"ဒီတစ်ရံ အပါအဝင် အကုန်လုံးကို ထုတ်ပေးပါ..”

"ရှင်”

"ရှင်”

ရွှေခေတ် အပါအဝင် ဝန်ထမ်းမလေးရော လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။

"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ အခုပဲ သွားထုတ်ပေးပါ့မယ်”

တန်ဖိုးကြီးတာ ဝယ်သွားမည်မှန်း ခန့်မှန်းထားမိသော်လည်း ဒီလောက်ထိ အများအပြား ဝယ်မယ်လို့ ထိုဝန်ထမ်းမှာ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အပျော်လွန်ကာ ထခုန်မတတ်။

ဝန်ထမ်းမလေး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်သွားပြီးဖြစ်၍

ရွှေခေတ်က ဒါကဘာအထှာလဲ ဆိုသည့် မျက်နှာမျိုး ဖြင့် ဝေယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကြည့်နဲ့ကြည့်ရုံပင် အလိုက်သိနေသော ဝေယံက

"ကိုယ်က..ငယ်နောက်ကျလိုရင် သုံးဖို့ ဝယ်ထားတာပါ..နောက်ကျရင် ကိုယ်နဲ့ ဒင်နာပွဲတွေ အမြဲလိုလို သွားရတော့မှာလေ..”

"ကျွန်မအိမ်မှာ အဲလောက်ထိ သိမ်းထားစရာနေရာမရှိဘူး”

သူမ ခပ်ပြတ်ပြတ် ငြင်းလိုက်၏။

"မပူပါနဲ့..ကိုယ်အိမ်က အကျယ်ကြီး..နောက်ပြီးတော့ ငယ့်အတွက် ဖိနပ်ဗီဒိုသစ် ဝယ်ပေးမယ်..”

အောင်မလေး...ဘယ်လို အတင့်ရဲပြီး အရှက်မရှိတဲ့ နာဘူးမျိုးပါလိမ့်..သူမမျက်နှာနီနေတာကို သူ မတွေ့အောင် စကားထပ်မပြောတော့ဘဲ ကျောခိုင်းနေလိုက်သည်။

ကောင်တာမှာ ငွေရှင်းမယ့်အချိန် ဝေယံက သူ့အိတ်ထဲမှ black cardကို ထုတ်ပြီးပေးတော့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းအားလုံး မျက်လုံးတွေပြူးကာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တီးတိုးပြောလိုက်ကြသည်။

ငွေရှင်းပေးနေသည့် ဝန်ထမ်းမှာမူ မနေနိုင်စွာဖြင့်..

"အကိုက အကို့ကောင်မလေးကို အရမ်းချစ်မယ့် ပုံပဲနော်..”

ဆိုင်ဝန်ထမ်းဆီမှ စကားကြားပြီး ရွှေခေတ် မျက်နှာမှာ နီသထက် နီရဲလာခဲ့၏။

"ကောင်မလေးမဟုတ်ပါဘူး..ဇနီးသည်ပါ”

ဆိုပြီး မနက်ကမှ သူမလေးနှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စွပ်​ပေးထားကြသည့် လက်ချောင်းပေါ်မှ လက်စွပ်ကို မြှောက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါတွင်မှ

"အို..”

ဆိုသည့် စကားနှင့်အတူ တစ်ဆိုင်လုံးရှိ ဝန်ထမ်းတွေ အုံးအုံးကြွက်ကြွက်တွေ ဖြစ်ကုန်သည်။ ဘယ်လောက်ထိတောင် ကံကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးလဲ? ရုပ်ချောရပ်ရှည် ဂုဏ်ဓနစုံလင်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်း တစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..

ရွှေခေတ်မှာတော့ ထိုအကြွားသန်သော ခင်ပွန်းလောင်းကြီးနှင့် ကြာကြာမနေနိုင်တော့ဘဲ ကားဆီသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ ဝေယံ ဆိုင်မှထွက်သွားသည့်တိုင် တီးတိုးပြောဆိုနေသည့် စကားသံများမှာ ရပ်မသွားပေ။ ဝန်ထမ်း အများစုမှာ မိန်းကလေးများသာဖြစ်သဖြင့် ငါလဲအဲလိုယောက်ျားမျိုး လိုချင်လိုက်တာ, ဟိုကောင်မလေးကို အားကျလိုက်တာ..စသော ..စသော စကားလုံးများကို မပြတ်မလပ်ကြားနေရသည်။

