ရှောင်းကျန့်တို့ တံခါးကနေ ဝင်လိုက်တော့ မြင်လိုက်ရတာက လှပတဲ့ ပန်းခင်းကြီးဖြစ်သည်။ပန်းတွေက အရောင်စုံကာ လှလွန်းတာကြောင့် လူတိုင်း အံ့သြမင်သက်ကုန်သည်။

သူတို့အနေနဲ့ စတုတ္ထအထပ်က ပန်းခင်းကြီးလို့ မထင်ထားတာက အမှန်ဖြစ်သည်။ထို့နောက် ရှောင်းကျန့် ရွေးလိုက်တာက Heavenလို့ ထင်မိသွားသည်။

သို့သော် သူတို့အထင်က တစ်စက္ကန့်သာ ကြာလိုက်သည်။ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ လှပလွန်းတဲ့ပန်းတွေဟာ အစွယ်တွေရှိတဲ့သရဲခေါင်းတွေအဖြစ် ပြောင်းသွားလို့ဖြစ်သည်။

လှပလှတဲ့ပန်းခင်းကြီးနေရာမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည့်ခေါင်းတွေကိုသာ သူတို့မြင်နေရတော့သည်။

"Flower hellကနေ ကြိုဆိုပါတယ်....Mission အကြောင်းလည်း ပြောပြပါ့မယ်...အရမ်းအရမ်းအရမ်းကို လွယ်တာနော်... အချိန်ကလည်း မကန့်သတ်ထားဘူး... ဒီပန်းခင်းကြီးရဲ့အဆုံးမှာ လမ်းမရှိတယ်...လမ်းမကိုရောက်တာနဲ့ လှေကားကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်...ဒါဆို missionက ဒီပန်းခင်းကြီးကို ဖြတ်ပြီး လမ်းမပေါ်ကို ရောက်ဖို့ပါဘဲ...အရမ်းလွယ်တယ်မလား...ကံကောင်းကြပါစေနော်"

ထိုမိန်းမကြီးအသံပျောက်သွားတာနဲ့ လူတိုင်းစိတ်ထဲကနေ ဆဲလိုက်ကြသည်။အပြင်ဘက်မှာတော့ ထုတ်မဆဲရဲပေ။

ထို့ပြင် သူတို့အားလုံးက ရိုးတံပေါ်က ခေါင်းပြတ်သရဲတွေကို ဖြတ်သွားရမှာမို့ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံနေမိသည်။

"ငါတောင်းပန်ပါတယ်...ငါ့ကြောင့်ပါ...ငါရွေးလိုက်မိလို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတာ"

"မင်းအမှားမဟုတ်ပါဘူး ရှောင်းကျန့်...ဒါက ငါတို့ကံတရားမို့လို့ပါ"

"ဟုတ်တယ်...မင်းရွေးရွေးမရွေးရွေး ဒီနေရာကို ရောက်ကိုရောက်မယ်လို့ သတ်မှတ်ထားရင် ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလေ"

ဖန်မုဟန်နဲ့ရီချုံးမိုက သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်နေကြသည်။အခြားသူတွေကလည်း သူတို့ပြောတာကို ထောက်ခံလေသည်။

ထို့နောက် အားလုံးရဲ့အကြည့်က ဝမ်ရိပေါ်ဆီ ရောက်သွားသည်။သူတို့အကြည့်တွေက 'မင်းရည်းစားရဲ့လုပ်ရပ်ကို မင်းတာဝန်ယူရမယ်'လို့ ပြောနေသည်။

သူတို့အကြည့်တွေကြောင့် ဝမ်ရိပေါ်လည်း ပန်းခင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ စဥ်းစားရတော့သည်။သူတို့က ပန်းခင်းရဲ့အပြင်ဘက်လမ်းတစ်ခုမှာဖြစ်ပြီး ပန်းခင်းကိုဖြတ်ကာ အခြားလမ်းကို သွားရမည်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရိပေါ် ပန်းခင်းကို ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်လေ့လာလိုက်သည်။ထို့နောက် ဖြတ်သွားရန် အစီအစဥ်ချတော့သည်။

