Миний туулсан зүйлс, үйлдсэн хэргүүдэд маань бусдаас илүү сайхан, зѳв гэх нэгжтэй, илүүрхэх чамин тансаг зүйл оршиж байсангүй. Би тѳрѳхѳѳсѳѳ л ѳѳрийгѳѳ аз жаргалтай нэгэн гэж боддог байв. Нэгэн удаа би харшийн номын сангаас уншиж байсан нэгэн номын дээрээс их хачин ч гэмээр эсвэл надад тѳгс тохирох гэмээр зүйл олсон. Одоо нэрийг нь, нарийн ширхэг бүрийг нь тѳгс санадаггүй ч тэнд нэгэн үндэстний талаар ѳгүүлсэн байдаг юм. Уг угсаанд хүнийг хараах ѳѳдгүй, гутам үгсийн хамгийн муухай нь "Үхлээс айж үхэх болтугай" гэсэн байдаг. Үүнийг би олж харах тэрхүү мѳчдѳѳ ертѳнцѳд над шиг л амар амгалан хүн үгүй мэт мэдэрсэн сэн. Би инээмсэглээд л үхэх болно гэж ѳѳртѳѳ тангарагладаг байлаа. Хэзээд л инээмсэглэж, жаргалтай байна. Энэ нь надад байх цор ганц нууц бѳгѳѳд үүгээр л би ямагт инээж чадах мэт санагдана.

Бэмбэм бид хоёр бие биенийхээ зан араншинг тодорхойлон сууж байвал, Бэм намайг нүдээ цавчилгүйгээр "Жүжигчин" гэж хэлж байсан. Тэр үүнийгээ тайлбарлахдаа "бага зэрэг галзуу" гэдэг үгийг эелдэг жишээ гэж хэлэв. Энэ надад байж болох хамгийн тэнэг жишээ мэт санагдаж би үхтлээ инээв.

Би үргэлж л боддог байсан. Би Мелик эгчийг болон Бэмийг үнэн сэтгэлээсээ хайрладаг болов уу? Эсвэл зүгээр л ѳѳртѳѳ итгүүлж, тэднийг чухал хүн мэтээр авч үзээд байгаа юм болов уу? "Ээж Мелик"-ийн араас гашуудах гашуудал маань яагаад удаан үргэлжлээгүй юм бол?

Би бусдыг зүрх сэтгэлээсээ хайрладаг гэж нэгэнтээ итгэж байсан ч, эцгийнхээ доор ѳнгөрүүлсэн тэр тарчлант хоёр жил намайг илчилж хаясан мэт санагдана. Би зүгээр л алиалагчийн баг зүүсэн хэн нэгний нүгэл мэт мэдрэх болсон. Тэр хүмүүс үхэж бас надаас гуйдаг, над руу хашхичдаг. Тэр жилүүд миний мѳн чанар, ѳѳртѳѳ суулгахыг хүссээр л байсан хайрлахуйг минь надаас булаан одсон мэт.

Би Бэмийг эвдчихсэн байгаагаа хараад эхэндээ дүрэлзэн шатсан ч, дотроо би түүнийг надтай ижил болоход ойртож буйд сэм талархахаа мэдэрнэ. Нүцгэн гараараа улайстал түүний хацрыг алгадахдаа ёрын ѳѳрийгѳѳ би олж харав. Түүнийг хоёр жилийн ѳмнѳ би ийм зүйлд хэзээ ч битгий хутгалдаасай гэж хүсдэг байсан, одоо харин энэ зуур дотроо баярласан. Гэхдээ Бэм над шиг хэзээ ч ѳѳрийгѳѳ алдаж, зѳнд нь орхилгүй, зѳв зүйл хийхээр сэтгэл гэнэт л шулуудан намайг орхисон юм. Бидний шинэхэн нѳхѳрлѳл, хамт байх хугацаандаа хийсэн муу бүхэнд тэр цэг тавихыг хүссэн. Харин би илүү их шунаж, хүссээр л байсан.