ကားဆီသို့ မရောက်မီ ဖုန်းတစ်ချက်ထုတ်ကာ အာကာထက်ဆီသို့ မက်ဆေ့ချ်တစ်ဆောင် ပို့လိုက်သည်။

@ အာကာထက်

အာကာထက် တစ်ယောက် သူ့ထိုင်ခုံဘေးက ဖိနပ်ထုတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဒေါသတွေ အလိပ်လိုက် ထွက်နေသည်။ ထိုအချိန် ဖုန်းမက်ဆေ့ချ်သံ ကြား၍ သူ၏ ကြူသင်း လေးများလားလို့ တွေးပြီး အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ဝေယံပိုင်ဆီမှ မက်ဆေချ့်ဖြစ်နေပြီး သူဖိနပ်ခိုးတော်ကြောင်း အမွှန်းတင်ထားသေး၏။

"ချီးပဲ_”

အာကာထက် အော်ဆဲလိုက်မိသည်။ ဒေါသမီးထဲ ထင်းထပ်ပေးနေတာမဟုတ်လား..အခုဟာက။

အာကာထက်၏ မရီးဖိနပ်ခိုးပုံပြင်...

(ဝေယံအဘွားက ဝေယံတို့ကို စိတ်မချလို့ ဝေယံတို့ကိုနောက်ယောင်ခံ ပြီးလိုက်ဖို့ အာကာထက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။ အာကာထက်ဘုရား ရောက်တော့ ဝေယံပိုင် ဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ အကြံဆိုးသော ဝေယံပိုင်မှာ အာကာထက်ကို ဓာတ်ပုံဆရာငှားခိုင်းသည့်အပြင် သူ့မိန်းမ ဖိနပ်ကိုပါ ခိုးခိုင်းသေး၏။ မလုပ်ပေးဘူးလို့ ငြင်းလျှင် သူ့ညီမ ကိုမပေးတော့ဘူး ဆိုပြီး ခြိမ်း​ခြောက်ခဲ့ လေခြင်း။ ဖိနပ်ခိုးပြီး ထောင့်တနေရာမှာ ပုန်နေတော့ ခွေးဆွဲသွားလို့ ဖိနပ်ပျောက်တာတဲ့..ဒါဆို သူကခွေးဖြစ်သွားသည့် သဘော...

ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လေသတည်း...။)

ဝေယံပိုင် ဖုန်းပြောပြီး ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ငိုင်မှိုင်မှိုင် မျက်နှာထားဖြင့် ကားပြတင်းဆီ ငေးနေသော သူမကို တွေ့ပြီး စကားမပြောတော့။ သူမစိတ်ရှုပ်နေပုံ ပေါက်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူဘာမှဝင်မပြောတော့ဘဲ ကားထဲတွင် နွေးထွေးမှုရှိစေရန် အပူချိန်ကို နဲနဲမြင့်ပေးလိုက်၏။

အဝါရောင် မီးတိုင်များဖြင့် ထိန်လင်းလှသော လမ်းမကြီးမှာ ယာဥ်ဟူ၍ သူတို့ကား တစ်ကားထဲသာ ရှိနေသလို တိတ်ဆိတ် ခြောက်ကပ်လွန်းသည်။ ကားထဲရှိ လူနှစ်ဦးမှာလည်း ထိုလမ်းမကြီးတူ စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ထိုအခိုက်..

"ရှင်..ကျွန်မကိုချစ်လား..”

သူမ၏ အက်ရှရှအသံလေးက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ဗျာ...”

သူ ရုတ်တရက် ထိုသို့အမေးခံရ၍ ဆွံ့အသွားပြီး ဘာမှမတုန့်ပြန်နိုင်တော့။ သူချစ်တာပေါ့..သိပ်ကို ချစ်တာလေ..သူမကို မြင်မြင်ချင်းပင် သူ့မှာရှိသမျှ ပုံပေးပြီး ချစ်သည်။ သူမကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့ဘူး..သူလက်ထပ်ရတော့မယ် လို့တွေးပြီး အရင်လကမှ ခွဲစိတ်ထားရတဲ့ အစာအိမ်ကို အားမနာပဲ အစာတွေတစ်ပတ်လောက် စားမဝင်ခဲ့။ မျက်ကွင်းတွေညိုပြီး အိပ်မရခဲ့ပေ။ ဒီမနက် ကျမှ သူလက်ထပ်ရမည့် သူမှာ သူမဖြစ်နေတာကို သိရပြီး သူဘယ်လောက်တောင် ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသလဲ။ သူမက သူ့အတွက် အရာရာပင်။

