ako mula sa pagkakahiga nang makita ang hawak ni Juanito. Tama kaya ang aking hinala? Ano ang aking isasagot kapag nagalit si Juanito sa akin? Parang hindi ko yata kakayanin kung magkakalayo kaming muli. Mababaliwa na lamang ba ang lahat ng pinag samahan namin?

Tanong ko sa aking sarili habang nakatitig lamang sa inabot niyang talaarawan. Tiningnan ko si Juanito ngunit hindi ko mabasa ang emosyon ng kaniyang mukha maging ang nais sabihin ng kaniyang mga mata.

"Mag panggap kaya akong mawalan ng malay?" ani ng isang bahagi ng aking isipan.

Napabuntong hininga na lamang ako sa aking naisip, napakaluma na iyong dahilan

hindi na siya maniniwala pa sa akin kapag ginawa ko iyon.

Habang kasalukuyan akong nakatitig lamang sa kaniya habang nag iisip ng idadahilan ay napansin kong tila may mga namumuong luha sa kaniyang mga mata. Galit ba siya sa akin?

Puno ng pag aalala ngayon ang aking isipan. Ngunit lahat ng pag aalalang iyon ay napawi nang bigla niya akong yakapin ng mahigpit. Pinipigilan ko ang pamumuo ng aking mga luha, habang nakakulong sa kanyang mga bisig. Mga ilang sandali pa ay naramdaman kong mas humigpit pa ang pagkakayakap sa akin ni Juanito.

"Natakot akong lilisanin mo na ako at hindi na kita makikita pang muli kailanman. Ang pag aakala ko ay tuluyan mo na akong iiwang mag isa sa panahong ito.....Binibining Carmela Isabella"

Nagulat ako sa kaniyang mga isinaad animo'y naging isa akong istatwa. Walang lumalabas na kahit na anong salita mula sa aking mga bibig sapagkat hindi ko alam ang dapat na sabihin sa kaniya. Mayamaya pa ay naramdaman ko ang pagpatak ng mainit na likido sa aking balikat.

Sandali, umiiyak ba siya?

Narinig kong bigla ang kaniyang mahinang paghikbi, tama nga ako lumuluha nga si Juanito.

Nakaramdam ako ng kirot mula sa aking dibdib hindi ako sanay na nakikitang umiyak siya sa aking harapan. Marahil ay nasanay na akong makitang palagi siyang nakangiti at pinapagaan ang aking loob.

Ibinaon ni Juanito ang kaniyang mukha sa aking leeg habang patuloy parin siya sa pag luha.

Hindi ko na rin napigilan pa ang mga luhang itinatago ko magmula pa kanina, tila nag uunahan ang mga itong bumagsak dahil sa wakas ay makalalabas na sila mula sa aking mga mata.

Hindi ko akalaing maabutan ko pa ang mga oras na ito. Ang pag aakala ko'y huling pagtatagpo na namin noong nakaraang araw sa ilalim ng Arch of the Centuries.

Paano na lamang kung kailangan ko nang lumisan?Kayanin ko pa kayang mahiwalay sa kaniya?

Lalo pang lumakas ang aking pag luha, wala na akong pakealam kung magising ko man ang ibang tao sa aming tahanan.

Nang naramdaman ni Juanito na umiiyak ako ay mas hinigpitan niya pa ang pagkakayakap sakin.

Hinintay niya munang humina ang aking pagluha bago siya kumalas sa pagkakayakap sa akin. Tinitigan niya lamang ang aking mukha.

"Magagalit ba siya sa akin dahil hindi ko sinabi sa kaniya ang katotohanan?" tanong ko sa aking sarili.

Ngunit tila tumigil ang pag tibok ng aking puso nang sa halip na kagalitan niya ako ay nasilayan ko ang kaniyang matatamis na mga ngiti. Walang halong kahit na anumang galit sa kaniyang mga mata.

Agad sinapo ng kaniyang mga kamay ang aking maliit na mukha at pinunasan ang aking mga luha.

