"Ch-Chantal"- yan lamang ang nasabi ko pagkakita ko kay chantal na nasa labas ng opisina ko at nakatayo sa pintuan habang umiiyak at naibagsak ang dala niyang pagkain.

"Yeah its me and congrats dahil nasaktan mo talaga ako ng todo wag kang mag alala ito na ang huli"- yan ang huli niyang sinabi bago lumisan sa aking opisina, tinawag ko ang pangalan niya pero di na ito lumingon pa at susundan ko sana siya ng pigilan ako ni adrian, shit! nasakatan ko siya, nasaktan ko nanaman si chantal! Napakabobo mo talaga fraser!

"Babe what's happening?"- nagtatakang tanong niya

"Ka-kailangan ko siyang sundan adrian wag muna ngayon"- nahihirapang sabi ko

"Why? Is she that important huh? At tsaka bat ganon nalang yung reaction niya nang makita tayong naghahalikan? Ano ba talaga kayo?"- pagpipigil galit na tanong niya

"Not now please!"- sigaw ko sa kanya, gulong gulo na ako ngayon!

"No! Just tell me the truth sino ba talaga siya sa buhay mo fraser?!"- he angrily asked.

"She's my wife! Damn!"- finally nasabi ko narin sa kanya kung ano ko sa buhay si chantal, i look directly to his face and i saw that he was in the state of schock

"Wh-what?"- naguguluhan at nauutal na tanong niya

"I'm sorry if i keep this to you all along, and that's the truth she's my wife ba-be"- mahinang usal ko, i'm sorry adrian , i'm really really sorry.

"Yo-you're kidding right? Bawiin mo sinabi mo fraser! Di mo siya asaw diba? Nagbibiro ka lang?"- nag hihistirical na sabi niya at niyuyugyog ako, ako naman ay lumuluha habang iniiling ang ulo ko

"I'm sorry"- and with that i burst into tears, siya naman ay binitawan ang pagkakhawak sa balikat ko at napahilamos sa mukha niya

"Bullshit! Fraser naman bakit?! Why you two end up with marriage? i need an explanation fraser!"- he frustratedly shout at me

"I will explain it all to you, but please not now i need to follow her adrian"- sabi ko sa kanya, i badly want to follow chantal gusto ko siyang kausapin.

"Are you into her?"-mahinang tanong niya habang naka tingin sa mga mata ko, his eyes was full of mix emotions

Mahal ko nga ba si chantal? I don't know what to say nalilito ako sa nararamdaman ko.

"I-i don't know"- nauutal na sabi ko

"Its a simple yes or no fraser!"- sigaw niya

"I said i don't know! I'm confused right now!"- sigaw ko sa kanya nakita kong naging seryoso ang mukha niya

"Talk to me when you already have your answer"-he coldly said before he exit in my office and napasabunot nalang ako sa buhok ko out of frustration.

Dali dali akong lumabas nang opisina ko upang umuwi sa bahay i know chantal was there and i badly want to talk to her i want to clarify some things nalilito na ako sa nararamdaman ko and i want to apologized for all the bad things i have done to her.

Nang makauwi ako sa bahay namin ni fraser ay nag empake agad ako ng mga gamit ko, gusto ko munang lumayo para maibsan tong mga sakit na naranasan ko i want to heal myself first, dahil kung nandito lang ako sa lugar kung saan ko naranasan ang masaktan ng taong minamahal ko mahihirapan akong makalimot mabuti na yung pumunta muna ako sa malayong lugar para makapag isip-isip. Gusto kong umiyak pero pagod na yata itong mga mata ko kakaiyak kaya wala nang luhang lumalabas dito,pagod na akong masaktan ng paulit ulit at kung ang paglayo ang paraan para di na ako magdusa gagawin ko para sa sarili at sa magiging baby ko.

Tapos na akong mag empake and i call my mom gusto kong humingi sa kanya ng tulong para makaalis kaagad ako.

"Hello mom"- i said on the phone

"Oh anak napatawag ka? Do you need something?"- tanong niya

"Yes mom, can you get me some passport immediately gusto kong pumunta dyan sa inyo ni dad"- mahinang sabi ko

"Bat biglaan anak, is there something wrong?"- she asked

"I will exolain it to u mom if i get there but for now i need an immediate passwort gusto kong makaalis agad dito sa pilipinas"- sabi ko sa kanya

"Ok2x i will text u later sweetie, goodbye for now"- she said and hang up the phone

Nang makababa ako dala dala ang baggage ko ay dumeretso agad ako sa labas ng bahay para sumakay sa kotse ko papuntang airport, before i leave tinignan ko muna ang kabuuan nang bahay kung saan nangyari ang mga pasakit ng binigay saakin ni fraser. May iniwan ako sa kwarto namin bago ako bumaba kanina alam kong makikita niya yun bahala na siya kung ano ang gagawin nya sa iniwan ko.