သူကားကို လမ်းဘေးထိုးရပ်လိုက်ပြီး သူကို့ကြည့်နေသော သူမလေးအား အကြည့်ချင်းဆုံစေလိုက်သည်။

သို့သော် သူအဘယ်စကားတစ်ခွန်းမှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။

သူဆီမှ အဖြေပြန် မရ၍ သူမ သူနှင့်အကြည့်ဆုံနေသည်ကို ခွဲကာ ကားပြတင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်မချစ်လည်း..ကိစ္စမရှိပါဘူး...ကျွန်မတို့က လူကြီးတွေရဲ့ သဘောတူမှု အရလက်ထပ်ခဲ့ကြတာပဲလေ..ဒါပေမယ့် ကျွန်မရှင့်ကို တောင်းဆိုစရာနှစ်ခုရှိတယ်..”

သူမစကားတွေက သူ့ရင်ထဲကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပင် သူ့ကိုနာ​ကျင်စေသည်။ လူကြီးတွေ သဘောနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတာ တဲ့လား....သူမပြောတာလည်း မှန်ပေသည်။ သူလက်ထပ်တဲ့သူမှာ သူမမဟုတ်ပဲ..သူမလက်ထပ်တဲ့သူက သူသာ မဟုတ်ခဲ့ဘူး ဆိုလျှင်...

သူမက ထိုရင့်သီးသော စကားလုံးတွေ ပြောနေပေမယ့် မျက်နှာအမူအရာ တစ်ချက်ကလေးမှ မပျက်ပဲ ခပ်တည်တည်ပင်။ ထိုအရာကိုက သူရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို ဗ​ေလာင်ဆူသွားစေ၏။

"စာချုပ်လက်ထပ်မှုနဲ့ ကွာရှင်းတာက လွဲရင် ငယ်လိုတာ ကိုယ်အကုန်ဖြည့်ဆည်း ပေးနိုင်တယ်..”

သူ သူမတောင်းဆိုသမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးချင်၏။ သို့သော် သူမနှင့် နိုင်ငံခြား ဇာတ်လမ်းတွဲထဲက လင်မယားတွေလို စာချုပ်တွေဘာတွေနဲ့ လက်ထပ်ကြပြီး စာချုပ်သက်တမ်းကုန်ရင် ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ကြတာမျိုး သူမလိုလားပေ။ သူမနှင့် သက်ဆုံးထိတိုင် အပူအအေးတွေ ဝေမျှချင်သည်။ သူမနှင့်အတူ ကလေးတွေ တစ်ပုံကြီးမွေးပြီး မိသားစုဘဝကို ပျော်ပျော်ရွင်ရွင် ဖြတ်သန်းချင်သည်။ သူငယ်ငယ်တုန်းကလိုမျိုး..မသိမတတ်သေးဘဲ မိဘနှစ်ပါး ကွာရှင်းသွားတာ မျိူးလည်း မဖြစ်ချင်ပေ။

"ကျွန်မ တောင်းဆိုမယ့် နှစ်ချက်ထဲက တစ်ချက်က ရှင်နဲ့အတူတူပဲ..ဘယ်တော့မှ မကွာရှင်းဖို့ နောက်တစ်ချက်က...”

သူမ စကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်လိုက်ခင်...

"ငယ်..ငယ်တကယ်ပြောတာလား...”

သူ ပျော်လွန်း၍ မျက်ရည်တွေ ကျတော့မလိုပင်။ သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး စကားပြောနေသည့် သူမကို ခါးပတ်ကြိုး(ကားနော် ဘဘမဟုတ်ဘူး🙂) ဖြုတ်ကာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

ရွှေခေတ် သူမပထဆုံးအကြိမ် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ် လွှားဖက်မှုကို ခံရခြင်းပင်။

သူမစိတ်ထဲမှာတော့ အမျိုးအမည်မသိသော ခံစားချက်များဖြင့် ဗ​ေလာင်ဆူနေသည်။ ရင်ခုန်၍လား..ဒေါသထွက်၍လား..မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ မိနစ်အတန်ကြာ သူမကို ဖက်ထားပြီး သူမဆံနွယ် တွေကြားမျက်နှာကို အပ်ထားသည့် ထိုလူသားကို သူမနှင့် ခွာလိုက်ပြီး

"ရှင်..ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ကျွန်မစကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောပြီးသေးဘူး...”

ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို လက်ဖြင့် သပ်ရင်း​ပေါနေသော သူမလေးအား သူစေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်..ကိုယ်လည်းမသိတော့ဘူး..စိတ်မထိန်းနိုင်လို့ ဖက်မိသွားတာ ဆောရီးပါ..”

သူ သူမခွင့်ပြုချက်မယူဘဲ သူမကို ဖက်လိုက်မိသည်။ သူမသူ့ကို ကြောက်သွားပြီး သူ့ကို မုန်းသွားလေမလား..ဝေယံ မတွေးရက်တော့ပေ။

"ဟို..ဘာ ..ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”

..........

22.10.21

"ဒီတစ္ရံ အပါအဝင္ အကုန္လုံးကို ထုတ္ေပးပါ..

"ရွင္

"ရွင္

ေ႐ႊေခတ္ အပါအဝင္ ဝန္ထမ္းမေလးေရာ လန့္ဖ်ပ္သြားၾကသည္။

"ဟုတ္..ဟုတ္ကဲ့ ကြၽန္မ အခုပဲ သြားထုတ္ေပးပါ့မယ္

တန္ဖိုးႀကီးတာ ဝယ္သြားမည္မွန္း ခန့္မွန္းထားမိေသာ္လည္း ဒီေလာက္ထိ အမ်ားအျပား ဝယ္မယ္လို႔ ထိုဝန္ထမ္းမွာ မထင္ထားခဲ့ေပ။ အေပ်ာ္လြန္ကာ ထခုန္မတတ္။

ဝန္ထမ္းမေလး မ်က္စိေရွ႕မွ ေပ်ာက္သြားၿပီးျဖစ္၍

ေ႐ႊေခတ္က ဒါကဘာအထွာလဲ ဆိုသည့္ မ်က္ႏွာမ်ိဳး ျဖင့္ ေဝယံကို ၾကည့္လိုက္သည္။ အၾကည့္နဲ႕ၾကည့္႐ုံပင္ အလိုက္သိေနေသာ ေဝယံက

"ကိုယ္က..ငယ္ေနာက္က်လိဳရင္ သုံးဖို႔ ဝယ္ထားတာပါ..ေနာက္က်ရင္ ကိုယ္နဲ႕ ဒင္နာပြဲေတြ အၿမဲလိုလို သြားရေတာ့မွာေလ..

"ကြၽန္မအိမ္မွာ အဲေလာက္ထိ သိမ္းထားစရာေနရာမရွိဘူး

သူမ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ျငင္းလိုက္၏။

"မပူပါနဲ႕..ကိုယ္အိမ္က အက်ယ္ႀကီး..ေနာက္ၿပီးေတာ့ ငယ့္အတြက္ ဖိနပ္ဗီဒိုသစ္ ဝယ္ေပးမယ္..

ေအာင္မေလး...ဘယ္လို အတင့္ရဲၿပီး အရွက္မရွိတဲ့ နာဘူးမ်ိဳးပါလိမ့္..သူမမ်က္ႏွာနီေနတာကို သူ မေတြ႕ေအာင္ စကားထပ္မေျပာေတာ့ဘဲ ေက်ာခိုင္းေနလိုက္သည္။

ေကာင္တာမွာ ေငြရွင္းမယ့္အခ်ိန္ ေဝယံက သူ႕အိတ္ထဲမွ black cardကို ထုတ္ၿပီးေပးေတာ့ ဆိုင္ဝန္ထမ္းအားလုံး မ်က္လုံးေတြျပဴးကာ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ တီးတိုးေျပာလိုက္ၾကသည္။

ေငြရွင္းေပးေနသည့္ ဝန္ထမ္းမွာမူ မေနနိုင္စြာျဖင့္..

"အကိုက အကို႔ေကာင္မေလးကို အရမ္းခ်စ္မယ့္ ပုံပဲေနာ္..

