ဝေကြူသင်းနှင့် အာကာထက်တို့ နှစ်ယောက် ကို နှုတ်ဆက်ကာ ရွှေခေတ်တို့ နှစ်ဦး ကားကို မောင်းထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မြို့လယ်ခေါင် ဖြစ်သည့်အပြင် ရုံးဆင်းချိန်ဖြစ်၍ ကားလမ်းများမှာ ကြပ်လွန်းနေ၏။

ဆယ်စက္ကန့်လောက် ရှေ့ဆက်ရလျှင် ငါးမိနစ်ခန့် ရပ်နေရသည်။

ရုတ်တရက် ရွှေခေတ်က ခုနစားသောက်ဆိုင်မှာတုန်း ဝေကြူသင်း အချစ်ခံနေရမှု ၊ အာကာထက်၏ ကြူသင်း အပေါ် နားလည်သည်းခံပြီး တုန်နေအောင် အလိုလိုက်ပုံကို သတိရသွားသည်။ ထို့အတူ အာကာထက် ကိုအထင်လွှဲခဲ့ မိသည်ကိုလည်း ပို၍ပင် အားနာနေမိသည်။

" အဟင်း...အာကာထက် က ကြူသင်းကို ဒီလောက်တောင် ချစ်တာကို ငါက အထင်လွှဲခဲ့မိတယ် စိတ်မကောင်းစရာပဲ..”

သူမ အသံထွက်ပြီး ပြောလိုက်မိသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်တောင် မသိသော်လည်း သူမဘေးတွင် ကားမောင်းနေသော ဝေယံပိုင်မှာမူ အတွေးရာချီဖြင့်..

"ဘာကို အထင်လွှဲမိတာလဲ ငယ်..ကိုယ်နားမလည်ဘူး”

"ရှင်...ကျွန်မ အသံထွက်ပြီး ပြောလိုက်မိတာလားဟင်”

"အသံ ထွက်ပြီးပြောလို့မရအောင် ဘာကိစ္စမို့လို့လဲ ကိုယ့်ကို ရှင်းပြ”

ပြောနေရင်း ကားကို လမ်းဘေး ထိုးရပ်လိုက်သော သူကြောင့် ရွှေခေတ် ပို၍ပင် လန့်လာရသည်။

"ရှင် သိစရာမလိုပါဘူး..ခုနက ကျွန်မဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး လို့သာ တွေးလိုက်ပါ..”

"တကယ် မပြောချင်တာလား...”

ဒီတစ်ခေါက်တော့ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်နေပြီ။ သူမသာ မပြောရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ မတွေးရဲတော့ပေ။ ထိုကြောင့် သာ အကြောင်းစုံရှင်းပြရုံသာ ကျန်တော့သည်။

သူမ ရှင်းပြပြီး ဝေယံပိုင်မျက်နှာမှာ ထမင်းဆယ်ရက် မစားရသလို ညိုးကျလာပြီး သူမကို ရီဝေသောမျက်လုံး အစုံဖြင့် ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"ငယ်...ကိုယ့်ပုံစံက ဂေးနေပုံ ပေါက်နေလို့လား..”

ထိုစကားကြောင့် ရွှေခေတ် ထိုလူကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမတောင်မယုံနိုင်ပေ။ ဘာလို့ ဒီလူကြီးကို ဂေးလို့ ထင်မိသွားတာလဲ။ အနက်ရောင် တီရှပ်ကို ကြယ်သီး နှစ်လုံးလောက် ဖြုတ်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုပြည့်လွန်းသော မျက်နှာပိုင်ရှင်၊ နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးမျက်ဆံ များဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသော ထိုလူမှာ မိန်းမတကာ ကပ်ပါအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်စင်စစ်ပင်။ သူ့မျက်လုံးကို ကြာကြာစိုက်ကြည့်မိလေ စိတ်ထဲဘာမှန်းမသိတဲ့ ခံစားချက်က ကြီးထွားလာလေ ဖြစ်သဖြင့် သူမ လျင်မြန်စွာပင် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ..

"မ..မဟုတ်ပါဘူး ရှင်က ယောက်ျားပီသပါတယ်..”

"အဲတာတွေ အားလုံးအာကာထက်အမှား ပဲ ဒီကောင် ငါနဲ့တွေ့မယ်..”

