Жэнни угаасаа л элдэв зүйл ярих дургүй тул амаа үргэлж жимийж, дуугаа хураан явна, Лиса байнга л компьютер оролдож суудаг тул түүнд юу хамааралгүй, мөн тэр хоёрын хооронд буй байдлыг харвал Лиса болон Жэнни хоёр бие биетэйгээ тийм ч дотно биш аж. Чэёон ч тэр элдэв зүйл асууж, шалгааж яриа өдөхөө болиод дургүйцсэндээ юу эсвэл үл тоож байгаа ч хэрэг үү мэдэхгүй, заримдаа бүр дуу ч үгүй болж, хааяа надад ирж учиргүй наалдчихна. Эсвэл гэнэт л их дуу орж, тэнгэр дуугарч байгаа мэт ярьж байгаад гэнэт чимээгүй болно. Гэнэт ааш нь хөдлөхөөрөө нуруугаа харуулаад суучихна. Над дээр элдэв янзын зүйлс хааяа туршина, дорвитой үр дүн гарахгүй байна гэж миний буруу ч мэт уурлана гээч. Бяцхан муурын зулзага шиг эвхэрч ирээд л удалгүй наалддаг тул би түүний энэ хоёрдмол ааш занд сүртэй анхаарахаа ч больсон юм.

Үүнээс илүү түүний энэрэл болон тусламжийг нь авахыг үнэнхүү хүсдэг Лиса хоногийн хорин дөрвөн цаг намайг үзэн яддаг тул, энд буй хүмүүсээс миний гэр бүлийн талаар мэдээлэл олж чадах цор ганц хүн хэдий ч би түүнээс юу ч горилж чадсангүй. Олзны хүн байж хэт их зүйл хүсэх нь үхлээ эрж буйтай л ижил шүү дээ. Иймэрхүү зэвхий хоосон байдлаар л бид гурван хоногийг ардаа орхив.

Чэёоны крюкс бол түүнийг Солонгост ирээд шууд л худалдаж авсан машин, гэхдээ тэр баавгайн амьдралаар амьдардаг тул бараг ийм машинтай гэдгээ ч мартчихсан байсан, бараг л Лиса сануулсан ухааны юм ярьсан, яв ягаан өнгийн биш гэхдээ бага зэрэг туяатай, улаан өнгийн л гэж хэлэхэд зохимжтой машин дөрвөн хүнд бол яг таарч байв. Чэёон бид хоёр арын суудалд, Лиса мэдээжийн жолоочийн хажууд, Жэнни үргэлж жолоо барина. Бидний ард урдаас гүйж буй үхдлүүд тийм ч том асуудал биш, салхи татуулан хурдалж, зарим тэгш нам дор газарт машины хурд зуун километр цагаас ч халиад явчихна, бараг л зуун дөч хүрдэг юм. Чэёонд энэ нь бүр жинхэнэ хөгжилтэй, цонхоор гараа гаргаж ангалзахдаа хэчнээн дуртай. 

Энэ хавийг урьд нь юу гэж нэрлэдэг байсныг мэдэхгүй ч далайгаас харьцангуй хол барилгуудын нурж үрэгдсэн байдал нь ч бага, ямар ч л байсан бидэнд газар доор байрлалтай нэгэн ашиглаж болох лаборатори олсон юм. Зарчмын хувьд бол Лиса олж, Чэёон бүтэн өдөржин үр дүн гарахгүй байна гэж гомдолсонтой холбоотой. Би түүнд хэд хэдэн үхдлийн цогцос авчирж өгсөн ч өмхий байна, хэт гэмтчихэж, арай илүү бүтэн, дээр үнэртэй юм олж ир гээд нөгөө талаас ийм ч юм хэрэгтэй гээд л... Бүр Жэнни хүртэл түүнийг дуугүй болгохыг нэг удаа оролдож байв. 

Бидний өнөө шөнийг өнгөрүүлэхээр болсон энэ лаборатори Чэёоны лабораторийн хажууд бол аль ч талаараа дутуу, аймшгийн кинонд л гардаг гудамжны нохойнууд тамлаж алаад, махыг нь зардаг газар ч мэт. Урьд нь энд эмийн үйлдвэр, эмч нар ашигладаг байсан аж. Тог цахилгааны хувьд яг л бурхан биднийг ивээсэн мэт шаардлагатай үед ашиглахаар хадгалсан эрчим хүч байв. Миний амьдрал энэ зэвхий газар доорх зооринуудтай утсаар зангилагдчихсан мэт санагдана. 

