《Chasing Rainbows》14: The feelings that never left
Advertisement
“Coke at tubig lang meron kami, okay lang ba sa'yo?”
Nahihiya akong ngumiti kay Sam na nakaupo sa may kama ni Esther. Busy siya sa pagkilatis sa paligid pero lumingon naman siya sa akin at tumango.
“May isda ka pala, may pangalan ba?”
Hindi ako nakaimik bigla. Ang awkward kung sasabihin kong pangalan ko, ni Tim, at ni Connor ang ipinangalan ko sa mga isda ko. Ang conceited at jeje pakinggan.
“Uhm, kung ano lang?” I chuckled awkwardly na sana hindi niya napansin.
After kong kumuha ng coke mismo ay lumapit na ako sa may kama ko at ibinigay sa kanya ang isang bottle samantalang ininom ko naman ang akin.
“Are you seriously living with a college student? O kindergarten?” Nakangiwing itinaas ni Sam ang bra ni Esther na nakakalat pala sa kama ng bruha. Muntik ko pang maibuga ang iniinom ko sa gulat, buti nalang napigilan ko. “Sana all cup C.”
“Esther's fun. Naaalala ko yung dating ako sa kanya ngayon. Nararamdaman ko na tuloy yung narararamdaman mo tuwing sinasaway ako dati.” Tawa ko habang inaalala ang dati, tumawa rin siya. But then suddenly, naalala ko bigla ang sinabi niya kanina kaya tumigil ako at nag-iwas ng tingin.
“Coco, sorry.”
Natataranta kong inangat ang ulo ko at nginitian siya. “Wala kang dapat ika-sorry. Ayos lang naman.” Napakamot ako sa batok ko. “Ang ano lang, uhm, bakit 'di mo sinabi?”
My heart tightened.
Yun lang naman yung tanong na gusto kong masagot niya. Kung bakita 'di niya sinabi sa akin. I feel betrayed for some reason. Hindi ko alam kung bakit pero may part sa akin na medyo galit kay Sam. Nakakaguilty.
“May muka pa ba akong ihaharap kung nireject ako ng isang taong gusto ko na gusto din ng bestfriend ko?” Ngumiti siya, malungkot na ngiti. Napakagat labi ako, medyo nalungkot.
“A-Ano bang nangyari?”
She sighed. “Moving up noon, grade 10 nang mag-confess ako sa kanya. Inabangan ko siya sa labas ng stadium tapos ayun kinausap, I told him about you liking him at sinabi niyang ayos lang siya dun, so I thought, baka ayos lang din siya kapag nag-confess ako diba?”
Napatango ako. After a week ng panunuyo ni Connor, naging maayos yata kami. Kinalimutan ko nalang bigla.
“Pero hindi eh.” Napayuko siya, naguguluhan akong tumingin sa kanya.
“Anong hindi?”
“Connor said he knew. Sabi niya alam niyang may gusto ako sa kanya at alam niya noon pa na may gusto ka sa kanya even before prom.”
Napaawang ang labi ko. 'Di ko alam ang irereact o sasabihin ko. Alam ni Connor? Ha? Paano?
“Gulat din ako gaga.” She chuckled. “Tapos tinanong ko kung may pag-asa ako, sabi niya kaibigan lang. Pero 'di ko matanggap kaya hinalikan ko siya.”
Naikuyom ko ang kamao ko, thinking about Sam kissing Connor somehow pains me. Bakit niya ginawa 'yon? Paano kung nakita ko?
“And Connor hated me since then. Recently ko ngalang siya ginulo gulo dahil bibisitahin kita. I didn't told you para surprise, turns out, galit parin pala si Connor sa akin.”
Nawala na ang galit ko at napalitan ng awa at lungkot. Lumapit ako sa tabi niya at hinimas ang likod nito. Namiss ko si Sam, sobra. She's like my backbone noong highschool bago maging si Connor at Esther.
“I'm sorry, Coco.” She smiled, ngumiti din ako.
“Past is past.” Tawa ko para sana mapatawa siya pero tiningnan lang ako nito sa mata. Pusang gala, kinabahan ako bigla.
“You still like Connor huh?”
That question caught me off guard.
