_____________________

Миний үлгэрт дургүй байсан бас нэгэн шалтгаан бол бүх үлгэр домогт гарах хайрын түүх аз жаргалтай төгсдөг. Гэтэл бодит байдал дээр хайр бүхэн тийм төгсгөлтэй байдаггүй. Аз жаргалтай эхэлсэн нь олон ч төгсөх нь цөөхөн.

***

Сүнү надтай сүйгээ цуцалсгаас хойш би дахин эрэгтэй хүнтэй холбогдолгүй хэнээс ч үл хамаарах хүчирхэг эмэгтэй байхаар шийдсэн. Арван найман настайгаасаа хойш би түүнийг мэддэг болоод нэлээдгүй олон жилийг хамтдаа өнгөрөөсөн. Үнэндээ түүнээс ч урт хугацаанд би түүнийг мэддэг байсан. Тэгээд түүнтэй хамт байсан тэр бүх цаг хугацаандаа өөрийгөө хайр гэх зүйлийг ойлгосон хэмээн итгэсэн.

Их сургуулиа төгсдөг жилдээ бид сүй тавьсан. Гэрийнхэн болоод найз нөхөд гээд бүгд л бидэнд баяр хүргэж, сайхан хосууд хэмээн ам уралдан хэлцээж байв. Тиймээ би ч мөн тэгэж л бодсон. Магадгүй зүгээр л тэгэж итгэхийг хүссэн байх.

"Хурим" эмэгтэй хүн бүрийн хамгийн үзэсгэлэнтэй болоон аз жаргалтай өдөр.

Биднийг удахгүй гэрлэж хурмаа хийх болсонд баярлах хүмүүсийн үгэнд хариу инээмсэглэн талархалаа илэрхийлж, хамгийн аз жаргалтай нэгэн мэт байсан ч надад энэ үед хамгийн ихээр . . . эргэлзээ болон айдас мэдрэгдэж байлаа.

Би үнэхээр хайр гэх зүйлийг олсон болов уу? Энэ зөв үү? Би яаж мэдэх вэ? Ингэж бодоход хурмын өдөр ойртох тусам сэтгэл минь түгшиж, би бүхэлдээ өөрийгөө бага багаар дотроосоо алж байлаа. Тэгээд эцэст нь би өөртөө, үгүй ээ . . . Өөрсөддөө цаг өгөхийг хүсэж хурмын өдрийг хойшлуулсан юм.

Гэхдээ миний энэ үйлдэл зөв байсан гэж бодож байна. Энэ эмэгтэй хүний зөн совин юм болов уу? Биднийг хурмаа хойшлуулаад удалгүй Сүнү сүйгээ цуцлахыг хүссэн.

Тэр үед хүн болгон надаас 'Зүгээр үү?' гэж асуухад би зүгээр л 'Зүгээрээ' хэмээн хариулдаг байлаа. Учир нь тэр үеийн мэдрэмжийг минь надаас өөр хүн ойлгож чадахгүй байсан.

Зүгээр л тэр үед би түүнийг алдсандаа шаналах биш харин түүний оронд түүнд маш ихээр урам хугарсан. Яг л хамгийн их итгэдэг хүн чинь чамд хутга зоох мэт мэдрэмж. Би түүнийг маш сайн мэддэг байсан хэмээн боддог байлаа. Гэхдээ бодит байдал дээр үгүй байж.

Хэн нэгнийг хайрлах гэдэг тэгээд нөгөө хүн ч мөн адил хайраар хайрлах нь яг л ид шид шиг.

Чи түүнийг байдаг хэмээн итгэх үед чамд үнэхээр л тэгэж бодогдох боловч эцэст чамд дахиад эргэлзээ төрнө. Үнэхээр байдаг гэж үү? гэсэн эргэлзээ . . .

***

Болзоо?

Энэ үг миний сэтгэлийг ингэж хөөргөн чинээ би бодож байсангүй.

Сэтгэлийн минь хаанаас энэ мэдрэмж гарч ирээд байгаа юм бол? Мэдэхгүй юм. Гэсэн ч би энэ мэдрэмжэндээ дахин итгэмээр байна. Үүнийг барьж дармааргүй байна. Зүгээр л үүнийг дагамаар байна.

Бүтэн өдөржин гэртээ ганцаараа хий дэмий л эргэлдэн өөрийн бодлоо цэгцэлхийг хичээж байв. Бүр заримдаа энэ бодлоо орхихын тулд элдвийг хийж байлаа. Кино үзэнгээ хөргөгчинд байсан савтай зайрмагийг бүгдийн идэж, ном уншиж, бас дуу чангаар тавин дагаж дуулж хүртэл үзэв. Ингэсээр нэг л мэдэхэд орой болсон байв.

Би энэ их хөөрөл болоод эргэлзээн дундаа төөрч будлин хэдэн мянган удаа өрөөсөө энэ зөв эсэхийг асууна.

Гэсэн ч нэг л мэдэхэд би хэдийн толинийхоо өмнө үсээ янзлан сууж байв.

Би дээгүүрээ цагаан өнийн хоолойтой ноосон цамцыг хар өнгийн юбкатай хослуулан өмсөөд үсэндээ багахан долгион оруулж, нүүрээ хөнгөхөн будаад бэлэн боллоо.

Тэгээд өөрөөндөө орон, орон дээрээ суух үедээ маш ихээр сандарч байлаа. Цагаа шалгавал хэдийн оройн 9 цаг 45 минут болж байв.

Түүнтэй анх уулзсан өдрөөс хойш бас багагүй хугацаа өнгөрчээ. Одоо бодоход түүний байгаа байдал миний холоос харж төсөөлдөг байсан түүнээс тэс өөр нэгэн байсан. Бидний анхны уулзалт үнэхээрийн санаанд оромгүй бас эвгүй байдлаар эхэлсэн. Би хэзээ ч мартаж чадахгүй байх. Гэхдээ түүнийг улам илүү мэдэж бид нэг алхам ойртох үед би түүнд дахиад хоёр алхам ойртохыг хүсэх юм

Би хүлээх зуураа кино үзэхээр шийдэж зочны өрөөний буйдан дээр суугаад гартаа удирдлага барин зурагт асаах үед миний утас дуугаран, дүрс чатны дуу хангинав. Нэр нь үл мэдэх нэгэн байсан учир дуудлага авахаас шууд л татгалзав. Харин энэ удаад тэрээр надруу техт явуулав.

- Тэхён байна. Утсаа аваарай.

Бие биенийхээ дүрсийг харж ярья гэхэд нь гайхан, нэг гүнзгий амьсгалаа аван гаргаад түүнийг дахин залгах үед нь дуудлагыг авав.

- Байна уу?

- Байна. Сайн уу? Хэсон-аа

Түүний дүрсийг харахад бүрсийгээд гэрэл муутай байв. Машин дотор байгаа бололтой.

- Сайн уу?

- Чи одоо хаана байна? Гадуур явж байгаа юм уу?

-Үгүй ээ. Би гэртээ байна. Ямар нэг зүйл болсон юм уу?

-Үгүй ээ. Би зүгээр л одоо гэртээ харьж байна гэдгээ хэлэхээр залгасан юм.

- Аан тийм байхнээ. Гэхдээ яагаад видео дуудлагаар холбогдсон юм?

- Тэр нө-

Гэнэт түүний ард өөр нэгний дүрс үзэгдэн,

-Хөөе Тэхён чи наанаа хэнтэйгээ дүрсээ харж яриад байгаа юм?

- Юнги хён!-

гэсээр дуудлага тасарчихав . . .