ရှင်းဟွားကျောင်းဆိုတာက နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်လောက်ထဲက တည်ထောင်ခဲ့သော ကျောင်းတစ်ကျောင်းဖြစ်သည်။

ပညာရေးကောင်းမွန်ပြီး အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းအုပ်တွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုက ကျောင်းကို တရုတ်မှာ နာမည်အကြီးဆုံး ဖြစ်လာစေသည်။

ရှေးခေတ်အငွေ့အသက်တွေနဲ့ ထည်ဝါလှတာကြောင့် သရဲခြောက်သည်ဟုပင် နာမည်ကြီးလေသည်။သို့သော် ကျောင်းနေတဲ့ကျောင်းသားတွေကတော့ တစ်ခါမှတော့ အခြောက်မခံရသဖြင့် ကောလဟာလဟုသာ သတ်မှတ်ထားကြသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်လောက်က အရမ်းကို ဆိုးဝါးတဲ့ ဝိဉာဥ်တစ္ဆေကြီးတစ်ယောက်ရှိတယ်...သူက မသေခင်က အရမ်းကို အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက်ဘဲ....သူက လုပ်ကြံခံရပြီး သေသွားခဲ့တာ...သူသေပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ဝိဉာဥ်က သူ့ကို လုပ်ကြံတဲ့သူတိုင်းကို ပြန်သတ်ခဲ့တယ်...အဲ့လူတွေရဲ့ သားစဥ်မြေးမြစ်အထိပါ သတ်ဖြတ်တာ...အဲ့တာကြောင့် စွမ်းအားကြီးတဲ့ နတ်ဆရာမတစ်ယောက်က သူ့ဝိဉာဥ်ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ပုံတူရုပ်ထုထဲမှာ ထည့်ပိတ်ထားလိုက်တယ်တဲ့....သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က နမ်းမှ ရုပ်ထုထဲက ထွက်နိုင်မှာတဲ့...ကြောက်စရာကြီးနော်"

"ဟွန့်....ပေါက်တတ်ကရတွေ"

ရှောင်းကျန့် သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ဖန်မုဟန်ရဲ့ မဟုတ်ကဟုတ်က စကားတွေကို အယုံအကြည်မရှိပေ။သူက သရဲကြောက်တတ်တာကြောင့် ဒီလိုပုံပြင်တွေကို လုံးဝနားမထောင်ချင်ပါ။

"ရှောင်းကျန့်....မင်းကြောက်နေတယ်မလား"

"မကြောက်ပါဘူးနော်...ငါက ယောကျ်ားကွ...သရဲကြောက်စရာလား"

ရှောင်းကျန့် သူ့ရဲ့နောက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ရီချုံးမိုရဲ့ စနောက်မှုကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။သူ့မှာ သူငယ်ချင်းဆိုလို့ ဖန်မုဟန်နဲ့ ရီချုံးမိုသာ ရှိပါသည်။

သူတို့က အလယ်တန်းထဲကနေ အခုအထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်အထိ အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ထို့ပြင် သူတို့သုံးယောက်က အဆောင်လည်း အတူတူ နေသေးသည်။

"အားလုံးဘဲ....လပတ်စာမေးပွဲ နီးလာပြီနော်"

အတန်းထဲ အတန်းပိုင်ဆရာမ ဝင်လာတာကြောင့် ရှောင်းကျန့်တို့တွေ ကိုယ့်နေရာကိုယ် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ဖန်မုဟန်နဲ့က တစ်ခုံထဲ ထိုင်တာဖြစ်ပြီး ရီချုံးမိုကတော့ သူတို့အရှေ့တန်းမှာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့် သူ့ရဲ့ မျက်မှန်အဝိုင်းလေးကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း ဆရာမ စာရှင်းပြတာကို နားထောင်နေလိုက်သည်။

"ကဲ...ဒီပုစ္ဆာကို ဘယ်သူလာတွက်မလဲ"

အတန်းပိုင်က သင်္ချာဆရာမဖြစ်ကာ စာအရမ်းမေးသူဖြစ်သည်။လူတိုင်း ပုစ္ဆာကခက်တာကြောင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် သူ့မျက်မှန်သူ ထပ်ပြီး ပင့်တင်လိုက်ကာ လက်ထောင်လိုက်သည်။

"ဆရာမ....ကျွန်တော်တွက်မယ်"

"နေစမ်းပါ ရှောင်းကျန့်ရယ်...နင့်ကိုသာ တွက်ခိုင်းရင် ငါ့အချိန်ကုန်သွားရင်တောင် နင်တွက်လို့ ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဆရာမကလည်း..."

