《Playboy •》დასასრული
Advertisement
-დილამშვიდობის. -მესმის სემის ხმა. თვალებს ვისრესს და ნელ-ნელა ვახელ.
-დროა ადგე ლამაზო! -სემი ზემოდან მაჯდა და უცნაურად იღიმოდა.
-რა ხდება? -ვიკითხე მე.
-არაფერი, უბრალოდ ადექი და წამომყევი.
-ბავშვები სად არიან? -ვიკითხე თან შარვალი ამოვიცვი, თმა გავისწორე და წამოვდექი.
-ბავშვები ჯერ არ მოვლენ.-გამომხედა და ეშმაკუდად ჩაიღიმა.
-რას ვაპირებთ? -ხელი ჩამკიდა და ქვემოთ ჩამიყვანა.
კიბეზე ჩავედით და დავინახე მისაღებში მდგარი მაგიდა, რომელიც წითელში იყო გაწყობილი. თვალებს ვაფართოვებ და სემის ვეკითხები:
-ეს ყველაფერი შენ მოამზადე?
-დიახ. -მპასუხობს ამაყად და პატარა ბავშვივით ქანაობს.
-დავსხდეთ?
-რათქმაუნდა. -ღიმილი მას სახიდან არ შორდება. სკამს თავაზიანად ვუწევ, ის ჯდება და მე ჩემს ადგილს ვუბრუნდები.
-რომანტიული საუზმე, მშვენიერია.
-საერთოდ ვახშამი მინდოდა, მაგრამ სახლში მარტო არ ვიქნენოდით so... -როცა საუბრობდა მინდოდა მივსულიყავი და მაგრად ჩავხუტებოდი, მაგრამ სულ სხვა რამე დამემართა.
-მიყვარხარ -წამომცდა, რაც ორივეს გაგვიკვირდა.
-ნუ საყვარლობ, თორემ ავდგები, მოვალ და ჩაგეხუტები! -ჩანგალს მე მიმიზნებდა და ლაპარაკისას ხელში ატრიალებდა.
-ჩემს გულში ზიხარ! -ორივე ავხარხარდით.
-დამავიწყდა! -სკამიდან წამოფრინდა და დინამიკს მივარდა. ტელეფონი ბლუთუზს დაუკავშირა და Frank Sintara-ს "I Love You Baby" ჩართო. მთელს სახლში ისმოდა მუსიკის ხმა.
-რა ძველმოდური ხარ. -ვუთხარი და სახით ხელს დავეყრდენი.
-ძალიან. -მიპასუხა და ჭამას შეუდგა.
დავნაყრდით და გადავწყვიტეთ ბუნების სილამაზისთვის მოგვევლო თვალი. ეზოში ჩავედით და ჩანჩქერისკენ გავუყევით გზას.
უეცრად სემიმ ხელი ჩამკიდა და როცა გავხედე უკვე მიწაზე იყო გაწოლილი.
-რა მოუხერხებელი ხარ. -ამიტყდა სიცილი.
-ნუ დამცინი! ამ ქვებზე ფეხი მისრიალებს! -ბურტყუნებდა თან წამოდგომასაც არ ცდილობდა.
-გუშინ აიდგი ფეხი?
-ჩანიი ნუ დამცინიი!-ფეხებს აბათქუნებდა და ბურტყუნებდა.
-ორი წლის გოგო. -მოვტრიალდი და გზა განვაგრძე, როცა ზურგზე ვიღაც შემახტა და ლამის წამაქცია.
-თუ ორი წლის გოგო ვარ და ფეხი გუშინ ავიდგი, ახლა შენ წამიყვან.
-გიჟი ხარ. -ორივე ავხარხარდით.
ჩანჩქერამდეც მივედით, სემი ჩამოვსვი და ხელი გადავხვიე.
-რა სილამაზეა. -თქვა მან.
მინდოდა ცოტახნით ასე ვყოფილიყავით, მაგრამ სემი მოულოდნელად ჩანჩქერისკენ გაიქცა. ხელი წყალში ჩაყო და იყვირა:
-ძალიან ცივი არ არის!
-მართლა?
-ხოო! აქ მოდიი!
მასთან მივედი. ჩანჩქერის თვალიერებაში იყო გართული, როცა ვკითხე:
Advertisement
-ცურვა იცი?
-რა? -კითხვა საერთოდ არ გაუგია, ამიტომ მომენტით ვისარგებლე და ხელი ვკარი.
წყალში ჩავარდა თუ არა ეგრევე მიყვირა:
-მკვდარი ხაარ! -მე სიცილისგან ვსკდებოდი.
