ရွှေခေတ် တစ်ယောက် ခံ​ပြင်း သမျှပေါက်ထွက် ကာ အော်မိသော်လည်း ရင်ထဲမှာတော့ "နောက်ခံအင်အား ကောင်းသူဖြစ်ပါစေ"ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။

ထို့အချိန်တွင် ခုနတုန်းက ခွဲစိတ်ပေးဖို့ မနဲငြင်းဆိုနေသော ဆရာဝန်ကြီးမှာ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ခုနကအော်နေသောသူမှာ သူမဟုတ် သလိုလိုနှင့်...

"အို..ကျွန်တော်က အဲလို ဆိုလိုချင်တာမဟုတ်ဘူးရယ် လူနာက ပိုအရေးကြီးတာပေါ့..ဒါဆိုရင် မဒမ်က ဟိုကောင်တာမှာ သွားပြီး ဖောင်အရင် ဖြည့်လိုက်ပါလားဗျ ကျွန်တော် ခွဲခန်းကို အခုပဲပြင်လိုက်မယ်"

ထိုသို့ပြောကာ နောက်ဘက်လှည့်ပြီး ခုနက ဆရာဝန်မလေးကို...

"မြန်မြန် ခွဲခန်း ပြင်ထားလိုက်!!"

ရွှေခေတ်မှင်သက် သွားသည်။ ခုနကပဲ သူမကို အော်ထားတဲ့ အဖိုးကြီးက သူမကို "မဒမ်"တဲ့လား။ "ငွေမြင်ရင် သံတုံးကြီးတောင် အရည်ပျော်တယ်"ဆိုတဲ့ ယောက်ျားတွေ မိန်းမအပေါ် အမြဲသုံးနေကျ စကားက ဒီအဖိုးကြီးမှာ လာဖြစ်နေသည်။ သူမ ယောက်ျား

တွေကို ပိုလို့တောင် မုန်းနေမိပြီ။

မည်သို့ပင် မုန်းနေစေကာမူ ခုနသူမစကားကြောင့် အချိုးပြောင်းသွား ၍လည်း သူမရဲ့ဗီဇအရ "နင်တော်တယ် ရွှေခေတ်"ဟု ရင်ထဲ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

(ဝေယံရဲ့ အနာဂတ်မိန်းမမို့ ဝေယံအစား စိတ်လေမိပါတယ်ရှင်🤒)

ကောင်တာဆီ လျှောက်သွားပြီး ကောင်တာစောင့် သူနာပြုမလေးက ပြုံးရွှင်စွာနှင့်..

"ရော့ အမ.. ဒီမှာပါ အမဖုန်းနံပတ် နဲ့ လူနာနှင့် ဆက်စပ် ပုံကို ဖြည့်ရင် ရပါပြီ"

သူနာပြုမလေး ကြည့်ရတာ ခုန အဖြစ်အပျက် တုန်းက သည်နေရာတွင် မရှိဘူးထင်ပါရဲ့။ လူနာနှင့် ဆက်စပ်ပုံ အကြောင်း မေးနေသည်။

ရွှေခေတ် ခမျာ နောက်ထပ် စကားမများချင်၍လည်း တိတ်တဆိတ်သာ ဖောင်ကို ဖြည့်နေလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

"ဟို..ဟိုလူနာက WYP group ရဲ့ CEO မဟုတ်လား သူ သူကဘာဖြစ်တာလဲ"

ကတုန်ကယင်နှင့် ထိုသူနာပြုမလေး စကားအဆုံး

ရွှေခေတ် ကောင်တာကို မျက်နှာမူရာမှ သူနာပြုမလေး ကြည့်ရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့...

သူမ ကယ်လာသော သူက WYPgroup ရဲ့ CEO တဲ့လား။ လူနာကို ခွဲခန်းသို့ သွားရန် သူမရှေ့ ဖြတ်တွန်းလာတော့ သူမ​ေသချာကြည့်လိုက်သည်။

မှန်ပေ၏။ ထိုသူကို သူမ မဂ္ဂဇင်း စာအုပ်တွေထဲမှာ တွေ့ဖူးသည်။ သို့သော် စိတ်မဝင်စား၍လည်း သေချာမကြည့်ခဲ့။

သူမ သည်လည်း နိုင်ငံခြား ထုတ်ကုန်တွေကို သူတို့ကုမ္ပဏီ ကပဲ တင်သွင်းနေကျ။ အိုး... ငါ ငါ့ဘောစ့်ကို

ကယ်မိတာပဲ လို့ တွေးပြီး ပြုံးလိုက်ကာ..

