Мянга мянган жижигхэн гэрлүүд ходоодонд минь нисэлдэнэ. Зүүд шиг ч мэт. Цээж минь хэтэрхий баярласандаа задрах гээд ч байх шиг, би багтрах гээд ч байх шиг. Зүүд үү гэж бодсоныг мэдсэн мэт Лиса хацраас минь чимхэв. Хүзүүг минь даган цээж рүү нойтон зүйл дуслах нь миний нулимс байлаа. Чой Сүбин зүгээр л миний өөдөөс инээмсэглэн зогсоно. Харин Лиса намайг тэврэх аж. Гацаж түгдэрсээр нэг юм би:

- Хаана... хаана очих вэ? Би хаашаа явах вэ? гэж асуулаа.

Хүлээж буй хариултыг минь бидний ард ирж зогссон хэн нэгэн тасалдуулав. Чой Сүбин хариулт хэлж чадсангүй, тэр хэн нэгнийг хараад хэл нь татчихсан мэт болж даруй бөхийлөө. Би гайхангуй эргэж харваас нэг үзэсгэлэнтэй бүсгүй зогсож байв. Цэвэрхэн, бүр тунгалаг ч гэж хэлж болмоор цагаан арьстай, зангидсан хөмсөг, үзэсгэлэнт нүдтэй, өмссөн хувцаснаас нь үзвэл цэргийн өндөр албан тушаалтан бололтой. Лиса мөрөн дээр минь гараа тавиад: -"Та гэр бүлтэйгээ уулзах уулзалтаа хойшлуулах хэрэгтэй болж дээ янз нь" гэж хэлэв. Миний толгой зүгээр л ажиллахгүй, ерөнхийдөө "гэр бүл" гэдэг үгсээс өөр юу ч хүлээн авах чадваргүй байсан тул дэмий л ангайж зогсов. Зүгээр л би гэрийнхэн рүүгээ гүймээр байна. Өнөө цэрэг эмэгтэй ямар ч өргөлт бууралтгүйгээр,

- Жон Хусог дарга Ким Жисү, мөн хатагтай Лалиса Манобантай ч уулзахыг хүссэн. Миний нэр Бэ Жүхён, түүний туслах, та хоёрыг Жон Хусог дарга дээр хүргэж өгөх болно. Хүсэлт биш гэдгийг анхаарна уу гэж хэллээ. Компьютер гацдаг шиг би бүр царцчихсан зогсож байснаа нэг юм сэхээ авав. Лиса хажуугаас "Та дараа нь л гэр бүлийнхэнтэйгээ уулзах нь. Бэмбэм золигтой ашгүй уулзах нь ээ. Эгчээ явцгаая" гэж хэлэв. Тэгээд чихэнд минь "Гудамжаар үстээд чирмээр хүүхэн байна" гэв. Гэр бүлтэйгээ уулзах нь хойшилсонд гонсгор байвч, юу нь ч мэдэгдэхгүй зүйл рүү явахыг хүсээгүй ч, би явах ёстойгоо мэдэж буй тул чимээгүй л дагалаа. Бид явсаар хүрэн өнгөтэй том машинд хүрч, Лиса бид хоёр хоёул арын суудалд нь суув. Бэ Жүхён жолоо барьж, машин хөдөлсний дараа Лиса,

- Тэр сайн уу? Хэр байгаа вэ? Бэмбэмийг чи таних биз? гэж түрэмгий асуув. Бэ Жүхён зүгээр л толгой дохих нь машины толинд үзэгдэв. Лиса над руу тонгойн "Үнэхээр л үсдэж чирмээр хүүхэн байна" гэж хэллээ. Тэгээд цааш эргэн нүүрээ цонхонд нааж амандаа "Бэмбэм" гэж бувтнахыг нь би сонслоо.

Хагас цаг хэртэй явсны дараа бид нэлээн хуучны, цагаан өнгөтэй жижигхэн байшингийн гадна ирж зогссон юм. Өнөөх байшингийн үүдэнд өндөр гонзгой нэг залуу гараа халаасандаа хийгээд зогсож байв. Лиса түүнийг харах үед нүд нь илт томрохыг би анзаараад өнөөх Бэм нь болохыг шууд мэдлээ. Машин зогсов уу үгүй юу л тэр огло харайн гарч, өнөө залуу руу гүйсэн юм. Тэгээд бүр маш аяархан, хажуугаар зөрсөн хүн арай хийж сонсмоор чимээгүй мэгших нь дуулдав. Шовх уул шиг царайтай өнөө залуугийн энгэрт Лиса тас шигдээд уйлж байсан юм. Би ч гэсэн хурдхан шиг л гэр бүлийнхэнтэйгээ уулзах сан.