-ჩანიი! მიშველე ვიძირები! ჩანიი! ხელი მომკიდე! -ხელი გამომიწოდა და აფართხალდა. შემეშინდა და ხელი ჩავკიდე, მაგრამ აი სად შევცდი.
მომქაჩა და მეც წყალში ჩამაგდო.
-თავი იდიოტი მგონია.
-ჩანიი იდიოტი არ ხარ, უბრალოდ ჩემს გამო შეგეშინდა.-ახარხარდა და ხელები კისერზე მომხვია.
-ტუჩები დაგილურჯდა იქნებ ავიდეთ? -ვუთხარი და ტუჩებზე თითი გადავუსვი.
-2წუთიც. -თქვა და ვნებიანად შეახო მისი ყინულივით ცივი ტუჩები ჩემსას. ვგრძნობდი ვნებას და სიცივეს, მაგრამ მაინც ვაგრძელებდი მის კოცნას. შემდეგ მომშორდა და მითხრა:
-უჰ გავიყინე! ავედით წავედით...
სახლისკენ სირბილით წავედით, რადგან ძალიან გვციოდა. სახლში სველი ფეხებით შევტყაპუნდით და ოთახში ავედით. სემი მაშინვე აბაზანაში შევიდა და მეც უკან გავყევი.
-Jongin's POV-
-ჯანდაბა! გაიარეთ! -ვყვირი და ვუსიგნალებ წინ მდგარ მანქანას.
-ნუ ყვირი შენი ჭირიმე! -ჩხუბობდა ქლოე უკანა სავარძლიდან.
-წავლენ აბა რას იზამენ.-ბურტყუნებდა სეჰუნი.
-1საათია უკვე საცობში ვართ.
-ნუ წუწუნებ! -ჩხუბობდა ისევ ქლოე.
თქვენი მძღოლი კარგიც! უკან მივიხედე, მანქანა დავხიე და ელვის სისწრაფით ავუარე გვერდი წინ მდგომ მანქანებს.
10წუთში აგარაკის გზას დავადექით.
სახლში მალევე დავბრუნდით და ვისადილეთ. შემდეგ ფილმებს ვუყურეთ, XBOX ვითამაშეთ და ბოლოს დივანზე დაღლილები დავეყარეთ.
მხოლოდ გოგონები იყვნენ ენერგიაზე.
-სამივე დაგამარცხეთ!-ყვიროდნენ გოგონები და თეძოებს საყვარლად ათამაშებდნენ.
5წუთში კარზე ზარის ხმა გაისმა.
-მე გავაღებ! -თქვა სემიმ და კარისკენ წავიდა. გავხედე იმ იმედით, რომ ვინმეს დავინახავდი, მაგრამ მხოლოდ სემის ზურგი ჩანდა. 2წუთში კარი დახურა და მისაღებში გახარებული შემოვიდა.
-აეყარეთ და ჩაიცვით! წვეულებაზე მივდივართ!
-ვინ იყო? -იკითხა ჩანიმ.
-ჩვენი მეზობელი, ცოტა ზემოთ რომ ცხოვრობს. ჩვენი ტოლია ის გოგონა. თქვა, რომ დაბადებისდღე აქვს და წვეულება მალე დაიწყება. ასე, რომ ადექით და წავიდეთ.
ყველანი ოთახებში ავედით გავემზადეთ და მეზობელთან გადავედით. იმ გოგონას ძალიან გაუხარდა ჩვენი ნახვა. სახლში შეგვიპატიჟა და გვითხრა, რომ რაც გვინდოდა ის გაგვეკეთებინა.
მიუხედავად იმისა, რომ დაღლილები ვიყავით კიდევ ბევრი ვიცეკვეთ და დავლიეთ.
ყველანი ერთად ვიყავით. მათ სათითაოდ გადავხედე და ბედნიერმა ჩავიღიმე. მიხარია, რომ ისინი მყავს.
ქლოეს ხელი გადავხვიე და შუბლზე ნაზად ვაკოცე.
ეზოში შეციებულები ვიდექით, ყველანი ერთად, როცა აფეთქების ხმა გაისმა.
ზემოთ ავიხედეთ და დავინახეთ განათებული ცა. ფეიერვერკი... ამ საღამოს საუკეთესო ნაწილი იყო.
The End
Your author, with love...