I will text charlotte and gel later pag nasa airport na ako, i want to bid my goodbye to them personally but i'm running out of time baka masundan pa ako ni fraser pag di ako magmadali.After a long drive ay nandito na ako sa airport and mom texted me earlier while i'm driving na may passport na ako and 2:00 pm will be my flight, 1:30 pa naman kaya naghintay muna ako sa waiting section at naisipan na eh text muna sila charlotte at gel.

Hi beshy, i just want to say goodbye to you, gusto ko muna magpakalayo layo para ma refresh naman itong utak at puso ko at sa ngayon di ko muna sasabihin sayo kung san akong bansa pupunta baka kasi pumunta jan si fraser at tanungin ka kung asan ako and knowing you may pagka tanga ka minsan ops hehehe, pero totoo mamimiss kita and sooner pag ok na ako tatawagan kita pero for now gusto ko muna mag isip-isip. I love u beshy and goodbye for now.

Yan ang text ko kay beshy sunod naman ay kang gel

Hey bestfriend, gusto ko lang magpaalam sayo pupunta kasi muna ako sa malayong bansa i want to refresh my self muna para layo sa mga stress dito sa pinas hahaha and paki ingatan si beshy charlotte ha i know that you have feelings for her hehehe, sana sa susunod na pagtawag ko sa inyo kayo na yieeeee, but kidding aside mamiss kita, kayo ni beshy pero goodbye muna sa ngayon.Ingat kayo.

Nang matapos ko silang e text ay pinatay ko na yung phone ko at sakto rin na tinawag na yung flight ko.

Sa pagtapak ko sa eroplanong ito ay sya ring pag iwan ko sa taong minahal ko nang lubusan. Sana di na magtagpo ulit ang aming mga landas. Paalam fraser mahal na mahal kita pero pagod na akong umasa pa.

Nang maipark ko ang sasakyan sa labas nang aming bahay ni chantal ay lumabas agad ako dito and i quickly get inside the house, when i enter in the living room i didn't saw her there's no sign of her in the living room.

"Chantal!"- sigaw ko but no one answer, sunod kung pinuntahan ay ang bakuran namin nagbabasakaling nandito siya but no one is in there.Next is the kitchen but still there's no sign of her.

Please sana hindi mangyari tong iniisip ko ngayon, what if iniwan niya na ako? Iniisip ko palang na wala siya dito ay parang tinutusok ng libong karayom itong puso ko. Chantal please wag naman sana gusto ko pang bumawi sayo. Isa nalang pala ang di ko napupuntahan dito sa bahay and that's our room, kaya dali dali akong pumanhik sa taas at nang nasa harap na ako ng kwarto namin ay binuksan ko ito, malakas ang pag tibok ng puso ko habang binubuksan ko ito.

"Chantal?"- tawag ko nang makapasok ako sa loob pero walang sumagot at walang katao tao dito, nagbabasakali akong nandito lang sya sa banyo so i knock it.

"Chantal are you there?"- i knock the bathroom door but no one answer i knock it again and again but still haven't.

Shit! Is she leave?, god please sana hindi.

I go to our closet to check if her clothes are still there pero nakapanlumbaba ako nang makitang wala na ni isang damit niya na naroroon, napaluha ako at napaluhod, wala yung mga damit niya dito so that means iniwan niya na ako wala na yung chantal ko. Patawarin mo ako chantal sa lahat ng nagawa ko sayo di ko naman yun sinasadya eh.

Nalilito lang talaga ako sa nararamdaman ko para sayo pero bakit naman kailangang iwan mo pa ako? Di ko kaya. Now i realized that chantal is a very important person to me and i also realized that i already fall for her but i always denied it in the very first, sana kung di lang ako nadala sa kalituhan nang damdamin ko di mangyayari to, di niya ako iiwan.

Napaupo nalang ako dito sa kama habang humagolgol, di ko alam ang gagawin ko, iniwan na niya ako iniwan na ako ng taong mahal ko, nagsisi ako sa lahat ng mga masamang nagawa ko sa kanya. Susubukan kong tawagan yung bestfriend niya na si charlotte baka alam niya kung nasaan si chantal. Tatayo na sana ako to get my phone when something got my attention its an envelope bat ngayon ko lang to napansin dito sa may kama. I grab it and i immediately open it at laking gulat ko dahil sa laman nito.

Its an ultrasound? Wait! Kanino to?. Fuck! Kay chantal ba ito?. I hurriedly look the name plastered on it and fuck! Its chantal's ultrasound, so she's baring my little angel.

Umiyak ako dahil sa tuwa dahil sa wakas ay magkakaka anak na kami ni chantal halo halong emosyon ang nararamdaman ko ngayon, God! I'm going to be a father!

But all that happy emotions vanish away when i remembered that chantal left me with my unborn child.

Tangina naman oh bat naman di niya agad sinabi saakin na buntis siya? Bat kailangan niya pang itago saakin malalaman ko nalang ngayong wala na siya, fuck! You stupid jerk fraser!! Kung alam ko lang na she's already baring my little angel di ko sana pinakitaan nang ganong ugali sana di ko siya napag bubuhatan nang kamay.

