အိမွန် ပြောသလို သူတို့ကား လမ်းသုံးခွကို ရောက်တော့ အပြာရောင်ကားလေးတစ်စီး လမ်းဘေးမှာ ထိုးရပ်ထားလျက်..။

"ဟုတ်တယ်..အဲဒါသူမကားပဲ.."

ရွှေခေတ် ေသချာ အကဲဖြတ်ပြီး ဝေယံကိုပြောလိုက်သည်။ ဝေယံ ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘာမှမပြောဘဲ ဟွန်းတီးအချက်ပေးလိုက်၏။

အိမွန် သူမကားအနောက်ဘက်မှ ဟွန်းတီးသံကြားချင်းချင်း နောက်ကြည့်မှန်မှ သေချာစူးစမ်းလိုက်သည်။ ကားမှာ ရွှေခေတ်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူကား မဟုတ်။ ဒါဆို သူမ ဘယ်သူနဲ့ အပြင်ထွက်သွားတာလဲ..ဧကန္တ သူ့သတို့သားလောင်းနဲ့များလား...

ကားကို စက်မနှိုးပဲ တံခါးဖွင့်ကာ ဆင်းလာသော အိမွန်ကို တွေ့ပြီး ရွှေခေတ် ကြက်သီးတွေတောင် ထလာသည်။ အရင်လက ဆေးရုံမှာ သူမကို ဝေယံက ဂေးပါလို့ သက်သေနှင့်တကွ ရှင်းပြခဲ့သည် မဟုတ်လား..

အခုကျ ဂေးမဟုတ်ဘဲ သူ့သတို့သားလောင်း ဖြစ်နေတာကို ဘယ်လိုကနေ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ သူမတွေဝေနေတုန်းမှာပင်.. ဝေယံဘက်က ကားမှန်တံခါး ခေါက်သံ ကြားရ၏။ ရွှေခေတ်..မဖွင့်နဲ့ လို့ ပြောမယောင်ရှိသေး..။နောက်ကျသွားလေပြီ..မှန်တံခါးမှာ အသင့်ဖွင့်လျက်နှင့်။

အလိုလိုပွင့်လာသော မှန်ပြတင်းထဲကို ငေးနေရင်း မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းမှာ အိမွန်ကို သွပ်သွပ်ခါအောင် ရူးစေသည်။ အောင်မလေး...ပျိုတိုင်းကြိုက်တဲ့ နှင်းဆီခိုင်ကြီးက လမ်းဘေးထိုးရပ်ထားသည့် သူမကားကို ဟွန်းတီးပြီး အချက်ပေးသည် တဲ့လား..။

ဒီအချိန် သူမစိတ်ထဲမှာ သူငယ်ချင်း တိမ်လွှာရွှေခေတ် ကို မေ့သွားပြီ..

"အိမွန်..နင်ဘာလို့ ငါတို့နောက် လိုက်မမောင်းပဲ ကားပေါ်က ဆင်းလာတာလဲ.. ?”

ရွှေခေတ် ကမ္ဘာပျက်မလို ဖြစ်ပျက်နေသော အိမွန်ကို မေးလိုက်သည်။ ရွှေခေတ် အသံကြားတော့ အိမွန် ကိုယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်ပြီး အထဲကို ကြည့်တော့ ဝေယံဘေးကပ် ထိုင်ခုံမှာ သူမရဲ့ ရွှေခေတ်လေး...။ ဟဲ့ဟဲ့..ဒါဘာတွေလဲ သူမတစ်ချက်ကလေးမှ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

သူမက ဘာလို့ ဝေယံပိုင် ကားပေါ်မှာ ရှိနေရတာလဲ..?

နောက်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံးက ဘာလို့ အရမ်းရင်းနှီးနေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ..?

မ..မဟုတ်မှလွှဲ ရွှေခေတ်ရဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းက ဝေယံပိုင်လား!!

"ရွှေခေတ်..နင်..နင်တို့က..”

ဝေယံကို လက်ညိုးထိုးပြီး ရွှေခေတ်ဆီ အကြည့်ပို့ကာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မိုးချုပ်နေပြီ..အိမ်အရင် ရောက်အောင် ပြန်ရမယ်..အဖွားတို့ စိတ်ပူနေတော့မှာ အိမ်ရောက်မှ နင်သိချင်သမျှမေး ငါအကုန်ဖြေပေးမယ်..”

သူမပြောသမျှကို နားထောင်ပြီး သူမကို စေ့စေ့ကြည့်နေသော ဝေယံမှာတော့ အပြုံးများစွာနှင့်။

"ရှင်လည်း..မမောင်းသေးပဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ..”

"ဟမ်..ေမာင်းပြီ မောင်းပြိီ”

ဘုမသိဘမသိ ကြားခံနေပြီး အအော်တောင် ခံရတော့မယောင်။

"ဟင်....”