"ငါလေ့လာကြည့်ရသလောက် ပန်းတွေက ဒီအတိုင်းကြည့်ရင် အပြုံလိုက်ကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့ သူတို့ကြားထဲမှာ လူတစ်ယောက်စာ ရပ်လို့ရတဲ့နေရာတွေရှိတယ်...ငါတို့က အဲ့နေရာတွေကိုနင်းပြီး လမ်းကို ဖြတ်ရမယ်...ပြီးတော့ ပန်းပင်တွေက အရောင်စုံပြီး အလှည့်လိုက် သရဲခေါင်းတွေ ပြောင်းသွားတတ်တယ်...သရဲခေါင်းပြောင်းတဲ့ပန်းရဲ့ အနားမှာ မရပ်ဖို့က အရေးကြီးတယ်...ရပ်လည်း သိပ်အန္တရာယ်မရှိပေမဲ့ လေမတိုက်ဖို့ ဆုတောင်းရမယ်...သရဲခေါင်းဖြစ်နေရင်တောင် ပန်းတို့သဘာဝအရ လေတိုက်ရင် ယိမ်းမှာဘဲ...တစ်နေရာစာဘဲ ရပ်လို့ရတဲ့နေရာမှာ မင်းတို့ရှိတဲ့ဘက်ကို လေတိုက်ခဲ့ရင်တော့ မင်းတို့ကံတရားပေါ့"

တစ်ဖွဲ့လုံး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး လုပ်ဆောင်မှသာ အသက်ရှင်နိုင်မှန်း သိကြသည်။ထို့ပြင် ကံတရားကလည်း ရှိသေးသည်။

ရှောင်းကျန့်ကတော့ သူ့အကြောင်းသူ သိတာမို့ အလိုက်တသိနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ကျောပေါ် ခုန်တက်လိုက်သည်။

လူတိုင်း "....."

"ရိပေါ်....ငါက အဲ့ခေါင်းတွေကို ကြောက်ပြီး ခြေမခိုင်ဖြစ်သွားရင် ချော်လဲပြီး အစားခံရလိမ့်မယ်...အဲ့တာကြောင့် မင်းငါ့ကို ကုန်းပိုးပြီးခေါ်သွားနော်"

ဝမ်ရိပေါ်က ဘာမှမပြောခင် ဖန်မုဟန်နဲ့ ဖုဖန် က ဝင်ပြောတော့သည်။

"ရှောင်းကျန့်....ဝမ်ရိပေါ်သာ မင်းကိုသယ်ပြီးသွားရရင် သေကိန်းနဲ့ ပိုနီးတော့မှာပေါ့...အပိုဝန်ထုပ်ကြီးကိုသယ်ပြီး အဲ့အန္တရာယ်ကောင်တွေကို ဘယ်လိုရှောင်ရမှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်...မင်းကိုသယ်သွားရင် သူ့မှာ ဘာကောင်းကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် အတွဲညီနေသည့် နှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြန်ရန်တွေ့လိုက်သည်။

"ငါ့ကို သယ်လို့ သူ့မှာ ဘာလို့ကောင်းကျိုး မရှိရမှာလဲ...ကောင်းကျိုးရှိတာပေါ့...ငါ့ကိုသယ်ထားရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကကြွက်သားတွေ သန်မာလာမယ်...လေတိုက်ရင်လည်း မအေးတော့ဘူးလေ...ပြီးတော့ ငါ့ကိုလည်း အသားယူလို့ရသေးတယ်...ဘာမကောင်းစရာရှိလဲ"

ဝမ်ရိပေါ်ကတော့ ရှောင်းကျန့်ဘာလုပ်လုပ် ချစ်နေတာမို့ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကျောပေါ်က ရှောင်းကျန့်ကို သေချာပင့်တင်ကာ ခြေထောက်တွေကိုလည်း ပန်းတွေနဲ့ မထိမိစေရန် သူ့ခါးထက်တွင်ချိတ်စေပြီး ကြိုးနဲ့သေချာချည်လိုက်သည်။

ကြိုးကတော့ သူတို့အခုရပ်နေသည့်နေရာမှာ ထားထားတာ ဖြစ်သည်။ကြိုးအပြင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်ဖို့ ဓားတွေတုတ်တွေပါ ပေးထားသေးသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က လက်ဗလာနဲ့မဟုတ်သဖြင့် ခုခံနိုင်သေးသည်။ ထို့နောက် သူတို့စိတ်ထဲတွင် ဟိုမိန်းမကြီးဟာ နည်းနည်းတော့ သဘောကောင်းသေးသည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ရှောင်းကျန့်ကတော့မပါပေ။သူက ထိုမိန်းမကြီးကို အရမ်းမုန်းပါသည်။သူမကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူနဲ့ဝမ်ရိပေါ်က ကုတင်ပေါ် တက်နေရလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့နှစ်ယောက်က မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတာမို့ အပြင်မှာဆိုရင် အခုရည်းစားဖြစ် အခုကုတင်ပေါ်ရောက်အဆင့်ဖြစ်သည်။သူ့ပါးပါးက သူ့ကို အမြဲမှာခဲ့ဖူးသည်။