ပြောရင်း ဖုန်းကိုထုတ်ကာ အာကာထက်ဆီဆက်လိုက်သည်။

"မင်း...ငါကလေးတစ်ယောက်မရမချင်း ငါ့ညီမကို ရဖို့ မတွေးနဲ့ ”

ထိုသို့ပြောပြီး တစ်ဖက်မှ ပြန်ပြောခွင့်တောင် မပေးဘဲ ဖုန်းချပစ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့အဲလိုလုပ်ရတာလဲ ပြီးတော့ ရှင့်ကို ကလေးမွေးပေးမယ်လို့ ကျွန်မမပြောရဘူးနော် လက်တောင်မထပ်ရသေးဘူး ရှင်က ကလေးအကြောင်းတွေးနေပြီပေါ့ ဟာသပဲ ”

ရွှေခေတ် အသံလှိုင်းကို မြင့်ပြီး ပြောလိုပ်သောကြောင့် ဝေယံပိုင် သူ၏ ထူထဲနေဆသာ မျက်ခုံးများကို ပင့်တင်လိုက်သည်။ နောက်ပြီး သူမဆီ ကိုယ်ကို ယိုင်းလာကာ..

"ငယ် မမွေးပေးဘူးဆိုရင် ငယ့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းလေး ကြူသင်းက တစ်သက်လုံး အပျိုကြီး လုပ်သွားရမှာ ကဲ...အပေးအယူမျှတလား...”

ရွှေခေတ် ထိုလူကြီးကို လည်ပင်းညစ်သတ်ချင်လာသည်။ သို့သော် သူ့မျက်နှာ နှာ သူမနှင့် ထိစပ်ဖို့ ငါးလက်မလောက်သာ ခြားနေ၍ သူမအခွင့်မသာခဲ့ပေ။

ဒီလူကြီး ရုတ်တရက် စိတ်ထဖောက်လာရင် လွယ်မှာမဟုတ် ။ ထိုအစား..

"ရှင်...ရှင် လူယုတ်မာကြီး”

"ငယ့်ကို ပိုင်ဖို့အတွက်ဆို ကိုယ်ဘာဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်ပေးနိုင်တယ်”

ဟာ..ဘယ်လို လူမှန်းကို မသိဘူး တခြားလူတွေ ရှေ့မှာတော့ တည်ကြည်ခန့်ညားဟန် နဲ့ သူမရှေ့မှာကျ ဆန့်ကျင်ဘက် ပုံစံကြီး ဖြစ်သွားရော..

"အဲဒါဆိုရင် ကျွန်မကို အမြန်ဆုံး အိမ်ပို့ပေး.မိုးချုပ်တော့မယ်”

...........

ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်ဆိုတာ မျှော်နေရတဲ့သူအတွက် ကြာရှည်လွန်းသော်လည်း မရောက်ချင်သည့် သူအတွက် မူတိုတောင်း လှပေတကား..။

ထိုကဲ့သို့ပင် ဝေယံပိုင် အတွက် ရက်ပေါင်းနှစ်ဆယ်မှာ ကြာမြင့်လွန်းလှပြီး ရွှေခေတ် အတွက်မူ ​မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ မျှော်သည် ဖြစ်စေ မမျှော်သည်ဖြစ်စေ မင်္ဂလာနေ့မှာ ကျရောက်လို့ လာလေပြီ။

တောင်ကြီးမြို့ရှိ ထင်ရှူးပင် အုပ်မှိုင်းမှိုင်းတောကလေးထဲတွင် လူသူသိပ်မရှိသော မင်္ဂလာဧည့် ပွဲတစ်ခု ကျင်းပနေ၏။ နှင်းဆီပန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော အဖြူရောင် ကော်ဇောပေါ်တွင် အဖြူဆရာင် သတို့သမီးလေးက ပန်းမျိုးပေါင်း ရာချီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပန်းစည်းကို ကိုင်ကာ သတို့သားဆီ လျှောက်လာနေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်သည် ဝေယံပိုင်အတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံး ဖြစ်ပေမယ့်လည်း ရွှေခေတ်မှာမူ အကြောက်တရားများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မျက်နှာကို မပေါ်လွင်အောင် အပြုံးများဖြင့် ဖုံးဖိနေရသည်။ ဒီအချိန်ကစပြီး သူမမှာ အိမ်ထောင်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီ။ သူမ ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုလည်း အိမ်ရှင်မ ဝတ္တရား ကို စုံလင်စွာ ပြုစုပေးရတော့မည်။