"ဘာမှမလည်းနဲ့....အတန်းထဲမှာ နောက်ဆုံးကရေရင် သုံးယောက်မြောက်ဆိုတာ သတိရဦး....ငါလေ နင့်ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုတွေကို တကယ်သဘောကျပါတယ်...ဒါပေမဲ့ အချိန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်...ဆရာမ"

ရှောင်းကျန့် သူ့နေရာသူ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ ပြန်ထိုင်နေလိုက်သည်။သူက ရိုးသားကြိုးစားတဲ့ စာကြမ်ပိုးပုံစံလေးပေမဲ့ စာကတော့ အရမ်းညံ့ပါသည်။

ဒါပေမဲ့ သူကနောက်ဆုံးတော့ မဟုတ်ပါ။သူ့အောက်မှာ ဖန်မုဟန်နဲ့ ရီချုံးမိုတို့ ရှိပါသေးသည်။သူတို့သုံးယောက်ထဲမှာ သူက အတော်ဆုံးပါဘဲ။

ဒီလိုနဲ့ အတန်းချိန်ပြီးသွားတော့ နေ့လည်စာစားချိန် ရောက်လာလေသည်။ရှောင်းကျန်တို့သုံးယောက်စလုံး ကန်တင်းမှာ သွားစားတော့သည်။

"ရှောင်းကျန့်....မင်းဟိုတနေ့က သတင်းတစ်ခု ကြည့်လိုက်သေးလား"

"ဘာသတင်းလဲ"

"ရှေးဟောင်းသုတေသနအဖွဲ့က ဂူတစ်ခုထဲကနေ ဗိုလ်ချုပ်ရုပ်ထုကြီးတစ်ခုကို တူးဖော်မိတယ်တဲ့"

"အဲ့တာငါတို့နဲ့ဆိုင်လို့လား"

"ဆိုင်တာပေါ့....အဲ့ရုပ်ထုမှာ ဝမ်ဆိုတဲ့တံဆိပ်ပုံ ပါတယ်တဲ့...ဒီကျောင်းကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့သူက ဝမ်မျိုးရိုး ဗိုလ်ချုပ်မိသားစုကတဲ့...အဲ့တာကြောင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ဒီရုပ်ထုကို ငါတို့ကျောင်းမှာ ထားတော့မယ်တဲ့"

"အော်..."

"အဲ့ရုပ်ထုမှာ သရဲတွေဘာတွေပါလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"မ...မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

"ရှောင်းကျန့်....မင်းငါတို့ကျောင်းရဲ့ပုံပြင်ကို ကြားဖူးလား"

ရှောင်းကျန့် ဘေးဘီကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရမှ စိတ်သက်သာသွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ကျောင်းမှာ ရှေးအဆန်ဆုံးက စာကြည့်တိုက်ဘဲ...တစ်ညမှာ ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်က စာအကြည့်လွန်ပြီး စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ မိုးချုပ်တဲ့အထိ နေမိသွားတယ်တဲ့....သူစာကြည့်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ မှောင်မဲနေတဲ့စာကြည့်တိုက်ကြီးက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာတဲ့....ပြီးတော့ သူ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ကြည့်နေသလိုတွေ ခံစားရတယ်တဲ့....သူလည်းကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ထွက်သွားတော့မဲ့အချိန်မှာ ဗုန်းခနဲဆိုပြီး သူလဲကျသွားကော...သူ့ခြေထောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ခြေထောက်ကို သရဲလက်ကြီးက ကိုင်ထားတာတဲ့လေ"

"......."