"အချစ်မှာ အချိန်ကာလက အရေးမကြီးဘူး...မင်းသာ သူ့ကိုချစ်ရင် တစ်ခါထဲ ကုတင်ပေါ်သာ တက်ခိုင်းလိုက်...အဲ့တာဆိုရင် သူက မင်းဆီကနေ မရုန်းထွက်နိုင်တော့ဘူး"

ဒီစကားကို လက်ကိုင်ကျင့်သုံးချင်ပေမဲ့ အခြေအနေနဲ့အချိန်အခါက မျက်နှာသာ မပေးတာမို့ သူ့မှာ စိတ်ညစ်နေရသည်။ဒါတွေအားလုံးက ထိုမိန်းမကြီးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ဆက်မတွေးတော့ဘဲ အသက်ရှင်ရေးကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။မကြာခင် ဝမ်ရိပေါ်က ပန်းခင်းထဲသို့ စဝင်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူပါ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

အခြားလူတွေဟာ အချစ်အတွက် ဆူးခင်းလမ်းကို လျှောက်ကြပေမဲ့ သူကတော့ အချစ်နဲ့အတူ ပန်းခင်းကြီးကို လျှောက်လှမ်းပါတော့သည်။

Part (24)ဆက်ရန်....

Zawgyi

ေရွာင္းက်န့္တို႔ တံခါးကေန ဝင္လိုက္ေတာ့ ျမင္လိုက္ရတာက လွပတဲ့ ပန္းခင္းႀကီးျဖစ္သည္။ပန္းေတြက အေရာင္စုံကာ လွလြန္းတာေၾကာင့္ လူတိုင္း အံ့ၾသမင္သက္ကုန္သည္။

သူတို႔အေနနဲ႕ စတုတၳအထပ္က ပန္းခင္းႀကီးလို႔ မထင္ထားတာက အမွန္ျဖစ္သည္။ထို႔ေနာက္ ေရွာင္းက်န့္ ေ႐ြးလိုက္တာက Heavenလို႔ ထင္မိသြားသည္။

သို႔ေသာ္ သူတို႔အထင္က တစ္စကၠန့္သာ ၾကာလိုက္သည္။ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လွပလြန္းတဲ့ပန္းေတြဟာ အစြယ္ေတြရွိတဲ့သရဲေခါင္းေတြအျဖစ္ ေျပာင္းသြားလို႔ျဖစ္သည္။

လွပလွတဲ့ပန္းခင္းႀကီးေနရာမွာ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွသည့္ေခါင္းေတြကိုသာ သူတို႔ျမင္ေနရေတာ့သည္။

"Flower hellကေန ႀကိဳဆိုပါတယ္....Mission အေၾကာင္းလည္း ေျပာျပပါ့မယ္...အရမ္းအရမ္းအရမ္းကို လြယ္တာေနာ္... အခ်ိန္ကလည္း မကန့္သတ္ထားဘူး... ဒီပန္းခင္းႀကီးရဲ႕အဆုံးမွာ လမ္းမရွိတယ္...လမ္းမကိုေရာက္တာနဲ႕ ေလွကားကို ေတြ႕ပါလိမ့္မယ္...ဒါဆို missionက ဒီပန္းခင္းႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး လမ္းမေပၚကို ေရာက္ဖို႔ပါဘဲ...အရမ္းလြယ္တယ္မလား...ကံေကာင္းၾကပါေစေနာ္"

ထိုမိန္းမႀကီးအသံေပ်ာက္သြားတာနဲ႕ လူတိုင္းစိတ္ထဲကေန ဆဲလိုက္ၾကသည္။အျပင္ဘက္မွာေတာ့ ထုတ္မဆဲရဲေပ။

ထို႔ျပင္ သူတို႔အားလုံးက ရိုးတံေပၚက ေခါင္းျပတ္သရဲေတြကို ျဖတ္သြားရမွာမို႔ ထိတ္လန့္ေၾကာက္႐ြံေနမိသည္။

"ငါေတာင္းပန္ပါတယ္...ငါ့ေၾကာင့္ပါ...ငါေ႐ြးလိုက္မိလို႔ ဒီလိုျဖစ္သြားတာ"

"မင္းအမွားမဟုတ္ပါဘူး ေရွာင္းက်န့္...ဒါက ငါတို႔ကံတရားမို႔လို႔ပါ"