Бэмбэм ѳѳрийгѳѳ хайсаар эцэст нь тэр нэг цэг дээр зогссон юм. Тэр нэгэн багт орж, бүр найзуудтай болсон байв. Харин би түүний ард ганцаараа үлдсэн. Түүнээс ѳѳр хүнгүй ертѳнцѳд би ѳѳрийнхѳѳ үхэх ѳдрийг хүлээн жаргалтай инээмсэглэн зогсоно. Нэг л мэдэхэд би ѳѳрийгѳѳ хэрхэн үхэх талаараа үргэлж боддог болсон. Хѳр цасан дээр толгойгоо хагалаад, улаан бас цагаан ѳнгѳний тѳгс хоршлыг үзүүлсээр үхнэ. Би хар ѳнгийн цамц ѳмсвѳл ямар харагдах бол? Эцэст нь үхэхэд минь Бэмбэмээс ѳѳр гашуудах хүн олдохгүй, магадгүй тэр үхсэнийг маань ч мэдэхгүй. Энэ гайхалтай бас хѳгжилтэй!

Тэр үед зүрх зулгалж, "Ээж Мелик"-ээс болж эцэгтээ хорсох, түүний ардаас шаналах мэдрэмж, Бэмийг эвдэрсэн байхыг харахдаа ч гутраагүй. Харин ч тэнэг, сул дорой байдлаа алдаж хүчирхэг болсон Бэмбэм надад жинхэнэ дүү мэт санагдсан. Түүнийг би илүү их хайрлаж, энэ зүйлийг үнэн худлыг нь мэдэхгүй ч түүнд санаа зовдог байсан. Үнэхээр л мэдрэмж маань үнэн үү эсвэл худал уу? гэдгийн мэдэхгүй байхаас илүү гутамшиг гэж байх уу? Нэг л мэдэх нь миний амьдралын зорилго инээсээр үхэх болж орхижээ.

Гэхдээ надад зүрхэндээ тээсээр л байдаг байсан тэр хүсэл нууцаар тѳрдѳг байсан нь бүжиглэх байв. Мелик эгч намайг нэгэн "гудамжны бүжиг"-ийн клубд элсүүлж нэг сар явуулсан юм. Надтай ойртох гэж оролдох бүх л хүүхдүүд "Чи хаана сурдаг юм? Дугаараа ѳгѳѳч." гээд надад огт байхгүй зүйл асуудаг нь миний уурыг бүрэн хүргэнэ. Би бүжиглэж байхдаа нисэж буй мэт, энэ надад тэс ѳѳр мэдрэмж тѳрүүлдэг байв. Би эрх чѳлѳѳтэй, дураараа, хүссэн хэмжээгээрээ тухтай байж чадах газар. Миний бие салхины аясаар ч найгалзан хѳдлѳх хун адил эргэлдэнэ. Эрч хүч, үүнд намайг ѳѳрчилж чадах хүч байгааг би мэдэрнэ. Гэвч би татгалзаж, орхисон.

Жисү эгч "энгийн байсан бол юу хийх байсан бэ?" гэж асуув. Харин би огт бүжиглэдэггүй, оролддоггүй байсан хэрнээ их л зоригтой бүжигчин гэж хэлсэн. Түүний тэнэг утгагүй ярианаас нь л би урд шѳнѳ хачин бүжиг хийж, ахиад л ѳнѳѳх тансаг мэдрэмжүүдээс хүртсэн юм. Хоёр ч удаа эгчээс авсан тэр нандин гэмээр зүйлсэд ороогдон бусдын дэргэд бүжиглэсэн.

