အာဖရိကသြား​ဖို႔ကုိ ဝမ္ရိေပၚမွာ ႏွစ္လ​ေလာက္အလိုကတည္းက ႀကိဳၿပီးသိခဲ့ရ​ေပမယ့္ ေ႐ွာင္းက်န္႔ကုိေျပာမယ္ေျပာမယ္နဲ႔ အခ်ိန္ဆြဲထားခဲ့ရင္းကေန ေနာက္ဆံုးေတာ့သြားဖို႔သံုးရက္အလိုမွာ​ေတာ့ မျဖစ္မေန ဖြင့္ေျပာရ​ေတာ့မယ္။ သူ႔ရတနာေလးနဲ႔ ပိုေနခ်ိန္ရေအာင္ ဒီရက္ပိုင္းကုမၼဏီကေန ​ေစာေစာျပန္လာျဖစ္တယ္။

ဒီေန႔အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ေရွာင္းက်န္႔က ဟင္းခ်က္ေနတုန္းတန္းလန္းက​ေန ေအပရြန္ေလးနဲ႔ သူ႔ကိုထြက္ႀကိဳတာကိုျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ ဝမ္ရိေပၚက အရာအားလံုးကိုလႊတ္ခ်ၿပီး ဒီယုန္ေလးနားမွာပဲေနခ်င္တဲ့စိတ္ေတြက တားဆီးမရႏိုင္စြာျဖစ္ေပၚလာရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူ႔အေဖနဲ႔လုပ္ခဲ့တဲ့ အေပးအယူကို ၿပီးေအာင္လုပ္ေပးရမယ့္ တာဝန္႐ွိတာမို႔ သူ႔မွာေရြးခ်ယ္စရာ႐ွိမေနခဲ့ဘူး။

ဟင္းခ်က္လို႔ၿပီးသြားတဲ့ယုန္လံုး​ေလးက သူ႔ကိုထမင္းအရင္စားထားမလားတဲ့ေမးလာတယ္။ ေျဖေပးခ်င္လိုက္တာ ဝမ္ရိေပၚဆိုတဲ့သူက ေ႐ွာင္းက်န္႔ဆိုတဲ့လူနဲ႔ အတူသာမဟုတ္ရင္ ထမင္တစ္နပ္ေတာင္မစားခ်င္ပါဘူးလို႔....

သူ႔ယုန္လံုးေလးရဲ႕လက္ရာကုိစားရဖို႔ ေျခာက္နပ္ေလာက္သာက်န္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚကဒီရက္ပိုင္းမွာ ထမင္းပိုစားျဖစ္ေနတယ္။

"ေ႐ွာင္းက်န္႔"

"ဟင္!"

"ကုိယ္ေျပာစရာ႐ွိတယ္"

"ဟုတ္ ေျပာေလ"

ယုန္လံုးေလးမရိပ္မိရေလေအာင္ သပ္ျပင္းတစ္ခ်က္ခိုးခ်လိုက္ၿပီး အားယူလို႔ေျပာလိုက္တယ္။

"ကိုယ္ ခရီးတစ္ခုသြားရမယ္"

"ခရီး ဟုတ္လား?"

သူ႔စကားကိုယုန္လံုးေလးက သာမန္ခရီးလို႔ပဲထင္ေနပံုပဲ။

"အင္း"

"ဘယ္ကိုလဲ?

"အာဖရိကဘက္ကို"

"ဟို...ဘယ္ေလာက္ၾကာမွာလဲဟင္?"

"အနည္းဆံုးတစ္ႏွစ္ေလာက္ေတာ့ၾကာမယ္"

ၾကာမယ့္အခ်ိန္ကုိေျပာျပလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရတနာေလးရဲ႕ မ်က္ဝန္းထဲက စိန္ပြင့္ေလးေတြက အရည္ေပ်ာ္က်ေတာ့မလို ျဖစ္လာတာကို ျမင္လိုက္ရတာမို႔ ဝမ္ရိေပၚတစ္ေယာက္လက္ထဲက အခုအခ်ိန္အထိမခ်ရေသးတဲ့ စတီလ္းဇြန္းကိုတင္းေနေအာင္ဆုပ္ကိုင္မိသြားတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဝမ္ရိေပၚကစတီးလ္းဇြန္းအစား ယုန္ေလးရဲ႕လက္ကုိဆုပ္ကိုင္ထားခ်င္ခဲ့တာပါ။

အတူေနစဥ္တစ္ေလ်ွာက္လံုး အကဲခတ္ခဲ့ရသေလာက္ ေ႐ွာင္းက်န္႔ကလည္း သူ႔အေပၚမွာမခ်စ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ သံေယာဇဥ္႐ွိတာေတာ့ေသခ်ာတယ္။

"ငါ..ငါ့ကို​ေရာ ​ေခၚသြားမွာလား?"