ဝေယံမှာမူကား သူ့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ကာလာနေသော ဂါဝန်ဖြူုဖြူနှင့် မိန်းကလေးကို မျက်တောင်မခတ် ပြည့်နေမိသည်။ နတ်ပြည်မှ ဆင်းသက်လာသော အနှီနတ်မိမယ်လေးမှာ မွေးဖွားလာစဥ်တုန်း ဘုရားရှင်က အပြစ်အနာအဆာ ထည့်ပေးဖို့ မေ့နေသလား ထင်ရလောက်အောင် သိမ်မွေ့လှပလွန်းပေသည်။ သူမ သူ့ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာတိုင်း ဝေယံပိုင် တစ်ယောက် အသက်တစ်နှစ်ပိုရှည်ခွင့် ရသလို ရင်တဒိုင်းဒိုင်း ခုန်နေရ၏။

လက်စွပ်တွေ အချင်းချင်း စွပ်ပေးပြီးသည့် အချိန်မှာတော့ တစ်ကွင်းလုံးရှိ လူသုံးဆယ်​ကျော်ထံမှ လက်ခုပ်သံတွေ တညံညံအောင် ဆူလာတော့သည်။ ရှေ့တန်းတွင်ထိုင်နေသော အဖွားအို နှစ်ယောက်နှင့် အတူ အိမွန် ၊ ဝေကြူသင်းနှင့် အာကာထက်တို့မှာမူ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

အဖွားကြီးနှစ်ယောက်မှာ သူမတို့၏ မြေးလေးများကို အခမ်းနားအတင့်တယ်ဆုံးသော လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပပေးချင်သော်လည်း ကလေးတွေ၏ ဆန္ဒအရ မနက်ပိုင်း ဆွမ်းတော်လောင်းပြီး ညနေပိုင်းကို ဧည့်ခံပွဲ သေးသေးလေးသာ ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ သူမတို့ အားမရသော်လည်း ကလေးတွေ ပျော်နေတာကို ကြည့်ပြီး မငြိုငြင်ရက်ပေ။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားပြီး ဧည့်သည်တော်များမှာလည်း ပြန်သွားကြပြီ။ ထိုနေရာတွင် နှစ်ဖက် မိသားစုနှင့် ပစ္စည်းပစ္စယ များသိမ်းဆည်းနေသော သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းများသာကျန်တော့သည်။

သတို့သားမှာ သတို့သမီးကို ကြိုဖို့ ပန်းတွေဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော အဖြူရောင် မာစီဒီ ကားကို မောင်းလာခဲ့သည်။ သတို့သမီး ဖြစ်သူ အားလုံးကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ကားထဲဝင်မည်အပြု အာကာထက်က

"မရီး...မရီးကျွန်တော် နဲ့ ကြူသင်းကို သနားတဲ့အနေနဲ့ ကလေးမြန်မြန်မွေးပေးရမယ်နော်..”

ထိုသို့ပြောပြီး အာကာထက်မှာ ကြူသင်း၏ ဗိုက်လိမ်ဆွဲ ခြင်းကို ခံရတော့သည်။ အကုန်လုံးမှာ အော်ရယ်ကြပြီး ထောက်ခံကုန်၏။ ထိုနည်းတူ ဝေယံမှာလည်း သွားကြီးဖြဲလို့။ ရွှေခေတ် ထိုအသံများကို ဆက်မကြားချင်တော့ဘဲ ကားထဲအမြန်ဝင်ကာ တံခါးကို အားပါပါပိတ်ချလိုက်သည်။

.........

27.10.21

ေဝၾကဴသင္းႏွင့္ အာကာထက္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကို ႏႈတ္ဆက္ကာ ေ႐ႊေခတ္တို႔ ႏွစ္ဦး ကားကို ေမာင္းထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ျဖစ္သည့္အျပင္ ႐ုံးဆင္းခ်ိန္ျဖစ္၍ ကားလမ္းမ်ားမွာ ၾကပ္လြန္းေန၏။

ဆယ္စကၠန့္ေလာက္ ေရွ႕ဆက္ရလွ်င္ ငါးမိနစ္ခန့္ ရပ္ေနရသည္။

႐ုတ္တရက္ ေ႐ႊေခတ္က ခုနစားေသာက္ဆိုင္မွာတုန္း ေဝၾကဴသင္း အခ်စ္ခံေနရမႈ ၊ အာကာထက္၏ ၾကဴသင္း အေပၚ နားလည္သည္းခံၿပီး တုန္ေနေအာင္ အလိုလိုက္ပုံကို သတိရသြားသည္။ ထို႔အတူ အာကာထက္ ကိုအထင္လႊဲခဲ့ မိသည္ကိုလည္း ပို၍ပင္ အားနာေနမိသည္။

" အဟင္း...အာကာထက္ က ၾကဴသင္းကို ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တာကို ငါက အထင္လႊဲခဲ့မိတယ္ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ..

