်မျန် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “အမေ ထမင်းစားဖို့ နှစ်နာရီကျော်လောက်လို​သေးတယ်။ဘာလို့ မထိုင်ကြတာလဲ? လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ခဏလောက် စကားစမြည်ပြောကြတာ​ပေါ့။မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ကို သူတို့ဘာသာသူတို့ မီးဖိုချောင်မှာ ကိုယ်တွယ်ကြပါစေ။”

မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြုံးပြပြီး အလုပ်လုပ်ရန် မီးဖိုချောင်ကို သွားလိုက်ကြသည်။

တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ချင်းရှီတို့သည် ချင်မျန်က သူတို့ကို "မျက်နှာသာ" မ​ပေးဘဲ လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်းကြောင့် စိတ်ဆိုးခဲ့ကြသော်လည်း သူ့ရဲ့ ချို့ယွင်းချက်မရှိသည့်စကားလုံး​တွေကို မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။ထို့အပြင် သူတို့အားလုံး နေ့လည်စာစားရန် စောင့်မျှော်နေကြပြီး ယခုအချိန်တွင် ချင်မျန်နှင့် ငြင်းခုံနေရန် မလိုလားတော့ပေ။

သုံးယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ချင်မျန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စကားစမြည်ပြောလျက် ခန်းမထဲက စားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ချင်မျန် သူတို့ရဲ့ အ​ရေခွံထူချက်ကိုကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ်ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ဒုက္ခမ​ပေးစေချင်ရင်တော့ မွန်းတည့်ချိန်မှာ တူအနည်းငယ်ထပ်ထည့်ရမယ့် ကိစ္စပဲလေ။

"မရီးကျန်းနဲ့ဒေါ်​လေးဝမ်တို့နှစ်ယောက်ကို မီးဖိုချောင်မှာ အလုပ်ပို​စေမိ​တော့မယ်။"

“စိတ်မပူပါနဲ့။”

သူ့စကားတွင် အဓိပ္ပာယ်အများကြီးသက်ရောက်နေသည်ကိုသိတော့ မရီးကျန်းက တုရှီနှင့် သူ့အ​ပေါင်းအပါ​တွေကို မသိမသာကြည့်ရင်း အပြုံးပီပီပြုံးကာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"............"

ချင်မျန်လည်း ပြုံးကာ အိပ်ခန်းတံခါးကို အေးအေးဆေးဆေး သော့ခတ်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ လက်ဖက်ရည်ပို့ရန် သွားခဲ့သည်။

တုရှီ၊ ကျိုးရှီနဲ့ ချင်းရှီတို့ သော့ခတ်ထားသည့်တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူတို့၏ရင်ဘတ်များ အသက်ရှူကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။သူတို့ တစ်ခုခုပြောချင်သော်လည်း ချင်မျန်က လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီ။ထိုနောက်ကျောပြင်ကိုကြည့်ရတာ အလွန်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် အေးအေးဆေးဆေးပင်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှိ လူတိုင်းက အရမ်းအလုပ်ကြိုးစားကြသည်။လက်များစွာဖြင့် လျင်မြန်စွာလုပ်နေကြသည်။လက်ရှိတွင် အောက်​ခြေ​အုတ်ရိုးမှာ တူးပြီးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။လဲ့ယ်ထျဲက​တော့ လုပ်ရမယ့် သူ့အပိုင်းမပါ​ပေ။သူ့အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ဂေါ်ပြားကိုကိုင်ကာ တွင်းထဲရှိမြေများကို ဖယ်နေသည်။သန်မာတောင့်တင်းသည့်ကြွက်သားများက လက်နှစ်ဖက်လှုပ်ရှားသည့်အတိုင်း လှုပ်ရှားနေကာ ယောက်ျားပီသခြင်း၏ ခွန်အားအပြည့်အဝကိုပြသသလျက် ရှိ​နေ၏။

“လူတိုင်း အလုပ်ကြိုးစားနေကြတာပဲ။လက်ဖက်ရည် လာပို့ပါပြီ အားလုံး လာသောက်ကြပါဦး" ချင်မျန် ဝါးခြင်းတောင်းမှ အိုးနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။”