"ရှောင်းကျန့်...."

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် မြင်ကွင်းကို ပုံဖော်ပြီး ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် ခဏမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားလေသည်။သူ့အနေနဲ့ စာကြည့်တိုက်တောင် မသွားချင်တော့ပေ။

"မုဟန်.....မင်းကလည်း....ငကျန့်က ကြောက်တတ်ပါတယ်ဆိုမှ...စနေတယ်"

"သူက ဘာမှကြောက်တဲ့သူမဟုတ်ဘူး...သရဲကလွဲလို့"

"အဲ့တာလည်း ဟုတ်တယ်...စာမရလည်း စာမေးတိုင်းထဖြေတယ်....ဘယ်ပွဲဘဲဖြစ်ဖြစ် အမြဲထိပ်ဆုံးကပါတယ်...ဆရာကြီးလုပ်တာကလည်း ခဏခဏဘဲ"

ရှောင်းကျန့် သူ့ရှေ့မှာ သူ့အတင်းပြောနေတဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို မျက်မှန်ပင့်တင်ရင်း ကြည့်လိုက်သည်။

"လောကကြီးမှာ မြင်ရတဲ့အရာတွေထက် မမြင်ရတာတွေက ပိုပြီးကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်ကွ....ဘုမသိဘမသိနဲ့ ငါသရဲကြောက်တာလို့ မပြောစမ်းနဲ့...ငါက သတိထားတာကွ....ပြီးတော့ စာဆိုတာက ဖြေဖို့ဘဲ...မှန်သည်ဖြစ်စေမှားသည်ဖြစ်စေ ဖြေရမှာဘဲ...မဖြေဘူးဆိုရင် ဘာလို့စာသင်နေတော့မှာလဲ...ထပ်ပြီးတော့ ငါက တက်ကြွဖျက်လတ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်....လူငယ်ဆိုတာ အရာရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်ရမယ်...အဲ့တော့ ဝင်ပါတာ ဘာဖြစ်လဲ...နောက်တစ်ခု ငါက ဆရာကြီးလုပ်တာမဟုတ်ဘူး...မင်းတို့က ငတုံးတွေမို့ ဆရာနေရာဝင်ပေးနေတာ ရှင်းလား"

"ရှောင်းကျန့်....မင်းလေ ဘာလို့ အမှားတွေပြောနေရင်တောင် ယုံကြည်မှုရှိနေတာလဲ"

"လူတိုင်း အမှားနဲ့မကင်းဘူးလေ"

"မင်းလည်း တစ်ခါမှမမှန်ဖူးဘူးလေ"

"ဘဝဆိုတာ ရခဲတယ်...မမှန်လည်း မှားရုံဘဲပေါ့...ဘာဖြစ်လဲ"

"....."

!ဟားဟား....ဒီကလေး သိပ်ရီရတာဘဲ!

!ဟုတ်တယ်....ငါသာ အသက်ရှိသေးရင် သူ့ကို ငါမြေးတော်လိုက်မယ်!

ရှောင်းကျန့်တို့ မသိလိုက်တာက သူတို့ထိုင်ခုံနားတွင် ထိုင်နေတဲ့ ရှေးခတ်ဝတ်စုံနဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို ဝိဉာဥ်တစ်ခုဟာ သူတို့ပြောတာကို နားထောင်နေသည်ကိုပေါ့။

Part (2)ဆက်ရန်.....

Zawgyi

ရွင္းဟြားေက်ာင္းဆိုတာက ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ေလာက္ထဲက တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းျဖစ္သည္။

ပညာေရးေကာင္းမြန္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ေတြရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္မႈက ေက်ာင္းကို တ႐ုတ္မွာ နာမည္အႀကီးဆုံး ျဖစ္လာေစသည္။

ေရွးေခတ္အေငြ႕အသက္ေတြနဲ႕ ထည္ဝါလွတာေၾကာင့္ သရဲေျခာက္သည္ဟုပင္ နာမည္ႀကီးေလသည္။သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းေနတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့ တစ္ခါမွေတာ့ အေျခာက္မခံရသျဖင့္ ေကာလဟာလဟုသာ သတ္မွတ္ထားၾကသည္။

"လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ေလာက္က အရမ္းကို ဆိုးဝါးတဲ့ ဝိဉာဥ္တစ္ေဆႀကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္...သူက မေသခင္က အရမ္းကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ဘဲ....သူက လုပ္ႀကံခံရၿပီး ေသသြားခဲ့တာ...သူေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူ႕ဝိဉာဥ္က သူ႕ကို လုပ္ႀကံတဲ့သူတိုင္းကို ျပန္သတ္ခဲ့တယ္...အဲ့လူေတြရဲ႕ သားစဥ္ေျမးျမစ္အထိပါ သတ္ျဖတ္တာ...အဲ့တာေၾကာင့္ စြမ္းအားႀကီးတဲ့ နတ္ဆရာမတစ္ေယာက္က သူ႕ဝိဉာဥ္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္ၿပီး သူ႕ရဲ႕ပုံတူ႐ုပ္ထုထဲမွာ ထည့္ပိတ္ထားလိုက္တယ္တဲ့....သူ႕ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က နမ္းမွ ႐ုပ္ထုထဲက ထြက္နိုင္မွာတဲ့...ေၾကာက္စရာႀကီးေနာ္"

"ဟြန့္....ေပါက္တတ္ကရေတြ"

ေရွာင္းက်န့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဖန္မုဟန္ရဲ႕ မဟုတ္ကဟုတ္က စကားေတြကို အယုံအၾကည္မရွိေပ။သူက သရဲေၾကာက္တတ္တာေၾကာင့္ ဒီလိုပုံျပင္ေတြကို လုံးဝနားမေထာင္ခ်င္ပါ။

"ေရွာင္းက်န့္....မင္းေၾကာက္ေနတယ္မလား"

"မေၾကာက္ပါဘူးေနာ္...ငါက ေယာက်္ားကြ...သရဲေၾကာက္စရာလား"

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕ရဲ႕ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ ရီခ်ဳံးမိုရဲ႕ စေနာက္မႈကို ျပန္ေျပာလိုက္သည္။သူ႕မွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို႔ ဖန္မုဟန္နဲ႕ ရီခ်ဳံးမိုသာ ရွိပါသည္။

သူတို႔က အလယ္တန္းထဲကေန အခုအထက္တန္းေနာက္ဆုံးႏွစ္အထိ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ထို႔ျပင္ သူတို႔သုံးေယာက္က အေဆာင္လည္း အတူတူ ေနေသးသည္။

"အားလုံးဘဲ....လပတ္စာေမးပြဲ နီးလာၿပီေနာ္"

အတန္းထဲ အတန္းပိုင္ဆရာမ ဝင္လာတာေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န့္တို႔ေတြ ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ဖန္မုဟန္နဲ႕က တစ္ခုံထဲ ထိုင္တာျဖစ္ၿပီး ရီခ်ဳံးမိုကေတာ့ သူတို႔အေရွ႕တန္းမွာ ျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕ရဲ႕ မ်က္မွန္အဝိုင္းေလးကို ပင့္တင္လိုက္ရင္း ဆရာမ စာရွင္းျပတာကို နားေထာင္ေနလိုက္သည္။

"ကဲ...ဒီပုစ္ဆာကို ဘယ္သူလာတြက္မလဲ"

အတန္းပိုင္က သခၤ်ာဆရာမျဖစ္ကာ စာအရမ္းေမးသူျဖစ္သည္။လူတိုင္း ပုစ္ဆာကခက္တာေၾကာင့္ ေခါင္းငုံ႕ထားၾကသည္။

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ သူ႕မ်က္မွန္သူ ထပ္ၿပီး ပင့္တင္လိုက္ကာ လက္ေထာင္လိုက္သည္။

"ဆရာမ....ကြၽန္ေတာ္တြက္မယ္"

"ေနစမ္းပါ ေရွာင္းက်န့္ရယ္...နင့္ကိုသာ တြက္ခိုင္းရင္ ငါ့အခ်ိန္ကုန္သြားရင္ေတာင္ နင္တြက္လို႔ ၿပီးမွာမဟုတ္ဘူး"

"ဆရာမကလည္း..."

