《Ding-dong(Season 1)(Completed)》(28)နှင်းဆီပန်းရနံ့
Advertisement
ဒီတစ်ခေါက်က သူတို့အတွက် အရမ်းစိတ်ရှုပ်ဖို့ကောင်းလေသည်။မိန်းမလှလေးတွေဆီက ချိုအီမွှေးပျံ့နေတဲ့အနံ့တွေကလည်း ခေါင်းကိုက်စေသည်။
ထို့ပြင် သတ်မသတ် ချင့်ချိန်နေရတာက ပိုဆိုးလေသည်။သူတို့ခုနက သတ်ခဲ့တာကြောင့် အခြားမိန်းမလှလေးတွေက သူတို့အနား သိပ်မကပ်တော့ပေ။
ထိုသို့ လာမကပ်တော့လည်း တမင်တကာကြီး လိုက်သတ်လို့ကောင်းမနေပေ။ထို့ကြောင့် ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းတောင် မသိတော့သည်အထိ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ချလိုက်ရသည်။အဲ့တာက လာကပ်မှသတ်ပြီး မကပ်ရင် မသတ်နဲ့ဆိုပြီး ဖြစ်သည်။
တကယ့်အစစ်ကိုတော့ အခြားနည်းလမ်းတွေနဲ့ဘဲ ရှာတော့မည်ဖြစ်သည်။သူတို့အုပ်စုက ဆယ်ယောက်လောက်ဘဲရှိတာမို့ နှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့စီခွဲပြီး သဲလွန်စတွေ လိုက်ရှာတော့သည်။
ရှောင်းကျန့်နဲ့ဝမ်ရိပေါ်ဟာ အိမ်ကြီးရဲ့အပေါ်ထပ်ကိုတက်ကာ ရှာဖွေလေသည်။အိမ်အပေါ်ထက်က အလှလေးတွေဟာ အောက်ထပ်ကလူတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုလှသည်။မသိရင် သူတို့က နတ်ပြည်ရောက်နေသလိုပင်။
ရှောင်းကျန့်တောင် သူအမြဲသဘောကျခဲ့ရသည့် သူ့မျက်နှာလေးအတွက် depression ဝင်သွားရသည်။ထို့အပြင် ထိုအလှလေးတွေဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကအစ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်။
"ရိပေါ်...ငါနဲ့ သူတို့နဲ့ ဘယ်သူပိုလှလဲ"
"မင်းပေါ့"
"လူလိမ်...အမှန်အတိုင်းဖြေ"
"အဲ့တာဆို... သူတို့က ပိုလှတယ်"
"မင်းက ငါ့ကိုမချစ်ဘူးဘဲ"
"မဟုတ်ပါဘူး"
"အဲ့တာဆို ဘာလို့သူတို့က ပိုလှတယ်လို့ ဖြေတာလဲ"
"မင်းဘဲ လိမ်တယ်ပြောလို့ ကိုယ်ကအဲ့လိုပြောရတာလေ"
"ငါက လူလိမ်လို့ ပြောရင်တောင် မင်းက 'ကိုယ်မလိမ်ပါဘူး'လို့ ပြောရမှာလေ"
"အော်...အွန်းပါ...ကိုယ်မလိမ်ပါဘူး...မင်းက အလှဆုံးဘဲ"
"ဟွန့်...နေရာတကာ လိုက်သင်ပေးနေရတယ်"
"ကိုယ်က မင်းနဲ့ဆို အမြဲတုံးအသွားရော"
ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့ စကားချိုချိုလေးထဲမှာ ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် အရည်ပျော်သွားလေသည်။ထို့နောက် ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်နှုတ်ခမ်းလေးအား နမ်းလိုက်သည်။
"ကျန့်...မင်းနှုတ်ခမ်းလေးက ချိုလိုက်တာ"
"ချိုမှာပေါ့...ငါ့ကျောင်းအင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲကနေ ဘယ်နှနှစ် ဘယ်နှမိုး ကြာနေမှန်းမသိတဲ့ သကြားလုံးကို တွေ့လို့ စားထားတာ"
"ဘာအရသာလဲ...ချိုလွန်းတယ်"
"နာနတ်သီးအရသာ"
"....."