ပြန်ဖြေတဲ့လူက အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း အလုပ်ပြန်မစခင် လက်ဖက်ရည်နှစ်ခွက်သောက်လိုက်ကြသည်။

ဝူတိရောက်လာတော့ ချင်မျန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။သူကား အ​ပြောအဆိုနည်းပါး​သောအလုပ်သမားတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီးနောက် မြေကြီးကို ဆက်တူးနေ၏။

ချင်မျန်သည် တုရှီတိုအုပ်စု အိမ်မှာ​ရောက်​နေတာ​ကြောင့် ပြန်သွားရန်မလိုလားသော်လည်း ဒီမှာ​နေပြန်​တော့လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှမကူညီနိုင်ပေ။သူ အုတ်ခဲအချို့ကို သစ်ပင်အောက်ရှိ အရိပ်သို့ရွှေ့ကာ သစ်ပင်,ပင်စည်နှင့် ယှဉ်ထိုင်ကာ အနည်းငယ် ငြီးငွေ့ပျင်းရိနေလေသည်။

ချင်မျန် အိမ်မပြန်ကြောင်း လဲ့ယ်ထျဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။သူ ဂေါ်ပြားကိုချပြီး ခြေတံရှည်များ​ကြောင့် အောက်​ခြေအုတ်မြစ်တွင်းမှ အလွယ်တကူပင် အ​ပေါ်သို့ လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။သူ စားပွဲသို့သွားကာ ရေတစ်ခွက်သောက်ပြီးနောက် ချင်မျန်ထံသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”

ချင်မျန် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အတင်းအားယူပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား အဖေကို မတွေ့ဘူးနော်” လဲ့ယ်တာချန်က အနည်းငယ်နောက်ကျမည်ဟု သူထင်ခဲ့သော်လည်း သူဒီမှာရှိမနေဘူးလို့​တော့ မထင်ခဲ့ပေ။

“အင်း။”

ချင်မျန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ဒီ'အင်း' ကဘာလဲ?

"သူဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို နည်းနည်းတော့ သိချင်မိတယ်- သူ ချော့မော့ခံပြီး အသနားခံချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သူနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးမကောင်းကြောင်း တခြားသူတွေ သိမှာကို ကြောက်နေတာများလား?"

လဲ့ယ်ညီအကို သုံးယောက်လုံး လာခဲ့ကြတာကို​မှ လဲ့ယ်တာ့ချန်က မလာနိုင်လောက်​​အောင် အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။ချင်မျန်သည် သူ့အဖေဖြစ်သူကို ပြောခဲ့သောကြောင့် လဲ့ယ်ထျဲ စိတ်မချမ်းသာဖြစ်မည်ကို မတွေးခဲ့။ဤစကားများကို ပြောခဲ့သော်ငြား မသိစိတ်ကနေ လဲ့ယ်ထျဲက သူ့ဘက်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူယုံကြည်ခဲ့သည်။

ရံဖန်ရံခါ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ရှိ အလုပ်သမားများသည် တိတ်တဆိတ်ကြည့်ကာ နှစ်ယောက်သား ပေါင်းသင်းနေနိုင်ပုံကို အံ့သြနေကြသည်။

လဲ့ယ်ထျဲ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။သူ့ရဲ့အေးစက်သည့်အမူအရာမှာ လဲ့ယ်တာ့ချန် လာမည်ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း သိသာထင်ရှားစွာ ပြသလို့နေသည်။

ချင်မျန် သူ့အဖြေကို မကြားချင်တာကြောင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက တရားဝင်စားပွဲ​တော့ မဟုတ်ဘူး။နေ့လည်စာစားတဲ့အချိန်ထိ မလာသေးရင် ထပ်ဖိတ်ဖို့မလိုဘူးထင်တယ်” သူ အနည်းငယ် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် လဲ့ယ်တာ့ချန်ကို မြင်​နေရတာကို သ​ဘောမကျ​ပေ။

လဲ့ယ်ထျဲ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကိုယ် အလုပ်သွားလုပ်တော့မယ်"

