Napatingin ako sa cellphone ko nang bigla na lamang itong tumunog.

It was a message from Ryker.

Agad ko iyong binuksan at binasa ang laman.

From: Ryker

"Ace you can now have her, please take good care of her. I am now leaving all of her to you. I hope you won't do everything you did to her in the past, ever again. I hope you'll love her more than everything and anything. And our son, make him grow into a responsible man. Love him, take good care of him. And I want to say thank you in advance. Paparating na kami sa bahay ni Jelene, go there. Make everything you could do to win her back. I trust in you brother."

7:45 P.M

Agad akong napatayo at napangiti sa nabasa ko... Tinupad nga niya ang sinabi niya sakin nuong isang araw.

Nandito ako ngayon sa isang bar, umiinom. Problemado ako ngayon. Ano na lang kaya ang magiging reaksiyon ni Jelene kapag nagkita kami ulit?

Matatanggap pa rin kaya niya ako? Mapapatawad? Dahil inaamin ko kabastusan ang nagawa ko. Hindi ko alam kung paano ko pa siya haharapin ulit.

Nagpatong patong na ang kasalanan ko sa kaniya, hindi pa nga ako nakakabawi ay nagdagdagan ko na naman.

Nasa ganun akong pag-iisip nang biglang may tumabi sa akin sa may bar counter. Hindi ko agad maaninag ang mukha ng taong tumabi sa akin dahil sa kadiliman, at siguro ay dahil na rin sa nainom kong alak.

"Nakita ko Ace." Biglang saad nito, kilala ko ang boses na iyon at hindi ako maaaring magkamali.

"Ryker?" Gulat kong saad. Nakita ko ang pagngiti niya, hindi ko man nakita ang ekspresyon ng mga mata niya, alam kong peke ang ngiting iyon. Dahil kilala ko siya, kilalang kilala. Para saan pa't nakasama ko siya mula pagkabata. "Ano ang nakita mo?" Naguguluhan kong tanong nang hindi ko mawari kung ano ang tinutukoy niya.

"Ang nangyari." Sagot niya, hindi ko yun agad naintindihan. "Hindi ko alam kung paano iyon nagsimula pero ang alam ko ay hinalikan mo siya, at wala kang nakuhang pagtutol mula sa kaniya." Nagulat ako sa nalaman. Paanong? "I was there." Sabi niya na para bang nabasa niya ang nasa isipan ko.

Bakit hindi ko man lang siya naisip? Paano ako naging ganun ka makasarili? Well matagal na naman akong makasarili, pero sa sarili kong kapatid? Paano ko yun nagawa? Bakit hindi ko man lang siya naisip?

"Ryker, I am sorry." Paghingi ko ng tawad, pero hindi ko pinagsisisihan ang nagawa kong paghalik kay Jelene.

"No, don't be sorry." Pigil niya. "Ace, all I ever want is her happiness. Kaya kahit masaktan ako. Kahit, kahit hindi siya maging akin. Hindi ako magdadalawang isip na ibigay siya sayo para sa kasiyahan niya." Dugtong niya.

"R-ryker." Sa aming dalawa palagi na lang siya ang nagsasakripisyo. Pero hindi ko alam kung bakit hindi ko makapa ang anomang negatibong pakiramdam sa puso ko, masaya ako yun ang totoo.

"Ibibigay ko na siya sayo. Pero bago yun, hayaan mo muna akong makasama siya sa huling pagkakataon, bago ko siya ibigay sayo. Pero kapag siya na mismo ang tumakbo papabalik sakin. Hindi ko na bibitawan pa Ace. Kaya gawin mo ang lahat para patunayang mahal mo siya." Matapos nun ay tumayo na siya, tinapik ang balikat ko at walang lingon lingong umalis,

Agad akong tumayo at tinawagan ang mga koneksiyon ko. Gagawin ko ang lahat para sa kaniya.

Kinuha ko ang bagay na matagal ko nang dala dala. Ngayon na siguro ang panahon para ipalabas ko iyon.

Napangiti ako. I will make something she will never forget.

Send Messages

To:Ryker

Thank you brother...

6:50 P.M

Nilagay ko ang cellphone ko at nagsimula nang magbihis.

Napangiti ako sa nakita kong repleksiyon sa salamin. I will be the best man for you.

Kinuha ko ang cellphone ko, binuksan ko iyon at nakita ang isang mensahe mula kay Ryker.

Message Recieved

From: Ryker

We'll be there in 3 hours.

6:55

Wala akong ideya kung bakit ganun kahaba ang byahe nila dahil wala akong ideya kung saan sila nagpunta. Basta isa lang ang alam ko, gagawin ko ang lahat para kay Jelene.

Napatingin ako sa babaeng katabi ko.

Nandito na kami ngayon sa tapat ng bahay niya.

Napangiti ako sa nakita. Tulog na tulog siya, napakaganda at napaka inosente niyang tingnan habang nakapikit ang kaniyang mga mata.

Ilang minuto mula ngayon. Hindi na siya akin, pero kahit nasasaktan ako ay masaya pa rin ako. Dahil alam kong magiging masaya siya sa gagawin ko.

Hinalikan ko siya sa labi. Dampi lamang iyon. Pagkatapos ay hinalikan ko siya sa nuo.

"I love you Jelene." Bulong ko, bago ko dahan dahang tinapik ang kaniyang pisnge.

"Wake up baby, we're here." Paggising ko sa kaniya.

"Hmmmm." Ungol niya at nagpalit lamang ng posisyon.

"Jelene, were home." Saad ko, dahan dahan namang nagmulat ang kaniyang mga mata. Nginitian niya ako.

Lumingon lingon siya.

"Nandito na pala tayo." Sabi niya. "Baba muna tayo, pasok ka muna?" Yaya niya, ngunit agad akong umiling.

"Sige na please?" Pilit niya, gustyhin ko mang sumama ay ayoko namang masira ang ano mang pinaplano ng kapatid ko.

"I can't baby, gabi na. Kailangan ko nang umuwi." Malambing kong saad.

"Okay, maybe next time?" Tanong niya, hindi naman ako nakasagot agad. May next time pa kaya?

Tumango tango na lang ako.

Ngumiti naman siya.

"Okay, kailangan ko nang bumaba. Gabi na nga. Mag ingat ka Ryker, I love you." Nilapitan niya ako at hinalikan sa pisnge. Pababa na sana siya nang hawakan ko siya sa pulsuhan. Agad naman siyang napalingon sa akin.

"What?" Natatawa niyang saad.

"Please be happy." Naguguluhan niya akong tiningnan, alam kong gusto niya pang magtanong kaya agad ko nang pinutol ang anomang sasabihin niya sana. "Gabi na baby." Inirapan niya ako at nagpatuloy sa pagbaba.

"Mag ingat ka Ryker, I love you." Tugon niya bagi sinara ang pinto ng kotse.

"I love you too." Bulong ko bago pinaharurot ang kotse ko palayo sa kaniya. "Good bye."