Fuck! I felt guilty!, baby please stay safe at mommy's womb, and i will do all my best para makita kayo.

Naalala ko na tatawagan ko pala kaibigan ni chantal so i dialed her number and after a few ring she answered it.

"Hello?"

"This is fraser and i will straight to the point, did you know where chantal is?"

"She texted me this afternoon saying that pupunta raw muna siya sa malayo and even bid her goodbye but she didn't mention where's the place she will going at"

"Are you sure?"

"I'm not joking and hindi sa panghihimasok ha i know chantal left because of you! Hindi ko alam kung ano nangyari sa inyo bago siya umalis bat i know dahil yun sayo, and sana sa pag- alis niya ma realize mo kung gaano siya kahalaga sayo at sana pagsisihan mo ang mga ginawa mo sa kanya, you deserve to be left by her because after all you're not a good husband to her."

After she said that she hung up the phone, napaisip ako sa sinabi niya, i'm not a good husband to chantal kaya nga talaga iniwan niya ako but i will do anything para mahanap ko sila, and if that day comes na makita ko sila babawi ako at gagawin ko ang lahat mapatawad niya lang ako, itutuwid ko kung ano ang tama.

"Hello my p.i please find my wife at babayaran kita kahit magkano basta mahanap mo lang siya, wag kang titigil hanggang di mo siya nahahanap"- i ordered my personal investigator to find my wife.

Alam kung makikita ulit kita chantal, kaya hintayin mo ako at nang magiging anak natin.

CHANTAL P.O.V

Its been 4 years since i left fraser and masasabi ko lang maayos naman ang buhay ko sa apat na taong nagdaan and i'm living here in baguio, yes you read it right i'm living her in baguio 3 years na. I will explain it to you kung bat ako napadpad dito.

Nung time na umalis ako is sa france ako patungo noon, sa lugar kung nasaan yung parents ko pagkarating ko doon ay sinundo agad nila ako di muna ako nagsalita kung ano ba talaga nangyari saakin and di rin muna sila nagtanong i know na alam nila na may problema ako at sasabihin ko ito sa kanila kung kailan ko gusto.Naalala ko mga 2 days rin akong nagkukulong sa kwarto ko at dinadalhan lang ako ng maid namin nang pagkain sa kwarto ko, palagi nalang akong umiiyak pero natigil yun nang maalala kung may munting anghel pala ang nangangailangan nang lakas nang aking katawan kaya kinabukasan nun ay naisipan kong sabihin sa parents ko ang totoo. At first they mad and felt disappointed with me but later on natanggap rin naman nila and they even comforted me and when i tell them that i was pregnant they were very happy dahil sa wakas daw ay magkakaroon na sila ng apo. 1 year lang kami tumira sa france dahil naisip ko na baka matuntun ako ni fraser kung nasaan ako at baka kunin niya saakin ang anak ko di ko yun kaya, kaya napag isipan ko na bumalik ulit sa pilipinas ayaw sana pumayag nang parents ko dahil mamimiss daw nila ang apo nila pero wala akong magawa ayokong makita ni fraser ang anak niya at baka kunin niya ito mula saakin.

Later on ay pumayag nalang ang parents ko na bumalik sa pilipinas kasama ang anak ko at ang mommy? Ayon umiyak nang pumasok na kami sa eroplano hahaha mamimiss daw niya apo niya tss pero ako hindi. So ayon dito ko napiling manirahan sa baguio siguro naman di niya ako mahahanap dito.

"Mommy!"- oh! That's my baby

"Yes baby?"- sabi ko sa kanya nandito kasi kami ngayon sa kwarto at kagigising lang namin

"I'm already hungry and i'm calling you many times but you're spacing out and please! I'm not a baby anymore so scratch that baby calling tss"- ay sungit talaga ng anak ko mana talaga sa pinagmanahan.

"Alright mommy will get ready first and after that let's go downstairs to take our breakfast,ok?"- i said to my baby pero shh lang ha na baby parin tawag ko sa kanya.

"Yeah whatever"- sungit talaga.

And by the way di ko papala siya napakilala sa inyo my baby name is Francher C. Williams and his a boy and you read it right ginamit ko ang apelyido ni fraser sa pangalan nang anak ko because after all ama parin naman siya ni Ran at ayokong magtaka si ran kung bakit chu parin ang gamit niya kaya nilagay ko ang williams sa pangalan niya. Btw he is 3 years old and turning 4 on September. You know what guys parang di bata itong si ran kung makapag salita at napakasungit niya kagaya nang ama niya pero kahit ganyan si ran mahal ko yan.

Ay oo nga pala let's stop with chicka muna at baka nakabusangot nanaman mukha nung anak ko dahil sa tagal ko dito sa banyo.

------------------

END OF CHAPTER 36. HOPE YOU LIKE THIS CHAPTER BABIES AND PLEASE DON'T FORGET TO LEAVE A VOTE AND COMMENT. THANK U ^•^

~Joana