အိမွန် ကြောင်ကြောင်အမ်းအမ်းနှင့် သူမကားဆီပြန်သွားပြီး တုန်ယင်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့စတီယာကိုကိုင်ကာ အရှေ့က လမ်းပြမောင်းနေသော ကားဖြူလေးနောက် ကပ်မောင်းလာခဲ့ရ၏။

အိမ်ရောက်တော့ အိမ်စေတွေက ကားနောက်ခန်းမှ ပစ္စည်းတွေ သယ်လာဖို့အလုပ်...

"ကျွန်တော် ..ဒါတွေကို ကျွန်တော့် အိမ်ယူပြန်မလို့ ပါ

ဒီမှာ ချလိုက်ရင် နောက်တစ်ခါ ငယ်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေ လာသိမ်းတဲ့ချိန် မရှုပ်ရတော့ဘူးပေါ့”

ထိုစကားကြားတော့ အိမ်စေတွေနှင့်အတူ ဒေါ်လေးရွှေနုပါ ပြုံးရယ်ကြသော်လည်း ရွှေခေတ်မှာတော့ မျက်နှာနီရဲကာ နေရထိုင်ရခက်လာသလိုပင်။

သူမ အခုထိကားပေါ်က ဆင်းမလာသေးသော အိမွန်ကို ကားပေါ်ကနေ တကူးတက ဆွဲလာရသည်။ အိမွန်လေးက လိပ်ပြာလွှင့် သွားသော ပုံစံနှင့် စကားတစ်ခွန်းကလေး တောင် မပြောနိုင်။

အိမ်ထဲရောက်တော့ ရွှေခေတ်အဖွားက ဝေယံရဲ့အဘွားနဲ့ အာကာထက် ဟိုတယ်ကို ပြန်သွားပြီဟု ပြော၏။ သူမတို့သာ တစ်နာရီလောက် ပိုမြန်ပြီး ပြန်လာခဲ့ရင် မှီအုံးမယ်လို့ ပြောသဖြင့် ဝေယံက နောက်ကျသွားသည်မှာ ရွှေခေတ် အတွက် ဖိနပ်ဝယ်ပေးရန် သွားကြောင်း ရှင်းပြလေ၏။ ရွှေခေတ် ဝေယံဘက်ကို ကြည့်ပြီး မျက်စောင်းထိုးပြလိုက်သည်။

ဒါတွေ အားလုံး သူ့အမှားတွေ မဟုတ်လား..?

ဘယ်သူက ဆိုင်ထဲဝင်ပြီး တစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုး ချွတ်လိုက်စီးလိုက် လုပ်ခိုင်းတာလဲ..?

သူမ မျက်စောင်းကို မြင်တော့ ဝေယံ သူ့အမှားမဟုတ်ကြောင်း ပုခုံးတွန့်ပြလေသည်။ ဒါက သူမကို အဖွားရှေ့မို့ တမင်သက်သက်ရန်လာစနေတာလား?

သူမ ပြန်အာခံ မနိုင်ဘူးဆိုပြီးတော့လေ..

ညဥ့်လည်းနက်လာပြီမို့ အဖွားတို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ဝေယံ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မပြန်ခင် ရွှေခေတ်ဘက်လှည့်ပြီး..

"see you tomorrow, ငယ်!”

"ကိုယ်ပြန်ပြီနော်..ဘိုင်း..”

ဟဲ့..သူက ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ? အဖွားတို့ ဒေါ်လေးတို့ ရှေ့မှာတောင် မရှောင်တော့ဘူး။ တကယ်ကို အရှက်တရား ပိုပိုပြီး ကင်းမဲ့လာတာပဲ ။

"အိုး..ရွှေလေးတို့က ဘုရားတစ်ခါလေးပဲတူတူသွားရုံနဲ့ ဒီလောက်ထိ ရင်းနှီးသွားကြတာလား..အဒေါ်ဖြင့် ယုံတောင်မယုံနိုင်ဘူး..”

ဒေါ်ရွှေနုက ရွဲ့ကာပြောလေသည်။ ဒါတောင် ကြားထဲမှ အဖွားက ဝင်ပြီးတော့ ထောက်ခံပြန်သည်။

"အဟင့်...အမေလည်း အဲလိုမျိုး တွေးနေတာ ရွှေနုရေ..”

"ဟာ..သမီးမသိတော့ဘူး..အခုသိနေတာက အရမ်းပူနေတာပဲ..ရေသွားချိုးတော့မယ် ပြီးမှ ညစာစားဖို့ ဆင်းလာမယ်..”

ရွှေခေတ် ထိုနုနုရွရွ စကားတွေ နားထဲအဝင်မခံနိုင်တော့။ ဆက်သာ ကြားနေရရင် အယ်ဇိုင်းမား ရောဂါသည် ဖြစ်တော့မည်။

လှေကားပေါ် ပြေးတက်သွားသည့် ရွှေခေတ်ကို မြင်လျှင် ဒေါ်ရွှေနုက

"ရွှေလေး..သမီးသူငယ်ချင်း ကရော..”

