Od przyjazdu do Manisy minęło osiem miesięcy.

Założyłam białą suknie i idealnie pasujące do niej dodatki, a następnie poszłam do komnaty Sułtanki Mihrimah. Po chwili już się w niej znalazłam. Ukłoniłam się i powiedziałam:

- Witaj pani!

- Witaj Meleki! Jak się czujesz? Jak twoje dziecko? - Spytała.

- Wszytko w porządku.

- Chodźmy do ogrodu.

Razem z Sułtanka wyszłyśmy z Komnaty. Kiedy szłyśmy przez harem poczułam ból w brzuchu. Zaczęłam krzyczeć.

- Wezwijcie akuszerkę do Komnaty Meleki! - Krzyknęła Mihrimah.

Nałożnice pomogły mi dojść do mojej komanty.

Po dwóch długich godzinach porodu usłyszałam płacz dzieci.

- Winszuje pani! Urodziłaś bliźniaki, Sułtankę i księcia.

Po chwili do Komnaty wszedł Mehmed i Mihrimah.

- Jak się czujesz mój aniele? Jak nasze dzieci? - Spytał.

- Wszytko dobre. - Odpowiedziałam z uśmiechem.

- Za niedługo będzie tu Sułtan wraz z Hurrem i Valide.

Niespodziewanie do Komnaty wszedł padyszach wraz ze swoją żoną i Ayse Hafsą. sułtan podszedł do moich dzieci. Najpierw wziął na ręce księcia i powiedział:

- Na imię Ci Osman! Na imię Ci Osman! Na imię Ci Osman! - Podał mi Osmana, a następnie wziął na ręce Sułtankę. - Na imię Ci Fulane! Na imię Ci Fulane! Na imię Ci Fulane! - Dodał podając mi Fulane.

Po kilku minutach zostałam w komnacie z dziećmi i sułtankami, Mihrimah i Hurrem.

- Mam dla ciebie wspaniałą wiadomość! - Powiedziała rudowłosa z uśmiechem.

- Jaką? - Spytałam zaciekawiona.

- Sehzade Mustafa nie żyje! Jutro wyjeżdżamy i jedziemy do Bursy na jego pogrzeb.

- Świetnie! Teraz pozwolicie, że zostanę sama.

Kiedy sułtanki wyszła zrobiłam sobie krótka drzemkę razem z Osmanem i Fulane.