ဝမ်ရိပေါ် အချိန်ကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တော့ မကြာခင်သန်းခေါင်ရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ဒီနေရာရဲ့ အချိန်စီးဆင်းမှုက သာမန်ထက်အနည်းငယ်သာမြန်သော်လည်း ဒီနေ့ကတော့ ချွင်းချက်ဖြစ်ကာ အချိန်က အကုန်အရမ်းမြန်လေသည်။ထို့ကြောင့် သူတို့အနည်းငယ်သာ တောင့်ခံထားရန် လိုအပ်ပါသည်။

ရှင်းရှင်းက ရီချုံမိုတို့ကို ဖောက်ခွဲပြီးပြီဖြစ်ပေမဲ့ ခဏတာထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားတာက သူမကို အားနည်းစေပြီး ပြန်ပြီးထိန်းချုပ်လိုက်ရတာက အားအရမ်းကုန်စေသဖြင့် ခဏလောက် အားပြန်ဖြည့်နေသည်။

ရှောင်းကျန့် ရှင်းရှင်းကိုကြည့်ပြီး စိုးရိမ်စွာဖြင့် ဝမ်ရိပေါ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။အခု သူတို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ မသိတော့ပေ။ဝမ်ရိပေါ်သာ သူ့လိုသာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်လျှင် ဒီအထပ်ကို စရောက်ထဲက သူသေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အခုတော့ သူတို့က သိုင်းဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်လို ကံကောင်း​ခြင်းကြောင့် အခုအချိန်ထိ အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်သည်။ဒီအခြေအနေထိတောင် ရောက်ပြီးမှတော့ သူလုံးဝလက်မလျှော့ချင်ပေ။

"ရိပေါ်...ငါတို့ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ"

"ကိုယ်တို့မှာ အခုသူ့ကိုနိုင်ဖို့ ဘာမှမရှိတော့ဘူး...အဲ့တာကြောင့် ကိုယ်တို့လုပ်ရမှာက တစ်ခုဘဲ ရှိတော့တယ်"

"ဘာလဲ"

"ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမှာ"

"အဲ့...အဲ့တာက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...ရိပေါ်...မင်းတစ်ယောက်ထဲနဲ့ သူ့ကိုမနိုင်ဘူး"

"ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ရိပေါ်ကပြောရင်း တစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ရှောင်းကျန့်လည်း သူရှိသည့်နေရာကိုကြည့်လိုက်တော့ အခုမှသတိရလာသည့် ဖန်မုဟန်ဖြစ်နေသည်။

"သူက ထိန်းချုပ်ခံထားရတာလေ"

"အခုလောက်ဆို သူအဆင်ပြေပါပြီ...ခုနက သရဲကအားနည်းနေတော့ ဖန်မုဟန်က အသိပြန်ဝင်လာလောက်ပြီ...ပိုင်ယန်စန်းလည်း အဲ့လိုဘဲဖြစ်မယ်"

ဝမ်ရိပေါ်ပြောတာ မှန်လေသည်။ဖန်မုဟန်နဲ့ ပိုင်ယန်စန်းဟာ သူတို့ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာသလဲဆိုတာ သိပုံမရပေ။

ဖန်မုဟန်ကတော့ သူ့ရဲ့ကိုယ်မှာဒဏ်ရာတွေ ရနေတာကြောင့် အခြေအနေကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီကိုဘယ်လိုပြန်ရောက်လာတာလဲ...ပြီးတော့ ငါ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကရော"

"မုဟန်...မင်းက အဲ့ဒီသရဲကြီးထိန်းချုပ်တာခံလိုက်ရတာ...အဲ့တာကြောင့် မင်းက ဝမ်ရိပေါ်နဲ့တိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားတာ...ယန်စန်းလည်း ထိန်းချုပ်ခံရတာဖြစ်ပေမဲ့ သူကတော့ ကြောင်စီစီဘဲဖြစ်သွားတာ"