- Жисү эгчээ! Та хаана байна аа? Нуугдчихсан юм уу?

Тэд нөөшилсөн загас болон үхрийн мах, даршилсан өргөст хэмх оройн хоолондоо идчихээд, бүгд тус тусын зүйлсээ хийж эхэлсэн байлаа. Чэёон Жисүгээс цус авч түүнийгээ шинжилнэ гэж баахан багаж дунд нам суугаад, Лиса харин зөөврийн компьютероо бараг хугалчих шахам нүдсээр ухаан санаа нь тэнэж одсон, харин Жэннигийн хувьд бол тэр хана налан эвхэрч суугаад ийшээ орж ирэхийн тулд хоосорсон буунуудаа сумаар цэнэглэж байв. Тэдний үнэрээр үхдлүүд холхилдох ч газар доор тул энэ шөнөдөө аюулгүй, энд нэвтрэх гэж хэчнээн төвөг болсон тэр хэмжээгээрээ гарахдаа асуудалтай. 

Чэёон л ганц Жисүг наашаа цаашаа гэдэг тул тэр хийж буй зүйлээсээ түр хөндийрөөд Жисүг хайж, муухай орилж эхэлсэн юм. Лиса сая л нэг толгойгоо өндийлгөөд, өрөөг баруунаас зүүн тийш гүйлгэн ширтээд, буцан юу ч хэлэлгүй хайж буй зүйлдээ эргэн анхаарлаа. Жэннигийн нүүрэнд зурвасхан цухал үзэгдээд арилж, урам хугаралт дүүрэн толгойгоо буу руугаа тонгойлгоно.

Жисү тэдэнд юу ч хэлээгүй, чимээ ч үгүй хүн бүхний анхаарал нэгэн зэрэг сарниж байх агшинд л алга болжээ. Үлдээсэн зурвас гэж үгүй, гарахдаа чимээ ч гаргалгүй сэм гэтэн гарсан бололтой. Чэёон худал үнэн нь мэдэгдэхгүй гонгинож, хэсэгтээ элдэв чимээ гаргаж байгаад сүүлдээ ч чимээгүй боллоо. Хэрэв энгийн үед байсан бол тэд нэг өндийгөөд л хайгаад олчих байсан, харин энэ зоорины дээгүүр хонь шиг бэлчиж буй үхдлүүд дундуур зүв зүгээр гарч чадах нь ганцхан Жисү, амиа эрсдэлд хийн байж дээшээ гарахыг хэн ч хүсэхгүй. Ялангуяа бараг л гэгээ тасарч, хэдхэн минутын дараа л нар шингэх гэж байхад шүү. 

- Түүнийг хөнөөчихсөн бол бидний дайснуудаас нэг нь ч болтугай цөөрөх байсан.

Лиса товчлууруудаа улам чанга нүдэж эхлэхтэйгээ зэрэгцүүлсээр ингэж хэлэв. Үүний дараачаас ямар ч үг хэний ч амнаас давсангүй. Хийж байсан зүйлээ л үргэлжлүүлэн, царайны хувирлууд нь уншигдахад бэрх бүүдгэр болцгоожээ. 

Магадгүй Жисү тэдэнд чухал нэгэн байгаагүй тийм үү? Үлээгээд ѳнгѳрсѳн салхи тѳдийхѳн үнэргүй, үнэ цэнэгүй байсан. Угаас тэдний хооронд цус битгий хэл усан ч холбоо тогтоогүй шүү дээ. 

Чэёон ихэр л анхааралтай суун, нэг шингэнийг хуруу шилнүүдийн хооронд дамжуулж, мөн үе үехэн хаалга руу толгойгоо эргүүлээд буцаагаад татна. Лиса хөлөөрөө шал товшиж, Жэнни буунуудаа бараг л цэнэглэж дуусаж байв. Одоо гадаа бараг л тас харанхуй болж эхэлж байлаа. Тэнгэрээр мөн л зунгааралдсан хар үүл бөөгнөрч эхлэн, нэг л муу ёрын мэдрэмж төрүүлнэ. 