Advertisement
“H-Ha? What makes you think na gusto ko parin si Connor?” Tumawa pa ako kunwari. “Same university na kami ni Timothee oh, papakawalan ko pa?”
“Hindi mo dineny.” Ngiti nito na nagpatigil sa akin.
Sumikip ang dibdib ko at sinubukang hindi maiyak pero sa huli ay naiyak padin ako kaya niyakap ako ni Sam at tinapik tapik sa likod.
“Some things never change, iyakin ka parin.”
I sobbed even garder.
It was the painful truth.
I still like Connor.
A part of me would still like Connor. A part of me still assumes na may something yung mga galaw niya para sa akin, a part of me still misses him so much. A part of me still can't get over him.
“I knew something's fishy nang magkaayos kayo, one week after ng prom. Gulat pa ako na after one week na absent ay pumasok ka bigla at ibang pangalan na dinadaldal mo. Parang walang nangyari.”
Pinunasan ko ang luha ko at nginitian siya.
“Ano namang magagawa ko? Si Connor 'yon eh. Gusto niya magkaayos kami, sinuyo niya ako, ayoko rin namang mawala yung pagkakaibigan namin.”
“Kaya pinilit mong kalimutan nalang kunwari?”
I nodded.
It has always been my problem during senior highschool. Kung paano ko iiwasang mas mahulog pa kay Connor. Dalawang taon din 'yon bago kami nag-college. Bago ko makita ulit si Timothee. Back then, I was just fixated with the idea of Timothee.
But now, I like him for real.
“So panakip butas si Timothee?”
Bumitaw ako mula sa pagkakayakap at umiling kay Sam. “Maybe, back then, I pretended to like Timothee. Pero ngayon? I like him, for real.”
Bumuntong hininga si Sam. “Sigurado ka na ba diyan?”
Tumango ako at marahang ngumiti. “Akala ko imposibleng magkagusto ako sa ibang tao naliban kay Connor. But with Timothee, I realized na hindi lang si Connor ang tao sa mundo.” Tawa ko pa na ikinatawa din ni Sam. Buti nalang tumawa na din siya.
“But if I'm gonna ask you to choose between Timothee and Connor, sino ang pipiliin mo?”
Natahimik ako at tumitig lang sa mata niya. I bit my lips before smiling wide bago sinagot ang tanong niya.
• • • •
“Luh anong ginagawa mo dito?”
“Naka-move on na si Sam sa'yo gaga. May jowa na yung tao kaya kausapin mo.” Walang pasabi akong pumasok sa gate nila Connor at pumasok sa loob ng bahay nila. Nadatnan ko ang nakababatang kapatid niyang si Conan na nanonood ng cartoon network habang si kuya Conrad ay may inaatupag sa laptop niya sa may dining table.
“Uy ang paborito kong dora, Coco!” Tawa ni kuya Conrad kaya pabiro ko siyang inirapan. Hindi naman talaga kasi ako mukang dora eh, sila lang ang mahilig magsabi nun.
“Ate Connie!”
“Conan ang taba mo nang baboy ka.” Nanggigigil kong kinarga si Conan at pinisil pisil dahil sa sobrang cute at chubby, saka palang pumasok si Connor na masama ang tingin sa akin.
Naka-cross arms ito sa isang gilid, suot ang oversized purple shirt niya at pink dolphin shorts exposing his legs. Ang kinis pusang gala.
“Ano bang ginawa sa'yo ni Sam at naisipan mong mameste sa bahay naming gaga ka?” Pagsusungit ni Connor. Lumapit ito sa amin ni Conan at cross legs na naupo sa sofa, naupo na din ako, karga parin si Conan.
“Magbati na kasi kayo para wala nang mang-iinis sa'yo.” Parinig ko, umirap ito.
“Kung ikaw ang mang-iinis ede 'wag nalang gaga.”
Natahimik ako at nanlalaki mata siyang tiningnan. Nakunot naman ang noo nito bago napairap.
Advertisement
“Kaya naman kasi kitang paalisin gamit ang insecticide duh.” Dugtong nito at rinig ko ang tawa ni kuya Conrad mula sa may kusina, napangiwi nalang ako. Ano pa nga bang ini-expect ko?