"ဟင် အိမွန်မ..သမီးမေ့နေတာ..”

အဒေါ်ပြောမှ အိမွန်ကို သတိရသည်။ ခုနက ဝေယံကြောင့် မျက်နှာပူရပြီး ဆွဲခေါ်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းကို မေ့နေမိသည်။ သူမ ဧည့်ခန်းထဲ လှည့်ပတ်ရှာတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ဧည့်ခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်နေသော ရွှေသူငယ်ချင်းလေးကို တွေ့လေ၏။ အိမွန်ကြည့်ရတာ အခုထိ လိပ်ပြာလွှင့်ပြီး ပြန်မလာသေးသည့်ပုံ။ စကားတစ်ခွန်းမှ မဟပဲ သူမကို ကြောင်ကြည့်နေသည်။

"ဟဲ့..ကောင်မ နင် သတိလေးဘာလေး ကပ်အုံး အခုအိမ်ရောက်နေပြီ”

အိမွန် ပုခုံးကို ပုတ်ကာသူမ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှ..

"ရွှေခေတ်..ခုနက ငါ ငါအိမ်မက်မက်နေတာလားဟင်”

"အိမ်မက်မဟုတ်ဘူး..အဲဒါတကယ့် accurately”

ပြောရင်း အိမွန် ကို သူမအခန်းရှိရာ အိမ်ပေါ်ထပ်သို့ ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် တစ်ခွန်းမကျန် ရှင်းပြီး တော့မှ အိမွန်ရဲ့ အခြေအနေမှာ ပိုကောင်းလာသည်။ ဘယ်လောက်ထိ ကောင်းလာလည်းဆိုလျှင်...

"ဟားဟား..အခေတ်မ ငါနင့်နေရာမှာ ဆို လဲသေလောက်တယ်..”

သူမကိုတောင် လှောင်နေနိုင်ပြီ..။

"ဒါဆို..သူတကယ် ဂေးမဟုတ်ဘဲ နင်သူ့ကောင်လေးလို့ ထင်နေတဲ့တစ်ယောက်ကလည်း သူ့ညီမရဲ့ ခင်ပွန်လောင်းပေါ့..ဟ..ဟား”

အိမွန် ရီနေတာကို မရပ်နိုင်တော့။ ဗိုက်ဖိပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချကာ ထင်ရယ်သည်။

"ငါလည်း မနက်ကမှ သိရတာ..သိသိချင်းဆို ခေါင်းပေါက်ထွက်တော့မတတ်ပဲ လှေကားကနေတောင် ပြုတ်ကျတော့မလို နင်သာ ငါ့နေရာမှာဆို သေနေလောက်ပြီ။ ”

အချိန်တော်တော်ကြာ ရှင်းရင်း ရှင်းရင်းနှင့် အိမွန်က ရုတ်တရက်..

"လက်ထပ် ပြီးရင် နင်ဘာဆက် လုပ်မလဲ..ကျောင်းဆက်တက်မလား..နင့်onlineစီးပွားရေးကို ဆက်လုပ်မလား.,”

ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ မေးလာသည်မို့ ဤသည် အိမွန် အတည်ပြောကြောင်း သိ၏။

"ငါအခုတော့ ဘာမှမလုပ်နိုင် သေးဘူး..လက်ထပ်ပွဲ ပြီးရင်တော့ အဒေါ်က ကျောင်းဆက်တက်ခိုင်းတယ်..သူ့ကုမ္ပဏီ ရှယ်ယာ တစ်ဝက်လောက်ကိုလည်း ငါ့ကိုပေးထားတာမို့ ငါကျောင်းအားရင် သူ့ကိုကူရမှာထင်တယ်..ငါ့ရဲ့ ကွန်စမတ်တစ် စျေးသည်မလေး ဘဝကိုတော့ ဘာဖြစ်ဖြစ် စွန့်လွှတ်ရမှာပဲ..”

သူမအဒေါ်က အိမ်ထောင်ပြုမည် မဟုတ်တော့သောကြောင့် ထိုစံအိမ်ကြီး အပါအဝင် အမွေအားလုံးကို ဆက်ခံရမည့် သူမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာရှိ၏။

သူမအမေက သူ့ကို ဒီလိုစည်းစိမ်တွေနဲ့ နေစေချင်ခဲ့တာလား..?

အဒေါ်က ငယ်ရွယ်သေးသည်မို့ ရုံးကိစ္စ အဝဝကို လုပ်နိုင်သေးသည့်အပြင် အရာအားလုံးကို ခွဲခြားစီမံတတ်၏။ သူမမှာမူ ဘွဲ့တောင်မရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ အရာရာကို ေအာက်ခြေက စတင်ချင်ကြောင်း ပြောလျှင် အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ မငြင်းနိုင်ခဲ့။

"ရွှေခေတ် နင်တကယ်ကြီး လစ်တာဘောစ့် ဖြစ်လာတော့မှာပေါ့ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော် ကောင်မလေး..”

