- აქ რატომ მომიყვანე?

ხელი სავარძელზე ჩამოდო და მანიშნა დავმჯდარიყავი.

- მომენატრე. - მითხრა მშვიდი ხმით.

- წადი შენი მარკ. რატომ მიმატოვე? იცი რა ცუდად ვიყავი?! - გავბრაზდი და ტონს ავუწიე.

- აქ ნუ ყვირი საყვარელო.

- როგორ ბედავ?!

- შენი დაბრუნება მინდა.

- რაა?

- მოდი შევრიგდეთ და ყველაფერი ისე იქნება, როგორც ადრე.

- არ იქნება. შენ არ გინდა იმის აღიარება, რომ გეი ხარ. შენს ნაბიჭვარ გუნდელებში გამცვალე, ახლა კი მეუბნები ძველებურად იქნება ყველაფერიო. ჯანდაბამდეც გზა გქონია.

გაცეცხლებული გამოვვარდი იქედან და სახლში წავედი.

- მოვედი.

- ჰეი, გელოდებოდი.

- ქეს ხომ გითხარი ხვალ ვილაპარაკოთთქო.

- უბრალოდ მაინტერესებდა ხომ კარგად იყავი. თუ გინდა წავალ.

- არა დარჩი.

სავარძელზე დავსხედით, თავი ხელებში ჩავრგე და ამოვიხვნეშე.

ჯანდაბა უნდა ვთქვა.

- ქეს...იმედი მაქვს ახლა რასაც გეტყვი ჩვენს მეგობრობას არ დაანგრევს.

- ლუკას მაშინებ! რახდება?!

- მითხარიი!

- რაც არუნდა იყოს მე შენს გვერდით ვარ.

- არვიცი...საიდან დავიწყო.

- წყალს მოგიტან.

- გეი ვარ.

ქესისკენ გახედვა არ მინდოდა. ვფიქრობდი, რომ ზიზღის თვალებით მიყურებდა. ბოლოს თავი მაინც ავწიე და მას გავხედე...

ის მიღიმოდა...

- ეს ხომ არაფერს შეცვლის? - აკანკალებული ხმით ვუთხარი.

- რათქმაუნდა არა! შენ ხომ ჩემი ძმა ხარ. - მოიწია და გადამეხვია.

- მადლობა.

- ესეიგი მარკი შენი ყოფილია?

- კი.

- ერთმანეთი სად გაიცანით?

- შარშან წვეულებაზე. თავიდან კარგი პიროვნება ჩანდა, მაგრამ ლაჩარი აღმოჩნდა.

- რა მოხდა?

- მისმა ფეხბურთის გუნდელებმა შემოგვისწრეს ოთახში. მან ყველაფერი უარყო და მე გადმომაბრალა.

- ნაბიჭვარი.

- ახლა კი შერიგებას მთხოვს.

მე და ქლოემ კარგა ხანს ვისაუბრეთ. როგორც კი ის წავიდა მაშინვე დასაძინებლად ავედი.

-Chloe's POV-

- დედა?! მამა?!დავბრუნდი. როგორც ჩანს სახლში არავინაა. ოთახში ავედი და ლეპტოპი გავხსენი. ისევ მეგობრობის შემოთავაზება მქონდა, ვიღაც Maria Chun- ისაგან, მასაც დავუდასტურე.

გამარჯობა ქლოე.

ვინ ხარ?

ჯონგინის ყოფილი საცოლე.

ამ მესიჯის წაკითხვის შემდეგ სახე წამეშალა, გულმა უაზროდ სწრაფად დაიწყო ფეთქვა.

შენ რატომ უნდა დაგიჯერო?

თუ გინდა ნუ დამიჯერებ. მე არ გატყუებ. მე და ჯონგინი ერთად რამდენიმე წელი ვიყავით. შემდეგ დავორსულდი, მან და მისმა ოჯახმა კი აბორტის ფული გადაიხადეს და სახლიდან გამომაგდეს.

ასეთი ტყუილი რაში გჭირდება?! ამას რატომ მეუბნები?! რატომ მატყუებ?!

მე უკვე გითხარი, რომ შენი ნებაა დაიჯერებ თუ არა. ვფიქრობ იცი, რომ ჯონგინი სანდო არ არის და მან სიყვარული არ იცის. თუ სურვილი გაქვს შევხვდეთ და ყველაფერს დეტალურად მოგიყვები.

სად და როდის?

მისამართს მოგწერ.