“သွားတော့​လေ” ချင်မျန်က သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နေ့လည်စာစားချိန်ကို ညွှန်ပြနေသည့် နေမွန်းတည့်ချိန်အ္ရောက်မှ ချင်မျန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ထမင်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီကိုမြင်တော့ လူကြီးတွေစားဖို့အတွက် သွားခေါ်ရန် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ကို ပြန်သွားရပြန်သည်။

အမျိုးသားများသည် အလုပ်နားလိုက်ကြပြီး စားပွဲကုလားထိုင်များကို လွယ်လွယ်ကူကူ သယ်လာကြကာ ရွာအနောက်ဘက်သို့ ကျယ်လောင်သောရယ်မောသံ

နှင့်အတူ ပြောကြဆိုကြရင်း လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎

[Zawgyi]

037: မ်က္ႏွာအေရထူလြန္းတယ္

အခန္းအျပင္ဘက္တြင္ ေနာက္ထပ္ အမ်ိဳးသမီးအသံမ်ားစြာ ထြက္ေပၚလာသျဖင့္ ခ်င္မ်န္သည္ ပုံဆြဲေနရာမွ ေခါင္းကိုေမာ့ကာ တံခါးမဖြင့္မီ ခဲတံကို နယ္​ေျမထဲသို႔ ျပန္ထည့္လိုက္သည္။

တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီ နဲ႔ ခ်င္း႐ွီတို႔သည္ မီးဖိုေခ်ာင္ေ႐ွ႕တြင္ ေခါင္းကို ျမင့္ျမင့္ေမာ့ထားကာ ရပ္ေနၾကသည္။လဲ့ယ္တာ့ေပါင္ႏွင့္ လဲ့ယ္ေ႐ွာင္ေပါင္တို႔သည္လည္း က်ိဳး႐ွီ၏ေျခေထာက္ေတြကို ဆုပ္ကိုင္ထားကာ ေရဇလုံအတြင္းမွ မခ်က္ရေသးသည့္ ရစ္ဌက္မ်ားကို ၾကည့္ၿပီး သြားရည္ယိုေနေတာ့သည္။လဲ့ယ္႐ွင္း႐ွင္းသည္လည္း သူမလက္ေခ်ာင္းကို စုပ္ရင္း ခ်င္း႐ွီ၏လက္ကို ကိုင္ထားၿပီး ထိုေနရာတြင္ ႐ွိေနသည္။

မရီးက်န္းနဲ႔ ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔သည္ ကိုးယိုးကားယား

ျဖင့္ ထရပ္လိုက္ကာ ေဒါသတႀကီးျဖင့္ ေရစို​ေနသည့္လက္ေတြကို လက္သုတ္ျဖင့္ သုတ္လိုက္ၾကသည္။

ခ်င္မ်န္ သေဘာေပါက္သြားၿပီ။မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔အႏိုင္က်င့္ခံခဲ့ရျခင္းျဖစ္​ေပမည္။သူ အသံျမႇင့္ၿပီး ေျပာလိုက္၏။ “အေမ၊ ေလာင္အာ့ဇနီးနဲ႔ ေလာင္စန္းဇနီးတို႔ ဘာလို႔ ဒီကို ေရာက္လာရတာလဲ?”

က်ိဳး႐ွီက ပ်ံတံတံနန္႔တန္႔တန္႔ျဖင့္ ရယ္ေမာလိုက္သည္။ “ေလာင္တာ့ဇနီး ..႐ွင္ အလုပ္သမား​ေတြကို ေန႔လယ္စာ ခ်က္မ​ေကြၽးခ်င္ေတာ့ဘူးလား?ကြၽန္မတို႔က ထမင္းခ်က္ဖို႔ လာကူေပးတာေလ။ဒါေပမယ့္ ႐ွင္က တျခားလူေတြကို ေခၚထားမယ္လို႔ ကြၽန္မတို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး။"

တု႐ွီ၏မ်က္ႏွာက တင္းမာသြားသည္။ "ေလာင္တာ့ဇနီး...နင္က ငါနဲ႔နင့္အေဖကို အေလးအနက္မထားေတာ့ဘူးလား?"

