میدونست که اون دکتری که از هوسوک نگهداری میکنه برای ترخیصش به طبقه پایین رفته

از فرصت استفاده کرد و وارد اتاقش شد

هوسوک مشغول بستن دکمه های پیرهنش بود و متوجه حضور لکسی نشد

به آذومی در رو بست و به طرفش رفت

لکسی: میدونستم نمیمیری

با شنیدن صداش به طرفش برگشت و متعجب بهش خیره شد

هوسوک: چطوری اومدی؟

لکسی: تا الان دو بار سعی کرد تا تو رو بکشه اما هر بار نجات پیدا کردی

هوسوک: دنبال چی هستی؟

لکسی: فقط میخوام بدونم چرا این همه سال نادیده گرفته شدم

یونگی: نادیده گرفته نشدی

متوجه حضور یونگی نشده بود و با ورودش به اتاق کاملا شوکه شد

لکسی: تو هیچی درمورد من نمیدونی

یونگی: درمورد تو نه...اما درمورد این میدونم

پرونده ای رو مقابلش گرفت

با تردید و کنجکاوی پرونده رو از یونگی گرفت و نگاهی بهش انداخت

اسم خودش روی پرونده نوشته شده بود!

یونگی: درمورد خیلی از اتفاقات تحقیق کردم و به نظرم بهتره که تو هم در این مورد بدونی

با دستش به پرونده اشاره کرد

احساس میکرد پاهاش سست شده و کنجکاویش هر لحظه بیشتر بهش غلبه میکرد

بالاخره پرونده رو باز کرد و شروع به خوندنش کرد

هرچقدر صفحات بیشتری رو میخوند سرگیجه بیشتری میگرفت و احساس میکرد که حالت تهوع بهش دست داده

لکسی: این..این امکان نداره

یونگی: متاسفم...حتی مایع ال دی که مصرف میکنی هم به همین دلیل بوده

دستانش میلرزید و با چشمانی که اشک داخلشون حلقه زده بود نگاهش رو به هوسوک داد

لکسی: یعنی..یعنی تمام مدت من فقط یه پروژه برای ام کِی اولترا بودم؟!

با بسته شدن چشمان هوسوک پوزخند تلخی زد و اولین قطره اشک از گوشه پلکش سرازیر شد

فکر میکرد تمام این مدت همه این کارها رو به خواست و اراده خودش انجام داده

الان چه اتفاقی براش میفته؟

یعنی بدون اون ماده مخدر زندگیش به پایان میرسید؟!

نمیتونست این مسئله رو قبول کنه...پرونده رو روی زمین رها کرد و از اتاق خارج شد

باید از اینجا بیرون میرفت چون به هوای تازه نیاز داشت...

با خروج لکسی از بیمارستان کتش رو پوشید و از روی تخت پایین اومد

یونگی: خیلی چیزها هست که منتظرم درموردشون بهم توضیح بدی

بدون توجه به حرف یونگی از اتاق خارج شد و به سمت در خروجی بیمارستان رفت

متوجه شد که یونگی به دنبالش میاد اما اهمیتی نداد و از پله ها پایین رفت

به پایین پله ها که رسید با صدای بلند یونگی متوقف شد

مطمن بود که همه صداش رو شنیدن و الان مشغول نگاه کردنشون هستن...

یونگی: نشنیدی چی گفتم؟؟

نفس عمیقی کشید و به طرفش برگشت

نگاهی به سر تا پای یونگی انداخت و سعی کرد خونسرد باشه

هوسوک: چی میخوای ازم بشنوی؟

یونگی: الان فقط خفه شو

این جمله رو با صدای آروم تری گفت و به سرعت از پله ها پایین اومد

دستانش رو قاب صورت هوسوک کرد و لب هاش رو روی لب های هوسوک کوبید

اما هیچکدوم متوجه نبودن که همه این اتفاقات رو لکسی در گوشه حیاط بیمارستان دیده...

*********************************************

چند ساعتی میشد که جیمین مقابل آیینه ایستاده بود و به خودش نگاه میکرد

دلیل این کارش رو نمیفهمید و احساس میکرد کم کم از این کار کلافه شده

کتابی که مشغول خوندنش بود رو کنار گذاشت و به جیمین نگاه کرد

جونگ کوک: چند ساعته که به خودت نگاه میکنی...مشکلی پیش اومده؟

جیمین: نه

جواب کوتاهی بهش داد و دوباره به برانداز کردن بدنش ادامه داد

جونگ کوک: پس چرا انقدر به خودت نگاه میکنی؟

بالاخره از آیینه دل کند و نگاهش رو به جونگ کوک داد

جیمین: احساس میکنم یه چیزی روی بدنم کمه

جونگ کوک: مثلا چی؟

جیمین: مارک!

