-"Босооч! Яасан их унтдаг юм?" хэмээн Жиёныг чихэн дээр хашхирахад нь удаанаар тийчлэн хөнжлөө сөхөөд нүүрэн дээрх сэгсийсэн үсээ хойш нь шудран хэтэрхий тод гэрлийн туяанаас дальдчина.

-"Цаг.. Хэд болж байгаа юм?" гээд араас нь эвшээн өндийхөд Жиён

-"Өө, яадаг билээ? Оройн хоолны цаг эхлэх гэж байна?" гэх агшинд утсанд нь зурвас ирсэн гэх мэдэгдэл ирэв.

Тэрээр үсээ чихнийхээ араар эмэгтэйлэг гэгч нь хийгээд, яг л өмнөх шиг уруулаа хазан инэмсэглэнэ.

-"Ингэхэд чи хэнтэйгээ ингэж сүрхий харилцаад байгаа юм?" гээд гараа сунган утсыг нь булаан авах гэхэд Жиён надаас зугтаад хаалгаар гараад явчихлаа.

Ухаан орж, суниагаад хүзүүгээ маажиж байх үед толгойд юу орж ирсэн гээч? Тэр мэдээж, өчигдөр оройны талаар би бүр шөнө зүүдэлсэн!

Яаж Жонгүгийн царайг харна аа...

Хурдхан шиг босож хувцсаа өмсөөд Жиёны араас гарахаар гутлаа хальт углан утсаа шүүрээд хаалга саван гарав.

Гүйсээр би оюутнуудын хоолоо иддэг үнэхээр том зааланд хүрч ирээд өглөөний цайгаа аваад хоосон суудал олж суулаа.

Нүдээрээ гүйлгэн Жонгүгийг хайж эхлэв. Юу ч байсан, энэхүү цайны цаг нь дуусвал ярилцана даа гэж бодоод, хоржигнож буй гэдсээ тэврэн урдах хоол руугаа дайрав.

Жонгүгийг нүдээрээ хайгаад олоогүй болохоор ганцаараа хооллохоос өөр аргагүйд хүрсэн юм.

Яг одоо надад хачин мэдрэмж төрж байгаа шиг түүнд ч бас энэхүү мэдрэмж төрж, ямархуу байгаа бол гэхээс санаа ихэд зовно.

Бод л доо, анх удаа сандарж догдлон байн хийх гэж байтал гадны нөлөөтэйгээр тасалдчихсан байхад хэн л зүв зүгээр юу ч болоогүй мэт яваад байж чадах вэ дээ?

Бодлыг минь таслан баруун тал хэн нэгэн суугаад яриа өднө.

Хэн нэгэн ч гэж... Жунин л даа. Гараа тулаад хажууд намайг ширтэх нь хачин бас эвгүй мэдрэмж төрүүлж байв.

-"Өглөөний мэнд!"

-"Чи сохорчихоо юу? Харж байгаачлан би Сохён биш, тэгэхээр яв даа" гэж хэлчихээд араас нь "Жонгүг харсан бол юу болж болохыг ярьж өгмөөргүй байгаа болохоор-" гэхэд Жунин үг таслан

-"Жонгүг чинь одоо байхгүй байгаа биз дээ" гэв. Тэрхэн агшинд би түүнийг яг одоо гараад ирчихээсэй гэж хүссэн юм. Жунинтай орооцолдмооргүй байгаа болохоор, басхүү түүнийгээ санаж байгаа болохоор хоолойгоо өндөрсгөөд түүнийг хөөгөөд явуулаасай гэж хүснэ.

Жунин гараа явуулсаар урдуур унжсан үсийг чихний ардуур хийхэд би түүнээс бултан хойшлов. Жонгүгийг ингэхээр хайлж урсчих гээд байдаг ч өөр хүн ингэхээр улам хатууран зайрмагтаж байгаа юм шиг санагдах юм.

-"Наад бохир савраа татаад, хараал идсэн энэ ширээнээс боссон чинь өдийг хүртэл шалиглахын тулд бий болсон чиний аминд өлзийтэй шүү!"

Энэ хоолойг сонсоод би түүнийг ард минь ирснийг мэдлээ. Жаахан хатуудчихсан юм шиг санагдаж байгаа ч ирсэнд нь дэндүү баяртай байна.

Яг л бирд шиг. Ирээсэй гэж хүсэхээр ирчихдэг, үнсээсэй гэж хүсэхээр үнсчихдэг, хайрлаасай гэхээр хайрлачихдаг...

Насан туршийн минь бирд юм шиг...

-"Тайвширч үз залуу минь, амьдралыг минь онгичихын оронд олж авсан бүсгүйгээ эхлээд аваад явчих. Чадахгүй бол дараагийнх нь хүнд шилжүүлж өгөхөд гэмгүй шүү.." гэснээ над руу харан хөмсгөө өргөөд "Дараа уулзъя, Мисү" гэчихээд явчихав.