ဒီလိုနဲ့ နှစ်ယောက်သား ရှေ့ဆက်လျှောက်ရင်း သဲလွန်စရှာတော့သည်။အလှလေးတွေက သူတို့အနားမကပ်ပေမဲ့ အဝေးကနေတော့ မသိမသာမြှူစွယ်နေသေးသည်။
လမ်းတစ်ဝက်လောက်မှာ ဝမ်ရိပေါ်က ရုတ်တရက်ရပ်သွားသည်။ရှောင်းကျန့်က ဘာကြောင့်လဲဆိုပြီး သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်သည်။
"မတူတဲ့အနံ့တစ်ခု ရလိုက်တယ်...ဒီတစ်လျောက်လုံး အဲ့မိန်းကလေးတွေကောင်လေးတွေဆီမှာ ကြာပန်းအနံ့ဘဲ ရှိတာ...အခု နှင်းဆီပန်းအနံ့ရလိုက်တယ်"
ထိုအခါမှ ရှောင်းကျန့်လည်း အနံ့လိုက်ခံကြည့်ကာ သူလည်း နှင်းဆီပန်းအနံ့ကို သတိထားမိသွားသည်။ထို့ကြောင့် နှင်းဆီပန်းရနံ့ပိုင်ရှင်အား လိုက်ရှာရတော့သည်။သို့သော် ခဏလေးအတွင်းမှာ ထိုအနံ့က ပျောက်သွားတာမို့ ဆက်ရှာလို့ မရလိုက်ပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အခုရလာတဲ့သဲလွန်စကို အဖွဲ့ကလူတွေကိုရှာပြီး ပြောပြလိုက်သည်။ဒီလိုနဲ့ သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး နှင်းဆီပန်းရနံ့ပိုင်ရှင်ကိုဘဲ အနံ့ခံကာ လိုက်ရှာတော့သည်။
နေရာတကာ နှာတရှုံ့ရှုံ့နဲ့ အနံ့လိုက်ခံနေရတော့ ခွေးနဲ့တောင် တူလာလေပြီ။ရှောင်းကျန့်ကတော့ အနံ့ခံရလွန်းလို့ နှာချေလာကာ နှာပါစေသွားတော့သည်။
နှာစေးတော့ တစ်ရှုးမရှိသဖြင့် တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ပြန်ပြန်သွင်းနေရသည်။ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်ရဲ့ ဒီလိုပုံစံကို မကြည့်ရက်သဖြင့် ဘေးနားက ကောင်ချောလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အင်္ကျီအား ဆွဲဖြဲကာ ရှောင်းကျန့်အား ပေးလိုက်သည်။ဒီလိုမှဘဲ ရှောင်းကျန့် အဆင်ပြေသွားတော့သည်။
ရှောင်းကျန့်အဆင်ပြေသွားတော့ ဝမ်ရိပေါ်က ရှောင်းကျန့်ကို ဆက်မရှာခိုင်းတော့ဘဲ ဒီအိမ်ကြီးထဲက အခန်းတစ်ခုမှာ ထိုင်စောင့်ခိုင်းလိုက်ကာ သူ့ဘာသာဘဲ ရှာဖွေလေသည်။
ထိုအခန်းထဲမှာ သစ်သီးတွေရှိနေတာမို့ ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် ဗိုက်ဆာသွားသညိ။သို့သော် စားလည်းမစားရဲပေ။ဝမ်ရိပေါ်မရှိတာမို့ မစဥ်းစားဘဲ ရမ်းသမ်းမလုပ်တာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။