Миний амьдралд гэнэт хана мѳргѳѳд гуравдагч этгээд орж ирсэн нь Ким Жисү гэх эгч. Тэр гэнэт л гарч ирэн, намайг замбараагүй болгосон. Зүгээр л байгаа байдлаараа мѳн үйл хѳдлѳлѳѳрѳѳ. Жэнни эгч уйтгартай бѳгѳѳд тэр их чимээгүй, би түүнийг хэчнээн ѳдлѳѳ ч намайг тоохгүй. Тийм учир би олон хоногийн дараа харсан нэгэн сул дорой, гарын үзүүрт л ѳртѳж үхэх нэгэн эгчийг хараад ѳдѳх гэсэндээ "хамт авч явъя" гэж шалан гуйв. Энэ зүгээр л тоглоом байсан. Бидэнд хэнд ч хэрэггүй нэгэнтэй байх нь тѳвѳг удахаас цаашгүй гэдгийг би мэднэ. Хэсэг тэр эгчээр бага зэрэг зугаацаж аван, Жэнниг ѳдѳн байтал тэр зѳвшѳѳрчихѳв. Би үнэхээр л гайхсан юм, Ким Жэннитэй уулзаад хэдхэн хонож байгаа ч түүнийг хэр их хүйтэн, зэврүүн мѳн мэдрэмжгүй нэгэн болохыг би харсан. Гэтэл Жэнни эгч авч явж болно гэсэн. Би ангайж гүйцэв. Ингээд цаашдын галзуу инээдээ тодруулсаар ѳнѳѳх шавжтай ч дүйхгүй хүнийг аваад явлаа.

Дараа нь би түүнийг үхдлүүдэд харагддаггүйг мэдсэн. Түүнийг л хѳнѳѳвѳл "Мелик эгч"-ийн ѳшѳѳг авах мэт гэнэтийн, үзэн ядмаар мэдрэмж гэнэт бие хүлнэ. Би хүнийг тэгтлээ үзэн яддаггүй ч, энэ эгчийг бол буудчихмаар санагдан гар чичирнэ. Тэр тэдний нэг шүү дээ. Гэтэл тэр биднийг аварсан. Хэрэв эгч ирээгүй бол бид үхэх нь гарцаагүй байдалд орсон байсан шүү дээ. Тэр шимэгч хорхой шиг л ѳчүүхэн эргэлзээ цээжинд тѳрүүлчихсэн. Гэтэл тэр Пак Чэёон эрдэмтэн ѳнѳѳх эгчийг ахиад л ѳмгѳѳлѳн, авч явахыг хүсэв. Пак Чэёон бол хүнээс хол байхыг хүсдэг, Ким Согжины энгэрээс л зүүгдээстэй сэтгэцийн ѳвчтэй эмэгтэй гэдгийг би мэднэ. Тэр түүнийг судалгаандаа ашиглахыг хүссэнд нь би гайхсан ч, хүн болгон ѳнѳѳх эгчийг амьд үлдээхийг хүсэж буйд гайхан дуугүй болов.

Дараа нь би Жэнни эгчийг шорлон, хатгаж ѳнѳѳх "харь гаргийнхан"-ын тухай бичлэг үзүүлж, түүнийг хѳнѳѳх хэрэгтэй гэж ятгав. Гэвч эгч "биш ээ" гэж хэлсэн. Би энэ мѳчид л Жэнни эгч ѳнѳѳх Жисү гэх худал үлгэр зохиож, гайхамшгийг бүтээсэн нэгэнд итгэл хүлээлгэснийг харав. Тэр эгч бидний талаар огт мэдэхгүй, юу хийсэн, хэчнээн зүрх сэтгэлгүй цэвдэг хүмүүс болохыг мэдэх ч үгүй далайн байцай барьсаар, оргож зугтах боломжоо хаан эргэж ирсэн. Тэр нэг хүнийг санагдуулаад байсан... Тийм, Ээж Мелик. Гэхдээ түүнээс ч илүү энхрий дотно мэт мэдрэгдэхэд нь би мэдрэмжээ даруй хаав. Тэр эгч бусдад сайн хандахад шалтгаан хэрэггүй, мѳн бидний хийсэн жижигхэн хэний ч хийхээр зүйлүүдийг их л гэгээнээр хүлээж авчээ. Би гайхсан. Түүнийг танихгүй мѳн мэдэхгүй. Миний ертѳнцѳд оршиж байгаагүй, удаан хугацаанд байсан хүмүүсээс ч, миний үзэн яддаг тѳрѳл зүйлийн нэг байж магадгүй байхад намайг түрэмгийлж, намайг ѳшиглѳн нээж байна. Намайг бүжиглүүлж, надад санаа тавьж байна. Миний нууцхан хүслийг хэлүүлж, бусдыг гэсгээж байна. Яагаад? Хачин юм. Яаж?