“Ang akin lang Connor ah,” Inilagay ko si Conan sa lap ni ikinagulat ng bakla. “Matagal na 'yon, in-explain na sa'kin lahat ni Sam at ayos lang 'yon. Alam kong virgin pa lips mo noon pero baks, move on na.”
Umirap lang si Connor, napanguso ako.
“Oo nga Connor!” Biglang sigaw ni kuya Conrad mula sa kusina. “Mag move on kana, si Coco nga oh naka-move on na, diba Coco?”
Pusang gala.
Naiilang akong tumawa at sumigaw pabalik. “Opo, matagal na po.”
Sumulyap ako kay Connor, halatang naiinis na ito dahil kanina pa ito bumubuntong hininga ng malalim, napapatawa nalang ako.
“Leche ka kuya, manahimik ka diyan kairita.” Ani Connor at saka bumaling sa akin, masama parin ang tingin ng singkit niyang mga mata. “At ikaw naman, sabihan mo si Sam na siya ang pumunta dito if gusto niya. Messenger ka girl?”
“Ede ikaw magsabi kay Sam! Messenger ako girl?” Panggagaya ko sa tono niya. Inis itong tumayo at humarap sa harapan ko, inilahad pa nito ang kamay niya sa tapat ko na naguguluhan ko namang tinanggap.
“Chupi, uwi kana!”
Bigla ako nitong hinatak patayo at tinulak tulak palabas sa bahay nila. Todo naman ang pagpupumiglas ko at ang tawa ni Conan sa amin. Pusang gala, wala talagang modo ang baklang 'to.
“Connor, ayaw!” Reklamo ko pero tinutulak parin ako nito plabas sa bahay nila, buti nalang may screen ang pintuan nila kaya 'di niya ako tuluyang nailalabas, nakasubsob ngalang muka ko.
“Pauwi na sina mamshikels mamaya, kaya umuwi kana kung ayaw mo maasar nanaman nila.”
Umirap ako. “Ede sasabihin ko sa kanila na may bago na ako, duh.”
Magrereklamo pa sana si Connor pero natigil dahil sa sigaw ni kuya Conrad.
“Asa Coco, ayaw niya lang na siya ang iasar sa'yo ulit.”
Natawa ako. “Ikaw naman pala ang ayaw maasar sa'kin baks eh.” Asar ko. Agad namang nanlaki ang mata ni Connor at walang pasintabing inuntog ang ulo ko sa screen ng pintuan nila.
Pusang gala!
“Ede 'wag kung ayaw mong umalis.” Naka-cross arms itong tumalikod at bumalik sa sofa nila kung saan tawa ng tawa si Conan, enjoy na enjoy ang bubwit na inuntog ako pusang gala.
“Dito ka nalang mag-dinner Coco, pabalik na din sila mama. Tsaka may take-out.” Sigaw pa ni kuya Conrad na nagpangiti sakin ng malapad, libreng food love it. Tumabi nalang ako kay Connor na umusog naman kaagad. Pabebe talaga kahit kailan.
Nanood lang kaming tatlo ng tv. Mostly kami lang ni Conan ang tawa ng tawa kay Gumball ay Darwin, naiirita parin kasi ang bakla. May dalaw yata.
Ilang oras din kaming panay nood at tawa lang ni Conan. Miminsan ay sasawayim kami ni Connor dahil ang ingay daw namin. As if, anong maingay eh nanonood lang naman kami.
“Yung tawa mo girl umabot sa mars.” Irap nito, napasinghap ako kunwari.
“Pero sa puso mo 'di umabot? Char.” Asar ko pabalik na mas nagpapairita sa kanya.
Ganyan lang kami hanggang sa may marinig kaming humintong sasakyan sa labas ng bahay nila, andito na yata sila tita. Nice, free food.
“Mommy!” Sinalubong agad ni Conan si tita Winona at tito. Tama nga si kuya Conrad, may pagkain.
“Oh, si Coco ba ito?”
Tumakbo kaagad ako palapit sa mga magulang ni Connor at nagmano, para kunwari magalang. Ngiting ngiti pa si tita habang si tito naman ay may mapang-asar na ngiti kay Connor.
Ang cute nila.