သူထိုင်စောင့်နေတုန်း သူ့အနားမှာ နှင်းဆီပန်းအနံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။သူမော့ကြည့်လိုက်တော့ အရမ်းကိုမှ လှပတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုကောင်လေးက သူ့ကိုပြုံးပြနေသည်။
"မင်းရဲ့မျက်နှာလေးကို ငါလိုချင်လိုက်တာ"
ထိုစကားကြောင့် ရှောင်းကျန့် ကြက်သီးတွေတဖြန်းဖြန်း ထသွားသည်။
"မင်းက ငါ့ထက်ပိုလှတယ်လေ"
"ဟားဟားဟား....ဒါပေါ့...ငါက ပိုလှတယ်...ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့မျက်နှာက အစစ်မဟုတ်ဘူး...အဲ့တာကြောင့် မင်းမျက်နှာလေးကို လိုချင်တာ...ပေးမလားဟင်"
ရှောင်းကျန့် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့မျက်နှာက အရမ်းကိုချောတာ....အဲ့တော့ ငါ့မျက်နှာကို လိုချင်ရင် တန်ရာတန်ကြေးက ကြီးလွန်းတယ်...မင်းတတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါဆို ဘယ်လောက်တန်တာများလဲ"
"ငွေနဲ့ဆို infinityအထိ တန်တယ်...မင်းမတတ်နိုင်ဘူး...ဘယ်သူ့မှလည်း တတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး"
"မင်းလုယက်တယ်ဆိုတာ ကြားဖူးလား....မဝယ်နိုင်ရင် လုယက်မှာပေါ့"
"လုယက်လို့လည်း မရဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
"လုယက်ရင် မင်းforever ထောင်ကျသွားလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို ငါမရရင် ဖျက်ဆီးပစ်မှာ"
"အဲ့လိုလည်း လုပ်လို့မရဘူး"
"ဘာလို့လုပ်လို့မရတာလဲ ပြောပါဦး"
"မင်းသာ သူ့မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ငါက မင်းကို အစပေါင်းများစွာ ဖျက်ဆီးပစ်မှာမို့လို့ဘဲ"
ဝမ်ရိပေါ်အသံကြားတော့ ရှောင်းကျန့်တစ်ယောက် အားတက်သွားကာ အသံလာရာဆီ ပြေးသွားလိုက်တော့သည်။
Part (29)ဆက်ရန်....
Zawgyi
ဒီတစ္ေခါက္က သူတို႔အတြက္ အရမ္းစိတ္ရႈပ္ဖို႔ေကာင္းေလသည္။မိန္းမလွေလးေတြဆီက ခ်ိဳအီေမႊးပ်ံ့ေနတဲ့အနံ႕ေတြကလည္း ေခါင္းကိုက္ေစသည္။
ထို႔ျပင္ သတ္မသတ္ ခ်င့္ခ်ိန္ေနရတာက ပိုဆိုးေလသည္။သူတို႔ခုနက သတ္ခဲ့တာေၾကာင့္ အျခားမိန္းမလွေလးေတြက သူတို႔အနား သိပ္မကပ္ေတာ့ေပ။