သူမ အသံထြက္ၿပီး ေျပာလိုက္မိသည္ကို သူမကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိေသာ္လည္း သူမေဘးတြင္ ကားေမာင္းေနေသာ ေဝယံပိုင္မွာမူ အေတြးရာခ်ီျဖင့္..

"ဘာကို အထင္လႊဲမိတာလဲ ငယ္..ကိုယ္နားမလည္ဘူး

"ရွင္...ကြၽန္မ အသံထြက္ၿပီး ေျပာလိုက္မိတာလားဟင္

"အသံ ထြက္ၿပီးေျပာလို႔မရေအာင္ ဘာကိစၥမို႔လို႔လဲ ကိုယ့္ကို ရွင္းျပ

ေျပာေနရင္း ကားကို လမ္းေဘး ထိုးရပ္လိုက္ေသာ သူေၾကာင့္ ေ႐ႊေခတ္ ပို၍ပင္ လန့္လာရသည္။

"ရွင္ သိစရာမလိုပါဘူး..ခုနက ကြၽန္မဘာမွ မေျပာခဲ့ဘူး လို႔သာ ေတြးလိုက္ပါ..

"တကယ္ မေျပာခ်င္တာလား...

ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ထိုင္ခုံခါးပတ္ကို ျဖဳတ္ေနၿပီ။ သူမသာ မေျပာရင္ ဘာျဖစ္လာမလဲ မေတြးရဲေတာ့ေပ။ ထိုေၾကာင့္ သာ အေၾကာင္းစုံရွင္းျပ႐ုံသာ က်န္ေတာ့သည္။

သူမ ရွင္းျပၿပီး ေဝယံပိုင္မ်က္ႏွာမွာ ထမင္းဆယ္ရက္ မစားရသလို ညိုးက်လာၿပီး သူမကို ရီေဝေသာမ်က္လုံး အစုံျဖင့္ ၾကည့္ကာေျပာလိုက္သည္။

"ငယ္...ကိုယ့္ပုံစံက ေဂးေနပုံ ေပါက္ေနလို႔လား..

ထိုစကားေၾကာင့္ ေ႐ႊေခတ္ ထိုလူကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္သည္။ သူမကိုယ္သူမေတာင္မယုံနိုင္ေပ။ ဘာလို႔ ဒီလူႀကီးကို ေဂးလို႔ ထင္မိသြားတာလဲ။ အနက္ေရာင္ တီရွပ္ကို ၾကယ္သီး ႏွစ္လုံးေလာက္ ျဖဳတ္ထားၿပီး ဆြဲေဆာင္မႈျပည့္လြန္းေသာ မ်က္ႏွာပိုင္ရွင္၊ နက္ေမွာင္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်က္ဆံ မ်ားျဖင့္ သူမကို ၾကည့္ေနေသာ ထိုလူမွာ မိန္းမတကာ ကပ္ပါေအာင္ ဆြဲေဆာင္နိုင္မည့္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္စင္စစ္ပင္။ သူ႕မ်က္လုံးကို ၾကာၾကာစိုက္ၾကည့္မိေလ စိတ္ထဲဘာမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္က ႀကီးထြားလာေလ ျဖစ္သျဖင့္ သူမ လ်င္ျမန္စြာပင္ အၾကည့္လႊဲလိုက္ကာ..

"မ..မဟုတ္ပါဘူး ရွင္က ေယာက္်ားပီသပါတယ္..

"အဲတာေတြ အားလုံးအာကာထက္အမွား ပဲ ဒီေကာင္ ငါနဲ႕ေတြ႕မယ္..