Хааяа л нэг дуугарах хуруу шилний хавиралдаан, шивэх дууг гэнэтхэн л эвдсээр лабораторийн хаалга муухай чахарсаар онгойж, гялгар тор болон шавхайтай гутлын чимээ тап тап сонсогдсоор, хэн нэгэн орж ирлээ. Жэнни буугаа шууд тийш чиглүүлж, гохон дээр хуруугаа байрлуулаад, Чэёон суудлаасаа огт өндийгөөгүй эргэн харж, Лиса халаасандаа буй жижиг буугаа өргөв. 

Хаалганы наана айж балмагдсан царайтай Жисү, баахан хог шороо тоосонд хутгалдсан, нүд нь эмээнгүй очтон, хоолой нь гацсаар,

- Би та нарыг олон хоног хоол идсэн болохоор, нөгөө даршилсан хоол муу болохоор... би яг яах гэсэн бэ гэхээр, сайхан хоол хийж-

Жисү тор дүүрэн авчирсан юмнуудаа энэ зуур дээш өргөж, гар нь чичирж буйгаас болоод агаар дээр тор нь найгана. Лиса буцаад доошоо суун, толгойгоо тонгойлгоод бусдаасаа нууцаар нэг л хачин инээмсэглэл тодруулж, Чэёон гэрлийн хурдаар гүйж очин Жисүгийн энгэрт наалдан тэврэв. Жэнни зогссон тэр хэвээрээ буугаа доошлуулсан ч хариу үйлдэл үзүлэлгүй ширтэн зогсож, энэ зуур Чэёон тортой зүйлийг задлан ширээн дээр гаргаж тавьлаа.

Жэннигийн царайнд торны цаанаас гэрэлтэх далайн байцайг хараад гунигтай байдал илт тодров.

- Чэёон чи надад хоол хийх жижигхэн зуух хийж ѳгж чадна биз дээ?

Чэёон эрхий хуруугаа шууд гозолзуулж, үүний дараа их л завгүй хүн баахан юм цуглуулаад дороо суулаа. Тэр амандаа дуу аялж, удахгүй идэх хоолой сайхан гэж бараг магтан дуулж, зүгээр ч сууж чадахгүй хөхөрч бас ангалзана. 

Жэнни буугаа ширээний буланд тавиад, авиа ч гаргалгүй далайн байцааг торноос нь салган, шилэн саванд устай хамт хийж, Чэёон түүнийг харан аальгүйтэн инээнэ. Харин Лиса нүдээрээ дүүрэн эргэлзээ болон үл ойлголцолдоо зовхи нь бага зэрэг таталдаж, тэднийг нүднийхээ булангаар сэм харсаар сууна.

Өөрийн дүү нараасаа түрүүлж хорвоод ирж, тэдний хувьд үргэлж л том эгч нь гэж дуудуулсаар ирсэн, байсаар ч ирсэн миний хувьд ээж аавыг байхгүй өдрүүдэд тэднийг асрамжилж, харж үлддэг байсан өдрүүд олон. Тэд үргэлж л миний үйл хөдлөлийг дагаж, надаас дууриалал авдаг байсан тул би илүү их эелдэг, хичээнгүй, юу юунаас илүү хамгийн зөв нь байхыг хүсдэг байсан. Тэдэнд зориулж хэлэх үгсээ, хийх үйлдлээ ч хязгаарлаж, эмзэг бяцхан зүрхнүүдийг битгий хагараасай гэж хүсдэг байсан. Зөвхөн сайхан болоод зөв зүйлсийг л надаас харах ёстой. 

Хэрвээ би дүү нартаа гурван хоног дараалж эрүүл мэндэд үнэмлэхүй муу, лаазалсан, хэчнээн мянган жил хадгалаад ч мууддаггүй бүтээгдэхүүн идүүлж, цаашид ч ийм байдалтай байсаар байвал энэ миний хувьд амьдралдаа хийх хамгийн том нүглүүдийн минь нэг зүй ёсоор байх болно. Би хэзээ ч ийм зүйлийг зөвшөөрөхгүй байсан. 

Жэнни, Чэёон болон Лиса. Би тэдний хувьд бол салхинд хийсч ирээд хөлд нь тээгэлдсэн хамхуул төдийхөн, хүн гэж хүндэлж авч үздэггүй нь үнэн хэдий ч надад буй, байсаар ч байх төрөлх зан чанар минь хэзээд л дотроос зулгалсаар л байх аж. Би тэдэнд ямар ч эргэлзээгүй сайн хүмүүс гэсэн дүгнэлтийг хаанаас ч юм үүтгэчихсэн, дотроо бол дүү нар шигээ л санаж эхэлсэн. Зөн совин болоод мэдрэмжүүд гээд бүгд тэднийг надад зөв гэж хэлнэ. 