"ငါတကယ် အဲဒီရှယ်ယာတွေကို လက်ခံခဲ့တာလို့ နင်ထင်နေတာလား...ငါက အောက်ခြေက စချင်တယ်ဆိုလို့ အဒေါ့်ဆီက ခွင့်ပြုချက်ရပြီးပြီ..သူက ငါ့ကို ရှယ်ယာမယူရင် တာချီလိတ် နဲ့ ကျိုင်းတုံက ဆိုင်ခွဲတွေကို ထိန်းခိုင်းပြန်တယ်..ဒါကို ငါလည်း လက်မခံနိုင်သေးဘူး..”

ထိုစကားကြား၍ အိမွန်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားနှင့်..

"နင်ရူးနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးနော် ရွှေခေတ်..တာချီလိတ်နဲ့ ကျိုင်းတုံက နင့်အဒေါ်ရဲ့ shwe poe jewelry က ဆယ်ဆိုင်လောက်ရှိတာ အဲဒါကိုတောင် လက်မခံသေးဘူး ပြောစမ်း နင်ဘာလုပ်ဖို့ တောင်းလိုက်တာလဲ..”

"ငါက ငါ့အစွမ်းအစနဲ့ ကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှာချင်တာ.. အဒေါ့်ကို သူတို့ကုမ္ပဏီ လက်အောက်မှာ လုပ်မယ်လို့ ပြောထားတာမို့ ငါ ငါ့ရဲ့ မနှစ်ကရတဲ့ ရောင်းအားအမြင့်ဆုံး ဆုလက်မှတ်ကို သုံးပြီး တာချီလိတ်က အဒေါ့်လက်အောက် ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အင်တာဗျူးသွား ဖြေလိုက်ရုံပဲ သူတို့က ဒီလိုမျိုး ဖောက်သည်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်းကောင်းတဲ့ နတ်သမီးလေးကို လက်လွတ် ခံပါ့မလား...”

အိမွန် သူမကို မျက်စောင်းထိုးကာ..

"အေး..နင်ပဲသိ နင်ပဲတတ် နင်ကြိုက်တာ နင်လုပ် ငါမတားဘူး..အော်..တားပိုင်ခွင့်လည်း မရှိတော့ဘူးလေ..နင့်မှာ suger daddy ကြီး ရှိနေပြီလေ..”

"သူ့အကြောင်း မပြောတော့နဲ့ ငါရေချိူးတော့မယ်..”

စကားနှစ်ခွန်းကို တစ်ဆက်တည်း ပြောသွားသော ရွှေခေတ်က သူမကိုသူမ သတိမထားမိပေမယ့် မှော်ဦးနှောက်နဲ့ အိမွန်မှာတော့ အတွေးတွေ ဟိုဘက်ကမ္ဘာရောက်နေပြီ..။

"အဟမ်း..သူ့အကြောင်းပြောတာနဲ့ ရေချိုးချင်သွားတာလား..”

"နင် ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ငြိမ်ထိုင်နေမလား..ငါအခန်းပြင်ထိ ရောက်အောင် ကန်ထုတ်ရမလား တစ်ခုရွေး..”

ပြောရင်းဆိုရင်း ရေချိုးခန်း ထဲဝင်သွားသော ရွှေခေတ်ကို အိမွန် ပါးစပ်ကို လက်နှင့်အုပ်ပြီး ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

........

24.10.21

အိမြန္ ေျပာသလို သူတို႔ကား လမ္းသုံးခြကို ေရာက္ေတာ့ အျပာေရာင္ကားေလးတစ္စီး လမ္းေဘးမွာ ထိုးရပ္ထားလ်က္..။

"ဟုတ္တယ္..အဲဒါသူမကားပဲ.."

ေ႐ႊေခတ္ ေသချာ အကဲျဖတ္ၿပီး ေဝယံကိုေျပာလိုက္သည္။ ေဝယံ ေခါင္းညိတ္ျပကာ ဘာမွမေျပာဘဲ ဟြန္းတီးအခ်က္ေပးလိုက္၏။

အိမြန္ သူမကားအေနာက္ဘက္မွ ဟြန္းတီးသံၾကားခ်င္းခ်င္း ေနာက္ၾကည့္မွန္မွ ေသခ်ာစူးစမ္းလိုက္သည္။ ကားမွာ ေ႐ႊေခတ္၏ အေဒၚျဖစ္သူကား မဟုတ္။ ဒါဆို သူမ ဘယ္သူနဲ႕ အျပင္ထြက္သြားတာလဲ..ဧကႏၱ သူ႕သတို႔သားေလာင္းနဲ႕မ်ားလား...