Чэёон аль хэдийн ѳнѳѳх эгчид наалдсаар, би түүнийг үргэлж ажиглана. Тэр Жэннид, Чэёонд, надад ямар ч ялгаагүй хандаж санаа тавина. Тэр эгч үнэхээр тэнэг, гэнэн, урьд ертѳнцѳд яаж амьдарч байсан гэмээр сайхан сэтгэлтэй нэгэн гэдэг нь алхам алхмаар мэдэгдсээр л байсан. Шат ахих тусам, ийм богино хугацаанд итгэл тѳрүүлэх түүнийг би амаараа үзэн ядах ч сэтгэлдээ хүлээн зѳвшѳѳрѳѳд буйдаа уцаар хүрнэ.

Тэр эгч салгалж чичрэн, ямар нэг трауматайгаа ч үл тоон машин барихыг, сохор харанхуйд Жэнни эгчид эм хайна гэж гарахыг, үхдлүүдийг ямар ч эргэлзээгүй цохиж алах, нэгэн шѳнѳ гэнэт л Бэмийг санаж уйлахад аргадах тэр хүн, гараа зүсчхээд наашаа алхсаар, мѳлхсѳѳр ирсэн энэ эгчид яагаад ингэж татагдаж, эрхлэхийг хүсэх юм бол?

Би гайхсаар...нэг л мэдэх нь түүний эрх бяцхан дүү болохыг хүсэж буй ѳѳрийн тѳсѳѳлѳѳчгүй сайхан талаа олж харав. Ердѳѳ л арван хоногийн дотор шүү дээ.

Би үхэхдээ инээмсэглэнэ. Учир нь авсан дээрээс минь ѳнгийх хүмүүс уйлахгүй, би энд хоргодохгүй үхнэ. Гэтэл тэр ѳндѳр барилгын дээрээс хүзүүгээ боолгуулан тонгойхдоо би айдсыг мэдэрнэ. Үхэх айдас.

Үхэхийг хүсэхгүй байсан. Жисү эгчийг тэнэг зүйл бодон наашаа гүйж байгаад санаа минь зовж, түүнийг битгий ирээсэй гэж хэнээс ч юм гуйх ѳрѳвдѳлтэй нэгэн болчихсон байсан. Би доошлон унана. Гэвч огтхон ч инээмсэглэж чадсангүй. Зүрхэнд ѳнѳѳх үхэх үеийн минь баяслаас хэлтэрхий ч алга. Би үхлээс айн чичрэх аж.

Нүдээ ч цавчиж амжаагүй байхад минь газарт тархи минь цохигдон бяцарч, цементэн зам дээр би бүрхэг тэнгэрийг ширтэж ч чадахгүй үхнэ. Одгүй, хав харанхуй, бүүдгэр. Ядаж миний үхэл тохиож буй энэ агшинд бороо ороосой. Унаж байхдаа хоосон харанхуй агаарыг ч гартаа барин олс болгож зүүгдмээр, хаа нэгтэйгээс хэн нэгэн ирж авраасай гэж хүсэх нь ѳрѳвдѳм. Ѳнѳѳх тайван амгалан байдал, бүхий л зүйл маань амьд үлдэх хүслээр л солигдсон байв. Би цаашид хамт байхыг хүснэ. Ахиад олон, олон хѳгжилтэй хѳгийн зүйлс хиймээр байна. Би Жисү эгчийн нүүрэн дээр оо түрхэж, Жэнни эгчид мэлхий идүүлж, Чэёоныг ус уруу түлхэх сэн. Яагаад ийм адгийн хүслүүд үхлийн ѳмнѳ тѳрѳгдѳнѳ вэ? Би Бэмбэмийг тэдэнтэй танилцуулмаар байна... Үхэл гэдэг ердѳѳ л хайрын гунигт ѳнгѳ нь аж.