“ဟုတ္တယ္... ေဆြမ်ိဳးေတြထက္ အျပင္လူ​ေတြကို ေခၚ​ေနတာက.......” ခ်င္း႐ွီက ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိ႐ွိ တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ေျပာလိုက္သည္။

မရီးက်န္းနဲ႔ ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔က မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္း တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့၏။အခုေလးတင္ပဲ တု႐ွီနဲ႔ သူ႕အေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့စကားေတြက သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေဒါသထြက္ေစခဲ့သည္။သူမတို႔ကို ခ်င္မ်န္ နဲ႔ လဲ့ယ္ထ်ဲတို႔က ေခၚထားျခင္းျဖစ္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ ဘာမွမသက္ဆိုင္​ေပ။

တု႐ွီနဲ႔ သူ႕အေပါင္းအပါ​ေတြက ဘာလို႔ ဒီမွာ မာနႀကီးႀကီးနဲ႔သူေဌးအထာ​ေတြလို လာလုပ္​​ေနရတာလဲ?

ခ်င္မ်န္ မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္ကို ေတာင္းပန္သည့္ အၾကည့္ျဖင့္ ၾကည့္လိုက္သည္။မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္က သူတို႔အဆင္ေျပေၾကာင္း အခ်က္ျပသည့္အ​ေနျဖင့္ ေခါင္းယမ္းျပလိုက္၏။

"အေမ၊ ေလာင္အာ့ဇနီးနဲ႔ ေလာင္စန္းဇနီးတို႔ နားလည္မႈလြဲေနၿပီ။မရီးက်န္းနဲ႔ ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ကို ထမင္းခ်က္ေပးဖို႔အတြက္ ေငြ​ေၾကး​ေပးရပါတယ္။ဟင္းခ်က္ဖို႔အတြက္ အ​ေမတို႔ကို ေခၚခ်င္ေပမယ့္ ပိုက္ဆံ ေပးသင့္မေပးသင့္ မစဥ္းစားတတ္လို႔ပါ။မေပးရင္လည္း ဒုကၡေပးရတဲ့အတြက္ အားနာရမယ္။ေပးရင္လည္း အဲဒါက အရမ္းထူးဆန္းလြန္းၿပီး မိသားစုႏွစ္ခုၾကားက ဆက္ဆံေရးကို ထိခိုက္ေစမယ္။အေမ..ဘယ္လိုထင္လဲ?အမ်ားႀကီးစဥ္းစားၿပီးမွ အ​​ေမတို႔ကို မေခၚေတာ့တာပါ ဒါေပမယ့္ အေမ၊ ေလာင္အာ့ဇနီးနဲ႔ ေလာက္စန္းဇနီးတို႔ကို အထင္လြဲသြားဖို႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားမိဘူး။ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။"

တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီနဲ႔ခ်င္း႐ွီတို႔သည္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ စကားျပန္မေျပာႏိုင္ခဲ့ၾကေပ။တစ္ေန႔စာ ထမင္းခ်က္ဖို႔အတြက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕လစာက အဲဒီအလုပ္သမားေတြနဲ႔ အတူတူပဲဆိုတာ သူတို႔ သိလိုက္၏။ထမင္းတစ္နပ္စာအတြက္ ဝမ္ ၂၀ ေလာက္ရခဲ့တာ​ေပါ့။အဲဒါက ေတာ္ေတာ္မ်ားတဲ့အျပင္ ေန႔လယ္စာကလည္း ပါေသးတယ္။ခ်င္မ်န္က သူတို႔ကို ထမင္းခ်က္ဖို႔ ကူညီေတာင္းမယ္ဆိုပါက အခေၾကးေငြ မေပးရင္ သူတို႔ လုပ္​ေပးဖို႔ ဆႏၵမ႐ွိေပမယ့္ ေပးရ​ေအာင္လည္း ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး တိုက္႐ိုက္ေျပာႏိုင္ပါ့မလဲ?

မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔သည္ ထိုသုံးေယာက္သား၏ မ်က္ႏွာမ်ား ေျပာင္းလဲသြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသျဖင့္ တိတ္တဆိတ္ ရယ္ေမာကာ အလုပ္႐ႈပ္စြာ ေနာက္လွည့္လိုက္ၾကသည္။

"ေစာေစာေရာက္ေနရင္လည္း ပ်င္းေနမွာစိုးရိမ္မိလို႔ပါ။ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္က်မွ အ​ေမတို႔ကို ေခၚလိုက္ပါ့မယ္" ခ်င္မ်န္ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ “အေမ ထမင္းစားဖို႔ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္လို​ေသးတယ္။ဘာလို႔ မထိုင္ၾကတာလဲ? လက္ဖက္ရည္ေသာက္ၿပီး ခဏေလာက္ စကားစျမည္ေျပာၾကတာ​ေပါ့။မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ကို သူတို႔ဘာသာသူတို႔ မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ကိုယ္တြယ္ၾကပါေစ။”

မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ျပဳံးျပၿပီး အလုပ္လုပ္ရန္ မီးဖိုေခ်ာင္ကို သြားလိုက္ၾကသည္။

တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီနဲ႔ခ်င္း႐ွီတို႔သည္ ခ်င္မ်န္က သူတို႔ကို "မ်က္ႏွာသာ" မ​ေပးဘဲ လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ဆိုးခဲ့ၾကေသာ္လည္း သူ႕ရဲ႕ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ႐ွိသည့္စကားလုံး​ေတြကို မေခ်ပႏိုင္ခဲ့ေပ။ထို႔အျပင္ သူတို႔အားလုံး ေန႔လည္စာစားရန္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကၿပီး ယခုအခ်ိန္တြင္ ခ်င္မ်န္ႏွင့္ ျငင္းခုံေနရန္ မလိုလားေတာ့ေပ။

သုံးေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္လိုက္ၾကသည္။ခ်င္မ်န္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္း စကားစျမည္ေျပာလ်က္ ခန္းမထဲက စားပြဲမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္ၾကသည္။

ခ်င္မ်န္ သူတို႔ရဲ႕ အ​ေရခြံထူခ်က္ကိုၾကည့္ၿပီး တိတ္တဆိတ္ခ်ီးက်ဴးလိုက္မိသည္။ဒုကၡမ​ေပးေစခ်င္ရင္ေတာ့ မြန္းတည့္ခ်ိန္မွာ တူအနည္းငယ္ထပ္ထည့္ရမယ့္ ကိစၥပဲေလ။

"မရီးက်န္းနဲ႔ေဒၚ​ေလးဝမ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို မီးဖိုေခ်ာင္မွာ အလုပ္ပို​ေစမိ​ေတာ့မယ္။"

“စိတ္မပူပါနဲ႔။”

သူ႕စကားတြင္ အဓိပၸာယ္အမ်ားႀကီးသက္ေရာက္ေနသည္ကိုသိေတာ့ မရီးက်န္းက တု႐ွီႏွင့္ သူ႕အ​ေပါင္းအပါ​ေတြကို မသိမသာၾကည့္ရင္း အျပဳံးပီပီျပဳံးကာ တုံ႔ျပန္ခဲ့သည္။

"............"

ခ်င္မ်န္လည္း ျပဳံးကာ အိပ္ခန္းတံခါးကို ေအးေအးေဆးေဆး ေသာ့ခတ္ၿပီး ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္သို႔ လက္ဖက္ရည္ပို႔ရန္ သြားခဲ့သည္။

တု႐ွီ၊ က်ိဳး႐ွီနဲ႔ ခ်င္း႐ွီတို႔ ေသာ့ခတ္ထားသည့္တံခါးကို စိုက္ၾကည့္ရင္း သူတို႔၏ရင္ဘတ္မ်ား အသက္႐ွဴက်ပ္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။သူတို႔ တစ္ခုခုေျပာခ်င္ေသာ္လည္း ခ်င္မ်န္က လ်င္ျမန္စြာ ထြက္ခြာသြားႏွင့္ၿပီ။ထိုေနာက္ေက်ာျပင္ကိုၾကည့္ရတာ အလြန္ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင့္ ေအးေအးေဆးေဆးပင္။

ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္႐ွိ လူတိုင္းက အရမ္းအလုပ္ႀကိဳးစားၾကသည္။လက္မ်ားစြာျဖင့္ လ်င္ျမန္စြာလုပ္ေနၾကသည္။လက္႐ွိတြင္ ေအာက္​ေျခ​အုတ္႐ိုးမွာ တူးၿပီးလုနီးပါးျဖစ္ေနၿပီျဖစ္သည္။လဲ့ယ္ထ်ဲက​ေတာ့ လုပ္ရမယ့္ သူ႕အပိုင္းမပါ​ေပ။သူ႕အက်ႌကို ခြၽတ္ၿပီး ေဂၚျပားကိုကိုင္ကာ တြင္းထဲ႐ွိေျမမ်ားကို ဖယ္ေနသည္။သန္မာေတာင့္တင္းသည့္ႂကြက္သားမ်ားက လက္ႏွစ္ဖက္လႈပ္႐ွားသည့္အတိုင္း လႈပ္႐ွားေနကာ ေယာက်္ားပီသျခင္း၏ ခြန္အားအျပည့္အဝကိုျပသသလ်က္ ႐ွိ​ေန၏။

“လူတိုင္း အလုပ္ႀကိဳးစားေနၾကတာပဲ။လက္ဖက္ရည္ လာပို႔ပါၿပီ အားလုံး လာေသာက္ၾကပါဦး" ခ်င္မ်န္ ဝါးျခင္းေတာင္းမွ အိုးႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ခြက္မ်ားကို ထုတ္ကာ စားပြဲေပၚတင္လိုက္သည္။

“ေကာင္းၿပီ။”

ျပန္ေျဖတဲ့လူက အနည္းငယ္သာ ႐ွိခဲ့ေသာ္လည္း အလုပ္ျပန္မစခင္ လက္ဖက္ရည္ႏွစ္ခြက္ေသာက္လိုက္ၾကသည္။

ဝူတိေရာက္လာေတာ့ ခ်င္မ်န္ကို ျပဳံးျပလိုက္သည္။သူကား အ​ေျပာအဆိုနည္းပါး​ေသာအလုပ္သမားတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္။လက္ဖက္ရည္ေသာက္ၿပီးေနာက္ ေျမႀကီးကို ဆက္တူးေန၏။

ခ်င္မ်န္သည္ တု႐ွီတိုအုပ္စု အိမ္မွာ​ေရာက္​ေနတာ​ေၾကာင့္ ျပန္သြားရန္မလိုလားေသာ္လည္း ဒီမွာ​ေနျပန္​ေတာ့လည္း မည္သည့္အရာကိုမွ်မကူညီႏိုင္ေပ။သူ အုတ္ခဲအခ်ိဳ႕ကို သစ္ပင္ေအာက္႐ွိ အရိပ္သို႔ေ႐ႊ႕ကာ သစ္ပင္,ပင္စည္ႏွင့္ ယွဥ္ထိုင္ကာ အနည္းငယ္ ၿငီးေငြ႕ပ်င္းရိေနေလသည္။

ခ်င္မ်န္ အိမ္မျပန္ေၾကာင္း လဲ့ယ္ထ်ဲ သတိျပဳမိလိုက္သည္။သူ ေဂၚျပားကိုခ်ၿပီး ေျခတံ႐ွည္မ်ား​ေၾကာင့္ ေအာက္​ေျခအုတ္ျမစ္တြင္းမွ အလြယ္တကူပင္ အ​ေပၚသို႔ လွမ္းႏိုင္ခဲ့သည္။သူ စားပြဲသို႔သြားကာ ေရတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီးေနာက္ ခ်င္မ်န္ထံသို႔ ဦးတည္လိုက္သည္။

"ဘာျဖစ္ေနတာလဲ?"

“ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။”

ခ်င္မ်န္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး အတင္းအားယူျပဳံးကာ ေျပာလိုက္သည္။

“ခင္ဗ်ား အေဖကို မေတြ႕ဘူးေနာ္” လဲ့ယ္တာခ်န္က အနည္းငယ္ေနာက္က်မည္ဟု သူထင္ခဲ့ေသာ္လည္း သူဒီမွာ႐ွိမေနဘူးလို႔​ေတာ့ မထင္ခဲ့ေပ။

“အင္း။”

ခ်င္မ်န္ မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။

ဒီ'အင္း' ကဘာလဲ?