ლეპტოპი დავხურე და ტირილი დავიწყე. ვიცოდი, რომ რაღაც მოხდებოდა და გული მეტკინებოდა. შეიძლება ეს გოგო იტყუება, მაგრამ ამ ამბავს მაინც გავარკვევ.

მომდევნო საღამოს მარიას შევხვდი. ულამაზესი გოგონაა, ჯონგინს გემოვნებაზე ნამდვილად ვერ შევედავები. კაფეში ვისხედით და ხმას არცერთი ვიღებდით. მარიამ სათვალე მოიხსნა და მხოლოდ მაშინ დავინახე მისი აცრემლებული, ჩაწითლებული თვალები.

- ყურადღებით გისმენ. - ვუთხარი მე.

- კარგი, მე და ჯონგინი პირველად ერთმანეთს დაწყებით კლასში შევხვდით. მაშინაც ცელქი და უზრდელი ბავშვი იყო. ყველა გოგო მასზე გიჟდებოდა, მათ შორის მეც. გავიდა დრო და წამოვიზარდეთ. ჯონგინი მიმტკიცებდა, რომ ვუყვარდი. მეც დავუჯერე. ერთად 3 წელი ვიყავით. ერთად მანამდეც ვიწექით მაგრამ ბოლოს ისე მოხდა, რომ დავორსულდი, მან კი მიმატოვა. ამ ამბის გაგების შემდეგ, ჩემმა ოჯახმაც უარმყო და სახლიდან წამოვედი. მას შემდეგ 1წელი გავიდა, ახლა ბიძასთან ვცხოვრობ ქალაქგარეთ. მოკლედ, აქ იმისთვის მოგიყვანე, რომ მინდა იცოდე ჯონგინი არ არის ისეთი ადამიანი, რომელსაც შეგიძლია ენდო. მან არ იცის სიყვარული. უბრალო ლაჩარია.

მარიას ვუსმენდი და გული ნაწილებად მეხლიჩებოდა. ნუთუ ასეთი უგულო ადამიანია ჯონგინი?! მას მარია არ ჰყვარებია და ის მას უბრალოდ იყენებდა. ვიცოდი, რომ ასეთი რამ მოხდებოდა, მაგრამ მაინც შემიყვარდა. მას უნდა ველაპარაკო და დავშორდე. მე ის უნდა დავივიწყო.

- მადლობა, რომ ყველაფერში გამარკვიე მარია.

- თავი ვალდებულად ვიგრძენი. არმინდა სხვებმაც გამოიარონ ასეთი რამ.

- დაგემშვიდობები. იმედი მაქვს ყველაფერი კარგად გექნება.

- მადლობა ქლოე.

სახლში დავბრუნდი და ოთახში ტირილ-ტირილით ავედი. დედა უკან დამედევნა და კარის მეორე მხარეს აისვეტა.

- ქლოე? ძვირფასო? კარგად ხარ? რატომ ტირი?

- დედა მარტო დამტოვე გთხოვ.

- კარგი, თუ საუბარი მოგინდება იცოდე აქ ვარ.

მთელი ღამე არ მეძინა, მასზე ვფიქრობდი. ტელეფონის ხმა გავიგე და დავხედე.

ჯონგინი: გღვიძავს? მომენატრე.

ხვალ მას აუცილებლად დაველაპარაკები. ანერვიულებული ვიყავი და სემის დავურეკე. ყურმილი აიღო, მაგრამ ლაპარაკის თავი არ მქონდა, უბრალოდ მისი ხმის გაგონება მინდოდა.

- ქეს?! შენ რა ტირი?! ქეს?!

დაბნეული ყვიროდა ტელეფონში.

- სემი...ცუდად ვარ... მიშველე სემი

- რა მოხდა?! შენები ხომ კარგად არიან?!

- უბრალოდ ....მოდი.

- უკვე გამოვდივარ.

15 წუთში სემი ჩემს სახლთან იყო. კარზე დააკაკუნა და მეც საწოლიდან ავბობღდი და გავუღე.

- ღმერთო ჩემო ქეს, რა არ ვიფიქრე. წესიერად ამიხსენი რა მოხდა?

- ჯონგინი...ის...

- რა? გაწყენინა? მოვკლავ მაგ ნაბიჭვარს!

- არა, სემ... მე... უბრალოდ მის ყოფილს შევხვდი.

- რაა? ყოფილს?

სემის ყველაფერი მოვუყევი. ისიც დამეთანხმა, რომ ჯონგინს უნდა დავლაპარაკებოდი. ღამით სემი ჩემთან დარჩა. მისი დარჩენა ასე ძალიან არასდროს გამხარებია.