ဖန်မုဟန် မှတ်မိသွားသည်။သူနဲ့ပိုင်ယန်စန်းတို့နှစ်ယောက် တောထဲဝင်သွားပြီးနောက် ဘယ်သူထောင်ထားမှန်းမသိသည့် ထောင်ချောက်တွင်းထဲကို ကျသွားခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား အပေါ်ကိုပြန်တက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တာကြောင့် တွင်းကြီးကိုစူးစမ်းရင်း မြေအောက်လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တွင်းထဲမှာဘဲနေပြီး လာကယ်မှာကို ထိုင်စောင့်နေတာထက် စွန့်စားတာက ပိုပြီးမှန်ကန်တယ်လို့တွေးကာ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လိုဏ်ခေါင်းထဲကို ဝင်လိုက်ကြသည်။

ထိုလိုဏ်ခေါင်းထဲရောက်တော့ မျက်နှာအများကြီးနဲ့သရဲကို သူတို့တွေ့လိုက်ရသည်။နှစ်ယောက်သားသေပြီလို့ တွေးလိုက်ကြပေမဲ့ ထိုသရဲကြီးက သူတို့ကို မသတ်ဘဲ စကားစပြောလာသည်။

"မင်းတို့အသက်ရှင်ချင်လား"

ဘယ်သူ့ကိုမေးမေး အဖြေကတော့ လူတိုင်းအသက်ရှင်ချင်ကြသည်လေ။သူတို့နှစ်ယောက်လည်း သေချာပေါက် အသက်ရှင်ချင်တာပေါ့။

"မင်းတို့သာ ငါ့ကိုကူညီရင် ငါမင်းတို့ကို ဒီအထပ်ကနေလွတ်အောင် ကူညီပေးမယ်"

"ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ"

ဖန်မုဟန်က သတိထားပြီး မေးလိုက်တော့ သရဲကြီးက သူတို့ကို ပြောလာသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို ငါ့အတွက် သတ်ပေးရမယ်"

နှစ်ယောက်သား ပြိုင်တူမျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားသည်။သူတို့အနေနဲ့ သူတို့သူငယ်ချင်းတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ သတ်မည်မဟုတ်ပေ။ထိုစဥ် အရမ်းမွှေးတဲ့အနံ့တစ်ခု ထွက်လာပြီး သူတို့တွေ မူးဝေလာကာ အခုရှောင်းကျန့်တို့နဲ့ ပြန်ဆုံတဲ့အထိ ဘာအကြောင်းကိုမှ မမှတ်မိတော့ပေ။

ထိုအကြောင်းကို ဖန်မုဟန်က ရှောင်းကျန့်တို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ထို့ကြောင့် ထိုအမွှေးနံ့က သူတို့ရဲ့စိတ်ကို ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်စေကာ သရဲကြီးက ထိန်းချုပ်သွားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖန်မုဟန်အနေနဲ့ ရှောင်းကျန့်ကို သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ချစ်ခင်ပေမဲ့ သူလည်းလူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အားကျမိတာတို့ မနာလိုမိတာတို့ ဖြစ်လေ့ရှိပါသည်။ထိုသို့မနာလိုဖြစ်ပေမဲ့ မုန်းတီးမှုတော့ တစ်ခါမှမရှိခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံရနေပေမဲ့ ရှောင်းကျန့်ကို အလောတကြီးမတိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။သူသာ ရှောင်းကျန့်ကိုတကယ်မုန်းပြီး ထိန်းချုပ်ခံရတာနဲ့ဆိုလျှင် ဝမ်ရိပေါ်ကကာကွယ်နေရင်တောင် သူ့ဦးတည်ရာက ရှောင်းကျန့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခု ဖန်မုဟန်ကို ရှောင်းကျန့်လည်း အကြောင်းစုံရှင်းပြလိုက်တော့ မုဟန်က တောင်းပန်လာခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရပါတယ်...ငါတို့စိတ်ထဲမထားပါဘူး"