အားယူေျပာေနရတဲ့ ေ႐ွာင္းက်န္႔ရဲ႕အသံ​ေတြကအနည္းငယ္ တုန္ယင္ခ်င္​ေနတာကို အျမဲတမ္း​ေ႐ွာင္းက်န္႔ကို အေသးစိတ္ဂ႐ုတစိုက္ ​ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့တဲ့ ဝမ္ရိေပၚက​ေသခ်ာ​ေပါက္ သတိထားမိပါတယ္။

ေက်းဇူးျပဳျပဳၿပီး မငိုလိုက္ပါနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ရတနာေလးရယ္...မင္းရဲ႕မ်က္ရည္ေတြကို ကုိယ္တကယ္ခံႏိုင္ရည္မ႐ွိဘူး ယုန္ညိဳလံုးေလး​ရဲ႕...

က်န္တဲ့ႏွစ္ရက္လံုးမွာ ယုန္လံုး​ေလးက သိသိသာသာမ်က္ႏွာမ​ေကာင္းခဲ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ မနက္ျဖန္ဆိုရင္သြားရမယ့္ေန႔ကို ​ေရာက္လို႔လာခဲ့ၿပီ။ မသြားခင္ေနာက္ဆံုးတစ္ညမွာ တင္းမခံႏိုင္စြာ အတူေနဖို႔ႀကိဳးစားမိေတာ့ ေ႐ွာင္းက်န္႔ကလိုက္ေလ်ာေပးခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေ႐ွာင္းက်န္႔ဘက္က သူေတာင္းဆိုတိုင္း တစ္ခါမွမျငင္းခဲ့ဖူးဘူး။

မခြဲခြာခ်င္ေသးတဲ့ ဝမ္ရိေပၚက သူ႔ရတနာေလးကို တစ္ညလံုးနီးပါးႏွိပ္စက္မိသြားတယ္။ ယုန္လံုးေလးကသူ႔ရင္ခြင္ထဲကုိ အတင္းတိုးေခြ႔လို႔ဝင္လာေတာ့ ဝမ္ရိေပၚမွာလြတ္ထြက္သြားမွာစိုးတဲ့အလား ျပန္ဖက္တြယ္ထားမိတာပါပဲ။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ဒီလူသား​ေလးကို သူ​ေထြးဖက္ခြင့္မရ​ေတာ့ဘူးမဟုတ္လား။

ကံၾကမၼာကိုေတာ့ သူ႔အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူးေလ။ သူ႔ရတနာေလးနဲ႔ေတြ႔ခြင့္ေပးၿပီး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရခဲ့ကတည္းက ကံၾကမၼာကသူ႔ကုိအမ်ားႀကီး မ်က္ႏွာသာေပးခဲ့တယ္ဆိုတာ သူသိေနလို႔ပါပဲ။

ေတာ္ေတာ္နဲ႔မအိပ္တဲ့ သူ႔ယုန္လံုးေလးက ေမွးစင္းေနတဲ့မ်က္လံုးေတြကိုႀကိဳးစားအားယူၿပီးဖြင့္ထားေပမယ့္ မနက္မိုးလင္းခါနီးမွာအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ခ်စ္ရသူလး အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္က်မွ ဝမ္ရိေပၚမွာသူ႔ရဲ႕မ​​်က္ရည္​ေတြကိုလြတ္လပ္စြာ စီးဆင္းခြင့္​ေပးလိုက္ပါ​ေတာ့တယ္။ သူမွတ္မိသ​ေလာက္ဆိုရင္ ဒါဟာသူငယ္ငယ္က သူ႔အေမဆံုးၿပီးကတည္းက ဒုတိယအႀကိမ္က်ရတဲ့ မ်က္ရည္စက္ေတြပါပဲ။ ပထမအႀကိမ္က​ေတာ့ သူတို႔လက္ထပ္ပြဲေန႔ကမဟုတ္လား...

အနာဂတ္မွာေတာ့ တတိယအႀကိမ္နဲ႔ ​ေနာက္ထပ္မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္က်ဆင္းရမယ့္ မ်က္ရည္ေတြအားလံုးကလည္း သူ႔ရတနာေလးနဲ႔ပဲ တိုက္႐ိုက္အခ်ိဳးက်ေနမယ္ဆိုတာ ဝမ္ရိေပၚကသိႏွင့္​ေနခဲ့ၿပီ။

အိပ္​ေပ်ာ္​ေနသူ​ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္အႏွံ႔ကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႔လိုက္ၿပီး ႏိုးမသြားရ​ေအာင္ ရင္ခြင္ထဲက​ေနအသာအယာ​ေလးထုတ္လို႔ ေခါင္းအံုး​ေပၚတင္​ေပးလိုက္တယ္။

