လူတိုင်း လှေကားပေါ်လာရခြင်းအကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။အထူးသဖြင့် ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ စုံထောက်စွမ်းရည်ကို ဖြစ်သည်။

"ရိပေါ်....စုယီနဲ့ပက်သက်ပြီး ငါတို့ကို ပြောပြပါလား"

"ငါ့အထင်တော့ စုယီက သေပြီးပြီ...ပထမတစ်ခါက ခေါင်းလောင်းသံငါးခါမြည်တယ်...ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသေဘူး...ဒုတိယတစ်ခါက ဆယ်ခါမြည်တယ်...ငါတို့အဖွဲ့မှာ ခုနှစ်ယောက်မို့လို့ စုယီတို့အဖွဲ့က သုံးယောက်...တတိယတစ်ခါကတော့ ခြောက်ခါမြည်ပြီး ငါတို့ဘက်က လေးယောက်နဲ့ စုယီတို့ဘက်က နှစ်ယောက်...သူတို့အဖွဲ့မှာ အယောက်နှစ်ဆယ်ဘဲ ရှိတာ...သေတာက ဆယ်ယောက်မို့လို့ ကျန်ရမှာက ဆယ်ယောက်ဘဲ...ငါတို့နဲ့ဆုံတော့ ဆယ့်တစ်ယောက်ဖြစ်နေတယ်...အဲ့တာကြောင့် အပိုလူက သဲလွန်စလို့ ငါထင်တယ်...ပြီးတော့ သူတို့အဖွဲ့မှာ စုယီတစ်ယောက်ထဲကသာ မူမမှန်တာ...ငါ့ကို ပိုသေချာစေတာက ဒီတစ်ခေါက် ခေါင်းလောင်းသံမြည်တော့ သူမကို ငါရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်မိတယ်...သူမက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေပေမဲ့ သူမလက်နှစ်ဖက်ကတော့ ပျောက်နေတယ်...ဒါကြောင့် သေသွားတဲ့သုံးယောက်က သူမလက်ချက်ကြောင့်ဘဲ"

"နှလုံးကို ထုတ်လိုက်တာကကော"

"အဲ့တာကတော့ ငါစိတ်ထင်တဲ့ဟာကို လုပ်လိုက်တာ...လူတစ်ယောက်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက နှလုံးမို့လို့ နှလုံးက သဲလွန်စလို့ ထင်လိုက်တာ...ကားလမ်းမပေါ် ပစ်ချလိုက်တာက ငါတို့လမ်းလျှောက်တာမောလို့ နားတုန်းက ငါချုံပုတ်တွေထဲ ဖြတ်သွားဖို့ လုပ်လိုက်သေးတယ်...ဒါပေမဲ့ ဖြတ်လို့မရဘူး...အပြင်မှာ အကာအရံတွေချထားသလိုဘဲ...အဲ့ထဲက သီခြားနေရာတစ်ခုမှန်း သိလိုက်တာ...အဲ့တာကြောင့် နှလုံးကို ပစ်ချကြည့်လိုက်တာ"

သူတို့အားလုံးမှာ ပြောစရာဆိုလို့ အရမ်းတော်တယ်ဆိုတာကလွဲပြီး ဘာမှမရှိပေ။ဝမ်ရိပေါ်သာ မရှိရင် သူတို့က စုယီလက်ချက်နဲ့ သေကုန်မှာဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့်ကလည်း သူ့ချစ်သူကိုကြည့်ပြီး ဂုဏ်ယူနေသည်။နတ်ဘုရားတွေက သူအချိန်အကြာကြီး faဖြစ်နေရခြင်းအပေါ် အားနာသဖြင့် ဒီလိုရည်းစားမျိုးကို ပို့ပေးလိုက်တာဖြစ်နိုင်သည်။

သူတို့ရည်းစားသက်တမ်းက ဒီထဲကိုစရောက်မှဖြစ်ကာ အချိန်အားဖြင့် တစ်ရက်တောင် ရှိသေးပုံမရပေမဲ့ သူကတော့ နှစ်နဲ့ချီကြာနေသည့် ချစ်သူတွေလိုမျိုး ချစ်ခင်ပါသည်။

အဖွဲထဲက ကျောင်းသားအချို့က ဝမ်ရိပေါ်ကို လေးစားအားကျနေကျသည်။ထို့နောက် သူတို့တွေဟာ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ သူတို့ကျောင်းကမဟုတ်မှန်း သတိထားမိသွားသည်။