ဝမ်ရိပေါ်က ပြောလိုက်တော့ ဖန်မုဟန်လည်း စိတ်သက်သာသွားသည်။ထို့နောက် သူတို့တွေ တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွားသည်။အန္တရာယ်နဲ့နီးကပ်လာရင် ခံစားရသည့် ခံစားချက်ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်သား စိတ်ရဲ့အလိုသိစိတ်အရ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဇက်ကိုလည်ကာ သူ့လက်သူကိုက်ဖြုတ်လိုက်တဲ့ ပိုင်ယန်စန်းကိုပင်။သူ့ရဲ့လက်ပြုတ်ထွက်သွားတာနဲ့ ထိုလက်နေရာကနေ များစွာသော 1ပေလောက်ရှိသည့်တီကောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့တွေ ဒါကိုကြည့်ပြီး သိလိုက်ပါသည်။သူတို့သူငယ်ချင်းပိုင်ယန်စန်းက လိုဏ်ဂူမှာထဲက သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

Part (49)ဆက်ရန်...

Zawgyi

ဝမ္ရိေပၚ အခ်ိန္ကို ခန့္မွန္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ မၾကာခင္သန္းေခါင္ေရာက္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ဒီေနရာရဲ႕ အခ်ိန္စီးဆင္းမႈက သာမန္ထက္အနည္းငယ္သာျမန္ေသာ္လည္း ဒီေန႕ကေတာ့ ခြၽင္းခ်က္ျဖစ္ကာ အခ်ိန္က အကုန္အရမ္းျမန္ေလသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔အနည္းငယ္သာ ေတာင့္ခံထားရန္ လိုအပ္ပါသည္။

ရွင္းရွင္းက ရီခ်ဳံမိုတို႔ကို ေဖာက္ခြဲၿပီးၿပီျဖစ္ေပမဲ့ ခဏတာထိန္းခ်ဳပ္မႈလြတ္သြားတာက သူမကို အားနည္းေစၿပီး ျပန္ၿပီးထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ရတာက အားအရမ္းကုန္ေစသျဖင့္ ခဏေလာက္ အားျပန္ျဖည့္ေနသည္။

ေရွာင္းက်န့္ ရွင္းရွင္းကိုၾကည့္ၿပီး စိုးရိမ္စြာျဖင့္ ဝမ္ရိေပၚဘက္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။အခု သူတို႔ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ မသိေတာ့ေပ။ဝမ္ရိေပၚသာ သူ႕လိုသာမန္လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လွ်င္ ဒီအထပ္ကို စေရာက္ထဲက သူေသေလာက္ၿပီျဖစ္သည္။

အခုေတာ့ သူတို႔က သိုင္းဝတၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္လို ကံေကာင္းျခင္းေၾကာင့္ အခုအခ်ိန္ထိ အသက္ရွင္ေနဆဲျဖစ္သည္။ဒီအေျခအေနထိေတာင္ ေရာက္ၿပီးမွေတာ့ သူလုံးဝလက္မေလွ်ာ့ခ်င္ေပ။

"ရိေပၚ...ငါတို႔ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ"

"ကိုယ္တို႔မွာ အခုသူ႕ကိုနိုင္ဖို႔ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး...အဲ့တာေၾကာင့္ ကိုယ္တို႔လုပ္ရမွာက တစ္ခုဘဲ ရွိေတာ့တယ္"

"ဘာလဲ"

"ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ရမွာ"

"အဲ့...အဲ့တာက မျဖစ္နိုင္ဘူးေလ...ရိေပၚ...မင္းတစ္ေယာက္ထဲနဲ႕ သူ႕ကိုမနိုင္ဘူး"

"ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါဘူး"