ေလယာဥ္ခ်ိန္ကလိုေသးေပမယ့္ ေ႐ွာင္းက်န္႔ကိုသူႏႈတ္ဆက္ဖို႔အင္အားမ႐ွိလို႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းမွာ ထြက္သြားဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တာ။

ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ အိပ္ခန္းထဲကမထြက္သြားခင္ ကုတင္ေပၚမွာပင္ပန္းႏွစ္ၿခိဳက္စြာအိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ သူ႔ရတနာေလးကို လည္ျပန္တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္မိခဲ့တယ္။

ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကိုယ္အတၱႀကီးလြန္းတယ္ဆိုတာသိပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ပဲ...တစ္ႏွစ္ပဲ ကိုယ့္ကုိေစာင့္ေနေပးပါ။ ျပန္လာတာနဲ႔ကုိယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ထပ္မခြဲေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီးမင္းကိုလည္း အခုထက္ပိုၿပီးအမ်ားႀကီးပိုခ်စ္ေပးၿပီး ဂ႐ုလည္းစိုက္ေပးပါ့မယ္ ခဏပဲသည္းခံၿပီးေစာင့္ေပးပါ ကုိယ့္ရဲ႕ရတနာေလးရယ္...

------------------------------

"အဟင့္! ရိေပၚရယ္..ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး အဲဒီေလာက္..အင့္..အထိ..ခ်စ္တတ္ရတာလဲ ေနာက္ၿပီး..မ်ိဳ..သိပ္ထားႏိုင္ရတာလဲ"

လက္ထဲကဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ရင္ခြင္ထဲပိုက္ေထြးလို႔ ေ႐ွာင္းက်န္႔က႐ႈိက္႐ိႈက္ၿပီးေတာ့ကို ငိုေႂကြးေနတယ္။ စာအုပ္ထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္ေနတဲ့တစ္ေလ်ွာက္လံုးလဲ ​ေ႐ွာင္းက်န္႔ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြက တားမရဆီးမရက်ဆင္း​ေနခဲ့တာပါပဲ။ ရိေပၚကေတာ့အခုထိသတိရမလာေသး...

ရိေပၚကသူ႔အေပၚဒီေလာက္အထိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့မယ္လို႔ သူတကယ္မထင္ခဲ့မိဘူး။ သူကအျမဲတမ္းသူ႔ဘက္က​ ေတြးခဲ့တာက ရိ​ေပၚကသူ႔ကိုမျဖစ္မေန ယူထားရၿပီး သူ႔လိုလူကုိ လူၾကားထဲခ်ျပဖို႔ ႐ွက္​ေနတယ္လို႔ထင္ခဲ့မိတာ။

အခုသူေနာက္ထပ္တစ္အုပ္ ဖတ္ဖို႔က်န္​ေန​ေသးတယ္။ ဒီစာအုပ္က​ေတာ့ ရိေပၚဟိုမွာ​ေနခဲ့တုန္းက အ​ေၾကာင္းအရာ​ေတြ​ေပါ့။

အာဖရိကကိုေရာက္တာနဲ႔ ဝမ္ရိေပၚအရင္ဆံုးလုပ္တာက ယုန္လံုးေလးကိုဖုန္းေခၚတာပါပဲ။ ႏႈတ္မဆက္ဘဲထြက္သြားလို႔ စိတ္ဆိုးၿပီးဖုန္းမကိုင္မွာကို စိုးရိမ္ခဲ့ရေပမယ့္ လိမၼာတဲ့ယုန္ေလးက သူ႔ဖုန္းကိုကိုင္ခဲ့တာမို႔ ဝမ္နည္းဝမ္းသာျဖစ္ရေသးတယ္။

ဘာလို႔ ႏႈတ္မဆက္သြားတာလဲဆိုတဲ့ ​ေမးလာတဲ့အသံေလးကိုၾကားရခ်ိန္မွာေတာ့ ဝမ္ရိေပၚမွာ မခံစားႏိုင္လြန္းေတာ့တာမို႔ ႐ႈိက္သံမထြက္မိသြြား​ေအာင္ သူ႔လက္သီးကိုသူျပန္ကိုက္ထားရတယ္။

ယုန္လံုးေလးနဲ႔ ဖုန္းဆက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း တစ္ဖက္ကအသံကုိၾကားခ်င္လြန္းလို႔ဝမ္ရိေပၚက စကားေတာင္သိပ္မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူစကားေတြမ်ားေနလိုက္ရင္ ေ႐ွာင္းက်န္႔အသံကို ၾကာၾကာမၾကားရႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ တစ္ဖက္ကယုန္ေလးငိုေနၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူလည္းထပ္တူျဖစ္ေနတာကို မသိေအာင္မနည္းႀကိဳးစားရျပန္တယ္။