ပိုင်ယန်စန်းကလည်း သတိထားမိတာမို့ ဝမ်ရိပေါ်ကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဝမ်ရိပေါ်...မင်းက ငါတို့ကျောင်းက မဟုတ်ဘူးမလား"

"ငါက မင်းတို့ကျောင်းကပါဘဲ"

"ဟုတ်လား...တတိယနှစ်ကဘဲလား...ဘယ်အတန်းကလဲ"

"ငါက စာကြည့်တိုက်အရှေ့ကလေ"

"......."

ရှောင်းကျန့်တောင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားသည်။ဝမ်ရိပေါ်က သူတို့ကျောင်းဝတ်စုံကို မဝတ်ထားတာမို့ သူတို့ကျောင်းကလူမဟုတ်ဘူးလို့သာ သူထင်ထားခဲ့သည်။တကယ်လို့ ဝမ်ရိပေါ်သာ သူတို့ကျောင်းမှာဆိုရင် သူဘာလို့မမြင်ဘဲ နေမှာလဲ။

"ရိပေါ်....စာသင်ခန်းတွေနဲ့ စာကြည့်တိုက်က တခြားစီတွေပါ...မင်းအမှတ်မှားနေတာလား...ပြီးတော့ မင်းကကျောင်းဝတ်စုံလည်း မဝတ်ထားဘူး...ငါမင်းကို စတွေ့တုန်းက စာသင်သားဝတ်စုံလေးနဲ့မို့ cosplayerလို့တောင် ထင်နေတာ....အဲ့ပုံစံလေးနဲ့ အရမ်းချောတာဘဲ"

"မင်းကြိုက်ရင် ကိုယ်အဲ့လိုဘဲ ဝတ်မယ်လေ"

"ရပါတယ်...ငါက မင်းဘယ်လိုနေနေချစ်ပြီးသားပါနော်"

"ကိုယ်ကောဘဲ မင်းကိုအမြဲချစ်နေမှာ"

"ဟီး...ငါသိပြီးသားပါ...မင်းက ငါ့ကိုမြင်မြင်ချင်းထဲက ကြွေဆင်းနေတာကို"

"ဟုတ်တယ်....ကိုယ်မင်းကို စာကြည့်တိုက်မှာမြင်ထဲက ချစ်မိသွားတာ..."

"ငါကိုကလည်း အရမ်းချောတာကို...မင်းချစ်မိသွားတာကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"

"အွန်း"

ဝမ်ရိပေါ်က သူတို့ကျောင်းက ဟုတ်မဟုတ် သိချင်နေတဲ့သူတွေက ဒီကိစ္စကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အချစ်ရေးကိစ္စရောက်သွားသလဲဆိုတာကို စဥ်းစားနေသလို လှေကားပေါ် တက်ချင်နေသူတွေကလည်း ထိုစကားပြောမှုကြီးကို စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သူတို့အတွေးတွေကို သိနေသည့်အလား ရှောင်းကျန့်နဲ့ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ဆက်မပြောတော့ဘဲ လှေကားကို ဦးဆောင်ကာ တက်သွားလေသည်။

လှေကားထိပ်ဆုံးကို ရောက်တော့ တံခါးနှစ်ချပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် သူတို့ကို ခေါင်းစားစေချင်တဲ့ အဖွားကြီးအား စိတ်ထဲကနေ ဆဲပစ်လိုက်သည်။

တံခါးနှစ်ချပ်က ပန်းရောင်ဖြစ်ကာ အရောင်တူတာမို့ ဘာရွေးလို့ရွေးရမလဲမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကဲ...စိတ်လှုပ်ရှားစရာဘဲ...တတိယအထပ်ကိုတောင် ဖြေရှင်းနိုင်ကြတယ်...Amazing ပါဘဲ....အခုကလည်း နောက်ထပ်စိတ်လှုပ်ရှားစရာပါဘဲ...မင်းတို့အခု ၇၆ယောက်ရှိတယ်...တစ်ဝက်စီ တစ်ဝက်စီခွဲပြီး တံခါးကို ရွေးချယ်ပါ...နှစ်ချပ်စလုံးက စတုတ္ထအထပ်ရောက်မှာမို့လို့ မစိုးရိမ်ပါနဲ့...တစ်ခုနဲ့တစ်ခုက အန္တရာယ်ချင်းမတူတာဘဲ ရှိတာပါ...တစ်ခုက Heavenဆို ကျန်တစ်ခုက Hellပေါ့...ဘယ်သူတွေက ဘာနဲ့ကြုံမလဲဆိုတာကတော့ ကံတရားပေါ့...ကဲ...Heaven and hellကို ရွေးလိုက်ကြရအောင်....ဟားဟားဟား"