ဆိုင္ဝန္ထမ္းဆီမွ စကားၾကားၿပီး ေ႐ႊေခတ္ မ်က္ႏွာမွာ နီသထက္ နီရဲလာခဲ့၏။

"ေကာင္မေလးမဟုတ္ပါဘူး..ဇနီးသည္ပါ

ဆိုၿပီး မနက္ကမွ သူမေလးႏွင့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ စြပ္ေပးထားၾကသည့္ လက္ေခ်ာင္းေပၚမွ လက္စြပ္ကို ျမႇောက္ျပကာ ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါတြင္မွ

"အို..

ဆိုသည့္ စကားႏွင့္အတူ တစ္ဆိုင္လုံးရွိ ဝန္ထမ္းေတြ အုံးအုံးႂကြက္ႂကြက္ေတြ ျဖစ္ကုန္သည္။ ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ ကံေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးလဲ? ႐ုပ္ေခ်ာရပ္ရွည္ ဂုဏ္ဓနစုံလင္တဲ့ ခင္ပြန္းေကာင္း တစ္ေယာက္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားတာ..

ေ႐ႊေခတ္မွာေတာ့ ထိုအႂကြားသန္ေသာ ခင္ပြန္းေလာင္းႀကီးႏွင့္ ၾကာၾကာမေနနိုင္ေတာ့ဘဲ ကားဆီသို႔ အေျပးသြားလိုက္သည္။ ေဝယံ ဆိုင္မွထြက္သြားသည့္တိုင္ တီးတိုးေျပာဆိုေနသည့္ စကားသံမ်ားမွာ ရပ္မသြားေပ။ ဝန္ထမ္း အမ်ားစုမွာ မိန္းကေလးမ်ားသာျဖစ္သျဖင့္ ငါလဲအဲလိုေယာက္်ားမ်ိဳး လိုခ်င္လိုက္တာ, ဟိုေကာင္မေလးကို အားက်လိဳက္တာ..စေသာ ..စေသာ စကားလုံးမ်ားကို မျပတ္မလပ္ၾကားေနရသည္။

ကားဆီသို႔ မေရာက္မီ ဖုန္းတစ္ခ်က္ထုတ္ကာ အာကာထက္ဆီသို႔ မက္ေဆ့ခ်္တစ္ေဆာင္ ပို႔လိုက္သည္။

@ အာကာထက္

ဖိနပ္ခိုးေပးလို႔ ေက်းဇူးပဲ မက္ေလးေရ

အာကာထက္ တစ္ေယာက္ သူ႕ထိုင္ခုံေဘးက ဖိနပ္ထုတ္ႀကီးကို ၾကည့္ကာ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ ထြက္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္ ဖုန္းမက္ေဆ့ခ်္သံ ၾကား၍ သူ၏ ၾကဴသင္း ေလးမ်ားလားလို႔ ေတြးၿပီး အျမန္ၾကည့္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ ေဝယံပိုင္ဆီမွ မက္ေဆခ့်္ျဖစ္ေနၿပီး သူဖိနပ္ခိုးေတာ္ေၾကာင္း အမႊန္းတင္ထားေသး၏။

"ခ်ီးပဲ_

အာကာထက္ ေအာ္ဆဲလိုက္မိသည္။ ေဒါသမီးထဲ ထင္းထပ္ေပးေနတာမဟုတ္လား..အခုဟာက။

အာကာထက္၏ မရီးဖိနပ္ခိုးပုံျပင္...

(ေဝယံအဘြားက ေဝယံတို႔ကို စိတ္မခ်လိဳ႕ ေဝယံတို႔ကိုေနာက္ေယာင္ခံ ၿပီးလိုက္ဖို႔ အာကာထက္ကို လႊတ္လိုက္သည္။ အာကာထက္ဘုရား ေရာက္ေတာ့ ေဝယံပိုင္ ဆီကို ဖုန္းေခၚလိုက္၏။ အႀကံဆိုးေသာ ေဝယံပိုင္မွာ အာကာထက္ကို ဓာတ္ပုံဆရာငွားခိုင္းသည့္အျပင္ သူ႕မိန္းမ ဖိနပ္ကိုပါ ခိုးခိုင္းေသး၏။ မလုပ္ေပးဘူးလို႔ ျငင္းလွ်င္ သူ႕ညီမ ကိုမေပးေတာ့ဘူး ဆိုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ ေလျခင္း။ ဖိနပ္ခိုးၿပီး ေထာင့္တေနရာမွာ ပုန္ေနေတာ့ ေခြးဆြဲသြားလို႔ ဖိနပ္ေပ်ာက္တာတဲ့..ဒါဆို သူကေခြးျဖစ္သြားသည့္ သေဘာ...

ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေလသတည္း...။)

ေဝယံပိုင္ ဖုန္းေျပာၿပီး ကားထဲသို႔ ဝင္လိုက္သည္။ ငိုင္မွိုင္မွိုင္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ကားျပတင္းဆီ ေငးေနေသာ သူမကို ေတြ႕ၿပီး စကားမေျပာေတာ့။ သူမစိတ္ရႈပ္ေနပုံ ေပါက္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သူဘာမွဝင္မေျပာေတာ့ဘဲ ကားထဲတြင္ ႏြေးေထြးမႈရွိေစရန္ အပူခ်ိန္ကို နဲနဲျမင့္ေပးလိုက္၏။

အဝါေရာင္ မီးတိုင္မ်ားျဖင့္ ထိန္လင္းလွေသာ လမ္းမႀကီးမွာ ယာဥ္ဟူ၍ သူတို႔ကား တစ္ကားထဲသာ ရွိေနသလို တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္လြန္းသည္။ ကားထဲရွိ လူႏွစ္ဦးမွာလည္း ထိုလမ္းမႀကီးတူ စကားမေျပာပဲ တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ ထိုအခိုက္..

"ရွင္..ကြၽန္မကိုခ်စ္လား..

သူမ၏ အက္ရွရွအသံေလးက တိတ္ဆိတ္မႈကို ၿဖိဳခြင္းလိုက္သည္။

"ဗ်ာ...

သူ ႐ုတ္တရက္ ထိုသို႔အေမးခံရ၍ ဆြံ႕အသြားၿပီး ဘာမွမတုန့္ျပန္နိုင္ေတာ့။ သူခ်စ္တာေပါ့..သိပ္ကို ခ်စ္တာေလ..သူမကို ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ သူ႕မွာရွိသမွ် ပုံေပးၿပီး ခ်စ္သည္။ သူမကို မပိုင္ဆိုင္နိုင္ေတာ့ဘူး..သူလက္ထပ္ရေတာ့မယ္ လို႔ေတြးၿပီး အရင္လကမွ ခြဲစိတ္ထားရတဲ့ အစာအိမ္ကို အားမနာပဲ အစာေတြတစ္ပတ္ေလာက္ စားမဝင္ခဲ့။ မ်က္ကြင္းေတြညိုၿပီး အိပ္မရခဲ့ေပ။ ဒီမနက္ က်မွ သူလက္ထပ္ရမည့္ သူမွာ သူမျဖစ္ေနတာကို သိရၿပီး သူဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ခဲ့ရသလဲ။ သူမက သူ႕အတြက္ အရာရာပင္။

သူကားကို လမ္းေဘးထိုးရပ္လိုက္ၿပီး သူကို႔ၾကည့္ေနေသာ သူမေလးအား အၾကည့္ခ်င္းဆုံေစလိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ သူအဘယ္စကားတစ္ခြန္းမွ ထြက္မလာနိုင္ခဲ့ေပ။

သူဆီမွ အေျဖျပန္ မရ၍ သူမ သူႏွင့္အၾကည့္ဆုံေနသည္ကို ခြဲကာ ကားျပတင္းကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။

"ရွင္မခ်စ္လည္း..ကိစၥမရွိပါဘူး...ကြၽန္မတို႔က လူႀကီးေတြရဲ႕ သေဘာတူမႈ အရလက္ထပ္ခဲ့ၾကတာပဲေလ..ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မရွင့္ကို ေတာင္းဆိုစရာႏွစ္ခုရွိတယ္..

သူမစကားေတြက သူ႕ရင္ထဲကို ဓားနဲ႕မႊန္းေနသလိုပင္ သူ႕ကိုနာက်င္ေစသည္။ လူႀကီးေတြ သေဘာနဲ႕ လက္ထပ္ခဲ့ၾကတာ တဲ့လား....သူမေျပာတာလည္း မွန္ေပသည္။ သူလက္ထပ္တဲ့သူမွာ သူမမဟုတ္ပဲ..သူမလက္ထပ္တဲ့သူက သူသာ မဟုတ္ခဲ့ဘူး ဆိုလွ်င္...