ေနာက္ပိုင္းက် စိန္တြင္းေတြ႐ွိတဲ့ ဟိုးေတာထဲဘက္ကုိ ဝမ္ရိေပၚေရာက္သြားခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ေ႐ွာင္းက်န္႔ကိုသူအဆက္အသြယ္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔ဆိုသူသြားရတဲ့​ေနရာ​ေတြက ဖုန္းလိုင္းေရာအင္တာနက္ေရာမမိတဲ့ လက္နက္ကိုင္ေတြ ႐ွိတဲ့ေနရာေတြမို႔ပဲ။ သူေရာက္ေနတဲ့ ​ေနရာအတိအက်ကုိ​ေျပာလိုက္ရင္ ေ႐ွာင္းက်န္႔စိတ္ပူမွာဆုိးလို႔ ဝမ္ရိေပၚကေျပာမျပျဖစ္ခဲ့ဘူး။

လက္နက္ကိုင္​ေတြနဲ႔ အစိုးရၾကား မၾကာခဏျဖစ္တဲ့ ပဋိပကၡေတြေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕စိန္ထုတ္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းက တကယ္ပဲအ​ေျခအ​ေန မ​ေကာင္းျဖစ္လာရတာမို႔ ဝမ္ရိေပၚကလည္း လံုးဝမအားမလပ္ျဖစ္​ေနရသလို ဘယ္သူနဲ႔မွကို ဆက္သြယ္ဖို႔ အခြင့္အေရးမရခဲ့ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ထဲကိုသြားတဲ့ လူၾကံဳေတြ႐ွိရင္ေတာ့ သူအဆင္ေျပေၾကာင္းပါးဆီကို အဲဒီလူ​ေတြကေနတစ္ဆင့္ပဲ​ေျပာခိုင္းလိုက္ၿပီး ေ႐ွာင္းက်န္႔ကိုလည္း ​ေသခ်ာေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးဖို႔ကလည္း မျဖစ္မ​ေန​ေျပာ​ေပးဖို႔ကိုလည္း သူ႔မွာလူၾကံဳကို​မ​ေမ့ရ​ေလ​ေအာင္ ထပ္ခါထပ္ခါမွာရေသးတယ္။

အရင္တုန္းကပါးလည္း ဒီလုိေနရာေတြ အျမဲလိုလိုသြားခဲ့ရတာကို ငယ္ငယ္ကသူ႔အေမေျပာျပလို႔ သိေနခဲ့ဖူးေတာ့ သူ႔အေဖေခြၽးေသြးေတြနဲ႔ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Wang Jewellery ကို သူကိုဆက္ခံ​ေစခ်င္တာေၾကာင့္ ပါးကအခုလို​ေတြလုပ္ခိုင္း​ေနတာကို သူနားလည္​ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီးဒီ​ေနရာမွာ သူ႔အသက္အနၱရာယ္မျဖစ္ရေလေအာင္ ပါးကဘယ္ေလာက္အထိ စီစဥ္ေပးထားသလဲဆိုတာလည္း သူေတြ႔ခဲ့ရလို႔ပါပဲ။

ကံဆိုးတာက စိန္တူးေဖာ္ေရးအဆင္မေျပမႈေတြက ဆက္တိုက္ဆိုသလိုျဖစ္လာေနတာမို႔ တစ္ႏွစ္ျပည့္သြားေပမယ့္လည္းသူ႔မွာ တ႐ုတ္ကိုမျပန္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အစကေနာက္ထပ္ေျခာက္လေလာက္ ထပ္ေနရဦးမယ္လို႔ သူထင္ခဲ့ေပမယ့္ တကမ္းတမ္းက် ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္သြားတဲ့အထိ မျပန္ႏိုင္တဲ့အေျခအေနမွာ​ေတာ့ ဝမ္ရိေပၚကေ႐ွာင္းက်န္႔ကို သူနဲ႔အတူမေခၚလာခဲ့မိတာကို ​ေနာင္တရသြားတယ္။ ဒီလိုမွန္းသိရင္ ဒုကၡခံရမယ္ဆိုရင္​ေတာင္ ေ႐ွာင္းက်န္႔ကိုသူေခၚလာခဲ့မိမယ္ထင္တယ္။ အခုေတာ့ သူလုပ္ႏိုင္တာက ဒီမွာျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေတြကို အျမန္ဆံုးေျဖ႐ွင္းၿပီး တ႐ုတ္ကိုသူျပန္ဖို႔ပါပဲ။

တေန႔တာအလုပ္ေတြၿပီးခ်ိန္ ဖုန္းထဲကသူ႔ရတနာေလးရဲ႕ သူခိုး႐ိုက္ထားခဲ့တဲ့ပံုေတြကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ငိုေႂကြးရတာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အလြမ္းေျဖနည္းလို႔ပဲေျပာရမလား...