ေျပာရင္း ဖုန္းကိုထုတ္ကာ အာကာထက္ဆီဆက္လိုက္သည္။

"မင္း...ငါကေလးတစ္ေယာက္မရမခ်င္း ငါ့ညီမကို ရဖို႔ မေတြးနဲ႕

ထိုသို႔ေျပာၿပီး တစ္ဖက္မွ ျပန္ေျပာခြင့္ေတာင္ မေပးဘဲ ဖုန္းခ်ပစ္လိုက္သည္။

"ရွင္ ဘာလို႔အဲလိုလုပ္ရတာလဲ ၿပီးေတာ့ ရွင့္ကို ကေလးေမြးေပးမယ္လို႔ ကြၽန္မမေျပာရဘူးေနာ္ လက္ေတာင္မထပ္ရေသးဘူး ရွင္က ကေလးအေၾကာင္းေတြးေနၿပီေပါ့ ဟာသပဲ

ေ႐ႊေခတ္ အသံလွိုင္းကို ျမင့္ၿပီး ေျပာလိုပ္ေသာေၾကာင့္ ေဝယံပိုင္ သူ၏ ထူထဲေနဆသာ မ်က္ခုံးမ်ားကို ပင့္တင္လိုက္သည္။ ေနာက္ၿပီး သူမဆီ ကိုယ္ကို ယိုင္းလာကာ..

"ငယ္ မေမြးေပးဘူးဆိုရင္ ငယ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေလး ၾကဴသင္းက တစ္သက္လုံး အပ်ိဳႀကီး လုပ္သြားရမွာ ကဲ...အေပးအယူမွ်တလား...

ေ႐ႊေခတ္ ထိုလူႀကီးကို လည္ပင္းညစ္သတ္ခ်င္လာသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕မ်က္ႏွာ ႏွာ သူမႏွင့္ ထိစပ္ဖို႔ ငါးလက္မေလာက္သာ ျခားေန၍ သူမအခြင့္မသာခဲ့ေပ။

ဒီလူႀကီး ႐ုတ္တရက္ စိတ္ထေဖာက္လာရင္ လြယ္မွာမဟုတ္ ။ ထိုအစား..

"ရွင္...ရွင္ လူယုတ္မာႀကီး

"ငယ့္ကို ပိုင္ဖို႔အတြက္ဆို ကိုယ္ဘာျဖစ္ျဖစ္ ျဖစ္ေပးနိုင္တယ္

ဟာ..ဘယ္လို လူမွန္းကို မသိဘူး တျခားလူေတြ ေရွ႕မွာေတာ့ တည္ၾကည္ခန့္ညားဟန္ နဲ႕ သူမေရွ႕မွာက် ဆန့္က်င္ဘက္ ပုံစံႀကီး ျဖစ္သြားေရာ..

"အဲဒါဆိုရင္ ကြၽန္မကို အျမန္ဆုံး အိမ္ပို႔ေပး.မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မယ္

...........

ရက္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္ေနရတဲ့သူအတြက္ ၾကာရွည္လြန္းေသာ္လည္း မေရာက္ခ်င္သည့္ သူအတြက္ မူတိုေတာင္း လွေပတကား..။

ထိုကဲ့သို႔ပင္ ေဝယံပိုင္ အတြက္ ရက္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္မွာ ၾကာျမင့္လြန္းလွၿပီး ေ႐ႊေခတ္ အတြက္မူ ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ ေမွ်ာ္သည္ ျဖစ္ေစ မေမွ်ာ္သည္ျဖစ္ေစ မဂၤလာေန႕မွာ က်ေရာက္လို႔ လာေလၿပီ။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ရွိ ထင္ရႉးပင္ အုပ္မွိုင္းမွိုင္းေတာကေလးထဲတြင္ လူသူသိပ္မရွိေသာ မဂၤလာဧည့္ ပြဲတစ္ခု က်င္းပေန၏။ ႏွင္းဆီပန္းမ်ားျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းထားေသာ အျဖဴေရာင္ ေကာ္ေဇာေပၚတြင္ အျဖဴဆရာင္ သတို႔သမီးေလးက ပန္းမ်ိဳးေပါင္း ရာခ်ီျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ပန္းစည္းကို ကိုင္ကာ သတို႔သားဆီ ေလွ်ာက္လာေနသည္။

ထိုအခိုက္အတန့္သည္ ေဝယံပိုင္အတြက္ အေပ်ာ္႐ႊင္ဆုံး ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ေ႐ႊေခတ္မွာမူ အေၾကာက္တရားမ်ား ဖုံးလႊမ္းေနေသာ မ်က္ႏွာကို မေပၚလြင္ေအာင္ အၿပဳံးမ်ားျဖင့္ ဖုံးဖိေနရသည္။ ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူမမွာ အိမ္ေထာင္ရွိ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္သြားၿပီ။ သူမ ၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူကိုလည္း အိမ္ရွင္မ ဝတၱရား ကို စုံလင္စြာ ျပဳစုေပးရေတာ့မည္။