ထိုသို႔ လာမကပ္ေတာ့လည္း တမင္တကာႀကီး လိုက္သတ္လို႔ေကာင္းမေနေပ။ထို႔ေၾကာင့္ ဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့သည္အထိ ျဖစ္သည္။
ေနာက္ဆုံး ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုသာ ခ်လိဳက္ရသည္။အဲ့တာက လာကပ္မွသတ္ၿပီး မကပ္ရင္ မသတ္နဲ႕ဆိုၿပီး ျဖစ္သည္။
Advertisement
တကယ့္အစစ္ကိုေတာ့ အျခားနည္းလမ္းေတြနဲ႕ဘဲ ရွာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။သူတို႔အုပ္စုက ဆယ္ေယာက္ေလာက္ဘဲရွိတာမို႔ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဖြဲ႕စီခြဲၿပီး သဲလြန္စေတြ လိုက္ရွာေတာ့သည္။
ေရွာင္းက်န့္နဲ႕ဝမ္ရိေပၚဟာ အိမ္ႀကီးရဲ႕အေပၚထပ္ကိုတက္ကာ ရွာေဖြေလသည္။အိမ္အေပၚထက္က အလွေလးေတြဟာ ေအာက္ထပ္ကလူေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုလွသည္။မသိရင္ သူတို႔က နတ္ျပည္ေရာက္ေနသလိုပင္။
ေရွာင္းက်န့္ေတာင္ သူအၿမဲသေဘာက်ခဲ့ရသည့္ သူ႕မ်က္ႏွာေလးအတြက္ depression ဝင္သြားရသည္။ထို႔အျပင္ ထိုအလွေလးေတြဟာ ခႏၶာကိုယ္ကအစ ဆြဲေဆာင္မႈရွိလြန္းလွသည္။
"ရိေပၚ...ငါနဲ႕ သူတို႔နဲ႕ ဘယ္သူပိုလွလဲ"
"မင္းေပါ့"
"လူလိမ္...အမွန္အတိုင္းေျဖ"
"အဲ့တာဆို... သူတို႔က ပိုလွတယ္"
"မင္းက ငါ့ကိုမခ်စ္ဘူးဘဲ"
"မဟုတ္ပါဘူး"
"အဲ့တာဆို ဘာလို႔သူတို႔က ပိုလွတယ္လို႔ ေျဖတာလဲ"
"မင္းဘဲ လိမ္တယ္ေျပာလို႔ ကိုယ္ကအဲ့လိုေျပာရတာေလ"
"ငါက လူလိမ္လို႔ ေျပာရင္ေတာင္ မင္းက 'ကိုယ္မလိမ္ပါဘူး'လို႔ ေျပာရမွာေလ"
"ေအာ္...အြန္းပါ...ကိုယ္မလိမ္ပါဘူး...မင္းက အလွဆုံးဘဲ"
"ဟြန့္...ေနရာတကာ လိုက္သင္ေပးေနရတယ္"
"ကိုယ္က မင္းနဲ႕ဆို အၿမဲတုံးအသြားေရာ"
ဝမ္ရိေပၚရဲ႕ စကားခ်ိဳခ်ိဳေလးထဲမွာ ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ အရည္ေပ်ာ္သြားေလသည္။ထို႔ေနာက္ ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န့္ႏႈတ္ခမ္းေလးအား နမ္းလိုက္သည္။
"က်န့္...မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးက ခ်ိဳလိုက္တာ"
"ခ်ိဳမွာေပါ့...ငါ့ေက်ာင္းအကၤ်ီအိတ္ကပ္ထဲကေန ဘယ္ႏွႏွစ္ ဘယ္ႏွမိုး ၾကာေနမွန္းမသိတဲ့ သၾကားလုံးကို ေတြ႕လို႔ စားထားတာ"
"ဘာအရသာလဲ...ခ်ိဳလြန္းတယ္"
"နာနတ္သီးအရသာ"
"....."
ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား ေရွ႕ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း သဲလြန္စရွာေတာ့သည္။အလွေလးေတြက သူတို႔အနားမကပ္ေပမဲ့ အေဝးကေနေတာ့ မသိမသာျမႇူစြယ္ေနေသးသည္။
လမ္းတစ္ဝက္ေလာက္မွာ ဝမ္ရိေပၚက ႐ုတ္တရက္ရပ္သြားသည္။ေရွာင္းက်န့္က ဘာေၾကာင့္လဲဆိုၿပီး သိခ်င္စိတ္နဲ႕ ေမးလိုက္သည္။
"မတူတဲ့အနံ႕တစ္ခု ရလိုက္တယ္...ဒီတစ္ေလ်ာက္လုံး အဲ့မိန္းကေလးေတြေကာင္ေလးေတြဆီမွာ ၾကာပန္းအနံ႕ဘဲ ရွိတာ...အခု ႏွင္းဆီပန္းအနံ႕ရလိုက္တယ္"
ထိုအခါမွ ေရွာင္းက်န့္လည္း အနံ႕လိုက္ခံၾကည့္ကာ သူလည္း ႏွင္းဆီပန္းအနံ႕ကို သတိထားမိသြားသည္။ထို႔ေၾကာင့္ ႏွင္းဆီပန္းရနံ႕ပိုင္ရွင္အား လိုက္ရွာရေတာ့သည္။သို႔ေသာ္ ခဏေလးအတြင္းမွာ ထိုအနံ႕က ေပ်ာက္သြားတာမို႔ ဆက္ရွာလို႔ မရလိုက္ေပ။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး အခုရလာတဲ့သဲလြန္စကို အဖြဲ႕ကလူေတြကိုရွာၿပီး ေျပာျပလိုက္သည္။ဒီလိုနဲ႕ သူတို႔တစ္ဖြဲ႕လုံး ႏွင္းဆီပန္းရနံ႕ပိုင္ရွင္ကိုဘဲ အနံ႕ခံကာ လိုက္ရွာေတာ့သည္။
ေနရာတကာ ႏွာတရႈံ႕ရႈံ႕နဲ႕ အနံ႕လိုက္ခံေနရေတာ့ ေခြးနဲ႕ေတာင္ တူလာေလၿပီ။ေရွာင္းက်န့္ကေတာ့ အနံ႕ခံရလြန္းလို႔ ႏွာေခ်လာကာ ႏွာပါေစသြားေတာ့သည္။
ႏွာေစးေတာ့ တစ္ရႈးမရွိသျဖင့္ တရႈံ႕ရႈံ႕နဲ႕ ျပန္ျပန္သြင္းေနရသည္။ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န့္ရဲ႕ ဒီလိုပုံစံကို မၾကည့္ရက္သျဖင့္ ေဘးနားက ေကာင္ေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အကၤ်ီအား ဆြဲၿဖဲကာ ေရွာင္းက်န့္အား ေပးလိုက္သည္။ဒီလိုမွဘဲ ေရွာင္းက်န့္ အဆင္ေျပသြားေတာ့သည္။
ေရွာင္းက်န့္အဆင္ေျပသြားေတာ့ ဝမ္ရိေပၚက ေရွာင္းက်န့္ကို ဆက္မရွာခိုင္းေတာ့ဘဲ ဒီအိမ္ႀကီးထဲက အခန္းတစ္ခုမွာ ထိုင္ေစာင့္ခိုင္းလိုက္ကာ သူ႕ဘာသာဘဲ ရွာေဖြေလသည္။
ထိုအခန္းထဲမွာ သစ္သီးေတြရွိေနတာမို႔ ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ ဗိုက္ဆာသြားသညိ။သို႔ေသာ္ စားလည္းမစားရဲေပ။ဝမ္ရိေပၚမရွိတာမို႔ မစဥ္းစားဘဲ ရမ္းသမ္းမလုပ္တာ အေကာင္းဆုံးျဖစ္သည္။
သူထိုင္ေစာင့္ေနတုန္း သူ႕အနားမွာ ႏွင္းဆီပန္းအနံ႕ ထြက္ေပၚလာသည္။သူေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရမ္းကိုမွ လွပတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရၿပီး ထိုေကာင္ေလးက သူ႕ကိုၿပဳံးျပေနသည္။
"မင္းရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကို ငါလိုခ်င္လိုက္တာ"
ထိုစကားေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န့္ ၾကက္သီးေတြတျဖန္းျဖန္း ထသြားသည္။
"မင္းက ငါ့ထက္ပိုလွတယ္ေလ"
"ဟားဟားဟား....ဒါေပါ့...ငါက ပိုလွတယ္...ဒါေပမဲ့ ဒါက ငါ့မ်က္ႏွာက အစစ္မဟုတ္ဘူး...အဲ့တာေၾကာင့္ မင္းမ်က္ႏွာေလးကို လိုခ်င္တာ...ေပးမလားဟင္"
ေရွာင္းက်န့္ ေၾကာက္ေၾကာက္လန့္လန့္နဲ႕ ေျပာလိုက္သည္။
"ငါ့မ်က္ႏွာက အရမ္းကိုေခ်ာတာ....အဲ့ေတာ့ ငါ့မ်က္ႏွာကို လိုခ်င္ရင္ တန္ရာတန္ေၾကးက ႀကီးလြန္းတယ္...မင္းတတ္နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး"
"ဒါဆို ဘယ္ေလာက္တန္တာမ်ားလဲ"
"ေငြနဲ႕ဆို infinityအထိ တန္တယ္...မင္းမတတ္နိုင္ဘူး...ဘယ္သူ႕မွလည္း တတ္နိုင္မွာမဟုတ္ဘူး"
"မင္းလုယက္တယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးလား....မဝယ္နိုင္ရင္ လုယက္မွာေပါ့"
"လုယက္လို႔လည္း မရဘူး"
"ဘာလို႔လဲ"
"လုယက္ရင္ မင္းforever ေထာင္က်သြားလိမ့္မယ္"
"ဒါဆို ငါမရရင္ ဖ်က္ဆီးပစ္မွာ"
"အဲ့လိုလည္း လုပ္လို႔မရဘူး"
"ဘာလို႔လုပ္လို႔မရတာလဲ ေျပာပါဦး"
"မင္းသာ သူ႕မ်က္ႏွာကို ဖ်က္ဆီးလိုက္ရင္ ငါက မင္းကို အစေပါင္းမ်ားစြာ ဖ်က္ဆီးပစ္မွာမို႔လို႔ဘဲ"
ဝမ္ရိေပၚအသံၾကားေတာ့ ေရွာင္းက်န့္တစ္ေယာက္ အားတက္သြားကာ အသံလာရာဆီ ေျပးသြားလိုက္ေတာ့သည္။
Part (29)ဆက္ရန္....
Advertisement
- In Serial33 Chapters
Dungeon Instinct