"သူဘာေတြေတြးေနလဲဆိုတာကို နည္းနည္းေတာ့ သိခ်င္မိတယ္- သူ ေခ်ာ့ေမာ့ခံၿပီး အသနားခံခ်င္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဆက္ဆံေရးမေကာင္းေၾကာင္း တျခားသူေတြ သိမွာကို ေၾကာက္ေနတာမ်ားလား?"

လဲ့ယ္ညီအကို သုံးေယာက္လုံး လာခဲ့ၾကတာကို​မွ လဲ့ယ္တာ့ခ်န္က မလာႏိုင္ေလာက္​​ေအာင္ အလုပ္႐ႈပ္ေနတယ္ဆိုတာက လုံးဝမျဖစ္ႏိုင္ေပ။ခ်င္မ်န္သည္ သူ႕အေဖျဖစ္သူကို ေျပာခဲ့ေသာေၾကာင့္ လဲ့ယ္ထ်ဲ စိတ္မခ်မ္းသာျဖစ္မည္ကို မေတြးခဲ့။ဤစကားမ်ားကို ေျပာခဲ့ေသာ္ျငား မသိစိတ္ကေန လဲ့ယ္ထ်ဲက သူ႕ဘက္တြင္ ႐ွိေနလိမ့္မည္ဟု သူယုံၾကည္ခဲ့သည္။

ရံဖန္ရံခါ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္႐ွိ အလုပ္သမားမ်ားသည္ တိတ္တဆိတ္ၾကည့္ကာ ႏွစ္ေယာက္သား ေပါင္းသင္းေနႏိုင္ပုံကို အံ့ၾသေနၾကသည္။

လဲ့ယ္ထ်ဲ စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာေပ။သူ႕ရဲ႕ေအးစက္သည့္အမူအရာမွာ လဲ့ယ္တာ့ခ်န္ လာမည္ကို ဂ႐ုမစိုက္ေၾကာင္း သိသာထင္႐ွားစြာ ျပသလို႔ေနသည္။

ခ်င္မ်န္ သူ႕အေျဖကို မၾကားခ်င္တာေၾကာင့္ ထပ္ျဖည့္ေျပာလိုက္၏။ “ဒါက တရားဝင္စားပြဲ​ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ေန႔လည္စာစားတဲ့အခ်ိန္ထိ မလာေသးရင္ ထပ္ဖိတ္ဖို႔မလိုဘူးထင္တယ္” သူ အနည္းငယ္ လိမၼာပါးနပ္စြာ ျပဳံးလိုက္သည္။႐ိုး႐ိုးသားသားေျပာရရင္ လဲ့ယ္တာ့ခ်န္ကို ျမင္​ေနရတာကို သ​ေဘာမက်​ေပ။

လဲ့ယ္ထ်ဲ ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး "ကိုယ္ အလုပ္သြားလုပ္ေတာ့မယ္"

“သြားေတာ့​ေလ” ခ်င္မ်န္က သူ႕ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

ေန႔လည္စာစားခ်ိန္ကို ၫႊန္ျပေနသည့္ ေနမြန္းတည့္ခ်ိန္အ္ေရာက္မွ ခ်င္မ်န္ ျပန္သြားခဲ့သည္။ထမင္း အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၿပီကိုျမင္ေတာ့ လူႀကီးေတြစားဖို႔အတြက္ သြားေခၚရန္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းခြင္ကို ျပန္သြားရျပန္သည္။

အမ်ိဳးသားမ်ားသည္ အလုပ္နားလိုက္ၾကၿပီး စားပြဲကုလားထိုင္မ်ားကို လြယ္လြယ္ကူကူ သယ္လာၾကကာ ႐ြာအေနာက္ဘက္သို႔ က်ယ္ေလာင္ေသာရယ္ေမာသံ

ႏွင့္အတူ ေျပာၾကဆိုၾကရင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။