ေဝယံမွာမူကား သူ႕ဆီသို႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေလွ်ာက္ကာလာေနေသာ ဂါဝန်ဖြူုဖြူနှင့် မိန္းကေလးကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ျပည့္ေနမိသည္။ နတ္ျပည္မွ ဆင္းသက္လာေသာ အႏွီနတ္မိမယ္ေလးမွာ ေမြးဖြားလာစဥ္တုန္း ဘုရားရွင္က အျပစ္အနာအဆာ ထည့္ေပးဖို႔ ေမ့ေနသလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ သိမ္ေမြ႕လွပလြန္းေပသည္။ သူမ သူ႕ဆီသို႔ ေျခတစ္လွမ္းတိုးလာတိုင္း ေဝယံပိုင္ တစ္ေယာက္ အသက္တစ္ႏွစ္ပိုရွည္ခြင့္ ရသလို ရင္တဒိုင္းဒိုင္း ခုန္ေနရ၏။

လက္စြပ္ေတြ အခ်င္းခ်င္း စြပ္ေပးၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွာေတာ့ တစ္ကြင္းလုံးရွိ လူသုံးဆယ္ေက်ာ္ထံမွ လက္ခုပ္သံေတြ တညံညံေအာင္ ဆူလာေတာ့သည္။ ေရွ႕တန္းတြင္ထိုင္ေနေသာ အဖြားအို ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ အိမြန္ ၊ ေဝၾကဴသင္းႏွင့္ အာကာထက္တို႔မွာမူ ပို၍ပင္ ေပ်ာ္႐ႊင္ေနၾကသည္။

အဖြားႀကီးႏွစ္ေယာက္မွာ သူမတို႔၏ ေျမးေလးမ်ားကို အခမ္းနားအတင့္တယ္ဆုံးေသာ လက္ထပ္ပြဲ က်င္းပေပးခ်င္ေသာ္လည္း ကေလးေတြ၏ ဆႏၵအရ မနက္ပိုင္း ဆြမ္းေတာ္ေလာင္းၿပီး ညေနပိုင္းကို ဧည့္ခံပြဲ ေသးေသးေလးသာ က်င္းပခဲ့ၾကသည္။ သူမတို႔ အားမရေသာ္လည္း ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေနတာကို ၾကည့္ၿပီး မၿငိဳျငင္ရက္ေပ။

အခမ္းအနား ၿပီးဆုံးသြားၿပီး ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားမွာလည္း ျပန္သြားၾကၿပီ။ ထိုေနရာတြင္ ႏွစ္ဖက္ မိသားစုႏွင့္ ပစၥည္းပစၥယ မ်ားသိမ္းဆည္းေနေသာ သန့္ရွင္းေရး ဝန္ထမ္းမ်ားသာက်န္ေတာ့သည္။

သတို႔သားမွာ သတို႔သမီးကို ႀကိဳဖို႔ ပန္းေတြျဖင့္ ဖုံးလႊမ္းထားေသာ အျဖဴေရာင္ မာစီဒီ ကားကို ေမာင္းလာခဲ့သည္။ သတို႔သမီး ျဖစ္သူ အားလုံးကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကားထဲဝင္မည္အျပဳ အာကာထက္က

"မရီး...မရီးကြၽန္ေတာ္ နဲ႕ ၾကဴသင္းကို သနားတဲ့အေနနဲ႕ ကေလးျမန္ျမန္ေမြးေပးရမယ္ေနာ္..

ထိုသို႔ေျပာၿပီး အာကာထက္မွာ ၾကဴသင္း၏ ဗိုက္လိမ္ဆြဲ ျခင္းကို ခံရေတာ့သည္။ အကုန္လုံးမွာ ေအာ္ရယ္ၾကၿပီး ေထာက္ခံကုန္၏။ ထိုနည္းတူ ေဝယံမွာလည္း သြားႀကီးၿဖဲလို႔။ ေ႐ႊေခတ္ ထိုအသံမ်ားကို ဆက္မၾကားခ်င္ေတာ့ဘဲ ကားထဲအျမန္ဝင္ကာ တံခါးကို အားပါပါပိတ္ခ်လိဳက္သည္။

.........

27.10.21