The multiverse is a big place, and it is also constantly in flux. As such sometimes mistakes occur, impossibilities that should have never come into existence. An aspect of corruption born naturally of a mortal and a divine, a Void that is a singularity instead of a duality, a being that came to be before existence ever was, a forgotten that is not damned, the possibilities are infinite and limitless, and thus so are the possible mistakes in this grand multiverse. But are not mistakes more entertaining to watch? For Kelic the Blightborn, life was suffering. Born of a holy Templar dedicated to serving the Forgotten Guardian and a powerful abyssal demon queen that raped said Templar, Kelic’s first sight and sensation in Quellios and its realms was being baptized in the life-blood of his dying father. Tortured in the 1425th level of the abyss for ten years, Kelic was only set free of this constant nightmare of an existence by the unintended results of the Ascendant Angel’s rise to true divinity. His freedom from the abyss was not the paradise that the young Kelic thought however, as he was branded a BlightBorn, or a child of tragedy that brings only misfortune, by the people of Quellios. Abused by all he ever knew or met the boy found solace in only in the things of beauty and the act of reading, a skill he taught himself. His latent ability to comprehend and remember all of what he read and the sheer speed of his reading gained the attention of a prominent figure of Evrette Academy Island. Taken in by the famous mage Fredrick Dunhousen, Kelic lived in peace for the first time in his young life… that is until he was killed. Follow the tale of a newly born dungeon core in the world of Eserthet, that has only one single purpose. One single purpose it decided for itself... [{(Note, this story contains: torture, gore, violence, sexual content, and other mature stuff. read at your own risk.)}]
8 227 - In Serial59 Chapters
Soten (Book I in The Saga of Mira the Godless)
Anyone on the Isle will say Lady Mira caused the Twenty Years' War. While they're at it, they'll call her a witch, a whore, or a heathen, maybe all three in the same breath. Soten is Mira's version of the story. Captive in a Northern village, Mira expects brutality from the rough climate and harsh Northerners. Instead, she discovers a land where people speak their thoughts out loud, where women are free to be with any they desire, and those who divine messages from the gods are listened to, not burnt at the stake. Mira's idyllic new life is threatened when she hears of her brother's growing army to the south; she doesn't need rescuing; she's far too attached to the life she's building (and the lighthearted raider who is quickly becoming a central part of it). Then she meets Arik, the enigmatic Norsern king, a man who has drastic plans for next season's raids, plans that involve the sister of a great southern commander. To Mira, this is a story about love. To the rest of the world, it is a story about war. Book II: KAKEN coming soon!
