(Jungkook POV)

توی اتاقم پشت میز نشسته بودم و پرونده پارک جیمین رو میخوندم

هرچی صفحات جلوتر میرفت ذهنمو بیشتر درگیر میکرد

این پسر با این سنش چقدر زندگی پیچیده ای داشته...

پارک جیمین هنرجوی رشته هنر و مدلینگ که برای برند های مختلف و مشهوری هم کار کرده

مدلینگ رو از سن هشت سالگی و با کمک مادرش آغاز کرد

در برنامه های تبلیغاتی و شوهای زیادی حضور داشت و همیشه مورد تقدیر و تمجید اطرافیانش واقع میشد

هفت سال قبل به طور اتفاقی با فردی به نام جانگ هوسوک آشنا شد

اون مرد یکی از بهترین متخصصان روانپزشکان بود

رابطه اون دونفر تا پنج سال ادامه داشت تا اینکه دوسال قبل پارک جیمین رو در یکی از خیابان های گاتهام با وضعیت نامناسبی پیدا کردن

شکستگی دنده...بیرون زدگی مقعد...و لختگی خون در اطراف گردن و فک...

خدای من این واقعا تجاوزه!

اما هیچ جای پرونده ننوشته که اونا چطور و به چه دلیل باهم آشنا شدن...

یه هنرجوی مدلینگ و یه روانپزشک چه ارتباطی به هم میتونن داشته باشن؟

پرونده رو کنار گذاشتم و لپ تاپمو روشن کردم

اسم جانگ هوسوک رو توی نت سرچ کردم تا بیشتر درموردش بدونم

سن زیادی نداشت!

اون برنده لوح تقدیر طلایی سال از طرف انجمن پزشکی گاتهام شده بود

پس اون واقعا یه مخ روانپزشکیه...

روی عکسش کلیک کردم و به چهرش خیره شدم

موهاشو بالا داده بود و با روپوش سفید پزشکی جذاب به نظر میرسید

بالاخره حلت میکنم جانگ هوسوک!

با صدای در افکارمو کنار زدم و لپ تاپمو خاموش کردم

جونگ کوک: بله؟

در باز شد و جیهیو با با کاغذ سفیدی وارد اتاق شد و رو به روم نشست

جیهیو: اوضاع چطوره؟ پروندشو خوندی؟

جونگ کوک: داره تموم میشه

کاغذو روی میزم گذاشت

جیهیو: لیست کسایی که قبل از تو اینجا بودن و فعالیت میکردن

جونگ کوک: به چه دردم میخوره؟

جیهیو: روش های درمانی که قبلا روی جیمین انجام دادن و جواب نداده رو داخلشون نوشتم که دوباره تکرارشون نکنی

جونگ کوک: ممنون

نگاهی به لیست انداختم

قرنطینه...درمان با داروی بی حسی...هیپنوتیزم...

هرچقدر به پایین لیست نزدیکتر میشدم بیشتر تعجب میکردم

با بی حوصلگی لیستو کنار گذاشتم و به جیهیو خیره شدم

جونگ کوک: متوجه هستین که اونم انسانه؟ این چه روش های مزخرفیه

جیهیو: بهت گفته بودم اون خیلی خطرناکه

جونگ کوک: من میدونم چیکار کنم

جیهیو: خوبه...پس من دیگه میرم

از روی صندلی بلند شد تا از اتاق خارج بشه اما تلفنش زنگ خورد

جیهیو: بله؟

-خانم خبر رسید که لکسی به آمریکا برگشته

صدای حرف زدن مردی که پشت تلفن بود رو میتونستم بشنوم

جیهیو: الان میام

تلفنشو قطع کرد و به سمت در رفت

جیهیو: موفق باشی

(Writter POV)

ماگ قهوه رو توی دستش گرفت و از پنجره به حیاط بی روح بیمارستان خیره شد

از روزی که اون پسرو دیده بود نمیفهمید چرا هیچی ازش متوجه نمیشه

اون مثل یه پازل نیمه کار چند هزارتایی بود که هرچی زمان بیشتری روی کامل کردنش میزاشت میدید که هنوز تیکه های بیشتری هست که باید بچینه

اون یه معمای ساده اما با جواب پیچیده بود...

چرا رنگ نگاهش با دیگران فرق میکرد؟

چرا بی حس بود؟

چرا همه میگفتن که اون خطرناکه؟

توی افکارش غرق بود اما با دیدن پسری با موهای بلوند توی حیاط که به طرف در خروجی میرفت رشته افکارش پاره شد

به طرف میزش رفت و شماره پرستاری رو گرفت

+بله؟

جونگ کوک: تمام بیماران اینجا اجازه خروج دارن؟

+مشکلی پیش اومده؟

جونگ کوک: پارک جیمین داره از بیمارستان خارج میشه

+برای ایشون موردی نداره...آخر هفته ها به منزلشون میرن

بدون حرف اضافه ای تلفن رو قطع کرد

هنوز هم چیزهای زیادی وجود داشت که درمورد این پازل نمیدونست...

کتشو برداشت و به دنبال اون پسر حرکت کرد...

**************************************

تمام مدت توی ماشینش منتظر خروج جیمین از توی فروشگاه شده بود اما اون دقیقا دو ساعت و پنجاه دقیقه میشد که بیرون نیومده بود

بی توجه به اینکه ممکن بود اون پسر‌ داخل فروشگاه ببینه و دلیل تعقیبشو ازش بپرسه وارد فروشگاه شد

نگاهی به اطراف انداخت و با دیدن موهای بلوندش متوجهش شد

کمی جلوتر رفت و با دیدنش تعجب کرد

یعنی تمام مدت پشت میز مشغول خوردن رامن بود؟!

میزو دور زد و مقابل پسر نشست...

