"โทรุซัง~" เสียงหวานๆของอีกคนดังเข้ามาในโสตหู ก่อนที่เจ้าตัวจะเข้ามาซุกไซ้ใบหน้าไปกับแผงอก

ของผมอย่างเอาอกเอาใจ

"ไม่ต้องมาอ้อนเลย ไหนมีอะไรพูดมา" ผมลูบหัวของคนตรงหน้าเบาๆ อย่างเอ็นดู มาอ้อนแบบนี้ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

"โทรุซัง~ คืนนี้ผมขอไปเที่ยวกับทาเครุได้มั้ย" ดวงหน้าหวานช้อนสายตาขึ้นเล็กน้อย นี่กะจะยั่วให้ตูตายใจแล้วก็หนีไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นใช่มั้ย

"ไม่" หึๆ ไม่ได้ผลหรอก ผมไม่มีทางปล่อยให้สองคนนี้ไปไหนกันสองต่อสองหรอก

"นายมันใจร้าย ฉันสัญญากับทาเคะจังไว้แล้ว" ทากะดีดตัวออกจากอ้อมอกผม ก่อนจะโวยวายเหมือนเด็กๆ ถูกขัดใจ

"ไปสัญญากันตอนไหน ทำไมฉันไม่รู้"

"อุ้ย..กะ..ก็" เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามีท่าทีพิรุธผมก็สืบเท้าเข้าไปหาทันที ทำให้ทากะยิ่งก้าวถอยไปเรื่อยๆจนถึงปลายเตียง

"ก็...ก็อะไร??" ผมจับคนตรงหน้ากดลงกับเตียงก่อนจะก้มกระซิบถ้อยคำหวานหู ? ตามไปอย่างแผ่วเบา

"กะ..ก็วันนั้นที่นายยุ่งแล้วมารับฉันไม่ได้ไง ฉันบังเอิญเจอทาเคะจังเข้า ก็เลยคุยกัน..นิดหน่อย"

"นิดหน่อย?..แล้วทำไมต้องมีนัดต่อ หื้ม" ผมกดจมูกลงไปที่แก้มนิ่ม ก่อนจะไล่ตามโครงหน้าเบาๆ มือเล็กพยายามผลักดันให้ผมออกไปจากตัว

"นะ..ให้ฉันไปเถอะ ไม่งั้นฉันจะเป็นคนผิดสัญญานะ" ผมถกเสื้อขอทากะขึ้น ก่อนจะตรึงแขนทั้งสองข้างของทากะไว้ที่กับเตียง

"อื้ม.. ถ้าฉันให้แล้วฉันจะได้อะไร" ผมจ้องหน้าคนตรงหน้าเบาๆ เมื่อเห็นทากะทำหน้าจ๋อยแล้วก็อดแกล้งไม่ได้ ผมใช้ลิ้นดุนดันยอดอกเบาๆ ทำให้ทากะร้องเสียงหวานออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"อ๊ะ..โทรุ~ ไม่ได้นะ จะถึงเวลานัดแล้ว"

"ก็ได้ๆ ไว้นายกลับมาฉันจะทำโทษนายทีหลัง" ผมก้มจูบเบาๆ ก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนจะช่วยทากะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง

"ให้ไปส่งมั้ย"

"ไม่เป็นไร พอดี..เอ่อ.." ท่าทีกระอักกระอ่วนแบบนี้ แสดงว่าทาเครุต้องมารับแน่นอน หึๆ

"อ่าห้ะ" ก่อนที่ทากะจะออกไป ไม่วายหันมาทิ้งท้ายเบาๆ

"โทรุ.. เอ่อ..กลับดึกนะ" พูดจบเจ้าตัวก็หุนหันออกไปจากทันที กลับดึกของทากะก็หมายความว่าหลังเที่ยงคืน สินะ หึๆ ไว้จะคิดทบยอดทีเดียวให้หน่ำใจเลย

"ทำไมช้าจัง ฉันมารอนานละนะ นัดฉันเองแท้ๆ" พอเปิดประตูขึ้นรถมา ทาเครุก็บ่นเป็นหมีกินผึ้งเลย

"โทษทีๆ นายคิดไว้รึยัง"