သူမက ထိုရင့္သီးေသာ စကားလုံးေတြ ေျပာေနေပမယ့္ မ်က္ႏွာအမူအရာ တစ္ခ်က္ကေလးမွ မပ်က္ပဲ ခပ္တည္တည္ပင္။ ထိုအရာကိုက သူရင္ဘတ္တစ္ခုလုံးကို ဗေလာင်ဆူသွားစေ၏။

"စာခ်ဳပ္လက္ထပ္မႈနဲ႕ ကြာရွင္းတာက လြဲရင္ ငယ္လိုတာ ကိုယ္အကုန္ျဖည့္ဆည္း ေပးနိုင္တယ္..

သူ သူမေတာင္းဆိုသမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္၏။ သို႔ေသာ္ သူမႏွင့္ နိုင္ငံျခား ဇာတ္လမ္းတြဲထဲက လင္မယားေတြလို စာခ်ဳပ္ေတြဘာေတြနဲ႕ လက္ထပ္ၾကၿပီး စာခ်ဳပ္သက္တမ္းကုန္ရင္ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္ၾကတာမ်ိဳး သူမလိုလားေပ။ သူမႏွင့္ သက္ဆုံးထိတိုင္ အပူအေအးေတြ ေဝမွ်ခ်င္သည္။ သူမႏွင့္အတူ ကေလးေတြ တစ္ပုံႀကီးေမြးၿပီး မိသားစုဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ြင္႐ြင္ ျဖတ္သန္းခ်င္သည္။ သူငယ္ငယ္တုန္းကလိုမ်ိဳး..မသိမတတ္ေသးဘဲ မိဘႏွစ္ပါး ကြာရွင္းသြားတာ မ်ိဴးလည္း မျဖစ္ခ်င္ေပ။

"ကြၽန္မ ေတာင္းဆိုမယ့္ ႏွစ္ခ်က္ထဲက တစ္ခ်က္က ရွင္နဲ႕အတူတူပဲ..ဘယ္ေတာ့မွ မကြာရွင္းဖို႔ ေနာက္တစ္ခ်က္က...

သူမ စကားေတာင္ ဆုံးေအာင္ မေျပာနိုင္လိုက္ခင္...

"ငယ္..ငယ္တကယ္ေျပာတာလား...

သူ ေပ်ာ္လြန္း၍ မ်က္ရည္ေတြ က်ေတာ့မလိုပင္။ သူ႕ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီး စကားေျပာေနသည့္ သူမကို ခါးပတ္ႀကိဳး(ကားေနာ္ ဘဘမဟုတ္ဘူး🙂) ျဖဳတ္ကာ ဆြဲဖက္လိုက္သည္။

ေ႐ႊေခတ္ သူမပထဆုံးအႀကိမ္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ လႊားဖက္မႈကို ခံရျခင္းပင္။

သူမစိတ္ထဲမွာေတာ့ အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ခံစားခ်က္မ်ားျဖင့္ ဗေလာင်ဆူနေသည်။ ရင္ခုန္၍လား..ေဒါသထြက္၍လား..မခြဲျခားနိုင္ေတာ့ေပ။ မိနစ္အတန္ၾကာ သူမကို ဖက္ထားၿပီး သူမဆံႏြယ္ ေတြၾကားမ်က္ႏွာကို အပ္ထားသည့္ ထိုလူသားကို သူမႏွင့္ ခြာလိုက္ၿပီး

"ရွင္..ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ ကြၽန္မစကားေတာင္ ဆုံးေအာင္ မေျပာၿပီးေသးဘူး...

ရႈပ္ပြေနေသာ ဆံပင္မ်ားကို လက္ျဖင့္ သပ္ရင္းေပါေနေသာ သူမေလးအား သူေစ့ေစ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"ကိုယ္..ကိုယ္လည္းမသိေတာ့ဘူး..စိတ္မထိန္းနိုင္လို႔ ဖက္မိသြားတာ ေဆာရီးပါ..

သူ သူမခြင့္ျပဳခ်က္မယူဘဲ သူမကို ဖက္လိုက္မိသည္။ သူမသူ႕ကို ေၾကာက္သြားၿပီး သူ႕ကို မုန္းသြားေလမလား..ေဝယံ မေတြးရက္ေတာ့ေပ။

"ဟို..ဘာ ..ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး

..........

22.10.21