8 214 - In Serial73 Chapters
Urban Divinity
He slowly backs up until his back is against the wall like my own, "You're..my neighbor?" He points to my door and I nod my head quickly. He hums softly, "You been here a while?" He asks and I nod my head once again. He chuckles, "Ya head hurt?" I nod again but stop as he laughs softly, "I-I mean.. no.. it doesn't." My cheeks burn red as I look at my shoes, "I-It doesn't hurt.." I repeat like a dummy and listen to him clear his throat, "So do you actually live there or was it bull?" He nods to my door and I play with my fingers, "Yeah.. I do.." I feel his eyes watch me and I quickly stop. "You live with your boyfriend or do you like sweatshirts that reach your knees?" He teased, making a giggle slip past my lips. I look away to the floor again, "I-I like big shirts... a lot." I mumble softly and he nods his head, "Hol' up." He puts his box down before walking over to one of the grey bins. I nosily watch as he pulls out a big grey sweatshirt, "Here." He holds it out for me to take and I stare at him with wide eyes, "F-For me?" I hesitantly grab the soft fabric as he chuckles, "Nah for ya mom." I puff my cheeks a little and give him a small glare, "Hush." He leans back against the wall and shakes his head, "It's cold out. You should put it on." ____________________________She was a shy girl from the city with no spine and a list of problems so long that it could touch the floor and roll off her shoes. Though troublesome, she never truly minded because despite her fears, she was a smart little thing and worked around it. But like many of us, it kept her trapped in a tight little box. The fear of pain, insecurities, and endless thoughts held her back from the life she dreamt of. Until she met him. He was everything she could pray for and more. Tall, dark, handsome, intelligent, and caring.Perhaps she could peek out her little box.. just this once?#1 in Daddy (1/1/2021)#1 in wholesome (2/10/21) #1 in Black Romance (5/15/21)
8 210 - In Serial32 Chapters
LIGHT ME UP ↝ Lucifer Morningstar
❝HEART AND SOUL IS ALL I'VE GOT, COME & LIGHT ME UP.❞In which Benjamin Espinoza, the younger brother of Detective Douche himself, returns to L.A to be more mature this time around, only to fall for the actual Devil instead.[LUCIFER SEASON TWO]BOOK ONE IN THE ❝ CHILDREN OF DARKNESS ❞ SERIES
8 160 - In Serial17 Chapters
Broken Reality
While undergoing his internship in an IT company, William King's life changed when suddenly, a monster appeared knocking on their doors. Discovering the mysterious game like settings, William, together with everyone else, began their survival in this new world where reality and fantasy mingle together...this broken reality.
8 213 - In Serial12 Chapters
Beta [Wolfblood]
{Set in Season 3 of Wolfblood}[Please readBook 1: DeltaBook 2 : Omega《Before reading Beta》]Maddy and her family left for the Wild Pack, leaving Rhydian Morris, Shannon Kelly, Tom Okanawee and an extremely unbalanced Sierra left in Stoneybridge.Now as the job fair approaches for the students who are still in school, Sierra has been given a job at Segolia, an agency that runs out of Newcastle. She has been chosen however, to stay in Stoneybridge to see if she can pick up anything unusual.But in a town full of humans and two wolfblood teenagers, how will this ever work out? Especially when an old friend returns and as well, bringing a few people along with her.All of this madness and chaos, but there is something else at play here, under all of this. A sinister plot to reveal the wolfblood secret, or so people believe.Book 3
8 129
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