"อืม..ก็พอมีนะ เดี๋ยวลองไปดูก่อนนายว่าไงก็ว่างั้นแหละ" ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะคาดเข็มขัดให้ตัวเอง

กริ้ง~ เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นต้อนรับผู้มาเยือน กลิ่นอายความหรูเรียบ มีรสนิยมโชยออกมาแต่ไกล

"ร้านนี้เป็นไง"

"อื้ม ใช่ได้นี่ นายรู้จักของแบบนี้ด้วยหรอ"

"แน่นอน ฉันซะอย่าง"

ผมเดินเลือกดูสร้อยข้อมือ แหวน และสร้อยคอไปมา ทุกอย่างมันระรานตาไปหมด มันสวยมาก ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็เดินมาหยุดอยู่ที่ตู้กระจกใบนึง ในตู้มีสร้อยสีสวยมากมาย ในโหลแก้วทรงกลมมี

ีน้ำและน้ำสีๆ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร แต่มันดึงดูดผมมาก

"ตาถึงมากเลยนะครับ จะซื้อให้คนพิเศษหรอครับ"

"อ่อ ครับ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดเขาน่ะครับ" ใช้แล้ว พรุ่งนี้คือวันเกิดของโทรุ และผมก็กำลังเลือกซื้อ

ของขวัญ ผมไม่ค่อยถนัดในเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ โทรุเป็นคนง่ายๆน่ารักสดใส แต่ก็แฝงความเย่อหยิ่ง

และความเรียบหรูในเวลาเดียวกัน ผมเลยขอร้อง

ให้ทาเครุช่วย

"ผมขอดูอันนี่หน่อยได้มั้ยครับ" ผมพูดพร้อมๆกับชี้ไปที่สร้อยเส้นสีน้ำเงิน

"นี่ครับ" คนขายวางสร้อยไว้บนเนื้อผ้ากำมะหยี่สีแดง ยิ่งขลับให้สร้อยดูโดนเด่นมากขึ้นไปอีก

"ไง เลือกได้ยัง ว้าว!" ทาเครุที่เดินเข้ามาสมทบ ถึงกับร้องออกมาอย่างสนอกสนใจ

ผมหยิบสร้อยขึ้นมาพิจารณาเบาๆ พร้อมๆกับยิ้มอย่างพอใจ โทรุต้องดีใจมากแน่ๆ

"ผมเอาเส้นนี้ครับ"

"ครับ งั้นเดี๋ยวทางเราจะห่อให้นะครับ"

"ขอบคุณมากนะครับ"

ผมมองกล่องกำมะหยี่สีดำในมือก่อนจะยิ้มออกมา อย่างพอใจ รอแทบไม่ไหวแล้ว

"นี่ๆ จะออกนอกหน้านอกตาอะไรขนาดนี้ จะแวะกินอะไรก่อนมั้ย" ผมเหลือบดูนาฬิกาที่บอกเวลาเที่ยงคืนพอดี ในเมืองนี่คึกคักกันดีจริงๆเลยนะ

"เอาสิ อยากกินอะไรเบาๆหน่อย"

"งั้นซุปละกัน"

แอ๊ด~ เสียงประตูห้องที่ถูกเปิดออก บ่งบอกว่าคน

ที่ผมรออยู่มาถึงแล้ว

"ไง"

"เอ่อ.. ยังไม่นอนหรอ" คนตรงหน้ามองนาฬิกาก่อนนะทำหน้าซีด นี่ก็ตี 2 แล้ว ทำไมกลับดึกขนาดนี้

"มานี่สิ" ผมพูดพร้อมๆกับกวักมือเรียกให้ทากะเข้ามาหา พอเจ้าตัวเดินมากลิ่นเหล้าก็โชยออกมาเลย

"กลิ่นเหล้า"

"เอ่อ.. ฉันดื่มไปนิดหน่อยน่ะ"

"เงยหน้าสิ จะก้มหน้าทำไม"

"อื้อ" ทันทีที่ทากะเงยหน้าขึ้นมา ผมก็กดจูบลงไป ก่อนที่อีกคนจะจูบตอบ ลิ้นร้อนไล่ตะหวัดลิ้นเล็ก