"ဘာမွမလည္းနဲ႕....အတန္းထဲမွာ ေနာက္ဆုံးကေရရင္ သုံးေယာက္ေျမာက္ဆိုတာ သတိရဦး....ငါေလ နင့္ရဲ႕စိတ္အားထက္သန္မႈေတြကို တကယ္သေဘာက်ပါတယ္...ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္ကုန္သြားလိမ့္မယ္"

"ဟုတ္...ဆရာမ"

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕ေနရာသူ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးသာ ျပန္ထိုင္ေနလိုက္သည္။သူက ရိုးသားႀကိဳးစားတဲ့ စာၾကမ္ပိုးပုံစံေလးေပမဲ့ စာကေတာ့ အရမ္းညံ့ပါသည္။

ဒါေပမဲ့ သူကေနာက္ဆုံးေတာ့ မဟုတ္ပါ။သူ႕ေအာက္မွာ ဖန္မုဟန္နဲ႕ ရီခ်ဳံးမိုတို႔ ရွိပါေသးသည္။သူတို႔သုံးေယာက္ထဲမွာ သူက အေတာ္ဆုံးပါဘဲ။

ဒီလိုနဲ႕ အတန္းခ်ိန္ၿပီးသြားေတာ့ ေန႕လည္စာစားခ်ိန္ ေရာက္လာေလသည္။ေရွာင္းက်န္တို႔သုံးေယာက္စလုံး ကန္တင္းမွာ သြားစားေတာ့သည္။

"ေရွာင္းက်န့္....မင္းဟိုတေန႕က သတင္းတစ္ခု ၾကည့္လိုက္ေသးလား"

"ဘာသတင္းလဲ"

"ေရွးေဟာင္းသုေတသနအဖြဲ႕က ဂူတစ္ခုထဲကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္ထုႀကီးတစ္ခုကို တူးေဖာ္မိတယ္တဲ့"

"အဲ့တာငါတို႔နဲ႕ဆိုင္လို႔လား"

"ဆိုင္တာေပါ့....အဲ့႐ုပ္ထုမွာ ဝမ္ဆိုတဲ့တံဆိပ္ပုံ ပါတယ္တဲ့...ဒီေက်ာင္းကို တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့သူက ဝမ္မ်ိဳးရိုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္မိသားစုကတဲ့...အဲ့တာေၾကာင့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဒီ႐ုပ္ထုကို ငါတို႔ေက်ာင္းမွာ ထားေတာ့မယ္တဲ့"

"ေအာ္..."

"အဲ့႐ုပ္ထုမွာ သရဲေတြဘာေတြပါလာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

"မ...မျဖစ္နိုင္ပါဘူး"

"ေရွာင္းက်န့္....မင္းငါတို႔ေက်ာင္းရဲ႕ပုံျပင္ကို ၾကားဖူးလား"

ေရွာင္းက်န့္ ေဘးဘီကို ေဝ့ၾကည့္လိုက္ၿပီး ေက်ာင္းသားေပါင္းမ်ားစြာကို ေတြ႕လိုက္ရမွ စိတ္သက္သာသြားကာ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

"ငါတို႔ေက်ာင္းမွာ ေရွးအဆန္ဆုံးက စာၾကည့္တိုက္ဘဲ...တစ္ညမွာ ေက်ာင္းသူေလးတစ္ေယာက္က စာအၾကည့္လြန္ၿပီး စာၾကည့္တိုက္ထဲမွာ မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ ေနမိသြားတယ္တဲ့....သူစာၾကည့္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမွာင္မဲေနတဲ့စာၾကည့္တိုက္ႀကီးက အရမ္းေၾကာက္စရာေကာင္းတာတဲ့....ၿပီးေတာ့ သူ႕ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ၾကည့္ေနသလိုေတြ ခံစားရတယ္တဲ့....သူလည္းေၾကာက္ေၾကာက္လန့္လန့္နဲ႕ ထြက္သြားေတာ့မဲ့အခ်ိန္မွာ ဗုန္းခနဲဆိုၿပီး သူလဲက်သြားေကာ...သူ႕ေျခေထာက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေျခေထာက္ကို သရဲလက္ႀကီးက ကိုင္ထားတာတဲ့ေလ"

"......."

