"တီ..တီ..တီ..”

ဖုန်းခေါ်ဆို မှု ကျသွား၍ ဝေယံ မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ ဒီတစ်ည ဒီပိုးသတ်ဆေး တွေပြည့်နေတဲ့ အခန်းထဲ ထပ်အိပ်ရမှာပါလား.. တွေးပြီး စိတ်ပျက်စွာ ကုတင်ရှေ့က တီဗီ ကို ရဲနိုင်အား ဖွင့်စေသည်။

မအိပ်တော့ဘူးဟု တစ်ညလုံးကို တီဗီကြည့်ရင်းသာ ကုန်ဆုံးမယ် တွေးထားသော်လည်း အပျော်အပါး အဖျော်အဖြေ မကြိုက်သူမို့ မိနစ်ပိုင်း အတွင်း အိပ်ပျော် သွား​ေလသည်။

ရဲနိုင်လည်း ခုနက မအိပ်နိုင်ဘူး ေပြာကာ နေသော သူ့ရဲ့ သူဌေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးရင်းနဲ့သာ စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်..။ ထိုနောက် အခန်းထဲရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ဖို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ရဲနိုင်မှာ အာကာထက် အမှာစကားဖြင့် ဆေးရုံတွင် သူဌေးဖြစ်သူအား ညအိပ် စောင့်ရှောက်ရန် ရှိသည်။

သို့သော် သူ့သူဌေးကား လက်မခံ။ တစ်ယောက်တည်း လည်းရတယ် ပြောကာ အတင်းနှင်လွှတ် ၏။ ရဲနိုင်မှာတော့ သူ့သူဌေးကို မဆန့်ကျင်ချင်ပေမယ့် အာကာထက် အမှာစကားနှင့် ခွဲစိတ်ပြီးခါစ လူနာကို မပစ်ထားရက်။ ညဘက် ဝေယံပိုင် အိပ်ပြီ သေချာမှ သူ့မှာ အခန်းထဲဝင်လာရခြင်း။ သူ့သူဌေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် သူတို့ပဲ ငတ်မှာကိုး။

......

အာကာထက် လေသာဆောင် တံခါးကိုပိတ်ပြီး နိုးနေပြီဖြစ်သော သူ၏ ကလေးမလေးဆီ လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ကိုကို..ဘယ်သူနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ”

"အမ်..သဲ ကိုကိုကလား.. သဲရဲ့ကိုကြီး ဖုန်းခေါ်လာလို့လေ၊ သဲ အိပ်ပျော်နေတာနဲ့ နိုးမှာဆိုးလို့ ကိုကိုလသာဆောင်မှာ သွားပြောနေတာပါ သဲရဲ့..ကိုကို့ ကိုသူများ လုယူသွားမှာ စိုးလို့လား ကလေးမလေး..”

"ဟင်..သဲရဲ့ကိုကြီးလား.. သဲကိုတော့ မက်ဆေ့ချ်လေးတောင် ပို့မလာဘဲ ကိုကို့ ကိုကျဖုန်းခေါ်လာတယ်

လား ကိုကြီးက ကြူသင်းကိုမချစ်တော့ ဘူးပေါ့..”

အာကာထက် ခေါင်းပူသွားပြိီ။ သူ သူရဲ့ ရစ်စိန်လေးကို ချော့သိပ်တာ သိပ်မကြာသေးဘူး။ အခု ထပ်ကာငိုတော့မယ်။ မျက်နှာလေး မဲ့ကာ မိုးစက်ပေါက်တွေ ရွာချတော့မည့် တိမ်စိုင်တွေ ပြည့်နှက်နေသည့် သူမ​မျက်ဝန်းတွေကို အာကာ မကြည့်ရက်တော့ပေ။

"ဘာလို့ငိုနေတာလဲ..သဲ.. တိတ်တိတ် မငိုနဲ့နော် သဲရဲ့ကိုကြီးက သဲကိုမချစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ အလုပ်များနေလို့ပါနော် ၊ နောက်ပြီး သဲကို လာမယ့် စနေနေ့ကျ တာချီလိတ်ကို ခေါ်သွားဖို့ ကိုကို့ကို ပြောထားတယ်..စနေနေ့ မနက်ပိုင်းကျ သဲကိုကြီး ဘန်ကောက်ကပြန်လာမှာလေ..အဲကျရင် သဲကို သဲကိုကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား..”