“Dito kana mag-dinner, may take-out kami.” Yaya ni tita, tumango naman ako.
“Dinalaw mo ba si Connor?” Si tito naman ang nagtanong, tumango tango ulit ako.
“Opo, may chinika lang ganern.”
“Good 'yan!” Tawa nito. “Palagi ka niyang namimiss eh.”
“Dad!”
Itinawa ko nalang ang sinabi ni tito at tinulungan si tita sa pagpasok ng mga pinamili nila. Pumunta na din kaming kusina para mag-ayos ng makakain, nakita ko doon si kuya Conrad na busy parin sa laptop niya.
“Buti dumalaw ka ulit dito, Coco.” Ngiti ni tita, medyo nahiya tuloy ako. “Kumusta naman mama mo?”
“Okay lang naman po, healthy naman.”
“Dalasan mo ang bisita dito, nangangayayat kana eh.”
Gusto ko sanang sabihin na broken ako kaya ganun pero syempre, sinarili ko nalang. Ano namang pake ni tita kung broken ako diba?
Pagkatapos naming mag-ayos ng hapag kainan ay isa isa nang nagsidatingan ang pamilyang Emanuel. Buti malawak ang dining table nila, kundi baka sa labas ako kumain.
“Kumusta Business Ad?” Tanong bigla ni tito out of the blue habang kumakain. Nagkatingin kami ni Connor, hindi namin alam kung sino ang tinatanong ni tito dahil nakayuko lang ito. Sinenyasan ko siya na siya nalang ang sumagot at umirap lang ang gaga.
“Okay naman dad, kaya naman.” Sagot nito, pasimple akong napangiti.
“Si Coco kausap ko.”
Pusang gala.
“O-Oks naman po, tito. Nakakakopya pa naman po kay Connor.” Biro ko nalang tapos. Tumawa lang sila bago nalipat sa ibang topic ang usapan nila. Makakakain na rin ako sa wakas.
Tahimik na akong kumakain nang sikuhin ako ni Connor, na siyang katabi ko. Uminom muna ako ng tubig saka ito sinamaan at binalingan ng tingin.
“Ano?”
“Umuwi kana pagkatapos nito kung hindi humanda ka sa'kin.” Sinamaan pa ako nito ng tingin.
Inilapit ko naman ang muka ko saka siya nginisian. “Pa'nong paghahanda ba?”
“Coco.” Banat niya at nilapit ang muka sa akin. Aba nanghahamon. Lumawak din ang ngiti ko.
“Connor.” Banta ko pabalik.
Nagsukatan kami ng tingin. Siya halatang naiinis na sa akin at ako naman ay mas lalo lang itong inaasar. Muka siyang galit na pusa. Ang cute.
Ilang minuto din kaming nagsukatan ng tingin hanggang sa may maramdaman kaming ilaw. Napaatras kaagad ako at napalingon sa mga magulang ni Connor na natataranta na habang pinapatay ang flash ng cellphone.
Pusang gala, kinunan ba kami ng picture?
“Dad!” Iritang tili ni Connor pero imbes na magsorry ay tumawa lang sina Tito at tita.
“Ang cute niyo lang kasi anak.”
“Tapos na kumain si Coco, ihahatid ko na siya sa sakayan.” Connor stated suddenly and I was in pure confusion.
“Ha—” Hindi pa man din ako nakakapagsalita ay hinila na ulit ako nito patayo at paalis. 'Di na ako umalma dahil alam kong naiinis na talaga ito. Namumula na ang mata eh.
Tahimik lang kami habang naglalakad palayo sa bahay nila. Mahigpit parin ang hawak ni Connor sa kamay ko, pero nanahimik nalang ako.
Masarap asarin si Connor, pero kapag napuno siya o kaya bad mood, naiiyak nalang ito bigla. Ayaw ko pa namang nakikita siyang umiiyak. Masakit sa puso. Nakakahawa ang iyak niya.
“Bakit ka ba kasi pumunta dito?” Iritadong tanong nito pero nang bumaling sa akin ay nawala ang kunot niyang noo at napalitan ng irap.
“Gusto kong magkaayos kayo ni Sam.” I fidget the hem of my shirt while looking down. Nahiya ako kay Connor bigla.