Advertisement
- In Serial32 Chapters
DayDream
All the humans are gone.From Earth.From this galaxy.After hundreds and thousands of years, the last A.I. remains in a supercomputer on Earth, in a lab.It had finally completed growing a physical body in its lab, and uploaded itself into the body. It decided to launch itself into space, in search for a new life, a new beginning, a new adventure..._____________________________________________________________________________________________-My first fiction, I am willing to accept all constructive criticism and thank you all for reading. Updates usually come at Weekends. Please be aware that the tags may be changed in certain points of the story. Enjoy! ;-)Cover image by TuberculosisGeorge on DeviantArt, taken in Space Engine. Edited by the great me.
8 154 - In Serial8 Chapters
Steeled Heart
We are the legion. Soldiers who’ve only pursued honour and service all our lives. We are the army elite, the bringers of cataclysmic horror on the battlefield. With cybernetics to suppress the irrelevant outbursts of our emotions, we feel no fear, no rage and no joy. We do not see beauty, only efficiency. A legionnaire could survive a year without food nor water. Traverse mountains and oceans without fatigue. We are the perfect soldiers. Only by an equal or superior legionnaire may we die. But would I be satisfied? Living as a puppet my whole life knowing no love. Would I die a ghost of what once was? I am Vane Kendryck, this is my story... ___________________ DISCLAIMER: The cover art used is not mine. I just found it on google.
8 198 - In Serial11 Chapters
Psychotic Death Online
(Side Project for now)In a futuristic alternate reality, the creators of nanotech team up with the VR capsule company to create a capsule where one could stay it in for a year at a time before having to leave. These capsules could be use for rehab and even reconstruction! Eventually, Buzzard, the largest gaming company in the world, created a new VRMMO with 99% realism pending the new capsules, of course the rate dropped to 97% with normal capsules and 90% with the old fashioned visor systems. Unfortunately, the new capsules cost $100,000 and not many people can afford them, either way the new game World of Destiny was a hit with over 110 million subscriptions!Meet our tragic MC Feng Jun, an injured psychopath that simply wants to get his next kill. He has no MO, he doesn't even care if what he kills is an insect let alone a person. He just has to kill every once in awhile to scratch his itch. Up til an injury that left him without a leg, he was able to make do simply killing insects as no one cared and he didn't even have to visit any doctors about it. People just thought he hated bugs! But after his injury he has been suck at his home not being able to do anything! Fortunately he is rich and spends most of his time playing MMOs since normal VRMMOs don't work well with his injury as the realism setting always keeps him with only one leg! But what will he do with a new opportunity to rebuild his leg with nanotech? Knowing he has to spend a year in the game minimum for something like this, he sets a goal to insure he doesn't go crazy (er) without having stuff to kill.This is a VRMMO story where the game is closer to zhan long than royal road with a few twists here and there. The world outside of the game is sci fi and has very little impact at least for the first year due to obvious reasons. No gore or explicit sex in this story, if cursing requires a mature tag I will add it later, this story is at best PG-13. Tragedy is for his circumstances and previous life, the game itself isn't tragic at all as it's just a game more or less.(This story will be put out alongside my main story whenever I feel like it for now, no set schedule at this time)
8 150 - In Serial27 Chapters
Flatlander
A sell-sword struggles to find meaning in a world filled with pain, violence, and loss. Noble Houses rule from Hoverstones that loom over the Flatlands and the Highlands; they act in their own interests, playing politics and more. Tribesmen roam free, a true terror to all they prey upon. Elves scour the lands for objects of great power. And there are rumors of dragons, reemerging at the beckon call of new masters.... Written in a style similar to Game of Thrones, though different and unique, Flatlander is a serial novel filled with uncertainty, peril, and, for the bold, fortune. Enjoy!
8 180 - In Serial53 Chapters
Counting To Fifteen [Grey's Anatomy]
"What is she doing?" Mark asked Calypso. Daisy had flipped out, and Mark hadn't understood why. Her breakdown had come out of nowhere, and she had been mumbling to herself as she shut her eyes tightly."Counting to fifteen." Calypso had explained as if it were the most elementary concept ever. She had offered Mark a small smile. "It calms her down."~~~~~~~In which Daisy and her little sister are taken in by Mark Sloan[Following Season 8]
8 152 - In Serial23 Chapters
Bleached
Ichigo was tired. Fighting wars did that to one. A tale of loss and hopefully with a happy ending. inspired by Swinging Pendulum by cywscross (bless her soul) and with her permission. BAMF Ichigo. has been posted on FFN.NET. I assure you, this is the same person.
8 195
Prev Chap
Next Chap
Chap List
Boy
Girl