"ဟုတ္တယ္...မင္းေ႐ြးေ႐ြးမေ႐ြးေ႐ြး ဒီေနရာကို ေရာက္ကိုေရာက္မယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားရင္ ဘာမွလုပ္လို႔မရဘူးေလ"

ဖန္မုဟန္နဲ႕ရီခ်ဳံးမိုက သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကို ႏွစ္သိမ့္ေနၾကသည္။အျခားသူေတြကလည္း သူတို႔ေျပာတာကို ေထာက္ခံေလသည္။

ထို႔ေနာက္ အားလုံးရဲ႕အၾကည့္က ဝမ္ရိေပၚဆီ ေရာက္သြားသည္။သူတို႔အၾကည့္ေတြက 'မင္းရည္းစားရဲ႕လုပ္ရပ္ကို မင္းတာဝန္ယူရမယ္'လို႔ ေျပာေနသည္။

သူတို႔အၾကည့္ေတြေၾကာင့္ ဝမ္ရိေပၚလည္း ပန္းခင္းကို ေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ဖို႔ စဥ္းစားရေတာ့သည္။သူတို႔က ပန္းခင္းရဲ႕အျပင္ဘက္လမ္းတစ္ခုမွာျဖစ္ၿပီး ပန္းခင္းကိုျဖတ္ကာ အျခားလမ္းကို သြားရမည္ျဖစ္သည္။

ဝမ္ရိေပၚ ပန္းခင္းကို ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေလ့လာလိုက္သည္။ထို႔ေနာက္ ျဖတ္သြားရန္ အစီအစဥ္ခ်ေတာ့သည္။

"ငါေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ ပန္းေတြက ဒီအတိုင္းၾကည့္ရင္ အၿပဳံလိုက္ႀကီးလို႔ ထင္ရေပမဲ့ သူတို႔ၾကားထဲမွာ လူတစ္ေယာက္စာ ရပ္လို႔ရတဲ့ေနရာေတြရွိတယ္...ငါတို႔က အဲ့ေနရာေတြကိုနင္းၿပီး လမ္းကို ျဖတ္ရမယ္...ၿပီးေတာ့ ပန္းပင္ေတြက အေရာင္စုံၿပီး အလွည့္လိုက္ သရဲေခါင္းေတြ ေျပာင္းသြားတတ္တယ္...သရဲေခါင္းေျပာင္းတဲ့ပန္းရဲ႕ အနားမွာ မရပ္ဖို႔က အေရးႀကီးတယ္...ရပ္လည္း သိပ္အႏၱရာယ္မရွိေပမဲ့ ေလမတိုက္ဖို႔ ဆုေတာင္းရမယ္...သရဲေခါင္းျဖစ္ေနရင္ေတာင္ ပန္းတို႔သဘာဝအရ ေလတိုက္ရင္ ယိမ္းမွာဘဲ...တစ္ေနရာစာဘဲ ရပ္လို႔ရတဲ့ေနရာမွာ မင္းတို႔ရွိတဲ့ဘက္ကို ေလတိုက္ခဲ့ရင္ေတာ့ မင္းတို႔ကံတရားေပါ့"

တစ္ဖြဲ႕လုံး ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးၿပီး လုပ္ေဆာင္မွသာ အသက္ရွင္နိုင္မွန္း သိၾကသည္။ထို႔ျပင္ ကံတရားကလည္း ရွိေသးသည္။

ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ သူ႕အေၾကာင္းသူ သိတာမို႔ အလိုက္တသိနဲ႕ ဝမ္ရိေပၚေက်ာေပၚ ခုန္တက္လိုက္သည္။

လူတိုင္း "....."

"ရိေပၚ....ငါက အဲ့ေခါင္းေတြကို ေၾကာက္ၿပီး ေျခမခိုင္ျဖစ္သြားရင္ ေခ်ာ္လဲၿပီး အစားခံရလိမ့္မယ္...အဲ့တာေၾကာင့္ မင္းငါ့ကို ကုန္းပိုးၿပီးေခၚသြားေနာ္"

ဝမ္ရိေပၚက ဘာမွမေျပာခင္ ဖန္မုဟန္နဲ႕ ဖုဖန္ က ဝင္ေျပာေတာ့သည္။

"ေရွာင္းက်န့္....ဝမ္ရိေပၚသာ မင္းကိုသယ္ၿပီးသြားရရင္ ေသကိန္းနဲ႕ ပိုနီးေတာ့မွာေပါ့...အပိုဝန္ထုပ္ႀကီးကိုသယ္ၿပီး အဲ့အႏၱရာယ္ေကာင္ေတြကို ဘယ္လိုေရွာင္ရမွာလဲ"