"Hindi ako kailanman magagalit sa iyo mahal ko" wika niya habang hinahaplos pa rin ang aking mga pisngi, tila ba narinig niya ang mga katanungan sa aking isipan. "Ngumiti ka na aking sinta. Totoo ang aking mga tinuturan" saad niya pa habang medyo naka nguso ang kaniyang labi. Para siyang batang nagtatampo dahil hindi napag bigyan ang gusto.

Agad naman akong natawa ng dahil doon. Ang cute niyang tingnan kung kaya't hindi ko na napigilan pang pisilin ang kaniyang mga pisngi. Agad naman siyang napa 'aray' at napahaplos sa kaniyang magkabilang pinsgi na ngayon ay sobrang namumula na.

Pagkatapos niya doon ay tinuyo ko ang natitirang bakas ng luha sa kaniyang mga mata at pisngi atsaka siya nginitian.

Magsasalita pa dapat ako ngunit agad akong nabigla nang nakawan ako ng halik ni Juanito sa labi. Hindi ko na napigilan ang pamumula ng aking mga pisngi. Nakakahiya hindi pa ako nakaka pag sipilyo!

"J-Juanito!" suway ko sa kaniya. Smack lang naman yun. Bakit ba ako nauutal?!

Tumawa siya ng malakas at dahil doon ay napangiti rin ako. Nakakadala naman kasi talaga ang kaniyang mga ngiti. "Maraming salamat sa lahat" nakatingin siya ngayon sa aking mga mata.

"N-nais mo bang ipaliwanag ko sa iyo ang lahat ng mga nangyari?" nag aalinlangan kong tanong.

Umiling lamang siya at ngumiti "Gabi na binibini. Bukas na natin pag usapan ang lahat. Kailangan mo munang magpahinga lalo pa ngayong may sakit ka."

Tumango naman ako habang malawak ang aking mga ngiti. Wala akong pakealam kung magmukha man akong bata sa harapan niya.

Natawa naman ako nang pinagpagan niya ang balikat ng suot kong baro dahil nabasa niya raw ito ng kaniyang mga luha kanina.

Humiga na akong muli sa aking kama. Kinumutan ako ni Juanito pagkatapos ay hinalikan niya ang aking noo.

Sinabi ko sa kaniyang pwede na siyang matulog sa guest room na inuukupa niya sa tahanan namin ngunit ayaw niya akong iwanan mag isa sa aking silid kung kaya't doon na lamang siya natulog sa malaking sofa sa aking silid, para itong kama na pang isahang tao lamang.

Nais ko sana siyang alukin na matulog sa aking tabi dahil kasya naman kaming dalawa ngunit alam kong may pagka konserbatibo ang mga tao sa panahong ito. At isa pa baka makita kami ni ama bukas kapag naisipan nitong mag tungo sa aking kwarto upang kamustahin ang aking kalagayan.

"Matulog ka na ng mahimbing mahal ko" wika ni Juanito habang inaayos ang hihigaan niya.

"Ikaw rin ginoo" sagot ko naman habang unti unti ng bumibigat ang tulikap ng aking mga mata.

"Carmela!" sigaw ni Juanito mula sa di kalayuan. "Nasaan ka?"

Nasa kalagitnaan kami ngayon ng masukal na bahagi ng kagubatan.

Kasalukuyan akong hinahabol ng hindi nakikilalang mga kalalakihan. Nakasuot ang mga ito ng itim na salakot may mga hawak rin silang mga baril at patalim na kanilang gagamitin sa pag paslang sa akin.

Hindi ko na alam kung saan ako patungo. Hindi ko na rin alintana ang mga tinik na naaapakan ng aking mga paa sa kadahilanang wala akong suot na panyapak.

"Carmela!" saad ng lalaking nasa di kalayuan. Agad akong nagkaroon ng pag asa nang makita ko siya.

Mas lalo ko pang binilisan ang aking pag takbo patungo sa kaniya.

Ngunit kasabay ng pag alingawngaw ng putok ng baril ay ang pag bagsak ng aking katawan sa lupa at maging ang katawan ng lalaking aking nasa harapan.

*****

ILYS1892: 19TH CENTURY

♡

-May nag bago sa chapter na ito hehe sorry sa mga naunang nag basa