ကားကို စက္မႏွိုးပဲ တံခါးဖြင့္ကာ ဆင္းလာေသာ အိမြန္ကို ေတြ႕ၿပီး ေ႐ႊေခတ္ ၾကက္သီးေတြေတာင္ ထလာသည္။ အရင္လက ေဆး႐ုံမွာ သူမကို ေဝယံက ေဂးပါလို႔ သက္ေသႏွင့္တကြ ရွင္းျပခဲ့သည္ မဟုတ္လား..

အခုက် ေဂးမဟုတ္ဘဲ သူ႕သတို႔သားေလာင္း ျဖစ္ေနတာကို ဘယ္လိုကေန ဘယ္လိုရွင္းျပရမလဲ သူမေတြေဝေနတုန္းမွာပင္.. ေဝယံဘက္က ကားမွန္တံခါး ေခါက္သံ ၾကားရ၏။ ေ႐ႊေခတ္..မဖြင့္နဲ႕ လို႔ ေျပာမေယာင္ရွိေသး..။ေနာက္က်သြားေလၿပီ..မွန္တံခါးမွာ အသင့္ဖြင့္လ်က္ႏွင့္။

အလိုလိုပြင့္လာေသာ မွန္ျပတင္းထဲကို ေငးေနရင္း ျမင္ေတြ႕ေနရသည့္ ျမင္ကြင္းမွာ အိမြန္ကို သြပ္သြပ္ခါေအာင္ ႐ူးေစသည္။ ေအာင္မေလး...ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ႀကီးက လမ္းေဘးထိုးရပ္ထားသည့္ သူမကားကို ဟြန္းတီးၿပီး အခ်က္ေပးသည္ တဲ့လား..။

ဒီအခ်ိန္ သူမစိတ္ထဲမွာ သူငယ္ခ်င္း တိမ္လႊာေ႐ႊေခတ္ ကို ေမ့သြားၿပီ..

"အိမြန္..နင္ဘာလို႔ ငါတို႔ေနာက္ လိုက္မေမာင္းပဲ ကားေပၚက ဆင္းလာတာလဲ.. ?

ေ႐ႊေခတ္ ကမၻာပ်က္မလို ျဖစ္ပ်က္ေနေသာ အိမြန္ကို ေမးလိုက္သည္။ ေ႐ႊေခတ္ အသံၾကားေတာ့ အိမြန္ ကိုယ္ကို ႏွိမ့္ခ်လိဳက္ၿပီး အထဲကို ၾကည့္ေတာ့ ေဝယံေဘးကပ္ ထိုင္ခုံမွာ သူမရဲ႕ ေ႐ႊေခတ္ေလး...။ ဟဲ့ဟဲ့..ဒါဘာေတြလဲ သူမတစ္ခ်က္ကေလးမွ နားမလည္နိုင္ေတာ့ေပ။

သူမက ဘာလို႔ ေဝယံပိုင္ ကားေပၚမွာ ရွိေနရတာလဲ..?

ေနာက္ၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ဘာလို႔ အရမ္းရင္းႏွီးေနသလို ျဖစ္ေနရတာလဲ..?

မ..မဟုတ္မွလႊဲ ေ႐ႊေခတ္ရဲ႕ ခင္ပြန္းေလာင္းက ေဝယံပိုင္လား!!

"ေ႐ႊေခတ္..နင္..နင္တို႔က..

ေဝယံကို လက္ညိုးထိုးၿပီး ေ႐ႊေခတ္ဆီ အၾကည့္ပို႔ကာ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။

"မိုးခ်ဳပ္ေနၿပီ..အိမ္အရင္ ေရာက္ေအာင္ ျပန္ရမယ္..အဖြားတို႔ စိတ္ပူေနေတာ့မွာ အိမ္ေရာက္မွ နင္သိခ်င္သမွ်ေမး ငါအကုန္ေျဖေပးမယ္..

သူမေျပာသမွ်ကို နားေထာင္ၿပီး သူမကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ေနေသာ ေဝယံမွာေတာ့ အၿပဳံးမ်ားစြာႏွင့္။

"ရွင္လည္း..မေမာင္းေသးပဲ ဘာလုပ္ေနတာလဲ..

"ဟမ္..ေမာင်းပြီ မောင်းပြိီ

ဘုမသိဘမသိ ၾကားခံေနၿပီး အေအာ္ေတာင္ ခံရေတာ့မေယာင္။

"ဟင္....

အိမြန္ ေၾကာင္ေၾကာင္အမ္းအမ္းႏွင့္ သူမကားဆီျပန္သြားၿပီး တုန္ယင္ေနတဲ့ လက္ေတြနဲ႕စတီယာကိုကိုင္ကာ အေရွ႕က လမ္းျပေမာင္းေနေသာ ကားျဖဴေလးေနာက္ ကပ္ေမာင္းလာခဲ့ရ၏။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေစေတြက ကားေနာက္ခန္းမွ ပစၥည္းေတြ သယ္လာဖို႔အလုပ္...