“Fine, I'll talk to her. Okay na? Sa susunod kung pupunta ka, magsabi ka muna gaga. Hindi na bigla bigla ka nalang susulpot sa tapat ng bahay namin jusko.”
Nanahimik ako. Guilty as charged. After ng confrontation namin ni Sam ay pumunta agad ako dito, kinabukasan. Wala lang, gusto ko lang magkaayos sila tapos ano.
“Tapos ano...” Tumigil na ako nang nasa may sakayan na kami ng jeep. Tumigil din naman si Connor at naka-cross arms na tumingin sa akin.
“Ano?”
Bumuntong hininga ako ng malalim, I bit my lower lip first before steadying my heartbeat para makapagsalita.
“Legit na 'to.” Ngiti ko.
Kumunot ang noo niya. “Anong legit?”
Imbes na magsalita ay tumingkayad ako at yumakap sa leeg ni Connor ng sobrang higpit. Nagulat pa ito at naramdaman ko ang pagpigil niya ng hininga dahil sa biglaang pagyakap ko, pero wala akong pake.
I closed my eyes and snuggled at his neck, nakikiliti pa ng buhok niya yung ilong ko pero dedma lang. Inamoy ko ulit ang pabango nito, ang bango, amoy Connor.
“C-Coco...”
“Last na 'to baks.” Bulong ko, pero alam kong naririnig niya.
“Anong last ka diyan gaga...” Mabagal ang paghinga niya kumpara sa mabilis kong puso. Ngumiti ako at mas hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.
“Last na 'tong titibok para sa'yong bakla ka.”
Pagkatapos kong sabihin 'yon ay kumawala ako kaagad at nagtatakbo pasakay sa jeep na tumigil sa harapan namin. Ayoko pa sanang lumingon pero nang lumingon ako ay hindi parin gumagalaw si Connor sa kinatatayuan nito, kumaway nalang ako bilang paalam bago tuluyang umandar ang jeep.
Tama, last na 'yon.
Last na talaga.
Last na.
• • • •
ayo, can i ask u if what kind of gayxgirl stories you want me to write? hehe u can dm me or comment if u like (it's okay if u don't want to no worries)
and what do you prefer? a girl's pov or a gay's pov?
sUrvEy lUnGs pOeaSxcX,,, stay safe thank u for reading
( ฅ'ω'ฅ )
- k4h3L
Advertisement
- In Serial26 Chapters
The Destiny of a Mortal God (Hiatus)
Currently on hiatus, in part because I'm unsatisfied with how the story was starting to develop, and even though I had ideas how to run it, I still made mistakes far too big to correct them. Secondly I'm currently stressed about university, and sincerely, I don't see myself keeping this project. I may or may not retake this project or even start a new one, but one thing's for sure, it isn't happening anytime soon (Meaning until june, aprox, or until I can keep up with class). ... Lyon Ironblood, 19 years old and orphan, is taken by Kronos from the present Earth to another world, where he shall fight and struggle to get stronger so that he shall acomplish the mission Kronos assigned him. He shall fight gods, demons, dragons and monsters and even mortals who surpass those. But to do so he shall receive, though only after he proved himself worthy, a power beyond imagination. This power will not be handed freely to him, and he'll have to work hard to develop it. He shall receive the X-Men System. A magic system designed to enhance Lyon and give him the mutations from the X-Men serie. He shall start from scratch, with powers that will seem less than a mere human, and develop them with effort, to surpass the gods. [I don't claim ownership of any of the X-Men powers or characters, neither the cover, only thing I claim are the ideas which make the story and put together their powers, how they'll develop from scratch to even higher worlds than they were suposed on the series, other than that, all X-Men characters named (which I'll try to avoid to a certain point) are not of my property]
8 137 - In Serial8 Chapters
The Calculator - Supervillainess Time Loop
What makes a terrifying villain? Is it ruthlessness? Is it how powerful they are and how many buildings they can down in one blow? Is it how hard they are to kill, contain, or get rid of in any manner? Is it their knowledge of a hero’s true identity in a world where secrets must be kept? Or is it perhaps how they seem to be perfect in all their actions, defeating the hero at every step of the way throughout to the last one, only to humiliate them one last time before declaring themselves the winner in the grand scheme of things? Isabella Blair is perfect. She knows all your moves before you even make them. All your ambushes are faced with traps and she dodges all your blows like it’s child’s play. Catching her is impossible because she’s always ten steps ahead of you. She says she calculated everything, but she messes up in every fight. She loses far more than she wins, sometimes a hundred times for just one small victory. Yet, she is perfect. How is that possible, you may ask. That’s because she has the uncanny ability to return to the past whenever she makes a mistake. All that’s left in the end can only be what’s perfect if all the realities in which you’ve lost are gone, after all. And that makes for one hell of a terrifying profile. Crossposting on ScribbleHub, SpaceBattles, and Wattpad. Don't mind the "Pre-Rewrite" Volume. It is there for reference until the story catches up to the chapter count via the Rewrite (and to justify the current reviews as there would be no context to them otherwise). If you are a first-time reader, feel free to start from the other Volume.