"ဆရာမ သူနဲ့သိလို့လား"

သူမ စကားကြောင့် သူနာပြုမလေးမှာ မျက်နှာ ဝင်းလက်သွားပြီး

"သူ နဲ့တော့ မသိဘူး ကျွန်မ အကိုက သူ့ရဲ့လက်ထောက် လေ"

"ဒါဆို သူ့ကို ဆက်သွယ်ပေးလို့ ရမလား သူဆေးရုံရောက်နေတာကို သူ့ မိသားစုဝင် တွေလည်းမသိသေးဘူး "

"ဟုတ် ရပါတယ်ရှင့် ဒါဆို အမက..."

"အိုး..လမ်းကြုံလို့ဆေးရုံ လာပို့ ပေးတာ လမ်းကြုံလို့"

သူမချက်ချင်း ဖြေရှင်းချက်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်မ အခုပဲ ခေါ်ပေးလိုက်မယ် အမဖြည့်ပြီးပြီလားရှင့်"

"ပြီးပါပြီ ကျေးဇူး"

ပြောပြီး သူနာပြုမလေးကို ဖောင် ပြန်အပ်ကာ

ခွဲခန်းသို့ ခြေလှမ်းတွေ ဦးတည်လိုက်သည်။

သူမ ခွဲခန်းရှေ့ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ ဖျော့ပျစွာ နံရံကို မှီပြီး ခွဲခန်း အသုံးပြုနေသည် ဟူသော စာတန်း စိမ်းစိမ်းလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ခွဲခန်းစဝင်ချိန်မှာ မနက်.၁:၀၀နါရီတောင်ရှိနေပြီမို့

တစ်နေကုန်း ကားမောင်းနေရသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ

ပင်ပန်းကြောင်း အစွမ်းပြလေပြီ။

မျက်စိတွေ ​မှေးကျင်းလာပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

.............

အပိုင်း(၇)ဆက်ရန်

21.9.2021

ေ႐ႊေခတ္ တစ္ေယာက္ ခံျပင္း သမွ်ေပါက္ထြက္ ကာ ေအာ္မိေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာေတာ့ "ေနာက္ခံအင္အား ေကာင္းသူျဖစ္ပါေစဟုသာ ဆုေတာင္းေနမိသည္။

ထို႔အခ်ိန္တြင္ ခုနတုန္းက ခြဲစိတ္ေပးဖို႔ မနဲျငင္းဆိုေနေသာ ဆရာဝန္ႀကီးမွာ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးၿပီး ခုနကေအာ္ေနေသာသူမွာ သူမဟုတ္ သလိုလိုႏွင့္...

"အို..ကြၽန္ေတာ္က အဲလို ဆိုလိုခ်င္တာမဟုတ္ဘူးရယ္ လူနာက ပိုအေရးႀကီးတာေပါ့..ဒါဆိုရင္ မဒမ္က ဟိုေကာင္တာမွာ သြားၿပီး ေဖာင္အရင္ ျဖည့္လိုက္ပါလားဗ် ကြၽန္ေတာ္ ခြဲခန္းကို အခုပဲျပင္လိုက္မယ္

ထိုသို႔ေျပာကာ ေနာက္ဘက္လွည့္ၿပီး ခုနက ဆရာဝန္မေလးကို...

"ျမန္ျမန္ ခြဲခန္း ျပင္ထားလိုက္!!

ေ႐ႊေခတ္မွင္သက္ သြားသည္။ ခုနကပဲ သူမကို ေအာ္ထားတဲ့ အဖိုးႀကီးက သူမကို "မဒမ္တဲ့လား။ "ေငြျမင္ရင္ သံတုံးႀကီးေတာင္ အရည္ေပ်ာ္တယ္ဆိုတဲ့ ေယာက္်ားေတြ မိန္းမအေပၚ အၿမဲသုံးေနက် စကားက ဒီအဖိုးႀကီးမွာ လာျဖစ္ေနသည္။ သူမ ေယာက္်ား

ေတြကို ပိုလို႔ေတာင္ မုန္းေနမိၿပီ။

မည္သို႔ပင္ မုန္းေနေစကာမူ ခုနသူမစကားေၾကာင့္ အခ်ိဳးေျပာင္းသြား ၍လည္း သူမရဲ႕ဗီဇအရ "နင္ေတာ္တယ္ ေ႐ႊေခတ္ဟု ရင္ထဲ ႀကိမ္းဝါးလိုက္သည္။

(ေဝယံရဲ႕ အနာဂတ္မိန္းမမို႔ ေဝယံအစား စိတ္ေလမိပါတယ္ရွင္)

ေကာင္တာဆီ ေလွ်ာက္သြားၿပီး ေကာင္တာေစာင့္ သူနာျပဳမေလးက ၿပဳံး႐ႊင္စြာႏွင့္..