جیمین حتی از دیدنش شوکه نشده بود...باز هم همون نگاه بی حس و سرد...

چند دقیقه ای در سکوت گذشت تا اینکه پسر به حرف اومد

جیمین: تو منو تعقیب کردی!

جونگ کوک: اومدی اینجا که کسی رو ببینی

جیمین: بابت کارهام بهت جواب پس نمیدم آقای دکتر

روی آقای دکتر تاکید داشت تا بتونه عصبانیتشو منتقل کنه

اما جونگ کوک خونسرد به صندلی تکیه داد و به پسر رو به روش خیره شد

جیمین: فیلم سینمایی نشون میدن که اینطوری خیره شدی؟

جونگ کوک: برای چی اینجا اومدی؟

جیمین: اومدم رامن بخورم

از جوابش شوکه شد...خودش هم نمیدونست چرا بهش جواب داده

تا حالا هیچکس جیمینو بازخواست نکرده بود

جونگ کوک: دو ساعت و پنجاه دقیقه طولش دادی

جیمین: چه آن تایم

صندلیشو عقب فرستاد و میخواست اونجا رو ترک کنه اما مچ دستش توسط جونگ کوک اسیر شد

نگاهش بین دستی که اونو نگه داشته بود و صورت خونسرد جونگ کوک میچرخید

جونگ کوک: یادت رفت آشغالتو برداری

نفهمید چرا اینو گفت...اون میخواست سوال پیچش کنه و بهش بگه حرفشو باور نکرده و باید بگه دقیقا توی این فروشگاه چی میخواسته

اما حرفشو عوض کرد...شاید چشم های پسر مقابلش به اندازه کافی راستگو بودن تا حرفی که زده بود رو باور کنه و بپذیره

مچ دستشو ول کرد و ظرف رو توی سطل انداخت

جونگ کوک: توی بیمارستان میبینمت

کتشو مرتب کرد و از فروشگاه خارج شد

اون پسر انقدر توی شوک فرو رفته بود که نمیتونست اتفاقات چند لحظه قبل رو درک کنه...

******************************************

وارد بیمارستان شد و به طرف اتاقش رفت

اون میخواست طبق برنامه همیشگیش به خونش بره و به کارهاش برسه اما حتی نمیدونست چرا به بیمارستان برگشته

وارد اتاقش شد و درو محکم به هم کوبید‌...

اون پسر باعث شده بود حس های جدیدی رو توی بند بند وجودش تجربه کنه

حس هایی که مغزش با اون ها آشنا نبود و باعث ایجاد گنگی عجیبی توی اون میشد

از شدت عصبانیت موهاشو کشید و تمام وسیله های اتاقشو به سمت دیوار پرتاب کرد...

توی اتاقی پر از تیکه های شکسته شده لوازم نشسته بود

تمام پرستارها و همینطور خواهرش به اتاقش اومده بودن

حرفی نمیزد...صورتش قرمز شده بود و قفسه سینش از نفس نفس زدن به شدت بالا و پایین میشد

با دیدن اون مرد باز هم تمام اون حس ها به سراغش اومدن

وقتی به چشم های اون نگاه میکرد از گذشتش فاصله میگرفت...

جونگ کوک: من باهاش حرف میزنم...همه برن بیرون لطفا

تمام پرستارها از اتاق خارج شدن

دستی روی شونش فرو اومد...

جیهیو: باهاش چیکار کردی؟

جونگ کوک: فقط دستشو گرفتم

جیهیو: خیلی عجیبه که رفتار بدتری نشون نداده

جونگ کوک: نمیفهمم

جیهیو: اون از اینکه کسی خارج از رابطه بدنشو لمس کنه متنفره...وقتی دستشو گرفتی چه عکس العملی نشون داد؟

جونگ کوک: هیچی...فقط بهم نگاه کرد...مثل همیشه بی حس بود

حتی خواهرش هم از این تغییر رفتار ناگهانی جا خورده بود

بعد از خروج همه جونگ کوک وارد اتاق شد و درو پشت سرش بست

به سمت قفسه ها رفت و قوی کاغذی توجهشو جلب کرد

جونگ کوک: از اینا هم بلدی بسازی؟

پسر به سرعت از روی زمین بلند شد و به طرفش رفت و با خشم اون قوی کاغذی رو از دستش گرفت و سرجاش گذاشت

جیمین: دیگه هیچوقت به این دست نزن!

امروز طولانی ترین مکالمشونو داشتن‌‌...تمام این مدتی که جونگ کوک اینجا کار میکرد فقط خودش بود که حرف میزد و جیمین بدون توجه به حضور اون به کارهاش ادامه میداد

شاید این نکته مثبتی بود که یه مکالمه بینشون شکل گرفته بود...هرچند ناخوشایند...

دست پسر سمت دکمه های لباسش رفت و چند دکمه اول رو باز کرد

جونگ کوک بی حرکت به حرکاتش نگاه میکرد...ضربان قلبش بالا رفته بود و حتی نمیتونست اونجا رو ترک کنه یا پسر مقابلشو پس بزنه

دست جیمین روی سینش فرود اومد و با ناخن هاش نسبتا عمیق ردی که باعث خون ریزی میشد به جا گذاشت

انگشت خونیشو وارد دهنش کرد و خونش رو مکید

جیمین: از رنگ قرمز متنفرم!

جونگ کوک چیزی رو احساس میکرد...اون پسر باعث میشد باز هم به گذشتش نزدیک بشه

گذشته ای تاریک که چیزی جز درد و رنج براش نداشت

اون تمام این سالها رو تلاش کرد تا یه آدم جدید از خودش بسازه اما نگاه پسر رو به روش همه تلاش هاشو نابود میکرد...

اون یه پازل عجیب بود!