သိပ္ခ်စ္တယ္ က်န္႔ရယ္...ျပန္ေတြ႔ခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းကို ကုိယ္ဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္ခဲ့ရေၾကာင္းေတြကို မင္းသိေအာင္ေျပာျပၿပီး တဝႀကီးနမ္း႐ႈိက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

___________________________

ေနာက္အပိုင္းဆိုလက္႐ွိကာလေရာက္ပါၿပီ။ ညက်တစ္ပိုင္း ဒါမွမဟုတ္ ႏွစ္ပိုင္းထပ္ up ေပးပါ့မယ္။

(26 Nov 2021)

အာဖရိကသြားဖို့ကို ဝမ်ရိပေါ်မှာ နှစ်လလောက်အလိုကတည်းက ကြိုပြီးသိခဲ့ရပေမယ့် ရှောင်းကျန့်ကိုပြောမယ်ပြောမယ်နဲ့ အချိန်ဆွဲထားခဲ့ရင်းကနေ နောက်ဆုံးတော့သွားဖို့သုံးရက်အလိုမှာတော့ မျဖစ္မေန ဖွင့်ပြောရတော့မယ်။ မသွားခင် သူ့ရတနာလေးနဲ့ ပိုနေချိန်ရအောင် ဒီရက်ပိုင်းကုမ္မဏီကနေ စောစောပြန်လာဖြစ်တယ်။

ဒီနေ့အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်ရှောင်းကျန့်က ဟင်းချက်နေတုန်းတန်းလန်းကနေ အေပရွန်လေးနဲ့ သူ့ကိုထွက်ကြိုတာကိုမြင်လိုက်ရချိန်မှာ ဝမ်ရိပေါ်က အရာအားလုံးကိုလွှတ်ချပြီး ဒီယုန်လေးနားမှာပဲနေချင်တဲ့စိတ်တွေက တားဆီးမရနိုင်စွာဖြစ်ပေါ်လာရတယ်။

ဒါပေမယ့် ယောက်ျားတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့အဖေနဲ့လုပ်ခဲ့တဲ့ အေပးအယူကို ပြီးအောင်လုပ်ပေးရမယ့် တာဝန်ရှိတာမို့ သူ့မှာရွေးချယ်စရာရှိမနေခဲ့ဘူး။

ဟင်းချက်လို့ပြီးသွားတဲ့ယုန်လုံးလေးက သူ့ကိုထမင်းအရင်စားထားမလားတဲ့မေးလာတယ်။ ဖြေပေးချင်လိုက်တာ ဝမ်ရိပေါ်ဆိုတဲ့သူက ရှောင်းကျန့်ဆိုတဲ့လူနဲ့ အတူသာမဟုတ်ရင် ထမင်တစ်နပ်တောင်မစားချင်ပါဘူးလို့....

သူ့ယုန်လုံးလေးရဲ့လက်ရာကိုစားရဖို့ ခြောက်နပ်လောက်သာကျန်တော့တာကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်ကဒီရက်ပိုင်းမှာ ထမင်းပိုစားဖြစ်နေတယ်။

"ရှောင်းကျန့်"

"ဟင်!"

"ကိုယ်ပြောစရာရှိတယ်"

"ဟုတ် ပြောလေ"

ယုန်လုံးလေးမရိပ်မိရလေအောင် သပ်ပြင်းတစ်ချက်ခိုးချလိုက်ပြီး အားယူလို့ပြောလိုက်တယ်။

"ကိုယ် ခရီးတစ်ခုသွားရမယ်"

"ခရီး ဟုတ္လား?"

သူ့စကားကိုယုန်လုံးလေးက သာမန်ခရီးလို့ပဲထင်နေပုံပဲ။

"အင်း"

"ဘယ္ကိုလဲ?

"အာဖရိကဘက္ကို"

"ဟို...ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲဟင်?"

"အနည်းဆုံးတစ်နှစ်လောက်တော့ကြာမယ်"

ကြာမယ့်အချိန်ကိုပြောပြလိုက်ချိန်မှာတော့ သူ့ရတနာလေးရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက စိန်ပွင့်လေးတွေက အရည်ပျော်ကျတော့မလို ဖြစ်လာတာကို မြင်လိုက်ရတာမို့ ဝမ်ရိပေါ်တစ်ယောက်လက်ထဲက အခုအချိန်အထိမချရသေးတဲ့ စတီလ်းဇွန်းကိုတင်းနေအောင်ဆုပ်ကိုင်မိသွားတယ်။

တကယ်တော့ ဝမ်ရိပေါ်ကစတီးလ်းဇွန်းအစား ယုန်လေးရဲ့လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားချင်ခဲ့တာပါ။

အတူနေစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အကဲခတ်ခဲ့ရသလောက် ရှောင်းကျန့်ကလည်း သူ့အပေါ်မှာမချစ်ဘူးဆိုရင်တောင် သံယောဇဉ်ရှိတာတော့သေချာတယ်။

"ငါ..ငါ့ကိုရော ခေါ်သွားမှာလား?"