လူတိုင်းအကြပ်ရိုက်ကုန်ကြသည်။သူတို့တွေ ဝမ်ရိပေါ်အနောက်လိုက်ချင်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ လိုက်နိုင်ဖို့လမ်း သိပ်မရှိပေ။

နည်းနည်းသတ္တိရှိတဲ့ ယောကျ်ားလေးတချို့ဟာ ဝမ်ရိပေါ်ကို လေးစားကျပေမဲ့ အချိန်တိုင်းတော့ မှီခိုအားကိုးနေလို့မရမှန်း သိလေသည်။ထို့ကြောင့် အဖွဲ့တစ်ဝက်ခွဲထုတ်လိုက်သည်။ဒါမှသာ အန္တရာယ်ကို ကိုယ်တိုင်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းရှိမှာဖြစ်သည်။

ဒီလိုနဲ့ တစ်ဝက်စီခွဲလို့ ပြီးသွားခဲ့သည်။ရှောင်းကျန့်တို့အဖွဲ့ကတော့ ဝမ်ရိပေါ်နဲ့သာဖြစ်သည်။ဝမ်ရိပေါ်က တခြားအဖွဲ့အား အရင်ရွေးရန် ပြောလိုက်သည်။

အခြားအဖွဲ့ကလည်း သူတို့ကိုအရင်ရွေးရန် ပြောလာသည်။အဲ့လိုနဲ့ဘဲ ဝမ်ရိပေါ်က တံခါးကို ရှောင်းကျန့်အား ရွေးစေသည်။

"ငါက ဘယ်ရွေးရမလား...ညာရွေးရမလားမသိဘူးလေ...ရိပေါ်...မင်းဘဲရွေးလိုက်ပါလား...ငါရွေးလိုက်တဲ့ဟာက Hellဖြစ်နေရင် သူတို့က ငါ့ကိုအပြစ်ပြောကြမှာ...မင်းရွေးရင်တော့ သူတို့ပြောမှာမဟုတ်ဘူး"

"မင်းမှာကိုယ်ရှိတယ်လေ.... သူတို့မပြောရဲဘူး...ရွေးသာရွေး"

"ဒါဆို ငါရွေးလိုက်မယ်...."

ရှောင်ကျန့် သူ့လက်ဆယ်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရွတ်လိုက်သည်။

"ဘယ် ဘက် တံ ခါး က hell ဆို ရင် လက် ထိပ် ပေါ် သို့ တက်"

လူတိုင်း "....."

ရှောင်းကျန့် လက်ထိပ်ပေါ်ကို တက်သွားသည့်လက်ကိုကြည့်ပြီး ညာဘက်တံခါးကို ရွေးလိုက်လေသည်။သူ့ရဲ့ ရွေးနည်းကြီးကြောင့် ဆွံ့အနေကြတဲ့ သူတို့အဖွဲ့ကလူတွေကတော့ သူဘယ်လိုဘဲရွေးရွေး သူ့နောက်ကိုသာ လိုက်ရတော့သည်။

Part (23)ဆက်ရန်....

Zawgyi

လူတိုင္း ေလွကားေပၚလာရျခင္းအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္စားေနၾကသည္။အထူးသျဖင့္ ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ စုံေထာက္စြမ္းရည္ကို ျဖစ္သည္။

"ရိေပၚ....စုယီနဲ႕ပက္သက္ၿပီး ငါတို႔ကို ေျပာျပပါလား"