Жонгүг түүнийг заалнаас гаран гартал нүд цавчихгүй харж байснаа нүдээ нэг эргэлдүүлчихээд үсээ гараараа хойш самнаад гэнэт гарнаас татан олон оюутны дундуур сүлжилдэн явсаар заалнаас гарлаа.

Хүний хөл хөдөлгөөнөөс хол, ирчихсэн байхад хэн нэгэн олж хараад байж чадахгүй нууцлаг гэмээр ч юм шиг газар намайг дагуулж ирсэн юм. Хаанаасаа ч ийм газар олчихдог юм?

-"Ж-Жонгүг?"

-"Намайг уучлаарай за юу..? Б-би ганцааранг чинь байлгачихсан, Жунин тэгээд хүрээд ирчихсэн.. Би үнэхээр уурласан, алдах гээд байгаа юм шиг.., үгүй ээ нөгөө... Өчигдрөөс болоод чамайг уурлачихсан гэж бодоод-"

Зэмлүүлж буй жаал шиг, доош харан бүхнээ тоочих түүнийг харж байхдаа би үнэхээр зөв хүнтэй учирсан байна гэдгээ дахин нэг удаа ухаарсан юм.

Яахаа мэдэхгүй байгаа түүнийхээ гарыг атгаад өөрийгөө чангаар тэврүүлэн хэсэг зогслоо. Түүнийг гараа чангалан мөрийг минь дэрлэхэд би ярьж эхлэв.

-"Мэдэж байгаа биз дээ? Айгаад байвал чанга тэвэрнэ.." гээд нурууг нь илэнгээ "Би бас ярилцъя гэж бодсон, зүгээр дээ, би уурлаагүй. Жаахан бантсан л даа, гэхдээ иймхэн зүйлээс болоод хачирхалтай нөхцөл байдалд орчихлоо.

Тиймээс, битгий надаас зайгаа бариарай за юу? Би туулайтайгаа л байхдаа хамгийн жаргалтай байдаг болохоор холдоод юу ч дуугарахгүй байвал хөндийрнө.. Мм?"

Тэрээр толгойгоо дохиход, гар нь ч бас дагаж сулрав. Намуухан аялгуунд бүжиж байгаа юм шиг зөөлнөөр найгана.

Ашгүй тайвширч байх шиг байна, болж дээ.

-"Чиний буруу биш байхад би туулайндаа хэзээ ч уурлахгүй. Тийм болохоор битгий айгаарай.. Харин одоо... явцгаая!"

~~~~~

-"Чи арай хатуудчих шиг болсон, хэдий дургүй ч гэлээ ингэхээр чинь... Би бүр сонсоод мэл гайхаж цэл хөхөрнө гэдэг шиг юм болсон"

Яриан дундуураа Жунинд хандаж хэлсэн ширүүн үгийнх нь талаар дурдаж, ядаж худлаа ч болов уучлалт гуйгаасай гэж хүсэв. Жаахан бүдүүлэг байсныг нуух юун.

-"Чи түүнийг мэдэхгүй байгаа болохоор тэгж байгаа юм аа"

Ингэж хэлж байгааг нь бодоход тэр Жуниныг мэддэг байсан ч юм шиг? Эсвэл тэдний хооронд үл ойлголцол үүссэн ч байж болох юм.

Миний мэдэхгүй зүйл тэдний хооронд байгаа бололтой...

~~~~~

-"За, та нарын сүүлийн орой болохоор бид хоолныхоо заалыг янзлаад үдэшлэгний заал болгосон байгаа, идэж уух зүйл ч бий. Тэгэхээр ирэхээс чинь хэд хоногийн өмнө бүгдэнд чинь үдэшлэг болно гэдгийг сануулсан байх ёстой. Оройны долоон цагт зааландаа цугласан байх ёстой шүү!"

Хөтөч багш ингэж хэлчихээд биднийг орхин явлаа. Охид дор дороо цугларан юу өмсөх талаараа ам уралдан ярьж байхад би Жонгүгаас нууцлан байж авчирсан хэдэн хувцсаа өмсөхөөр зэхэж байв.

Түүний бэлэглэсэн нил ягаан даашинз, өөрөө сонгож авсан хар өсгийт, жижиг хэр нь чамин ээмэг зүүлтээ зүүгээд бас л өөрөө авсан онцгой үнэртнээ түрхэн эцэст нь Жонгүг бид хоёрт хос байдаг бөгжийг зүүхээр болсон юм.

-"Санахын ч хэрэггүй шүү!" гэх дуунаар би цочин арагш харахад тэр нүдээ нарийсган хэлээрээ буйлаа түлхэнэ.

-"Цочоочих юм даа, юугаа яриад байгаа юм? Б-би тийм гоё хувцас чимэглэл мэтийн зүйл а-авчраагүй ш дээ"

Сайхан худлаа ярилаа даа, Мисү!