အားယူပြောနေရတဲ့ ရှောင်းကျန့်ရဲ့အသံတွေကအနည်းငယ် တုန်ယင်ချင်နေတာကို အမြဲတမ်းရှောင်းကျန့်ကို အသေးစိတ်ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်ခဲ့တဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ကသေချာပေါက် သတိထားမိပါတယ်။

ကျေးဇူးပြုပြုပြီး မငိုလိုက်ပါနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ရတနာလေးရယ်...မင်းရဲ့မျက်ရည်တွေကို ကိုယ်တကယ်ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး ယုန်ညိုလုံးလေးရဲ့...

ကျန်တဲ့နှစ်ရက်လုံးမှာ ယုန်လုံးလေးက သိသိသာသာမျက်နှာမကောင်းခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ မနက်ဖြန်ဆိုရင်သွားရမယ့်နေ့ကို ရောက်လို့လာခဲ့ပြီ။ မသွားခင်နောက်ဆုံးတစ်ညမှာ တင်းမခံနိုင်စွာ အတူနေဖို့ကြိုးစားမိတော့ ရှောင်းကျန့်ကလိုက်လျောပေးခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ရှောင်းကျန့်ဘက်က သူတောင်းဆိုတိုင်း တစ်ခါမှမငြင်းခဲ့ဖူးဘူး။

မခွဲခွာချင်သေးတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့ရတနာလေးကို တစ်ညလုံးနီးပါးနှိပ်စက်မိသွားတယ်။ ယုန်လုံးလေးကသူ့ရင်ခွင်ထဲကို အတင်းတိုးခွေ့လို့ဝင်လာတော့ ဝမ်ရိပေါ်မှာလွတ်ထွက်သွားမှာစိုးတဲ့အလား ပြန်ဖက်တွယ်ထားမိတာပါပဲ။ တစ်နှစ်လောက်ဒီလူသားလေးကို သူထွေးဖက်ခွင့်မရတော့ဘူးမဟုတ်လား။

ကံကြမ္မာကိုတော့ သူ့အပြစ်မတင်ရက်ပါဘူးလေ။ သူ့ရတနာလေးနဲ့တွေ့ခွင့်ပေးပြီး ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့ကတည်းက ကံကြမ္မာကသူ့ကိုအများကြီး မျက်နှာသာပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ သူသိနေလို့ပါပဲ။

တော်တော်နဲ့မအိပ်တဲ့ သူ့ယုန်လုံးလေးက မှေးစင်းနေတဲ့မျက်လုံးတွေကိုကြိုးစားအားယူပြီးဖွင့်ထားပေမယ့် မနက်မိုးလင်းခါနီးမှာအိပ်ပျော်သွားတယ်။ ချစ်ရသူလး အိပ်ပျော်သွားချိန်ကျမှ ဝမ်ရိပေါ်မှာသူ့ရဲ့မျက်ရည်တွေကိုလွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းခွင့်ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။ သူမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒါဟာသူငယ္ငယ္က သူ့အမေဆုံးပြီးကတည်းက ဒုတိယအကြိမ်ကျရတဲ့ မျက်ရည်စက်တွေပါပဲ။ ပထမအကြိမ်ကတော့ သူတို့လက်ထပ်ပွဲနေ့ကမဟုတ်လား...

အနာဂတ်မှာတော့ တတိယအကြိမ်နဲ့ နောက်ထပ်မရေမတွက်နိုင်အောင်ကျဆင်းရမယ့် မျက်ရည်တွေအားလုံးကလည်း သူ့ရတနာလေးနဲ့ပဲ တိုက်ရိုက်အချိုးကျနေမယ်ဆိုတာ ဝမ်ရိပေါ်ကသိနှင့်နေခဲ့ပြီ။

အိပ်ပျော်နေသူလေးရဲ့ မျက်နှာပြင်အနှံ့ကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်ပြီး နိုးမသွားရအောင် ရင်ခွင်ထဲကနေအသာအယာလေးထုတ်လို့ ခေါင်းအုံးပေါ်တင်ပေးလိုက်တယ်။