"ငါ့အထင္ေတာ့ စုယီက ေသၿပီးၿပီ...ပထမတစ္ခါက ေခါင္းေလာင္းသံငါးခါျမည္တယ္...ငါတို႔ထဲက ဘယ္သူမွ မေသဘူး...ဒုတိယတစ္ခါက ဆယ္ခါျမည္တယ္...ငါတို႔အဖြဲ႕မွာ ခုႏွစ္ေယာက္မို႔လို႔ စုယီတို႔အဖြဲ႕က သုံးေယာက္...တတိယတစ္ခါကေတာ့ ေျခာက္ခါျမည္ၿပီး ငါတို႔ဘက္က ေလးေယာက္နဲ႕ စုယီတို႔ဘက္က ႏွစ္ေယာက္...သူတို႔အဖြဲ႕မွာ အေယာက္ႏွစ္ဆယ္ဘဲ ရွိတာ...ေသတာက ဆယ္ေယာက္မို႔လို႔ က်န္ရမွာက ဆယ္ေယာက္ဘဲ...ငါတို႔နဲ႕ဆုံေတာ့ ဆယ့္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္...အဲ့တာေၾကာင့္ အပိုလူက သဲလြန္စလို႔ ငါထင္တယ္...ၿပီးေတာ့ သူတို႔အဖြဲ႕မွာ စုယီတစ္ေယာက္ထဲကသာ မူမမွန္တာ...ငါ့ကို ပိုေသခ်ာေစတာက ဒီတစ္ေခါက္ ေခါင္းေလာင္းသံျမည္ေတာ့ သူမကို ငါ႐ုတ္တရက္ၾကည့္လိုက္မိတယ္...သူမက ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနေပမဲ့ သူမလက္ႏွစ္ဖက္ကေတာ့ ေပ်ာက္ေနတယ္...ဒါေၾကာင့္ ေသသြားတဲ့သုံးေယာက္က သူမလက္ခ်က္ေၾကာင့္ဘဲ"

"ႏွလုံးကို ထုတ္လိုက္တာကေကာ"

"အဲ့တာကေတာ့ ငါစိတ္ထင္တဲ့ဟာကို လုပ္လိုက္တာ...လူတစ္ေယာက္မွာ အေရးအႀကီးဆုံးက ႏွလုံးမို႔လို႔ ႏွလုံးက သဲလြန္စလို႔ ထင္လိုက္တာ...ကားလမ္းမေပၚ ပစ္ခ်လိဳက္တာက ငါတို႔လမ္းေလွ်ာက္တာေမာလို႔ နားတုန္းက ငါခ်ဳံပုတ္ေတြထဲ ျဖတ္သြားဖို႔ လုပ္လိုက္ေသးတယ္...ဒါေပမဲ့ ျဖတ္လို႔မရဘူး...အျပင္မွာ အကာအရံေတြခ်ထားသလိုဘဲ...အဲ့ထဲက သီျခားေနရာတစ္ခုမွန္း သိလိုက္တာ...အဲ့တာေၾကာင့္ ႏွလုံးကို ပစ္ခ်ၾကည့္လိုက္တာ"

သူတို႔အားလုံးမွာ ေျပာစရာဆိုလို႔ အရမ္းေတာ္တယ္ဆိုတာကလြဲၿပီး ဘာမွမရွိေပ။ဝမ္ရိေပၚသာ မရွိရင္ သူတို႔က စုယီလက္ခ်က္နဲ႕ ေသကုန္မွာျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္ကလည္း သူ႕ခ်စ္သူကိုၾကည့္ၿပီး ဂုဏ္ယူေနသည္။နတ္ဘုရားေတြက သူအခ်ိန္အၾကာႀကီး faျဖစ္ေနရျခင္းအေပၚ အားနာသျဖင့္ ဒီလိုရည္းစားမ်ိဳးကို ပို႔ေပးလိုက္တာျဖစ္နိုင္သည္။

သူတို႔ရည္းစားသက္တမ္းက ဒီထဲကိုစေရာက္မွျဖစ္ကာ အခ်ိန္အားျဖင့္ တစ္ရက္ေတာင္ ရွိေသးပုံမရေပမဲ့ သူကေတာ့ ႏွစ္နဲ႕ခ်ီၾကာေနသည့္ ခ်စ္သူေတြလိုမ်ိဳး ခ်စ္ခင္ပါသည္။

အဖြဲထဲက ေက်ာင္းသားအခ်ိဳ႕က ဝမ္ရိေပၚကို ေလးစားအားက်ေနက်သည္။ထို႔ေနာက္ သူတို႔ေတြဟာ ဝမ္ရိေပၚဟာ သူတို႔ေက်ာင္းကမဟုတ္မွန္း သတိထားမိသြားသည္။