ဝမ္ရိေပၚကေျပာရင္း တစ္ေနရာကို ၾကည့္လိုက္သည္။ေရွာင္းက်န့္လည္း သူရွိသည့္ေနရာကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုမွသတိရလာသည့္ ဖန္မုဟန္ျဖစ္ေနသည္။

"သူက ထိန္းခ်ဳပ္ခံထားရတာေလ"

"အခုေလာက္ဆို သူအဆင္ေျပပါၿပီ...ခုနက သရဲကအားနည္းေနေတာ့ ဖန္မုဟန္က အသိျပန္ဝင္လာေလာက္ၿပီ...ပိုင္ယန္စန္းလည္း အဲ့လိုဘဲျဖစ္မယ္"

ဝမ္ရိေပၚေျပာတာ မွန္ေလသည္။ဖန္မုဟန္နဲ႕ ပိုင္ယန္စန္းဟာ သူတို႔ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး ဒီေနရာကို ျပန္ေရာက္လာသလဲဆိုတာ သိပုံမရေပ။

ဖန္မုဟန္ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ကိုယ္မွာဒဏ္ရာေတြ ရေနတာေၾကာင့္ အေျခအေနကို ေမးျမန္းလိုက္သည္။

"ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီကိုဘယ္လိုျပန္ေရာက္လာတာလဲ...ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုယ္ေပၚက ဒဏ္ရာေတြကေရာ"

"မုဟန္...မင္းက အဲ့ဒီသရဲႀကီးထိန္းခ်ဳပ္တာခံလိုက္ရတာ...အဲ့တာေၾကာင့္ မင္းက ဝမ္ရိေပၚနဲ႕တိုက္ခိုက္ၿပီး ဒဏ္ရာရသြားတာ...ယန္စန္းလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ခံရတာျဖစ္ေပမဲ့ သူကေတာ့ ေၾကာင္စီစီဘဲျဖစ္သြားတာ"

ဖန္မုဟန္ မွတ္မိသြားသည္။သူနဲ႕ပိုင္ယန္စန္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတာထဲဝင္သြားၿပီးေနာက္ ဘယ္သူေထာင္ထားမွန္းမသိသည့္ ေထာင္ေခ်ာက္တြင္းထဲကို က်သြားခဲ့သည္။

ႏွစ္ေယာက္သား အေပၚကိုျပန္တက္ဖို႔ မျဖစ္နိုင္တာေၾကာင့္ တြင္းႀကီးကိုစူးစမ္းရင္း ေျမေအာက္လိုဏ္ေခါင္းတစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

တြင္းထဲမွာဘဲေနၿပီး လာကယ္မွာကို ထိုင္ေစာင့္ေနတာထက္ စြန့္စားတာက ပိုၿပီးမွန္ကန္တယ္လို႔ေတြးကာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး လိုဏ္ေခါင္းထဲကို ဝင္လိုက္ၾကသည္။

ထိုလိုဏ္ေခါင္းထဲေရာက္ေတာ့ မ်က္ႏွာအမ်ားႀကီးနဲ႕သရဲကို သူတို႔ေတြ႕လိုက္ရသည္။ႏွစ္ေယာက္သားေသၿပီလို႔ ေတြးလိုက္ၾကေပမဲ့ ထိုသရဲႀကီးက သူတို႔ကို မသတ္ဘဲ စကားစေျပာလာသည္။

"မင္းတို႔အသက္ရွင္ခ်င္လား"

ဘယ္သူ႕ကိုေမးေမး အေျဖကေတာ့ လူတိုင္းအသက္ရွင္ခ်င္ၾကသည္ေလ။သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ေသခ်ာေပါက္ အသက္ရွင္ခ်င္တာေပါ့။

"မင္းတို႔သာ ငါ့ကိုကူညီရင္ ငါမင္းတို႔ကို ဒီအထပ္ကေနလြတ္ေအာင္ ကူညီေပးမယ္"