"ေရာ့ အမ.. ဒီမွာပါ အမဖုန္းနံပတ္ နဲ႕ လူနာႏွင့္ ဆက္စပ္ ပုံကို ျဖည့္ရင္ ရပါၿပီ

သူနာျပဳမေလး ၾကည့္ရတာ ခုန အျဖစ္အပ်က္ တုန္းက သည္ေနရာတြင္ မရွိဘူးထင္ပါရဲ႕။ လူနာႏွင့္ ဆက္စပ္ပုံ အေၾကာင္း ေမးေနသည္။

ေ႐ႊေခတ္ ခမ်ာ ေနာက္ထပ္ စကားမမ်ားခ်င္၍လည္း တိတ္တဆိတ္သာ ေဖာင္ကို ျဖည့္ေနလိုက္သည္။

႐ုတ္တရက္...

"ဟို..ဟိုလူနာက WYP group ရဲ႕ CEO မဟုတ္လား သူ သူကဘာျဖစ္တာလဲ

ကတုန္ကယင္ႏွင့္ ထိုသူနာျပဳမေလး စကားအဆုံး

ေ႐ႊေခတ္ ေကာင္တာကို မ်က္ႏွာမူရာမွ သူနာျပဳမေလး ၾကည့္ရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့...

သူမ ကယ္လာေသာ သူက WYPgroup ရဲ႕ CEO တဲ့လား။ လူနာကို ခြဲခန္းသို႔ သြားရန္ သူမေရွ႕ ျဖတ္တြန္းလာေတာ့ သူမေသချာကြည့်လိုက်သည်။

မွန္ေပ၏။ ထိုသူကို သူမ မဂၢဇင္း စာအုပ္ေတြထဲမွာ ေတြ႕ဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္မဝင္စား၍လည္း ေသခ်ာမၾကည့္ခဲ့။

သူမ သည္လည္း နိုင္ငံျခား ထုတ္ကုန္ေတြကို သူတို႔ကုမၸဏီ ကပဲ တင္သြင္းေနက်။ အိုး... ငါ ငါ့ေဘာစ့္ကို

ကယ္မိတာပဲ လို႔ ေတြးၿပီး ၿပဳံးလိုက္ကာ..

"ဆရာမ သူနဲ႕သိလို႔လား

သူမ စကားေၾကာင့္ သူနာျပဳမေလးမွာ မ်က္ႏွာ ဝင္းလက္သြားၿပီး

"သူ နဲ႕ေတာ့ မသိဘူး ကြၽန္မ အကိုက သူ႕ရဲ႕လက္ေထာက္ ေလ

"ဒါဆို သူ႕ကို ဆက္သြယ္ေပးလို႔ ရမလား သူေဆး႐ုံေရာက္ေနတာကို သူ႕ မိသားစုဝင္ ေတြလည္းမသိေသးဘူး

"ဟုတ္ ရပါတယ္ရွင့္ ဒါဆို အမက...

"အိုး..လမ္းႀကဳံလို႔ေဆး႐ုံ လာပို႔ ေပးတာ လမ္းႀကဳံလို႔

သူမခ်က္ခ်င္း ေျဖရွင္းခ်က္ေပးလိုက္သည္။

"ဒါဆို ကြၽန္မ အခုပဲ ေခၚေပးလိုက္မယ္ အမျဖည့္ၿပီးၿပီလားရွင့္

"ၿပီးပါၿပီ ေက်းဇူး

ေျပာၿပီး သူနာျပဳမေလးကို ေဖာင္ ျပန္အပ္ကာ

ခြဲခန္းသို႔ ေျခလွမ္းေတြ ဦးတည္လိုက္သည္။

သူမ ခြဲခန္းေရွ႕ ခုံတန္းလ်ားေပၚမွာ ေဖ်ာ့ပ်စြာ နံရံကို မွီၿပီး ခြဲခန္း အသုံးျပဳေနသည္ ဟူေသာ စာတန္း စိမ္းစိမ္းေလးကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

ခြဲခန္းစဝင္ခ်ိန္မွာ မနက္.၁:၀၀နါရီေတာင္ရွိေနၿပီမို႔

တစ္ေနကုန္း ကားေမာင္းေနရေသာ ခႏၶာကိုယ္မွာ

ပင္ပန္းေၾကာင္း အစြမ္းျပေလၿပီ။

မ်က္စိေတြ ေမွးက်င္းလာၿပီး တစ္ခဏအတြင္းမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္။

.............

အပိုင္း(၇)ဆက္ရန္

21.9.2021