ပိုင္ယန္စန္းကလည္း သတိထားမိတာမို႔ ဝမ္ရိေပၚကို ေမးလိုက္ေလသည္။

"ဝမ္ရိေပၚ...မင္းက ငါတို႔ေက်ာင္းက မဟုတ္ဘူးမလား"

"ငါက မင္းတို႔ေက်ာင္းကပါဘဲ"

"ဟုတ္လား...တတိယႏွစ္ကဘဲလား...ဘယ္အတန္းကလဲ"

"ငါက စာၾကည့္တိုက္အေရွ႕ကေလ"

"......."

ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္သြားသည္။ဝမ္ရိေပၚက သူတို႔ေက်ာင္းဝတ္စုံကို မဝတ္ထားတာမို႔ သူတို႔ေက်ာင္းကလူမဟုတ္ဘူးလို႔သာ သူထင္ထားခဲ့သည္။တကယ္လို႔ ဝမ္ရိေပၚသာ သူတို႔ေက်ာင္းမွာဆိုရင္ သူဘာလို႔မျမင္ဘဲ ေနမွာလဲ။

"ရိေပၚ....စာသင္ခန္းေတြနဲ႕ စာၾကည့္တိုက္က တျခားစီေတြပါ...မင္းအမွတ္မွားေနတာလား...ၿပီးေတာ့ မင္းကေက်ာင္းဝတ္စုံလည္း မဝတ္ထားဘူး...ငါမင္းကို စေတြ႕တုန္းက စာသင္သားဝတ္စုံေလးနဲ႕မို႔ cosplayerလို႔ေတာင္ ထင္ေနတာ....အဲ့ပုံစံေလးနဲ႕ အရမ္းေခ်ာတာဘဲ"

"မင္းႀကိဳက္ရင္ ကိုယ္အဲ့လိုဘဲ ဝတ္မယ္ေလ"

"ရပါတယ္...ငါက မင္းဘယ္လိုေနေနခ်စ္ၿပီးသားပါေနာ္"

"ကိုယ္ေကာဘဲ မင္းကိုအၿမဲခ်စ္ေနမွာ"

"ဟီး...ငါသိၿပီးသားပါ...မင္းက ငါ့ကိုျမင္ျမင္ခ်င္းထဲက ေႂကြဆင္းေနတာကို"

"ဟုတ္တယ္....ကိုယ္မင္းကို စာၾကည့္တိုက္မွာျမင္ထဲက ခ်စ္မိသြားတာ..."

"ငါကိုကလည္း အရမ္းေခ်ာတာကို...မင္းခ်စ္မိသြားတာကို အျပစ္မတင္ပါဘူး"

"အြန္း"

ဝမ္ရိေပၚက သူတို႔ေက်ာင္းက ဟုတ္မဟုတ္ သိခ်င္ေနတဲ့သူေတြက ဒီကိစၥကေန ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး အခ်စ္ေရးကိစၥေရာက္သြားသလဲဆိုတာကို စဥ္းစားေနသလို ေလွကားေပၚ တက္ခ်င္ေနသူေတြကလည္း ထိုစကားေျပာမႈႀကီးကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသည္။

သူတို႔အေတြးေတြကို သိေနသည့္အလား ေရွာင္းက်န့္နဲ႕ဝမ္ရိေပၚဟာ ဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ေလွကားကို ဦးေဆာင္ကာ တက္သြားေလသည္။

ေလွကားထိပ္ဆုံးကို ေရာက္ေတာ့ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ သူတို႔ကို ေခါင္းစားေစခ်င္တဲ့ အဖြားႀကီးအား စိတ္ထဲကေန ဆဲပစ္လိုက္သည္။

တံခါးႏွစ္ခ်ပ္က ပန္းေရာင္ျဖစ္ကာ အေရာင္တူတာမို႔ ဘာေ႐ြးလို႔ေ႐ြးရမလဲမသိ ျဖစ္ေနေတာ့သည္။