Бэ Жүхён хоолойгоо зассанаар тэд салцгааж, бид бүгд байшин руу орлоо. Байшингийн дотор юу ч байсангүй. Хов хоосон, бүр аалзны ч шүлсгүй. Тооснууд л байна. Бэ Жүхён цаад өрөө лүү нь орж, газарт нь буй жижиг хивсийг хуулбал доош онгойх хаалга байв. Өнөө хаалгыг онгойлгоод, бид дөрөв доош буулаа. Буухад төвөг учраад байх юм байсангүй. Доор нь жижигхэн өрөө байв. Өрөөний голд нь том дугуй ширээ, өнөө ширээг тойроод нэлээн хэдэн хүн сууцгаасан байлаа. Яг л ямар нэг бослого өдүүлэх гэж байгаа нууц байгууллага шиг л. Тодруулж харваас миний ихэнх нь миний мэдэх хүмүүс байв. Жон Хусог, Ким Намжүүн, Мин Юнги бас Ким Тэхён, Жэнни, Чэёон хоёр зэрэгцэн тэдний хажууд Ким Согжин, бас Пак Жимин гэх залуу ч буланд үзэгдэнэ. Бид дөрөвтэй нийлээд нийт арван хоёр хүн өнөө ширээг тойрон сууна. Би чухам яах гэж энд ирснээ ойлгох шиг болов. Одоо биш гэхэд хожим зайлшгүй болох л зүйл. Жон Хусог дарга бид хоёртой мэндэллээ. Тийм эелдэг мэнд лав байсангүй. Тэр шууд л гол ажилдаа орохыг хүссэн нь илт, зангиагаа суллаад:

- Хатагтай Ким Жисү таныг энд авчирсан учрыг бараг л мэдэж байгаа байх. Тойруулаад байлгүй танаас бүх зүйлээ ний нуугүй, чин үнэнээр хэлээсэй гэж хүсэж байна. Хэрвээ та хүн төрөлхтөнд хохирол учруулах бол би зохих арга хэмжээг даруй авах болно. Үнэндээ Намжүүн хориглоогүй сэн бол танай бие одоо хөрсөн доор л байх байлаа. Эхлээд яаж бааз дээр очсон... Үгүй, яагаад очсон талаараа хэл гэж заналхийлж буй ч мэт өнгө аястай хэлэв. Бүх зүйлийг одоо эхнээс нь дуустал хүүрнэх ёстойгоо би мэдэж байсан юм. Энэ өрөөнд буй бүх хүмүүст би итгэж болно. Түүнчлэн тэд бүгд надад, бидэнд, хүн төрөлхтөнд туслах болно.

Аялалд явахаар бэлдэж байсан тэдгээр өдрүүд рүү, тэгээд зоорь, На гэр бүл, тэдний үхэл рүү би эргэж очив. Тэгээд миний ч үхэл, дахин амилалт, өвдөлт, сонсгол минь төгс болсон гээд, санахад хэчнээн төвөгтэй, гаслантай тийм л өдрүүдийг би эргэн саналаа. Хүн бүр ярьж буй зүйлийг минь анхааралтайгаар сонсох тусам жижиг зүйл ч үл үлдээн би яримаар байв. Дараа нь миний сонсох чадвар зүгээр нэг сонсох бус болсныг, өдгөө ямар ч улсын хэлийг өөрийн хэлээр сонсож ойлгодог болсноо ч хэлэв. Энэ бүхний тухай ярихад хэлэн дээр минь гуниг зовлон л дарж байв. Тэгээд над дээр ирсэн, өнөө орос охины тухай, түүний хэлсэн байршил, япон цэргүүд, би кастиллчуудтай нийлж юу хийсэн талаар, тэд хэрхэн бааз дотор буй эрдэмтдийг буудаж хөнөөсөн гээд л. Тэдний удирдагч нь миний эрхэм нандин дүү минь болохыг ч орхисонгүй. Түүний надад хэлсэн түүхийг, тэд намайг ямар ч эргэлзээгүй өөрсдийн нэг гэж андуурч буйг ч тэр. Эргэж дурсахад сайхан мэдрэмж төрүүлэхгүй тэдгээр өдрүүдийн гүн рүү би шургална. Эцэстээ ярихыг хүссэн бүхнээ би ярьж дууслаа.