"ဘာလုပ္ေပးရမွာလဲ"

ဖန္မုဟန္က သတိထားၿပီး ေမးလိုက္ေတာ့ သရဲႀကီးက သူတို႔ကို ေျပာလာသည္။

"မင္းတို႔ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ငါ့အတြက္ သတ္ေပးရမယ္"

ႏွစ္ေယာက္သား ၿပိဳင္တူမ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕မိသြားသည္။သူတို႔အေနနဲ႕ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ သတ္မည္မဟုတ္ေပ။ထိုစဥ္ အရမ္းေမႊးတဲ့အနံ႕တစ္ခု ထြက္လာၿပီး သူတို႔ေတြ မူးေဝလာကာ အခုေရွာင္းက်န့္တို႔နဲ႕ ျပန္ဆုံတဲ့အထိ ဘာအေၾကာင္းကိုမွ မမွတ္မိေတာ့ေပ။

ထိုအေၾကာင္းကို ဖန္မုဟန္က ေရွာင္းက်န့္တို႔ကို ေျပာျပလိုက္သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအေမႊးနံ႕က သူတို႔ရဲ႕စိတ္ကို ဂေယာက္ဂယက္ျဖစ္ေစကာ သရဲႀကီးက ထိန္းခ်ဳပ္သြားနိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဖန္မုဟန္အေနနဲ႕ ေရွာင္းက်န့္ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ခင္ေပမဲ့ သူလည္းလူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ အားက်မိတာတို႔ မနာလိုမိတာတို႔ ျဖစ္ေလ့ရွိပါသည္။ထိုသို႔မနာလိုျဖစ္ေပမဲ့ မုန္းတီးမႈေတာ့ တစ္ခါမွမရွိခဲ့ေပ။

ထို႔ေၾကာင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ခံရေနေပမဲ့ ေရွာင္းက်န့္ကို အေလာတႀကီးမတိုက္ခိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။သူသာ ေရွာင္းက်န့္ကိုတကယ္မုန္းၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ခံရတာနဲ႕ဆိုလွ်င္ ဝမ္ရိေပၚကကာကြယ္ေနရင္ေတာင္ သူ႕ဦးတည္ရာက ေရွာင္းက်န့္သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

အခု ဖန္မုဟန္ကို ေရွာင္းက်န့္လည္း အေၾကာင္းစုံရွင္းျပလိုက္ေတာ့ မုဟန္က ေတာင္းပန္လာခဲ့သည္။

"ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"ရပါတယ္...ငါတို႔စိတ္ထဲမထားပါဘူး"

ဝမ္ရိေပၚက ေျပာလိုက္ေတာ့ ဖန္မုဟန္လည္း စိတ္သက္သာသြားသည္။ထို႔ေနာက္ သူတို႔ေတြ တစ္ခုခုကို ခံစားမိသြားသည္။အႏၱရာယ္နဲ႕နီးကပ္လာရင္ ခံစားရသည့္ ခံစားခ်က္ျဖစ္သည္။

သုံးေယာက္သား စိတ္ရဲ႕အလိုသိစိတ္အရ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဇက္ကိုလည္ကာ သူ႕လက္သူကိုက္ျဖဳတ္လိုက္တဲ့ ပိုင္ယန္စန္းကိုပင္။သူ႕ရဲ႕လက္ျပဳတ္ထြက္သြားတာနဲ႕ ထိုလက္ေနရာကေန မ်ားစြာေသာ 1ေပေလာက္ရွိသည့္တီေကာင္မ်ား ထြက္ေပၚလာသည္။

သူတို႔ေတြ ဒါကိုၾကည့္ၿပီး သိလိုက္ပါသည္။သူတို႔သူငယ္ခ်င္းပိုင္ယန္စန္းက လိုဏ္ဂူမွာထဲက ေသဆုံးသြားခဲ့ေလၿပီ။

Part (49)ဆက္ရန္...