"တကယ် ပြောနေတာလား..ဟင်”

ပါးပြင် ပေါ်က မျက်ရည်တွေကို လက်နဲ့ ကပျာကယာသုတ်ရင်း ပြောလာသော သူမလေးကို အာကာ ရင်ခွင်ထဲ ထွေးပွေ့ထားလိုက်သည်။ သူမငိုရင် သူပါ ရင်ဘတ်ထဲ အောင့်လို့။ သူမခေါင်းကို လက်ချောင်းရှည်ရှည်ကြီးတွေနှင့် သွယ်လှသော ခွဲစိတ်ဓားကိုင်

ဆရာဝန်လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးကာ ချော့သိပ်လိုက်သည်။

"တကယ်ပေါ့ သဲရဲ့..ဒါဆို အိပ်တော့နော် ..ငိုထားပြီး စောစောမအိပ်ရင် သဲရဲ့ မျက်လှလေး မလှပဘဲ ဖြစ်သွားမယ်..ဒါကြောင့်စောစောအိပ်ရမယ်နော်..”

"ဟုတ်”

ရစ်တဲ့ နေရာ ၊ချွဲတဲ့ နေရာတွေမှာ အပြစ်ပြောစရာမလိုအောင် တော်ပေမယ့်လည်း စကားနားထောင် လွယ်သော သူမလေးကိုအာကာ အချစ်ပိုရပါသည်။

"အိပ်တော့နော်..လာ..ကိုကို သီချင်းဆိုပေးမယ်..”

သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ရင်း ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အမ်...သီချင်းက ခုနဆိုပြီးပြီလေ..ကိုကို”

သူမစကားကြောင့်..

"ဟုတ်သား..ဒါဆို ကိုကိုတို့ သိုးကလေး တွေ ေရကြရအောင်..စပြီနော်..သိုးကလေး တစ်ကောင်..သိုးကလေးနှစ်ကောင်.. သိုးကလေး သုံးကောင်.. သိုးကလေး..လေး..ငါး..ခြောက်..ခုနှစ်..........”

မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ။ သိုးကောင်ရေပေါင်း ေသာင်းကျော် လောက်မှ သူမအိပ်ပျော်သွားသည်။ သူ သူမ၏ နဖူးပြင် ဖွေးဖွေးလေးကို အနမ်းဖွဖွလေးပေးကာ စောင်သေချာ ခြုံပေးပြီး ကုတ်အင်္ကျီနှင့် ဆေးကိရိယာ ထည့် အိတ်ကို သယ်ကာ အိမ်အောက်ဆင်း လာခဲ့သည်။

"ပြန်တော့မှာလား..ဒေါက်တာ..ဒီအချိန်ရှိနေပြီ၊ ဒီမှာဘဲ အိပ်သွားလိုက်ပါလား..ကျွန်မတို့ ဒေါက်တာ့ အတွက် အခန်းမြန်မြန်လေး ပြင်ပေးလိုက်မယ်..”

ဧည့်ခန်း ထဲရောက်ရောက်ခြင်း ရပ်စောင့်နေသည်ဟု ထင်ရသော အန်တီမိုးက ပြောလာသည်။ သူ လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်တော့ တကယ်ပါပဲ ...ည၁၁နာရီရှိ နေပြီ။ သူ ဒီမှာ အိပ်လိုက်ရင် ရပေမယ့် အိမ်တွင် လုပ်စရာနဲနဲ ရှိနေ၍လည်း ငြင်းလိုက်သည်။

"အော်..မလုပ်ပါနဲ့တော့ အန်တီ ကျွန်တော် အိမ်မှာ လုပ်စရာလေးရှိသေးလို့ပါ အိမ်ပဲပြန်တော့မယ်..ဒါနဲ့ ဘွား အိပ်ပျော်သွားပြိီလား..”

"ဟုတ် ​​ေမ​ကြီးအိပ်ပျော်တာ ၈နာရီထဲကပါ ဒါဆို လည်း ကျွန်မ ဒေါက်တာ့ကို တံခါးဖွင့်ပေးပါ့မယ်..”

.....

အပိုင်း ၁၈ဆက်ရန်

1.10.21

"တီ..တီ..တီ..