လေယာဉ်ချိန်ကလိုသေးပေမယ့် ရှောင်းကျန့်ကိုသူနှုတ်ဆက်ဖို့အင်အားမရှိလို့ အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ ထွက်သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အိပ်ခန်းထဲကမထွက်သွားခင် ကုတင်ပေါ်မှာပင်ပန်းနှစ်ခြိုက်စွာအိပ်ပျော်နေတဲ့ သူ့ရတနာလေးကို လည်ပြန်တစ်ချက်လှည့်ကြည့်မိခဲ့တယ်။

တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ်အတ္တကြီးလွန်းတယ်ဆိုတာသိပါတယ်။ တစ်နှစ်ပဲ...တစ်နှစ်ပဲ ကိုယ့်ကိုစောင့်နေပေးပါ။ ပြန်လာတာနဲ့ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ထပ်မခွဲတော့ဘူး။ နောက်ပြီးမင်းကိုလည်း အခုထက်ပိုပြီးအများကြီးပိုချစ်ပေးပြီး ဂရုလည်းစိုက်ပေးပါ့မယ် ခဏပဲသည်းခံပြီးစောင့်ပေးပါ ကိုယ့်ရဲ့ရတနာလေးရယ်...

------------------------------

"အဟင့်! ရိပေါ်ရယ်..ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလောက်..အင့်..အထိ..ချစ်တတ်ရတာလဲ နောက်ပြီး..မျို..သိပ်ထားနိုင်ရတာလဲ"

လက်ထဲကဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ထွေးလို့ ရှောင်းကျန့်ကရှိုက်ရှိုက်ပြီးတော့ကို ငိုကြွေးနေတယ်။ စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို ဖတ်နေတဲ့တစ်လျှောက်လုံးလဲ ရှောင်းကျန့်ရဲ့မျက်ရည်တွေက တားမရဆီးမရကျဆင်းနေခဲ့တာပါပဲ။ ရိပေါ်ကတော့အခုထိသတိရမလာသေး...

ရိပေါ်ကသူ့အပေါ်ဒီလောက်အထိ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့မယ်လို့ သူတကယ်မထင်ခဲ့မိဘူး။ သူကအမြဲတမ်းသူ့ဘက်က တွေးခဲ့တာက ရိပေါ်ကသူ့ကိုမဖြစ်မနေ ယူထားရပြီး သူ့လိုလူကို လူကြားထဲချပြဖို့ ရှက်နေတယ်လို့ထင်ခဲ့မိတာ။

အခုသူနောက်ထပ်တစ်အုပ် ဖတ်ဖို့ကျန်နေသေးတယ်။ ဒီစာအုပ္ကတော့ ရိပေါ်ဟိုမှာနေခဲ့တုန်းက အကြောင်းအရာတွေပေါ့။

အာဖရိကကိုရောက်တာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်အရင်ဆုံးလုပ်တာက ယုန်လုံးလေးကိုဖုန်းခေါ်တာပါပဲ။ နှုတ်မဆက်ဘဲထွက်သွားလို့ စိတ်ဆိုးပြီးဖုန်းမကိုင်မှာကို စိုးရိမ်ခဲ့ရပေမယ့် လိမ္မာတဲ့ယုန်လေးက သူ့ဖုန်းကိုကိုင်ခဲ့တာမို့ ဝမ်နည်းဝမ်းသာဖြစ်ရသေးတယ်။

ဘာလို့ နှုတ်မဆက်သွားတာလဲဆိုတဲ့ မေးလာတဲ့အသံလေးကိုကြားရချိန်မှာတော့ ဝမ်ရိပေါ်မှာ မခံစားနိုင်လွန်းတော့တာမို့ ရှိုက်သံမထွက်မိသွွားအောင် သူ့လက်သီးကိုသူပြန်ကိုက်ထားရတယ်။

ယုန်လုံးလေးနဲ့ ဖုန်းဆက်တဲ့အချိန်တိုင်း တစ်ဖက်ကအသံကိုကြားချင်လွန်းလို့ဝမ်ရိပေါ်က စကားတောင်သိပ်မပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူစကားတွေများနေလိုက်ရင် ရှောင်းကျန့်အသံကို ကြာကြာမကြားရနိုင်တော့ဘူးလေ။ တစ်ဖက်ကယုန်လေးငိုနေပြီဆိုရင်တော့ သူလည်းထပ်တူဖြစ်နေတာကို မသိအောင်မနည်းကြိုးစားရပြန်တယ်။

