"Ikasampu. Paalam na..."

-Thunder

Sampung araw at gabi na araw-araw ay kumukulog. Kumukulog ng mga damdamin na hindi ko na kaya ang ingay.

Bago dumating ang daluyong sa aking tahanan, walang ginawa kundi maging masaya. Ang daluyong ay rumagasa at ang kidlat ang naging kasangga.

Kidlat ang umaruga kahit ang kaniyang irog ay umiiyak. Ang unang kulog ay napuno ng tawanan at agad ring napalitan ng kapighatian. Kumulog sa aking tahanan, nawasak ang aking puso.

Sa pangalawang kulog, ika'y nalulumbay. Lumipas ang pangatlo, pang-apat at panlima na kulog na inaalo ka.

Ang pang-anim at pang-pitong kulog ay walang ipinagkaiba. Nagpangiti at patuloy na nagpapaluha sa loob ng aking tahanan.

Pang-walo. Lumabas ako ng bahay at hinanap mo ako. Pagbalik ko ang aking kidlat ay lumayas sa kanyang kanlungan. At sa pang-siyam na kidlat, sinabi mo ay mahal kita habang layo ang tingin sakin, boses ay kaya hamakin, damdamin ay wala sa akin. Iba pala ang sinabihan.

Sa pagdating ng ikasampung kulog,

"Aking kidlat, maaabot ba kita para yakapin?"