ဖုန္းေခၚဆို မႈ က်သြား၍ ေဝယံ မ်က္ေမွာင္ ၾကဳတ္လိုက္သည္။ သူ ဒီတစ္ည ဒီပိုးသတ္ေဆး ေတြျပည့္ေနတဲ့ အခန္းထဲ ထပ္အိပ္ရမွာပါလား.. ေတြးၿပီး စိတ္ပ်က္စြာ ကုတင္ေရွ႕က တီဗီ ကို ရဲနိုင္အား ဖြင့္ေစသည္။

မအိပ္ေတာ့ဘူးဟု တစ္ညလုံးကို တီဗီၾကည့္ရင္းသာ ကုန္ဆုံးမယ္ ေတြးထားေသာ္လည္း အေပ်ာ္အပါး အေဖ်ာ္အေျဖ မႀကိဳက္သူမို႔ မိနစ္ပိုင္း အတြင္း အိပ္ေပ်ာ္ သြားေလသည်။

ရဲနိုင္လည္း ခုနက မအိပ္နိုင္ဘူး ေပြာကာ ေနေသာ သူ႕ရဲ႕ သူေဌးကို ၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးရင္းနဲ႕သာ ေစာင္ၿခဳံေပးလိုက္သည္..။ ထိုေနာက္ အခန္းထဲရွိ ဆိုဖာေပၚတြင္ အိပ္ဖို႔ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္သည္။ ရဲနိုင္မွာ အာကာထက္ အမွာစကားျဖင့္ ေဆး႐ုံတြင္ သူေဌးျဖစ္သူအား ညအိပ္ ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ သူ႕သူေဌးကား လက္မခံ။ တစ္ေယာက္တည္း လည္းရတယ္ ေျပာကာ အတင္းႏွင္လႊတ္ ၏။ ရဲနိုင္မွာေတာ့ သူ႕သူေဌးကို မဆန့္က်င္ခ်င္ေပမယ့္ အာကာထက္ အမွာစကားႏွင့္ ခြဲစိတ္ၿပီးခါစ လူနာကို မပစ္ထားရက္။ ညဘက္ ေဝယံပိုင္ အိပ္ၿပီ ေသခ်ာမွ သူ႕မွာ အခန္းထဲဝင္လာရျခင္း။ သူ႕သူေဌးသာ တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရင္ သူတို႔ပဲ ငတ္မွာကိုး။

......

အာကာထက္ ေလသာေဆာင္ တံခါးကိုပိတ္ၿပီး နိုးေနၿပီျဖစ္ေသာ သူ၏ ကေလးမေလးဆီ လွမ္းလာခဲ့သည္။

"ကိုကို..ဘယ္သူနဲ႕ ဖုန္းေျပာေနတာလဲ

"အမ္..သဲ ကိုကိုကလား.. သဲရဲ႕ကိုႀကီး ဖုန္းေခၚလာလို႔ေလ၊ သဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာနဲ႕ နိုးမွာဆိုးလို႔ ကိုကိုလသာေဆာင္မွာ သြားေျပာေနတာပါ သဲရဲ႕..ကိုကို႔ ကိုသူမ်ား လုယူသြားမွာ စိုးလို႔လား ကေလးမေလး..

"ဟင္..သဲရဲ႕ကိုႀကီးလား.. သဲကိုေတာ့ မက္ေဆ့ခ်္ေလးေတာင္ ပို႔မလာဘဲ ကိုကို႔ ကိုက်ဖဳန္းေခၚလာတယ္

လား ကိုႀကီးက ၾကဴသင္းကိုမခ်စ္ေတာ့ ဘူးေပါ့..

အာကာထက္ ခေါင်းပူသွားပြိီ။ သူ သူရဲ႕ ရစ္စိန္ေလးကို ေခ်ာ့သိပ္တာ သိပ္မၾကာေသးဘူး။ အခု ထပ္ကာငိုေတာ့မယ္။ မ်က္ႏွာေလး မဲ့ကာ မိုးစက္ေပါက္ေတြ ႐ြာခ်ေတာ့မည့္ တိမ္စိုင္ေတြ ျပည့္ႏွက္ေနသည့္ သူမမ်က္ဝန္းေတြကို အာကာ မၾကည့္ရက္ေတာ့ေပ။

"ဘာလို႔ငိုေနတာလဲ..သဲ.. တိတ္တိတ္ မငိုနဲ႕ေနာ္ သဲရဲ႕ကိုႀကီးက သဲကိုမခ်စ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ အလုပ္မ်ားေနလို႔ပါေနာ္ ၊ ေနာက္ၿပီး သဲကို လာမယ့္ စေနေန႕က် တာခ်ီလိတ္ကို ေခၚသြားဖို႔ ကိုကို႔ကို ေျပာထားတယ္..စေနေန႕ မနက္ပိုင္းက် သဲကိုႀကီး ဘန္ေကာက္ကျပန္လာမွာေလ..အဲက်ရင္ သဲကို သဲကိုႀကီးနဲ႕ ေတြ႕ဖို႔ ေခၚသြားေပးမယ္ ဟုတ္ၿပီလား..