"ဟုတ္တယ္...မင္းကိုသယ္သြားရင္ သူ႕မွာ ဘာေကာင္းက်ိဳးမွ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး"

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ အတြဲညီေနသည့္ ႏွစ္ေယာက္ကို မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး ျပန္ရန္ေတြ႕လိုက္သည္။

"ငါ့ကို သယ္လို႔ သူ႕မွာ ဘာလို႔ေကာင္းက်ိဳး မရွိရမွာလဲ...ေကာင္းက်ိဳးရွိတာေပါ့...ငါ့ကိုသယ္ထားရင္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္ကႂကြက္သားေတြ သန္မာလာမယ္...ေလတိုက္ရင္လည္း မေအးေတာ့ဘူးေလ...ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုလည္း အသားယူလို႔ရေသးတယ္...ဘာမေကာင္းစရာရွိလဲ"

ဝမ္ရိေပၚကေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ဘာလုပ္လုပ္ ခ်စ္ေနတာမို႔ ၿပဳံးလိုက္ၿပီး သူ႕ေက်ာေပၚက ေရွာင္းက်န့္ကို ေသခ်ာပင့္တင္ကာ ေျခေထာက္ေတြကိုလည္း ပန္းေတြနဲ႕ မထိမိေစရန္ သူ႕ခါးထက္တြင္ခ်ိတ္ေစၿပီး ႀကိဳးနဲ႕ေသခ်ာခ်ည္လိုက္သည္။

ႀကိဳးကေတာ့ သူတို႔အခုရပ္ေနသည့္ေနရာမွာ ထားထားတာ ျဖစ္သည္။ႀကိဳးအျပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကာကြယ္နိုင္ဖို႔ ဓားေတြတုတ္ေတြပါ ေပးထားေသးသည္။

အနည္းဆုံးေတာ့ သူတို႔က လက္ဗလာနဲ႕မဟုတ္သျဖင့္ ခုခံနိုင္ေသးသည္။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔စိတ္ထဲတြင္ ဟိုမိန္းမႀကီးဟာ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေကာင္းေသးသည္ဟု ေတြးလိုက္ၾကသည္။

ထိုအထဲတြင္ ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့မပါေပ။သူက ထိုမိန္းမႀကီးကို အရမ္းမုန္းပါသည္။သူမေၾကာင့္သာ မဟုတ္လွ်င္ သူနဲ႕ဝမ္ရိေပၚက ကုတင္ေပၚ တက္ေနရေလာက္ၿပီ ျဖစ္သည္။

ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္မိသြားတာမို႔ အျပင္မွာဆိုရင္ အခုရည္းစားျဖစ္ အခုကုတင္ေပၚေရာက္အဆင့္ျဖစ္သည္။သူ႕ပါးပါးက သူ႕ကို အၿမဲမွာခဲ့ဖူးသည္။

"အခ်စ္မွာ အခ်ိန္ကာလက အေရးမႀကီးဘူး...မင္းသာ သူ႕ကိုခ်စ္ရင္ တစ္ခါထဲ ကုတင္ေပၚသာ တက္ခိုင္းလိုက္...အဲ့တာဆိုရင္ သူက မင္းဆီကေန မ႐ုန္းထြက္နိုင္ေတာ့ဘူး"

ဒီစကားကို လက္ကိုင္က်င့္သုံးခ်င္ေပမဲ့ အေျခအေနနဲ႕အခ်ိန္အခါက မ်က္ႏွာသာ မေပးတာမို႔ သူ႕မွာ စိတ္ညစ္ေနရသည္။ဒါေတြအားလုံးက ထိုမိန္းမႀကီးေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။

ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ဆက္မေတြးေတာ့ဘဲ အသက္ရွင္ေရးကိုသာ အာ႐ုံစိုက္လိုက္သည္။မၾကာခင္ ဝမ္ရိေပၚက ပန္းခင္းထဲသို႔ စဝင္ေတာ့မည္ျဖစ္သျဖင့္ သူပါ စိတ္လႈပ္ရွားလာသည္။

အျခားလူေတြဟာ အခ်စ္အတြက္ ဆူးခင္းလမ္းကို ေလွ်ာက္ၾကေပမဲ့ သူကေတာ့ အခ်စ္နဲ႕အတူ ပန္းခင္းႀကီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းပါေတာ့သည္။

Part (24)ဆက္ရန္....