"ေရွာင္းက်န့္...."

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ျမင္ကြင္းကို ပုံေဖာ္ၿပီး ေၾကာက္လန့္သြားသျဖင့္ ခဏမွ် စကားမေျပာနိုင္ ျဖစ္သြားေလသည္။သူ႕အေနနဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ေတာင္ မသြားခ်င္ေတာ့ေပ။

"မုဟန္.....မင္းကလည္း....ငက်န့္က ေၾကာက္တတ္ပါတယ္ဆိုမွ...စေနတယ္"

"သူက ဘာမွေၾကာက္တဲ့သူမဟုတ္ဘူး...သရဲကလြဲလို႔"

"အဲ့တာလည္း ဟုတ္တယ္...စာမရလည္း စာေမးတိုင္းထေျဖတယ္....ဘယ္ပြဲဘဲျဖစ္ျဖစ္ အၿမဲထိပ္ဆုံးကပါတယ္...ဆရာႀကီးလုပ္တာကလည္း ခဏခဏဘဲ"

ေရွာင္းက်န့္ သူ႕ေရွ႕မွာ သူ႕အတင္းေျပာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို မ်က္မွန္ပင့္တင္ရင္း ၾကည့္လိုက္သည္။

"ေလာကႀကီးမွာ ျမင္ရတဲ့အရာေတြထက္ မျမင္ရတာေတြက ပိုၿပီးေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္ကြ....ဘုမသိဘမသိနဲ႕ ငါသရဲေၾကာက္တာလို႔ မေျပာစမ္းနဲ႕...ငါက သတိထားတာကြ....ၿပီးေတာ့ စာဆိုတာက ေျဖဖို႔ဘဲ...မွန္သည္ျဖစ္ေစမွားသည္ျဖစ္ေစ ေျဖရမွာဘဲ...မေျဖဘူးဆိုရင္ ဘာလို႔စာသင္ေနေတာ့မွာလဲ...ထပ္ၿပီးေတာ့ ငါက တက္ႂကြဖ်က္လတ္တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္....လူငယ္ဆိုတာ အရာရာကို စြမ္းေဆာင္နိုင္ရမယ္...အဲ့ေတာ့ ဝင္ပါတာ ဘာျဖစ္လဲ...ေနာက္တစ္ခု ငါက ဆရာႀကီးလုပ္တာမဟုတ္ဘူး...မင္းတို႔က ငတုံးေတြမို႔ ဆရာေနရာဝင္ေပးေနတာ ရွင္းလား"

"ေရွာင္းက်န့္....မင္းေလ ဘာလို႔ အမွားေတြေျပာေနရင္ေတာင္ ယုံၾကည္မႈရွိေနတာလဲ"

"လူတိုင္း အမွားနဲ႕မကင္းဘူးေလ"

"မင္းလည္း တစ္ခါမွမမွန္ဖူးဘူးေလ"

"ဘဝဆိုတာ ရခဲတယ္...မမွန္လည္း မွား႐ုံဘဲေပါ့...ဘာျဖစ္လဲ"

"....."

!ဟားဟား....ဒီကေလး သိပ္ရီရတာဘဲ!

!ဟုတ္တယ္....ငါသာ အသက္ရွိေသးရင္ သူ႕ကို ငါေျမးေတာ္လိုက္မယ္!

ေရွာင္းက်န့္တို႔ မသိလိုက္တာက သူတို႔ထိုင္ခုံနားတြင္ ထိုင္ေနတဲ့ ေရွးခတ္ဝတ္စုံနဲ႕ သက္ႀကီး႐ြယ္အို ဝိဉာဥ္တစ္ခုဟာ သူတို႔ေျပာတာကို နားေထာင္ေနသည္ကိုေပါ့။

Part (2)ဆက္ရန္.....