8 199 - In Serial16 Chapters
R.E.N/D
In the 22nd Century the world has become a technological dystopia. Mankind has never been closer to godhood, but it has come at the cost of nature and its very humanity. Giant megapolis supercities cover the globe where countries once were, and the United Nations fights an ever-losing battle to regulate giant corporations too wealthy and powerful to be controlled. Aiden King, a young man from the megapolis known as England, has scored 100% on every exam he's ever taken. When he applies to join the United Nations Intelligence Service, they jump at the chance to recruit him - but they have far loftier ambitions for him than making him a simple Analyst. They invite him to join R.E.N/D: the Research, Engage and Neutralize Division - a secret anti-terrorism and intelligence organization founded to foster closer relations between the U.N and rival megacorps. Jumping at the chance to be part of something so great, Aiden accepts their offer. He had no idea the pain and misfortune that awaited him. Sometime later, Aiden wakes up. He has no memory of how he got there or what happened to him - all he knows is that now he's a monster, and R.E.N/D's special operatives will stop at nothing to kill him. (Cover art by Maciej Kuciara and edited by me under the Creative Commons CC BY-NC 4.0 licence, found here. The original artwork can be found here.) If you like my work, please consider rating, following and leaving a review. :)
8 150 - In Serial14 Chapters
The Evil God is forced to become a Sidekick?
Fauros, one of the trillions of gods that inhabited the cosmos, and the only one that almost managed to reach true omnipotence, was cornered and betrayed by everyone he once considered an ally, his greed, and thirst for power made even the most vicious of gods to become part of the alliance to exterminate him. In every meaning, the entire cosmos united in order to stop him from reaching ultimate power, and unfortunately for Fauros, they succeeded.Fauros felt his own body crumbling apart as his existence dissipated into cosmic dust. However, right as he was about to disappear for once and for all, the voice of something or someone called out to him and bound a strange rule on his shattered soul [Your soul shall be of use for me... Not every day do you find a disappearing almost-omnipotent god ready to serve you] "Who's gonna serve you motherfucker? Come here and I will rip out your **** before then I ***** into your disgusting *****" ... Fauros wasn't exactly very well mannered... ... [Look at your tongue, even on the verge of disappearing you keep badmouthing everything in existence... -*Sigh*- Either way, I will now send you towards your new mission] "What new mission you fuck, give me my body back so that I can kick that ugly face of yours" [Make sure to make lots of good friends down there!] "Hah?" Thus, the evil god that once desired to control everything in existence was sent like that towards a very small planet in the middle of nowhere so that he could become... ... ...The sidekick of a Gary Stu in real life... °°°°°° The MC will be the Evil God by the way, just in case someone got confused. Just had this idea, just testing how does it look for now... Maybe I will continue it if I like it.I will also add more tags when I'm done planning completely the novel.
8 173 - In Serial17 Chapters
The Society of Immortals
When a door guard is given a forbidden password for entrance by a naked young girl, the Society of Immortals is thrown into chaos; as even the elders believed the ancient stories to be mere fairy tales. Does this event foreshadow prophecy, or is this just another false alarm going down in the annals of the Society's long history?
8 194 - In Serial61 Chapters
Spilled Ink
A piece of soul in ink, and unto the paper it spilled. A collection of thoughts that rhyme from a wandering mind.
8 187