Жэнни гэнэт гэнэт өмднөөсөө базалж, уруулаа чангалдаг, түүнд ямар нэг зүйл үргэлж бодогдож, уур цухлыг нь хүргэдэг. Биднийг хаана буйг үргэлж анзаарч, дандаа хамгаалж байнгийн сонор сэрэмж дүүрэн байна. Лиса намайг аман дээрээ хөнөөе гэж хэлдэггүй ч түүний нүднүүд цаг тутамд намайг шалгаж байдаг хэдий ч тэр Чэёонд багагүй анхаарал тавьж ил биш ч тусалдаг, түүнээс гарах энэ жижигхэн гэрлийн үзүүрээс атгаад би түүний дотор тал хэчнээн үзэсгэлэнтэйг төсөөлдөг. Чэёон бол аль хэдийн бяцхан нялх, олон ааштай өсвөр нас дээрээ явж буй охин шиг л харагддаг болчихсон, үргэлж энгэрээс зүүлттэй байдаг миний зүүлт ч мэт. Түүний арьсны үнэр, холимог байдлаас их бага ч гэсэн надаас ямар нэг халамж нэхээд буй мэт санагдана.

Гурван хоногийн туршид тэд бүгд, бид бүгд байж болох бүх хэмжээгээр биесээ үл тоосон, энэ дэлхийн оршин суугчид, ижил л хүмүүс хойно ядаж энгийн яриа ч болтугай тэдэнтэй өрнүүлэхийг хүсэж байдгаа нуухгүй ээ. 

Дүү нараа хаана юу хийж байгааг шалгаж, тэдэнд ямар асуудал буйг таамаглаж анхаардаг байсан минь тэдэн дээр огт өөрчлөгдөөгүй, тэдний гаргах жижигхэн үйлдлүүлийг би нарийн анзаарна. Хаанаас нь ч харсан дүү нарынхаа хаа нэгтээ нь зовуурь, эсвэл сэтгэлд нь тээртэй зүйл буйг мэдчихдэг би тэд бүгдээс том том шарх олж харна. Гэхдээ... гэхдээ тэд дүү нар минь биш. Жисү, битгий хэт сайхан сэтгэлтэй, энэ нь гай л дагуулдаг, хэтэрхий тэнэг киноны гол дүр шиг бай.

Энэ лабораторийн хаалга цоожгүй, түлхээд л гарахад би эрх чөлөөний салхийг үнэрлэж, үхэх айдсаасаа холдоно. Тэд бүгдээрээ анхаарлаа хийж буй зүйлсдээ төвлөрүүлж, намайг хараанаасаа гаргачихлаа. Арван хоногийн дараа хөлд гишгэгддэг сонин шиг хаягдах болов уу? Үхчихсэн цогцос болон хэвтэнэ үү? 

Тэгээд би урагшаагаа эрчтэйгээр алхсан юм. Эгч дүүсийн хэрүүл зодоон ямагт тохиох жамтай, гол нь тэрхүү явдлыг зөвөөр шийдвэрлэх нь л чухал. Дүү нартайгаа маргалдах бүрийдээ би тэдэнд далайн байцайтай шѳл хийж ѳгдѳг байлаа. Гэдэс цатгалан байхад уур багасаж, уушги зүрхээ хүмүүс нээж эхэлнэ. 

Үхдлүүдэд харагдахгүй байна гэдэг хүнс цуглуулах үед бол үнэхээр сайхан л юм. Би хүнсний ногоо, хоол хийхэд хүрэлцэхүйц бас бус зүйлс, амттай чихэр олж мѳн хэдэн шил юм ч оллоо. Энэ хот сүйрэлд үнэхээр л бага өртсөн аж.

Зүгээр л тэдэнд хоол хийж ѳгөөд хамтдаа хооллоно, би сэтгэлд буй нүгэл хэмээх мэдрэмжээсээ сална. Үүний дараа цаашид яах буйгаа бодох долоон өдөр бий. Эгч нар хэзээ ч дүү нартаа олон хоног бэлэн гоймон, даршилсан бүтээгдэхүүн идүүлэхгүй.