از جاش بلند شد و به طرف جیمین رفت و مقابلش ایستاد

دستانش رو دو طرف شونه های جیمین گذاشت و به چشمانش نگاه کرد

جونگ کوک: من نمیتونم این کارو بکنم

جیمین: چرا؟

جونگ کوک: چون نمیتونم خودمو کنترل کنم

نفسش رو بیرون داد و دستانش رو روی دست های جونگ کوک گذاشت

جیمین: باهاش مشکلی ندارم

جونگ کوک: مطمنی؟

جیمین: کاملا

بار دیگه به مردمک چشم های جیمین نگاه کرد

هیچ شک یا تردیدی رو توی نگاهش پیدا نکرد و این بهش آرامش میداد

یقه لباسش رو کمی عقب برد و سرش رو به گردنش نزدیک‌ کرد

زبونش رو روی گردن جیمین کشید و دندون هاش رو داخل پوستش فرو کرد

لب هاش رو روی گردنش کشید و شروع به مکیدن کرد

چند دقیقه به کارش ادامه داد و مارک هایی روی گردن و ترقوه جیمین کاشت...

جیمین: دوستش دارم

سرش رو به آرومی عقب کشید و به شاهکارش روی گردن جیمین خیره شد

باورش نمیشد که تونسته جلوی خودش رو بگیره

عطر جیمین باعث احساسی میشد که بهش اطمینان میداد اتفاقی نمیفته

جونگ کوک: باورم نمیشه

جیمین: چی؟

جونگ کوک: هیچی

کمی عقب رفت و به سرعت از اتاق خارج شد

بعد از بیرون رفتن جونگ کوک دوباره به سمت آیینه چرخید و نگاهی به خودش انداخت

دستش رو روی مارک های گردن و ترقوه اش کشید و لبخند محوی روی لب هاش نشست

جیمین: حالا بهتر شد!

********************************************

توی آشپزخونه مشغول آماده کردن غذا بود و به اتفاق چند ساعت پیش فکر میکرد

جیمین هنوز توی اتاق بود و بیرون نیومده بود

احساس سرگیجه بهش اجازه نمیداد تا درست به کارش برسه

غذا رو رها کرد و میخواست کمی استراحت کنه اما با شنیدن صدای در به طرف در رفت

اما با دیدن لکسی تعجب کرد...

اون دختر با قیافه ای کاملا بهم ریخته و گریان بی توجه به جونگ کوک وارد خونه شد و همه جا رو به دنبال جیمین گشت تا وقتی که وارد اتاق شد

جیمین با دیدنش شوکه شد اما سعی کرد تا بروز نده

کاملا بی حس بهش خیره شد و منتظر موند تا لکسی تعریف کنه چه اتفاقی براش افتاده...

لکسی: باورم نمیشه جیمین...همه چیز نقشه بود...این همه سال ازم سو استفاده کردن...الان باید منتظر این باشم که ببینم کِی قراره بمیرم؟!

جیمین: چه اهمیتی داره؟

تک خنده ای کرد و متعجب به جیمین خیره شد

لکسی: اهمیتی نداره؟ من حتی نمیدونم کی هستم...به همه چیز شک دارم...کل زندگیم تحت کنترل بوده میفهمی؟؟

کمی جلوتر رفت و مقابل لکسی ایستاد

جیمین: فقط وقتی میتونی ضعفتو کنترل کنی که احساس دلسوزی نداشته باشی...نه برای دیگران و نه برای خودت!

جونگ کوک تمام حرف هاشون رو از پشت در شنید

حتی به این اهمیت نمیداد که چه اتفاقی برای لکسی افتاده

اما حرف جیمین باعث شد که احساس نگرانی داشته باشه

اون واقعا همون پارک جیمینی بود که میشناخت؟!

چرا انقدر عوض شده بود

البته فهمیدن دلیلش انقدرها هم سخت نبود

اون فقط یه چیز میخواست

انتقام!

انتقام از کسانی که بخشی از زندگیش رو ازش گرفتن...

*توضیحات: ام کِی اولترا یک پروژه شست و شوی مغزی و کنترل ذهنه

که در اون فرد رو با تحقیر و تزریق مواد مخدر قوی ضعیف میکنن و سپس با تخریب شخصیت و گاهی شوک الکتریکی شخصیت جدید و جداگانه ای براش درست میکنن تا برای اهدافشون بتونن اون شخص رو کنترل کنن و از طریقش به خواسته هاشون برسن

این آزمایش ها سالهاست که در جهان ممنوعه اما هنوز هم هستن کسانی که به صورت غیر قانونی انجامش میدن

در ادامه فیک بیشتر به این موضوع و همینطور ارتباطش به بی دی اس ام میپردازیم*