-"Аан тийм үү? Хэн нэгнийг энд ирэхээсээ өмнө цүнх рүүгээ өндөр өсгийтөө чихэж байхыг уг нь харсан л юм. Сүнс байсан юм байх даа?"

Би баригдчихаад түүний намайг ширтэх нүднээс нь бултан, өөр тийшээгээ төрөл төрлийн мод цэцэг навчсыг харан сэдвийг өөрчлөхийг хичээж байлаа.

-"Хэлэх гэж байгаад мартчихсан байж. Чи үнэхээр оролцох гээд байгаа юм уу? Ийм олон өлөн нүдтэй залуус байхад уу? Ямар даашинз авчирсан юм?"

-"Юу л болов гэж дээ.. Би чамаас холдохгүй ээ, ойлгосон уу? Бас орой болохоор мэдээрэй" гэж сэдвийг тойруулан хүчээр ятган байж арай гэж аргадав.

Долоон цаг бага багаар дөхөж, цагийн зүү урагшлах тусам цаг үлдээгүйг сануулна. Хурдхан байшин руугаа гүйгээд хувцсаа гарган, нүүрээ будахаар яаравчилна.

-----

Бүх зүйл төгс!

Эцэст нь сүрчигээ гурвантаа цацаад, бөгжөө зүүж, дээгүүрээ хоёр цагийн өмнө Жонгүгээс гуйж авсан хар хүрмийг нь нөмөрчихөөд үдэшлэг болох заал руу алхлаа.

꧁꧂

Очиж тосох гэсэн боловч битгий ирж аваарай гэхээр нь түүний хүслээр би түрүүлж ирчихээд хүлээж ядан хоёр тийш холхино.

Хэтэрхий задгай байвал яана? Ирж байхад нь залуус хоргоогоод байвал яах вэ? Даарчихвал зүгээр л энэ бүхнийг дуусгаад хөнжилд нь оруулаад бөөцийлж өгөх болно!

Бурхан минь ямар удаан юм бэ?!

"Чи түүнийг таних уу?"

"Нил ягаан даашинзтай нь!"

"Очиж дугаарыг нь асуу"

"Дур булаам юм! Ямар азтай нь энэ бүсгүйтэй...! Чөтгөр аваг, галзуурах нь!"

Залуусын орилолдож, хэн нэгний тухай ярьж байхыг нь сонссон ч би тэр нэгнийг нь миний '' байна гэдгийг хараахан мэдээгүй байсан юм. Харин одоо яагаад ч юм хардаад, дотор маань гал авалзаад байх чинь?

Авч өгсөн даашинзыг маань өмсөөд, хайраа бэлгэдээд сүйн өмнөх хэмээсэн хос бөгжийнхөө нэгийг хуруундаа зүүчихэж. Азаар би ч бас авчирсан.

Намайн чиглэн ирж байхыг нь хараад яагаад ч юм бахархаж, бардамнамаар санагдаж байв.

Шөнийн харанхуйд гэрэл цацруулаад ороод ирчихсэн миний Мисү. Бүхнээс илүү харагдаж байгааг хэлэх нь зүйтэй биз. Ингээд харахаар хэнд ч үзүүлэхгүй өөрөө л хараад баймаар, хэн бүгдээс харамлаж зөвхөн минийх гэж түмэн олон тараамаар санагдах юм...

Үзэсгэлэнтэй...

Үүнийх нь хязгаараас илүү.

-"Хүрэхээс ч хайран санагдаж байна шүү!"

-"Тийм гэж үү? Тэгвэл өөрийгөө хайрлаад миний туулайхан надад хүрч болохгүй болох нь дээ"

Түүний бэлхүүсэн дээр хоёр гараа тавиад духаа нийлүүлэн зогсохдоо хоёул инээлдэж, энэ талбайд зөвхөн бид байгаа мэт аашилна.

Үзэсгэлэнт Мисү, түүний ханхүү Жонгүг хааны ордондоо байгаа мэт.

-"Үнэртэн чинь...."

-"Яасан гэж..?"

-"Галзууруулах нь... Одоогийн чиний хажууд зүгээр ч байж чадахгүй нь бололтой.. Батал! Дэлхийн төгсгөл хүртэл зөвхөн Жон Жонгүгийнх байна гэдгээ хэлээч"

-"Зөвхөн Жон Жонгүгийнх.."

Дэндүү гэмээр түүний ауранд өртсөн би зүгээр л хараад байж чадаагүй болохоор биеэ барьсангүй би шууд үнсэж орхилоо...

Амтлаг...

Нялуун...

Үүлэн дээр хөвж, чихэрлэг амтанд нь уусан, ирэх мэдрэмжинд нь мансуурам тэр үнсэлт, зөвхөн Мисү бид хоёрт...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

💜

🙆‍♀️💜