"ကြၽန္ေတာ္ ..ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ယူျပန္မလို႔ ပါ

ဒီမွာ ခ်လိဳက္ရင္ ေနာက္တစ္ခါ ငယ္ရဲ႕ ပစၥည္းေတြ လာသိမ္းတဲ့ခ်ိန္ မရႈပ္ရေတာ့ဘူးေပါ့

ထိုစကားၾကားေတာ့ အိမ္ေစေတြႏွင့္အတူ ေဒၚေလးေ႐ႊႏုပါ ၿပဳံးရယ္ၾကေသာ္လည္း ေ႐ႊေခတ္မွာေတာ့ မ်က္ႏွာနီရဲကာ ေနရထိုင္ရခက္လာသလိုပင္။

သူမ အခုထိကားေပၚက ဆင္းမလာေသးေသာ အိမြန္ကို ကားေပၚကေန တကူးတက ဆြဲလာရသည္။ အိမြန္ေလးက လိပ္ျပာလႊင့္ သြားေသာ ပုံစံႏွင့္ စကားတစ္ခြန္းကေလး ေတာင္ မေျပာနိုင္။

အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ေ႐ႊေခတ္အဖြားက ေဝယံရဲ႕အဘြားနဲ႕ အာကာထက္ ဟိုတယ္ကို ျပန္သြားၿပီဟု ေျပာ၏။ သူမတို႔သာ တစ္နာရီေလာက္ ပိုျမန္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ရင္ မွီအုံးမယ္လို႔ ေျပာသျဖင့္ ေဝယံက ေနာက္က်သြားသည္မွာ ေ႐ႊေခတ္ အတြက္ ဖိနပ္ဝယ္ေပးရန္ သြားေၾကာင္း ရွင္းျပေလ၏။ ေ႐ႊေခတ္ ေဝယံဘက္ကို ၾကည့္ၿပီး မ်က္ေစာင္းထိုးျပလိုက္သည္။

ဒါေတြ အားလုံး သူ႕အမွားေတြ မဟုတ္လား..?

ဘယ္သူက ဆိုင္ထဲဝင္ၿပီး တစ္မ်ိဳးၿပီး တစ္မ်ိဳး ခြၽတ္လိုက္စီးလိုက္ လုပ္ခိုင္းတာလဲ..?

သူမ မ်က္ေစာင္းကို ျမင္ေတာ့ ေဝယံ သူ႕အမွားမဟုတ္ေၾကာင္း ပုခုံးတြန့္ျပေလသည္။ ဒါက သူမကို အဖြားေရွ႕မို႔ တမင္သက္သက္ရန္လာစေနတာလား?

သူမ ျပန္အာခံ မနိုင္ဘူးဆိုၿပီးေတာ့ေလ..

ညဥ့္လည္းနက္လာၿပီမို႔ အဖြားတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ေဝယံ ဟိုတယ္သို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ မျပန္ခင္ ေ႐ႊေခတ္ဘက္လွည့္ၿပီး..

"see you tomorrow, ငယ္!

"ကိုယ္ျပန္ၿပီေနာ္..ဘိုင္း..

ဟဲ့..သူက ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ? အဖြားတို႔ ေဒၚေလးတို႔ ေရွ႕မွာေတာင္ မေရွာင္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ကို အရွက္တရား ပိုပိုၿပီး ကင္းမဲ့လာတာပဲ ။

"အိုး..ေ႐ႊေလးတို႔က ဘုရားတစ္ခါေလးပဲတူတူသြား႐ုံနဲ႕ ဒီေလာက္ထိ ရင္းႏွီးသြားၾကတာလား..အေဒၚျဖင့္ ယုံေတာင္မယုံနိုင္ဘူး..

ေဒၚေ႐ႊႏုက ႐ြဲ႕ကာေျပာေလသည္။ ဒါေတာင္ ၾကားထဲမွ အဖြားက ဝင္ၿပီးေတာ့ ေထာက္ခံျပန္သည္။

"အဟင့္...အေမလည္း အဲလိုမ်ိဳး ေတြးေနတာ ေ႐ႊႏုေရ..

"ဟာ..သမီးမသိေတာ့ဘူး..အခုသိေနတာက အရမ္းပူေနတာပဲ..ေရသြားခ်ိဳးေတာ့မယ္ ၿပီးမွ ညစာစားဖို႔ ဆင္းလာမယ္..

ေ႐ႊေခတ္ ထိုႏုႏု႐ြ႐ြ စကားေတြ နားထဲအဝင္မခံနိုင္ေတာ့။ ဆက္သာ ၾကားေနရရင္ အယ္ဇိုင္းမား ေရာဂါသည္ ျဖစ္ေတာ့မည္။

ေလွကားေပၚ ေျပးတက္သြားသည့္ ေ႐ႊေခတ္ကို ျမင္လွ်င္ ေဒၚေ႐ႊႏုက

"ေ႐ႊေလး..သမီးသူငယ္ခ်င္း ကေရာ..