နောက်ပိုင်းကျ စိန်တွင်းတွေရှိတဲ့ ဟိုးတောထဲဘက်ကို ဝမ်ရိပေါ်ရောက်သွားချိန်တွေမှာတော့ ရှောင်းကျန့်ကိုသူအဆက်အသွယ်မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာလို့ဆိုသူသွားရတဲ့နေရာတွေက ဖုန်းလိုင်းရောအင်တာနက်ရောမမိတဲ့ လက်နက်ကိုင်တွေ ရှိတဲ့နေရာတွေမို့ပဲ။ သူရောက်နေတဲ့ နေရာအတိအကျကိုပြောလိုက်ရင် ရှောင်းကျန့်စိတ်ပူမှာဆိုးလို့ ဝမ်ရိပေါ်ကပြောမပြဖြစ်ခဲ့ဘူး။

လက်နက်ကိုင်တွေနဲ့ အစိုးရကြား မကြာခဏဖြစ်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့စိန်ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းက တကယ်ပဲအခြေအနေ မကောင်းဖြစ်လာရတာမို့ ဝမ်ရိပေါ်ကလည်း လုံးဝမအားမလပ်ဖြစ်နေရသလို ဘယ်သူနဲ့မှကို ဆက်သွယ်ဖို့ အခွင့်အရေးမရခဲ့ဘူး။ အဲဒါကြောင့် မြို့ထဲကိုသွားတဲ့ လူကြုံတွေရှိရင်တော့ သူအဆင်ပြေကြောင်းပါးဆီကို အဲဒီလူတွေကနေတစ်ဆင့်ပဲပြောခိုင်းလိုက်ပြီး ရှောင်းကျန့်ကိုလည်း သေချာစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ကလည်း မျဖစ္မနေပြောပေးဖို့ကိုလည်း သူ့မှာလူကြုံကိုမမေ့ရလေအောင် ထပ်ခါထပ်ခါမှာရသေးတယ်။

အရင်တုန်းကပါးလည်း ဒီလိုနေရာတွေ အျမဲလိုလိုသြားခဲ့ရတာကို ငယ်ငယ်ကသူ့အမေပြောပြလို့ သိနေခဲ့ဖူးတော့ သူ့အဖေချွေးသွေးတွေနဲ့ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ Wang Jewellery ကို သူကိုဆက်ခံစေချင်တာကြောင့် ပါးကအခုလိုတွေလုပ်ခိုင်းနေတာကို သူနားလည်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပြီးဒီနေရာမှာ သူ့အသက်အန္တရာယ်မဖြစ်ရလေအောင် ပါးကဘယ်လောက်အထိ စီစဉ်ပေးထားသလဲဆိုတာလည်း သူတွေ့ခဲ့ရလို့ပါပဲ။

ကံဆိုးတာက စိန်တူးဖော်ရေးအဆင်မပြေမှုတွေက ဆက်တိုက်ဆိုသလိုဖြစ်လာနေတာမို့ တစ်နှစ်ပြည့်သွားပေမယ့်လည်းသူ့မှာ တရုတ်ကိုမပြန်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အစကနောက်ထပ်ခြောက်လလောက် ထပ်နေရဦးမယ်လို့ သူထင်ခဲ့ပေမယ့် တကမ်းတမ်းကျ နှစ်နှစ်ကျော်သွားတဲ့အထိ မပြန်နိုင်တဲ့အခြေအနေမှာတော့ ဝမ်ရိပေါ်ကရှောင်းကျန့်ကို သူနဲ့အတူမခေါ်လာခဲ့မိတာကို နောင်တရသွားတယ်။ ဒီလိုမှန်းသိရင် ဒုက္ခခံရမယ်ဆိုရင်တောင် ရှောင်းကျန့်ကိုသူခေါ်လာခဲ့မိမယ်ထင်တယ်။ အခုတော့ သူလုပ်နိုင်တာက ဒီမှာဖြစ်နေတဲ့ ပြဿနာတွေကို အမြန်ဆုံးဖြေရှင်းပြီး တရုတ်ကိုသူပြန်ဖို့ပါပဲ။

တနေ့တာအလုပ်တွေပြီးချိန် ဖုန်းထဲကသူ့ရတနာလေးရဲ့ သူခိုးရိုက်ထားခဲ့တဲ့ပုံတွေကို တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း ငိုကြွေးရတာကတော့ သူ့ရဲ့အလွမ်းဖြေနည်းလို့ပဲပြောရမလား...

သိပ်ချစ်တယ် ကျန့်ရယ်...ပြန်တွေ့ချိန်မှာတော့ မင်းကို ကိုယ်ဘယ်လောက်အထိ ချစ်ခဲ့ရကြောင်းတွေကို မင်းသိအောင်ပြောပြပြီး တဝကြီးနမ်းရှိုက်ချင်ပါသေးတယ်။

___________________________

နောက်အပိုင်းဆိုလက်ရှိကာလရောက်ပါပြီ။ ညကျတစ်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် နှစ်ပိုင်းထပ် up ပေးပါ့မယ်။

(26 Nov 2021)