"ကဲ...စိတ္လႈပ္ရွားစရာဘဲ...တတိယအထပ္ကိုေတာင္ ေျဖရွင္းနိုင္ၾကတယ္...Amazing ပါဘဲ....အခုကလည္း ေနာက္ထပ္စိတ္လႈပ္ရွားစရာပါဘဲ...မင္းတို႔အခု ၇၆ေယာက္ရွိတယ္...တစ္ဝက္စီ တစ္ဝက္စီခြဲၿပီး တံခါးကို ေ႐ြးခ်ယ္ပါ...ႏွစ္ခ်ပ္စလုံးက စတုတၳအထပ္ေရာက္မွာမို႔လို႔ မစိုးရိမ္ပါနဲ႕...တစ္ခုနဲ႕တစ္ခုက အႏၱရာယ္ခ်င္းမတူတာဘဲ ရွိတာပါ...တစ္ခုက Heavenဆို က်န္တစ္ခုက Hellေပါ့...ဘယ္သူေတြက ဘာနဲ႕ႀကဳံမလဲဆိုတာကေတာ့ ကံတရားေပါ့...ကဲ...Heaven and hellကို ေ႐ြးလိုက္ၾကရေအာင္....ဟားဟားဟား"

လူတိုင္းအၾကပ္ရိုက္ကုန္ၾကသည္။သူတို႔ေတြ ဝမ္ရိေပၚအေနာက္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ လိုက္နိုင္ဖို႔လမ္း သိပ္မရွိေပ။

နည္းနည္းသတၱိရွိတဲ့ ေယာက်္ားေလးတခ်ိဳ႕ဟာ ဝမ္ရိေပၚကို ေလးစားက်ေပမဲ့ အခ်ိန္တိုင္းေတာ့ မွီခိုအားကိုးေနလို႔မရမွန္း သိေလသည္။ထို႔ေၾကာင့္ အဖြဲ႕တစ္ဝက္ခြဲထုတ္လိုက္သည္။ဒါမွသာ အႏၱရာယ္ကို ကိုယ္တိုင္ေျဖရွင္းနိုင္စြမ္းရွိမွာျဖစ္သည္။

ဒီလိုနဲ႕ တစ္ဝက္စီခြဲလို႔ ၿပီးသြားခဲ့သည္။ေရွာင္းက်န့္တို႔အဖြဲ႕ကေတာ့ ဝမ္ရိေပၚနဲ႕သာျဖစ္သည္။ဝမ္ရိေပၚက တျခားအဖြဲ႕အား အရင္ေ႐ြးရန္ ေျပာလိုက္သည္။

အျခားအဖြဲ႕ကလည္း သူတို႔ကိုအရင္ေ႐ြးရန္ ေျပာလာသည္။အဲ့လိုနဲ႕ဘဲ ဝမ္ရိေပၚက တံခါးကို ေရွာင္းက်န့္အား ေ႐ြးေစသည္။

"ငါက ဘယ္ေ႐ြးရမလား...ညာေ႐ြးရမလားမသိဘူးေလ...ရိေပၚ...မင္းဘဲေ႐ြးလိုက္ပါလား...ငါေ႐ြးလိုက္တဲ့ဟာက Hellျဖစ္ေနရင္ သူတို႔က ငါ့ကိုအျပစ္ေျပာၾကမွာ...မင္းေ႐ြးရင္ေတာ့ သူတို႔ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး"

"မင္းမွာကိုယ္ရွိတယ္ေလ.. သူတို႔မေျပာရဲဘူး...ေ႐ြးသာေ႐ြး"

"ဒါဆို ငါေ႐ြးလိုက္မယ္...."

ေရွာင္က်န့္ သူ႕လက္ဆယ္ေခ်ာင္းကို ျမႇောက္လိုက္ၿပီး ႐ြတ္လိုက္သည္။

"ဘယ္ ဘက္ တံ ခါး က hell ဆို ရင္ လက္ ထိပ္ ေပၚ သို႔ တက္"

လူတိုင္း "....."

ေရွာင္းက်န့္ လက္ထိပ္ေပၚကို တက္သြားသည့္လက္ကိုၾကည့္ၿပီး ညာဘက္တံခါးကို ေ႐ြးလိုက္ေလသည္။သူ႕ရဲ႕ ေ႐ြးနည္းႀကီးေၾကာင့္ ဆြံ႕အေနၾကတဲ့ သူတို႔အဖြဲ႕ကလူေတြကေတာ့ သူဘယ္လိုဘဲေ႐ြးေ႐ြး သူ႕ေနာက္ကိုသာ လိုက္ရေတာ့သည္။

Part (23)ဆက္ရန္....