Тэхён: А-Ёнаа битгий! Миний харц чамайг гэх бүхэн минь бүгд үнэн. Миний найз намайг чам руу хөдөлгөх хүч байсан.

Би: чи надаас найзыгаа цаг тутамд олж харж байгааг мэдсээр байж би чиний дэргэд байх юм шиг байна уу?

Чиний сэтгэлд чинь харцанд чинь эргэлзэж байж юу хүлээж дэргэд чинь байх болж байна.

Тэхён: өнөөдөр энэ тухай ярилцах дэмий бололтой! Маргааш ярилций

Би: бидэнд ямар ч маргааш байхгүй! Ким Тэхён,

Тэхён: чи ч гэсэн яг тэрэн шиг намайг орхиж явах гэж байгаанмуу

Би: тийм ээ, би чамайг орхиж явах болно гээд түүний орхин эргэж харалгүй алхахдаа хоолой зангирч байв.

Тэхён: КИМ А-ЁН гэж чангаар орилоход нь би эргэж харалгүй зүгээр л зогссон юм. Харин тэр үргэжлүүлэн

Тэхён: БИ ЧАМД ХАЙРТАЙ!!! гэх нь тэр.

Үнэн гэж итгэхийг зүрх минь хэлэх ч тархи минь эцэст нь чи л шархлана гэж шивнэнэ.

Тэр энэ бүхнийг ухаараад гэнэт намайг орхин явбал яах болж байна. Би дахиад л ганцаараа хоцрох болно шүү дээ! Гэж өөртөө хэлээд эргэж харалгүй чигээрээ явлаа. Хэрвээ би эргэж харвал түүний дулаан энгэрт хорогдож дахин тавиж явуулж чадхааргүйгээр шунана.

Тиймээс энэ хүргээд зогсий Ким Тэхён!

Би гэр хүртлээ явган алхсан байлаа. Хэсэгхэн хугацаанд ч болов би аз жаргалтай байсан. Энэ л хангалттай!

Түүнийг мартхад цаг хугацаа л туслана.

Тэхёний талаас

А-Ёныг явсаны дараа балмагдан хэсэг суухдаа юу ч бодож чадхааргүй болсон байв.

Яг л сэтгэл мэдрэлийн эмнэлэгийн өвчтөн шиг ...

Бүх зүйл хоосон !

Зүрх сэтгэл ч тэр, тархи ч тэр ...

Уртаар санаа алдан тэнгэр лүү хараад

Тэхён: Жон Жонгүк чи ийм зүйл болно гэж мэдэж байсан уу?

Бүгд намайг орхиж явах юм.

~~~~~

Гэрийнхээ гадаа ирхэд Жина сууж байлаа.

Жина: надад хэлэх юм байна уу?

Тэхён: санасандаа хүрэх хэр байна даа

Жина: тэр үед чи намайг хашааныхаа гадаа үлдээгээгүй бол ийм зүйл болохгүй байсан юм. Би чамд А-Ёнд үнэнийг мэдүүлэхгүйгээр салах боломж өгсөн

Тэхён: юу гээч Жина тэр надаас салсан байж болно. Гэхдээ зүрх сэтгэл минь А-Ёнаас салаагүй бас би чам руу очихгүй! Гээд гэртээ орж ирхэд дахиад л хоосон гэр намайг угтаж авав.

Ханан дээрхи Жонгүктэй авхуулсан зургаа харан инээмсэглээд

Тэхён: А-Ёныг намайг уучлах хүртэл хүлээж байгаад дахин эхлэнэ. Гэхдээ энэ удаа хэн нэгэнд өгсөн амлалтынхаа төлөө биш түүнд өгөх ирээдүйн амлалтаа биелүүлхийн төлөө дахин эхлэнэ харин чи надад туслана шүү Жон Жонгүк.

Миний талаас

Тэхёнийг санагдуулах бүхнийг хайрцаганд хийн нүднээсээ далд хийлээ. Цаг хугацаа өнгөрсөний дараа дахин хархад бид жоохон хүүхдүүд байж дээ гэж бодох байхдаа.

~~~~~

Тэхёнаас салаад 7 хоног өнгөрчихсөн байв. Сорагийн санал болгосноор би түүний сургууль дээр очиж Жиминий хөл бөмбөгний тэмцээний үзхээр ирцгээлээ.

Би: намайг ирсэн болхоор хамаг сайнаараа тоглоно биздээ

Жимин: хамгийн сайнаараа тоглож шилдэг тоглогч болно

Сора: амжилт!

Хөлбөмбөг сагсанбөмбөгийг бодвол гооль нь илүү ховор болхоор тоглолт маш удаан үргэжлэдэг. Энэ тоглолт 3 өдөр үргэжлэж 2 баг тунаж үлдсэн нь энэ байлаа.

Гар утсаа гаргаж ирэн зураг үзэж байтал тайлбарлагч

13 дугаартай тоглогч Пак Жимин багийнхаа анхны гоолыг хийлээ. гэхэд нь би толгойгоо өргөж Жимин рүү хархад Жимин ч бас над руу харж байлаа.

Жимин надад амласанаараа шилдэг тоглогч болсон юм.

Тоглолт дуусаж Жиминий баг болон тэдний найз нөхөд нэг газар суухаар болж би татгалзсан ч Сора намайг чирсээр авч явав.

Тэд хангалттай ууж, найргиж байсан ч надад ямар ч сонирхол байсангүй! Сора нийлээн согтож байсан болхоор би түүнийг дагуулан арай эрт гарч ирээд такси барин түүний гэр лүү явж байхдаа Тэхёны бэлтгэлийн газрын урдуур өнгөрсөн юм.