"ဟင္ အိမြန္မ..သမီးေမ့ေနတာ..

အေဒၚေျပာမွ အိမြန္ကို သတိရသည္။ ခုနက ေဝယံေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပူရၿပီး ဆြဲေခၚလာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ေမ့ေနမိသည္။ သူမ ဧည့္ခန္းထဲ လွည့္ပတ္ရွာေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ ဧည့္ခန္းတံခါးဝမွာ ရပ္ေနေသာ ေ႐ႊသူငယ္ခ်င္းေလးကို ေတြ႕ေလ၏။ အိမြန္ၾကည့္ရတာ အခုထိ လိပ္ျပာလႊင့္ၿပီး ျပန္မလာေသးသည့္ပုံ။ စကားတစ္ခြန္းမွ မဟပဲ သူမကို ေၾကာင္ၾကည့္ေနသည္။

"ဟဲ့..ေကာင္မ နင္ သတိေလးဘာေလး ကပ္အုံး အခုအိမ္ေရာက္ေနၿပီ

အိမြန္ ပုခုံးကို ပုတ္ကာသူမ ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွ..

"ေ႐ႊေခတ္..ခုနက ငါ ငါအိမ္မက္မက္ေနတာလားဟင္

"အိမ္မက္မဟုတ္ဘူး..အဲဒါတကယ့္ accurately

ေျပာရင္း အိမြန္ ကို သူမအခန္းရွိရာ အိမ္ေပၚထပ္သို႔ ဆြဲေခၚလာခဲ့သည္။

ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ တစ္ခြန္းမက်န္ ရွင္းၿပီး ေတာ့မွ အိမြန္ရဲ႕ အေျခအေနမွာ ပိုေကာင္းလာသည္။ ဘယ္ေလာက္ထိ ေကာင္းလာလည္းဆိုလွ်င္...

"ဟားဟား..အေခတ္မ ငါနင့္ေနရာမွာ ဆို လဲေသေလာက္တယ္..

သူမကိုေတာင္ ေလွာင္ေနနိုင္ၿပီ..။

"ဒါဆို..သူတကယ္ ေဂးမဟုတ္ဘဲ နင္သူ႕ေကာင္ေလးလို႔ ထင္ေနတဲ့တစ္ေယာက္ကလည္း သူ႕ညီမရဲ႕ ခင္ပြန္ေလာင္းေပါ့..ဟ..ဟား

အိမြန္ ရီေနတာကို မရပ္နိုင္ေတာ့။ ဗိုက္ဖိၿပီး ကုတင္ေပၚ လွဲခ်ကာ ထင္ရယ္သည္။

"ငါလည္း မနက္ကမွ သိရတာ..သိသိခ်င္းဆို ေခါင္းေပါက္ထြက္ေတာ့မတတ္ပဲ ေလွကားကေနေတာင္ ျပဳတ္က်ေတာ့မလို နင္သာ ငါ့ေနရာမွာဆို ေသေနေလာက္ၿပီ။

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ရွင္းရင္း ရွင္းရင္းႏွင့္ အိမြန္က ႐ုတ္တရက္..

"လက္ထပ္ ၿပီးရင္ နင္ဘာဆက္ လုပ္မလဲ..ေက်ာင္းဆက္တက္မလား..နင့္onlineစီးပြားေရးကို ဆက္လုပ္မလား.,

႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႕ ေမးလာသည္မို႔ ဤသည္ အိမြန္ အတည္ေျပာေၾကာင္း သိ၏။

"ငါအခုေတာ့ ဘာမွမလုပ္နိုင္ ေသးဘူး..လက္ထပ္ပြဲ ၿပီးရင္ေတာ့ အေဒၚက ေက်ာင္းဆက္တက္ခိုင္းတယ္..သူ႕ကုမၸဏီ ရွယ္ယာ တစ္ဝက္ေလာက္ကိုလည္း ငါ့ကိုေပးထားတာမို႔ ငါေက်ာင္းအားရင္ သူ႕ကိုကူရမွာထင္တယ္..ငါ့ရဲ႕ ကြန္စမတ္တစ္ ေစ်းသည္မေလး ဘဝကိုေတာ့ ဘာျဖစ္ျဖစ္ စြန့္လႊတ္ရမွာပဲ..

သူမအေဒၚက အိမ္ေထာင္ျပဳမည္ မဟုတ္ေတာ့ေသာေၾကာင့္ ထိုစံအိမ္ႀကီး အပါအဝင္ အေမြအားလုံးကို ဆက္ခံရမည့္ သူမွာ သူမတစ္ေယာက္တည္းသာရွိ၏။

သူမအေမက သူ႕ကို ဒီလိုစည္းစိမ္ေတြနဲ႕ ေနေစခ်င္ခဲ့တာလား..?