Жэнни залгуулан "Миний тухайд гэвэл би хойдоос дүрвэж байхдаа буудуулж үхсэн. Өнөөг хүртэл үргэлж л буудуулсан уу, би үхсэн үү гээд л, тэр үеийн дурсамжууд бүдэг тул эргэлздэг байсан юм. Үүний дараа Жисү эгчтэй адил, миний хараа үнэхээр сайн болсон. Өдөр шөнөд ялгаагүй, бүхнийг маш тод хардаг" гэж хэллээ.

Чэёон "Миний тухайд би арван наймтайдаа хавцлаас унаж үхсэн. Эргээд амилахад, хэлсэнчлэн үнэртэх чадвар минь хөгжсөн байсан. Дан ганц юмсын үнэрээр ч биш, би хүмүүсийг дурсамжуудыг ч үнэрлэж чаддаг" гэв.

Лиса "Би хоёр хоногийн өмнө хэчнээн ч давхраас юм унаж үхсэн. Тэгсэн одоо энд гөлийгөөд сууж л байна. Миний мэдрэх чадвар хөгжсөн. Бүх зүйлийг мэдэрдэг. Юу гэхээр... мэдэрдэг."

Би үргэлжлүүлэн монгол охин бидэнд юу гэж хэлсэн тухай тэдэнд хэллээ. Ким Намжүүн ч тэр, Мин Юнги ч бидэнтэй хамт байсан тул ярихад илүү дээр санагдаж байв. Би солиотой биш. Энэ амьдралдаа хэзээ ч ийм удаан ярьж байсангүй. Эдгээр хорин дөрвөн жил өнгөрсөн өдрүүд шиг тийм гаслантай байгаагүй. Тэд сонссон зүйлээ дор дороо тунгаан чив чимээгүй суусаар л байв. Итгэхэд бэрх гэдгийг мэдэж буй тул бид зүгээр л хүлээж байлаа. Хүмүүсийн зүрхний цохилт, амьсгалах чимээг нь чагнан суух би үнэхээр их ядарч буйгаа сая л анзаарав.

Жон Хусог дарга санаа алдаад:

- Би итгэж байна. Бид дэлхийг аварч чадна гэж. Надад өөр хэлэх үг алга даа. Үнэхээр буруу бодож байж. Би та бүхэнд бүхий л хүчээрээ туслах болно. Бид энэ гаригт тэсэж үлдэх л болно. Та нар ч гэсэн надтай ижил биз дээ? гэж тэр бусад руугаа харан хэллээ.

- Мэдээж шүү дээ. Би лав адал явдалтай кинонд дүр бүтээхээс лав хэзээ ч татгалзахгүй. Мөн дэлхийг аврах боломжоос бүр гараа татна ч гэж байхгүй шүү. Харин ч нэг! гэж Ким Тэхён хэлэхэд нь бид бүгд инээв. Шүүгээнд нуугдсан Жонгүг ч тэр сүр сар хийн гарч ирээд л жигтэй үгс хэлэв. Бид инээлдсээр байлаа.

Үнэхээр их ядарч буйгаа мэдэрмэгц яг энэ ширээг л дэрлээд унтаад өгчихмөөр санагдаж байв. Агуу үйлсийн төлөө хамт зүтгэх нөхөд минь элдэв тоглоом шоглоом бие биедээ хэлнэ. Би зүүрмэглэж эхлэх шиг. Одоо гэр бүл дээрээ л очихыг хүсэж байна. Тэднийг л хармаар байв. Тэднийхээ инээдийг, тэднийхээ үнэрийг, тэднийхээ тэврэлтийг, тэднийхээ... би явахыг хүснэ. Ертөнцийг би тэдний төлөө л аврах болно. Миний гэр бүл. Ахиад урт удаан хамтдаа байхын тулд.