Тэр бэлтгэлээ хийж байгаа болов уу? Бэртэл нь яасан бол гэх мэт түүний тухай бодлууд дахиад л бодлыг минь эзэмдчихлээ.

~~~~~

6н сарын дараа

Түүнгүйгээр өнгөрүүлсэн 6 сарын хугацаанд бүх зүйл өөрчлөгдөж байлаа. Түүний тухай бодож шаналадаг өдрүүд гэж үгүй болж,

Хавар зун өнгөрч намар хаяанд ирчиж ...

И-Ён: Онни гарцгаах уу? гэж орилоход нь

Би: заа гэж орилолоо.

Хувцасныхаа шүгээг ухаж байтад шүүгээн дээрээс жижигхэн дэвтэр гэмээр зүйл унаж ирхэд нь гайхан түүнийг аван дэлгэвэл зургийн цомог байлаа.

Дандаа бага настай минь холбогдолтой зурагнууд байсан болхоор тоолгүй ширээн дээр орхин хувцаслан И-Ёнтой гарахдаа бэлдэнэ.

И-Ёнтой гадуур явж хувцас бас бус зүйл цуглуулж дуусаад Жин сонбэтэй уулзахаар болж И-Ёнийг автобусанд суулгаж өгхөөр автобус хүлээн зогсход

И-Ён: Онни та үнэхээр тэр хүнтэйгээ уулзах хэрэгтэй гэж үү?

Би: Яагаад болохгүй гэж,

И-Ён: Зүгээр л Тэхён ах та 2 ...

Би: Тэхён бид 2 салаад 6 сар болж байна И-Ёнаа, тэрний тухай ярих хэрэггүй.

И-Ён: За за та үргэлж л өөрийхөөрөө шийдсээр ирсэн. Би юу ч гэж хэлсэн нэмэргүй шүү дээ гээд санаа алдав.

И-Ёныг суулгаж өгөөд Жин сонбэтэй уулзах газар луугаа яаралгүй очход тэр аль хэдийнээ ирчихсэн байлаа.

Би: Сонбэ гээд түүн рүү даллахад тэр над руу инээмсэглээд миний урд ирээд

Жин: зуны амралт сайхан уу?

Би: Сөүлд л өнгөрлөө харин таных

Жин: би Гёонги-дуд байж байгаад ирсэн.

Би: та тэндхийх юм уу

Жин: эмээ өвөө 2 байдаг болхоор очсийн

Бид бие биенийхээ тухай ярилцан нилээн хол алхсан байлаа. Тэр надад амттан авч өгч бас цэцэг ч авч өгөв.

Хамтдаа хооллож, дугуй унаж, цэцэрлэгт хүрээлэнгээр аяласаны эцэст орой болж Жин сонбэ намайг хүргэж өгхөөр болж бид автобусанд орж ирхэд хамгийн арын суудал ямар ч хүнгүй байлаа.

Жин: хамгийн ард суух уу?

Би: үгүй ээ, гээд 2уулаа сууж болох өөр газар луу заан тэнд суулаа.

Хамгийн арын суудал дээр би Тэхёнтай сууж байсан. Өөр нэгэнтэй суухыг хүсэхгүй байна. Жин сонбэ надтай чихэвчээ хуваахыг хүссэн ч би татгалзлаа. Чихэвчээ хамт сонсох ч гэсэн Тэхёнтай хамт байхдаа хийдэг байсан зүйл.

Түүнийг санагдуулах юуг ч давтаж хийхийг хүсэхгүй байна.

Жин ах л ярьж харин би зүгээр л түүнийг сонсож байлаа. Тэр яг л амралтын хугацаанд надад ярих зүйлээ бэлдэж байгаад ирээд яриж байгаа юм шиг санагдаж байлаа.

Би инээмсэглээд

Би: та ядрахгүй байна уу?

Жин: үгүй ээ, яагаад ядрана гэж

Би: зүгээр л таныг ядарч байж магадгүй гэж бодсон юм

Жин: өө нээрэн гээд энгэрийнхээ халаасыг уудлаж байгаад надад тасалбар маягийн юм өгөх нь тэр.

Би: Энэ юу ийн

Жин: би нөгөөдөр би тэмцээнтэй чи ирж үзээрэй

Би: би заавал очноо гэхэд тэр жаргалтай нь аргагүй инээмсэглэж байв.

Бид автобуснаас буухад Жин сонбэ намайг гэр хүртэл хүргэж өгөх гэхэд нь би татгалзсан ч тэр зөрүүдлэсээр намайг дөхүүлж өгсөн юм.

Би: нөгөөдөр уулзий

Жин: А-Ёнаа

Би: яасан ?

Жин: чи миний найз охин болох уу? гэхэд нь би тулгамдаж орхилоо.

Би: Айн ?

Жин: Надтай үерхэх үү? гэхэд нь

Би: би одоохондоо үерхэх бодолгүй байгаа

Жин: яг одоо хариугаа хэлэх шаардлагагүй ээ, бодож байгаад нөгөөдөр хэлээрэй! хэрвээ чи тэмцээнийг маань үзхээр ирэх юм бол би чамайг зөвшөөрсөн гэж ойлгоно. Харин ирэхгүй бол ... гээд доошоо харсанаа эргэн над руу хараад

Жин: Сайхан амраарай А-Ёнаа гээд зам даган алхана.

Бүх зүйл өөрчлөгдөж байна. Цаг хугацаа бүгдийг өөрчилж, шинэ бүхэнг бэлэглэж байна. Харин би өөрчлөгдөх ёстой юу? эсвэл түүний үлдээсэн дурсамжинд хүлэгдэн суух ёстой юу?

Ким Тэхёныг мартхад хэр их хугацаа хэрэгтэй юм бол ? Жин сонбэтэй хамт байлаа гээд Ким Тэхёныг мартаж чадах болов уу?

---MN4EVER---