အေဒၚက ငယ္႐ြယ္ေသးသည္မို႔ ႐ုံးကိစၥ အဝဝကို လုပ္နိုင္ေသးသည့္အျပင္ အရာအားလုံးကို ခြဲျခားစီမံတတ္၏။ သူမမွာမူ ဘြဲ႕ေတာင္မရေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူမ အရာရာကို ေအာက်ခြေက စတင္ခ်င္ေၾကာင္း ေျပာလွ်င္ အေဒၚျဖစ္သူမွာ မျငင္းနိုင္ခဲ့။

"ေ႐ႊေခတ္ နင္တကယ္ႀကီး လစ္တာေဘာစ့္ ျဖစ္လာေတာ့မွာေပါ့ ဂုဏ္ယူပါတယ္ေနာ္ ေကာင္မေလး..

"ငါတကယ္ အဲဒီရွယ္ယာေတြကို လက္ခံခဲ့တာလို႔ နင္ထင္ေနတာလား...ငါက ေအာက္ေျခက စခ်င္တယ္ဆိုလို႔ အေဒၚ့ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ရၿပီးၿပီ..သူက ငါ့ကို ရွယ္ယာမယူရင္ တာခ်ီလိတ္ နဲ႕ က်ိဳင္းတုံက ဆိုင္ခြဲေတြကို ထိန္းခိုင္းျပန္တယ္..ဒါကို ငါလည္း လက္မခံနိုင္ေသးဘူး..

ထိုစကားၾကား၍ အိမြန္မွာ မ်က္လုံးအျပဴးသားႏွင့္..

"နင္႐ူးေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေနာ္ ေ႐ႊေခတ္..တာခ်ီလိတ္နဲ႕ က်ိဳင္းတုံက နင့္အေဒၚရဲ႕ shwe poe jewelry က ဆယ္ဆိုင္ေလာက္ရွိတာ အဲဒါကိုေတာင္ လက္မခံေသးဘူး ေျပာစမ္း နင္ဘာလုပ္ဖို႔ ေတာင္းလိုက္တာလဲ..

"ငါက ငါ့အစြမ္းအစနဲ႕ ကိုယ္တိုင္ အလုပ္ရွာခ်င္တာ.. အေဒၚ့ကို သူတို႔ကုမၸဏီ လက္ေအာက္မွာ လုပ္မယ္လို႔ ေျပာထားတာမို႔ ငါ ငါ့ရဲ႕ မႏွစ္ကရတဲ့ ေရာင္းအားအျမင့္ဆုံး ဆုလက္မွတ္ကို သုံးၿပီး တာခ်ီလိတ္က အေဒၚ့လက္ေအာက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ အင္တာဗ်ဴးသြား ေျဖလိုက္႐ုံပဲ သူတို႔က ဒီလိုမ်ိဳး ေဖာက္သည္ကို ကိုင္တြယ္နိုင္စြမ္းေကာင္းတဲ့ နတ္သမီးေလးကို လက္လြတ္ ခံပါ့မလား...

အိမြန္ သူမကို မ်က္ေစာင္းထိုးကာ..

"ေအး..နင္ပဲသိ နင္ပဲတတ္ နင္ႀကိဳက္တာ နင္လုပ္ ငါမတားဘူး..ေအာ္..တားပိုင္ခြင့္လည္း မရွိေတာ့ဘူးေလ..နင့္မွာ suger daddy ႀကီး ရွိေနၿပီေလ..

"သူ႕အေၾကာင္း မေျပာေတာ့နဲ႕ ငါေရခ်ိဴးေတာ့မယ္..

စကားႏွစ္ခြန္းကို တစ္ဆက္တည္း ေျပာသြားေသာ ေ႐ႊေခတ္က သူမကိုသူမ သတိမထားမိေပမယ့္ ေမွာ္ဦးႏွောက္နဲ႕ အိမြန္မွာေတာ့ အေတြးေတြ ဟိုဘက္ကမၻာေရာက္ေနၿပီ..။

"အဟမ္း..သူ႕အေၾကာင္းေျပာတာနဲ႕ ေရခ်ိဳးခ်င္သြားတာလား..

"နင္ ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ၿငိမ္ထိုင္ေနမလား..ငါအခန္းျပင္ထိ ေရာက္ေအာင္ ကန္ထုတ္ရမလား တစ္ခုေ႐ြး..

ေျပာရင္းဆိုရင္း ေရခ်ိဳးခန္း ထဲဝင္သြားေသာ ေ႐ႊေခတ္ကို အိမြန္ ပါးစပ္ကို လက္ႏွင့္အုပ္ၿပီး ၾကည့္ေန႐ုံသာ တတ္နိုင္ေတာ့သည္။

........

24.10.21