ของอีกคนอย่างเอาแต่ใจ มือหนาถอดเสื้อแจ็คแก็ท

ออกไปให้พ้นทาง ก่อนที่จะตกใจกับเสียงที่ดังขึ้น

ตุบ.. กล่องกำมะหยี่สีดำล่วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

ทากะมองด้วยความตกใจและรีบหยิบมันขึ้นมา

"อะไรน่ะ..ของสำคัญรึไง"

"อื้อ" เมื่อเห็นแบบนี้แล้วยิ่งหงุดหงิดมากกว่าเดิมอีก ทำไมหรอ หมอนั่นให้มารึไงถึงหวงขนาดนี้

"ผมให้" ทากะพูดพร้อมๆกับยื่นกล่องกำมะหยี่มา

ตรงหน้าผม

"ฉัน?" ผมชี้เข้าหาตัวเองอย่างงงๆ ให้ทำไมวะ

"อื้อ วันนี้วันเกิดโทรุซังนี่" วันเกิดผมหรอ โอ้ะ ลืมไปเลยแฮะ

ผมเปิดกล่องออกช้าๆ สร้อยคอที่มีโหลแก้วใส่น้ำ

สีน้ำเงินๆปรากฏแก่สายตา มันสวยมาก ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนตัวเล็กจะเลือกได้ดีขนาดนี้

"ชอบมั้ย" คนตรงหน้ามองอย่างลุ้นๆ

"ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย" รอยยิ้มที่ระบายบนหน้า บ่งบิกว่าอีกคนมีความสุขมากแค่ไหน

"มา ผมใส่ให้" เอาอกเอาใจซะจริงนะ ทะกาเอื่อม

มือมาคล้องคอก่อนจะบรรจงใส่สร้อยให้อย่าง

ทะนุทะนอม ก่อนที่ผมจะกดจูบลงไปเบาๆที่แก้ม

"จริงๆ ฉันอยากได้อย่างนึง"

"หื้ม อะไรหล่ะ" ผมลอบยิ้มเล็กน้อยก่อนจะคว้า

ตัวคนตรงหน้าขึ้นนั่งตัก และบรรเลงจูบลงไป ก่อนจะอุ้มทากะขึ้นแนบอก สองขาแกร่งพาเดินไป

ที่ห้องนอน

"อื้อ" ผมวางตัวทากะลงบนเตียงเบาๆ ก่อนจะประกบร่างตามไป

"ไม่เห็นต้องมีของขวัญเลย ในเมื่อสิ่งที่ฉันอยากได้ มันอยู่ตรงหน้าแล้ว" ผมกระซิบและขบใบหูเบาๆ

"อ๊า" เสียงหวานครางกระเส่าออกมาอย่างรู้งาน

"นายจะไม่มีเวลาพักเลยหล่ะคืนนี้น่ะ"

"ไม่ได้นะ ฉันต้องไปทำงานอีก"

"ฉันโทรไปลาให้นายแล้ว ฉันจะคิดทบยอดจนนายร้องไม่ไหวเลย"

ริมฝีปากทั้งสองประกบกันอย่างแนบแน่นและ

ร้อนแรง แอร์ที่ตกกระทบผิวขาวเปลือยเปล่าของ ทากะกลับไม่ทำให้ร่างบางรู้สึกหนาวเลย เพราะว่า

อุณภูมิของตัวเขาร้อนระอุจนจะปะทุอยู่แล้ว เสียงเตียงที่กระทบกับกำแพงห้อง บ่งบอกได้อย่าง

ดีว่าเพลงรักครั้งนี้ร้อนแรงแค่ไหน

"โทรุ..ฉันไม่ไหวแล้ว"

"อ่า.."

ร่างทากะทรุดลงกับเตียงด้วยความอ่อนแรง และตามมาด้วยร่างโทรุ

"อีกรอบนะ" โทรุกระซิบข้างหูผู้เป็นที่รักเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวทากะขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่เอาแล้ว ไม่ไหวแล้ว"

"ครั้งสุดท้ายแล้ว"

"นายพูดแบบนี้มา 2 ครั้งแล้วนะ อ๊า.."

ถึงปากจะปฏิเสธแต่ร่างกายกลับตรงข้ามกัน ทุกส่วนของร่างกายมันตอบรับสัมผัสของคนตรง

หน้าอย่างไม่รู้อาย

ราตรีนี้อีกยาวไกล....