"တကယ္ ေျပာေနတာလား..ဟင္

ပါးျပင္ ေပၚက မ်က္ရည္ေတြကို လက္နဲ႕ ကပ်ာကယာသုတ္ရင္း ေျပာလာေသာ သူမေလးကို အာကာ ရင္ခြင္ထဲ ေထြးေပြ႕ထားလိုက္သည္။ သူမငိုရင္ သူပါ ရင္ဘတ္ထဲ ေအာင့္လို႔။ သူမေခါင္းကို လက္ေခ်ာင္းရွည္ရွည္ႀကီးေတြႏွင့္ သြယ္လွေသာ ခြဲစိတ္ဓားကိုင္

ဆရာဝန္လက္ျဖင့္ ပြတ္သပ္ေပးကာ ေခ်ာ့သိပ္လိုက္သည္။

"တကယ္ေပါ့ သဲရဲ႕..ဒါဆို အိပ္ေတာ့ေနာ္ ..ငိုထားၿပီး ေစာေစာမအိပ္ရင္ သဲရဲ႕ မ်က္လွေလး မလွပဘဲ ျဖစ္သြားမယ္..ဒါေၾကာင့္ေစာေစာအိပ္ရမယ္ေနာ္..

"ဟုတ္

ရစ္တဲ့ ေနရာ ၊ခြၽဲတဲ့ ေနရာေတြမွာ အျပစ္ေျပာစရာမလိုေအာင္ ေတာ္ေပမယ့္လည္း စကားနားေထာင္ လြယ္ေသာ သူမေလးကိုအာကာ အခ်စ္ပိုရပါသည္။

"အိပ္ေတာ့ေနာ္..လာ..ကိုကို သီခ်င္းဆိုေပးမယ္..

သူမကို သူ႕ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ရင္း ေပြ႕ဖက္ထားလိုက္သည္။

"အမ္...သီခ်င္းက ခုနဆိုၿပီးၿပီေလ..ကိုကို

သူမစကားေၾကာင့္..

"ဟုတ္သား..ဒါဆို ကိုကိုတို႔ သိုးကေလး ေတြ ေရကြရအောင်..စၿပီေနာ္..သိုးကေလး တစ္ေကာင္..သိုးကေလးႏွစ္ေကာင္.. သိုးကေလး သုံးေကာင္.. သိုးကေလး..ေလး..ငါး..ေျခာက္..ခုႏွစ္..........

မည္မွ် ၾကာသြားသည္မသိ။ သိုးေကာင္ေရေပါင္း ေသာင်းကျော် ေလာက္မွ သူမအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သူ သူမ၏ နဖူးျပင္ ေဖြးေဖြးေလးကို အနမ္းဖြဖြေလးေပးကာ ေစာင္ေသခ်ာ ၿခဳံေပးၿပီး ကုတ္အကၤ်ီႏွင့္ ေဆးကိရိယာ ထည့္ အိတ္ကို သယ္ကာ အိမ္ေအာက္ဆင္း လာခဲ့သည္။

"ျပန္ေတာ့မွာလား..ေဒါက္တာ..ဒီအခ်ိန္ရွိေနၿပီ၊ ဒီမွာဘဲ အိပ္သြားလိုက္ပါလား..ကြၽန္မတို႔ ေဒါက္တာ့ အတြက္ အခန္းျမန္ျမန္ေလး ျပင္ေပးလိုက္မယ္..

ဧည့္ခန္း ထဲေရာက္ေရာက္ျခင္း ရပ္ေစာင့္ေနသည္ဟု ထင္ရေသာ အန္တီမိုးက ေျပာလာသည္။ သူ လက္ပတ္နာရီကို ငုံ႕ၾကည့္ေတာ့ တကယ္ပါပဲ ...ည၁၁နာရီရွိ ေနၿပီ။ သူ ဒီမွာ အိပ္လိုက္ရင္ ရေပမယ့္ အိမ္တြင္ လုပ္စရာနဲနဲ ရွိေန၍လည္း ျငင္းလိုက္သည္။

"ေအာ္..မလုပ္ပါနဲ႕ေတာ့ အန္တီ ကြၽန္ေတာ္ အိမ္မွာ လုပ္စရာေလးရွိေသးလို႔ပါ အိမ္ပဲျပန္ေတာ့မယ္..ဒါနဲ႕ ဘြား အိပ်ပျော်သွားပြိီလား..

"ဟုတ္ ေမႀကီးအိပ္ေပ်ာ္တာ ၈နာရီထဲကပါ ဒါဆို လည္း ကြၽန္မ ေဒါက္တာ့ကို တံခါးဖြင့္ေပးပါ့မယ္..

.....

အပိုင္း ၁၈ဆက္ရန္

1.10.21